Zupełnie mi się nie podobało to, co tam zobaczyłem. Przed domem parkowało bezładnie mnóstwo samochodów. Dom jest biały i ma dwuspadowy dach; wygląda jak wszystkie w okolicy. Większość aut wydała mi się znajoma - należały do przyjaciół i członków rodziny.

Sampson zaparkował obok powgniatanej dziesięcioletniej toyoty, którą jeździła żona mojego zmarłego brata, Aarona. Cilla Cross to dobry kumpel. Twarda i energiczna, lubię ją nawet bardziej niż brata. Co tu robi Cilla?

- Co tu się, cholera, dzieje w tym domu? - zapytałem Sampsona. Zacząłem się denerwować.

- Zaproś mnie na zimne piwo - odparł, wyjmując kluczyk ze stacyjki. - Tyle chyba możesz zrobić.

Zdążył już wysiąść z auta. Gdy chce, jest szybki jak wicher zimą.

- Wejdźmy do środka, Alex - powiedział.

Otworzyłem drzwiczki, ale wciąż siedziałem w samochodzie.

- Ja tu mieszkam. Wejdę, kiedy mi się będzie chciało - odparłem. A nagle przestało mi się chcieć. Poczułem na karku zimny pot. Paranoja detektywa? Może. A może nie.

- Nie utrudniaj życia! - zawołał Sampson przez ramię. - Chociaż ten jeden raz.

Przez ciało przebiegł mi dreszcz. Wziąłem głęboki oddech. Wspomnienie ludzkiej bestii, którą pomogłem niedawno wsadzić za kratki, wciąż wracało jak koszmar. Naprawdę się bałem, że kiedyś uda mu się uciec. Ten wielokrotny morderca i porywacz już kiedyś się zakradł na Fifth Street.

Co się, do diabła, dzieje w moim domu? - pomyślałem.

Sampson nie zapukał do drzwi ani nie użył dzwonka, zwisającego na niebiesko-czerwonym kablu. Po prostu wlazł do środka, jakby tam mieszkał. Jak zwykle zresztą. Mi casa es su casa, mój dom jest twoim domem. Wszedłem za nim do własnego mieszkania.

Mój synek, Damon, rzucił się w jego rozpostarte ramiona, a John uniósł go, jakby dzieciak nic nie ważył. W moją stronę sunęła Jannie, wołając w biegu: Wielki Tatuś! Była już w swojej śpioszkowatej piżamce i pachniała świeżym talkiem po kąpieli. Moja mała dama. W jej brązowych oczach zauważyłem coś niedobrego. Wyraz jej twarzy mnie zmroził.

- Co ci jest, serduszko? - spytałem, pocierając nosem jej gładki, ciepły policzek. My dwoje często się pocieramy. - Co się stało? Powiedz Wielkiemu Tatusiowi, co cię gnębi i gryzie.

W dużym pokoju dostrzegłem trzy ciotki, dwie szwagierki i jedynego żyjącego brata, Charlesa. Ciotki płakały, wszystkie miały czerwone, napuchnięte twarze. Tak samo szwagierka Cilla, a ona nigdy nie beczy bez powodu.

W pokoju panowała nienaturalna, klaustrofobiczna atmosfera, jak na stypie. Ktoś umarł, pomyślałem. Ktoś, kogo wszyscy kochaliśmy, umarł. Ale wszystkich, których kochałem, mogłem policzyć, bo siedzieli tutaj.

Nana Mama, moja babcia, podawała kawę, mrożoną herbatę i kawałki kurczaka na zimno, których nikt chyba nie tknął. Nana mieszka ze mną i z dzieciakami. Uważa, że nas wychowuje, całą trójkę.

Po osiemdziesiątce Nana zmalała do mniej więcej metra pięćdziesięciu. Wciąż jednak jest osobą, która w całej stolicy naszego kraju robi na mnie największe wrażenie. A znam tych osób sporo: Reaganów, ludzi Busha, teraz Clintonów.

Oczy babci, kiedy się tak krzątała, były suche. Bardzo rzadko widziałem ją płaczącą, choć jest osobą niezwykle ciepłą i opiekuńczą. Po prostu już nie płacze. Mówi, że niewiele jej życia zostało i nie będzie go marnować na łzy.

Wszedłem wreszcie do pokoju i zadałem pytanie, które tłukło mi się pod czaszką:

- Miło was wszystkich widzieć, Charlesie, Cillo, ciociu Tio, ale czy ktoś mógłby mi wreszcie powiedzieć, co się stało?

Wszyscy patrzyli na mnie.

Wciąż trzymałem przytuloną Jannie, a Sampson Damona, który wcisnął mu się pod potężne ramię jak włochata piłka.

Nana przemówiła za wszystkich zebranych. Jej ledwie słyszalne słowa przejęły mnie dotkliwym bólem.

- To Naomi - powiedziała. - Scootchie zginęła, Alex. - I Nana Mama po raz pierwszy od wielu lat rozpłakała się rzewnie.

Klik! Casanova otworzył klapę bagażnika i spojrzał w szeroko otwarte, wilgotne i błyszczące oczy dziewczyny. Jaka szkoda. Jaka strata, pomyślał, gdy tak na nią patrzył.

- A kuku - powiedział. - Widzę cię.

Już nie był zakochany w tej dwudziestodwuletniej studentce, związanej teraz w bagażniku. Był na nią zły. Nie przestrzegała regulaminu. Zepsuła mu jego dzisiejszy pomysł.

- Wyglądasz jak diabeł wcielony - powiedział.

Dziewczyna nie mogła odpowiedzieć, bo zakneblował ją mokrą szmatą, ale wpatrywała się w niego bez przerwy. W ciemnobrązowych oczach widział strach i ból, ale dostrzegł też, że jest uparta i nie straciła do końca ducha.

Najpierw wyjął swą czarną torbę, a potem bezceremonialnie wyciągnął ważącą jakieś sześćdziesiąt kilogramów dziewczynę. Nie silił się w tym momencie na delikatność.

- Witamy - powiedział, stawiając ją na ziemi. - Zapomnieliśmy o dobrych manierach, tak? - Nogi jej się trzęsły, ale Casanova podtrzymywał ją bez wysiłku jedną ręką.

Miała na sobie szorty do joggingu w ciemnozielonych barwach Uniwersytetu Wake Forest, biały podkoszulek bez rękawów i nowiutkie adidasy marki Nike. Typowe, zepsute studenckie byle co, był tego pewien, ale jakże piękne. Spętał jej smukłe kostki długim na niecały metr rzemieniem. Ręce związał na plecach.

- Idź przede mną. Nie skręcaj, dopóki ci nie powiem. No, idź już - rozkazał. - Rusz te swoje długie, piękne giry. Raz, raz, raz.

Poszli przez gęsty las, który gęstniał i ciemniał z każdym krokiem. A skóra cierpła mu i cierpła. Casanova wywijał torbą jak dziecko workiem z kapciami. Kochał ciemny las. Od zawsze.

Był wysoki, atletyczny, dobrze zbudowany i przystojny. Wiedział, że mógłby mieć wiele kobiet, ale nie tak jak lubił. Nie w ten sposób.

- Prosiłem, żebyś słuchała, czy nie? A ty nie słuchałaś - mówił łagodnym, obojętnym tonem. - Wytłumaczyłem ci regulamin. Ale ty chciałaś być cwana. To proszę, bądź sobie cwana. Zbieraj, coś posiała.

Przedzierając się przez zarośla młoda kobieta czuła narastający lęk, niemal panikę. Las był bardzo gęsty i nisko zwisające gałęzie zostawiały na jej nagich ramionach długie zadrapania. Już wiedziała, jak się nazywa jej gnębiciel: Casanova. Wyobrażał sobie, że jest słynnym kochankiem, i rzeczywiście potrafił utrzymać erekcję dłużej niż którykolwiek ze znanych jej mężczyzn. Stwarzał pozory rozsądku i opanowania, ale nie wątpiła, że to szaleniec. Choć czasem oczywiście zachowywał się normalnie. Jeśli się tylko uznało jego jedyną zasadę, którą powtórzył jej kilka razy: "Mężczyzna urodził się, by polować... na kobiety".

Dał jej regulamin i wyraźnie ostrzegł, żeby się zachowywała jak należy. Ale ona nie usłuchała. Była uparta i głupia, i popełniła poważny, taktyczny błąd.

Usiłowała nie myśleć o tym, co z nią zrobi, w tej dziczy, w lesie jak ze "Strefy mroku". Ona i tak na pewno dostanie zawału. Nie da mu tej satysfakcji, żeby widział, jak się załamuje i płacze.

Gdyby tylko wyjął jej knebel. Miała spieczone usta i niewyobrażalne pragnienie. Może nawet dałaby radę jakoś go zagadać, odwieść go od tego, co tu dla niej szykował.

Zatrzymała się i spojrzała mu w twarz. Czas się postawić.

- Chcesz tu zostać? Świetnie - zgodził się. - Ale i tak nie pozwolę ci mówić. Żadnych ostatnich słów, serduszko. Żadnego ułaskawienia przez gubernatora. Spieprzyłaś to strasznie. Jeśli tu zostaniemy, może ci się nie spodobać. Chcesz iść dalej - też dobrze. Ja po prostu kocham te lasy, a ty?

Musi z nim porozmawiać, jakoś się przebić. Zapytać go dlaczego. Może odwołać się do jego inteligencji. Próbowała wymówić jego imię, ale spod mokrego knebla wydobył się tylko stłumiony jęk.

Był teraz bardziej zadufany w sobie i spokojniejszy niż zwykle. Szedł pusząc się jak kogut.

- Nie rozumiem ani słowa. I tak by to zresztą nic nie zmieniło - oznajmił.

Na twarzy miał jedną z tych swoich dziwnych masek, które cały czas nosił. Tę akurat zwano maską pośmiertną i używano jej w szpitalach i kostnicach do rekonstrukcji twarzy.

Maska miała niemal idealnie cielisty kolor i była przerażająco realistyczna w każdym szczególe. Wybrał sobie młodą i przystojną, typowo amerykańską twarz. Jak on naprawdę wygląda? Kim on, u diabła, jest? Dlaczego nosi maski?

Jakoś chyba uda mi się uciec, powtarzała sobie w myśli. A potem załatwi, żeby go skazali na tysiąc lat. Nie na karę śmierci - niech cierpi.

- Skoro taki twój wybór, to świetnie - powiedział i kopnięciem w stopy zwalił ją z nóg. Rąbnęła plecami o ziemię. - Umrzesz tutaj.

Ze sfatygowanej czarnej torby lekarskiej wyjął igłę. Wymachiwał nią jak małym mieczykiem. Żeby dziewczyna widziała.

- Ta strzykawka została napełniona tiopentalem sodu, który jest barbituranem. I działa bardzo barbituranowato. - Wycisnął kropelkę brązowego płynu, wyglądającego jak mrożona herbata. Za nic nie chciała zastrzyku w żyłę z czegoś takiego.

- Co to mi zrobi?! Co chcesz zrobić?! - krzyczała w mokry knebel. - Wyjmij mi tę szmatę z ust, błagam!

Była zlana potem, oddychała z wysiłkiem. Całe ciało miała sztywne, ścierpnięte, znieczulone. Dlaczego on jej daje ten barbituran?

- Jeśli mi coś nie wyjdzie, umrzesz od razu - powiedział. - Więc się nie ruszaj.

Kiwnęła głową, że się zgadza. Tak bardzo chciała mu wyjaśnić, że już teraz będzie grzeczna, że potrafi być bardzo grzeczna. Proszę, nie zabijaj mnie, błagała milcząco. Nie rób tego.

Wkłuł się w żyłę w zgięciu jej łokcia; poczuła bolesne szczypanie.

- Nie chciałbym ci zostawić jakichś brzydkich siniaków - mruknął. - To nie potrwa długo. Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, jaka, ty, jesteś, piękna, zero. Skończone.

Płakała. Nie mogła się powstrzymać. Łzy płynęły jej po policzkach. To świr. Zacisnęła mocno powieki, nie chciała już na niego patrzeć. Boże, proszę, nie daj mi tak umrzeć, modliła się. Nie tutaj, tak bez nikogo.

Narkotyk zadziałał szybko, niemal natychmiast. Przeniknęło ją ciepło, ciepło i senność. Czuła bezwład w całym ciele.

Zdjął jej koszulkę i zaczął bawić się piersiami, jak żongler kulami. Już nie mogła mu w tym przeszkodzić.

Rozłożył jej nogi rozciągając rzemień na całą długość i układając je, jakby była ludzką rzeźbą, jego dziełem sztuki. Sięgnął ręką między uda, pomacał. Nagłe pchnięcie kazało jej otworzyć oczy, spojrzeć na okropną maskę. Wpatrywał się w nią. Oczy miał puste, bez wyrazu, jednak jego wzrok jakoś dziwnie ją przenikał.

Casanova wszedł w nią i poczuła silny wstrząs, jakby poraził ją prąd. Był bardzo twardy, w pełnym wzwodzie. Zagłębiał się w nią, a narkotyk z wolna ją zabijał. Oprawca przyglądał się, jak umiera. Właśnie o to w tym wszystkim chodziło.

Jej ciało wiło się, rzucało, drgało. Chociaż już tak słaba, próbowała krzyczeć. Nie, proszę, proszę, proszę. Nie rób mi tego!

Aż ogarnęła ją litościwa ciemność.

Nie wiedziała, na jak długo straciła przytomność. Ale nieważne. Obudziła się i żyje.

Zaczęła płakać; spod knebla wydobywały się przepełnione udręką stłumione dźwięki. Po policzkach ciekły jej łzy. Uświadomiła sobie, jak bardzo chce żyć.

Stwierdziła, że jest w innej pozycji. Ręce miała teraz wykręcone do tyłu i związane za pniem drzewa. Nogi skrzyżowane i skrępowane. Zdjął z niej całe ubranie, ale nigdzie nie widziała swoich rzeczy.

Za to on wciąż tu był!

- Twoje krzyki wcale by mi nie przeszkadzały - oznajmił. - I tak absolutnie nikt cię nie usłyszy. - Pod podobną do twarzy maską błyszczały jego oczy. - Nie chciałbym tylko, żebyś wystraszyła głodne ptaszki i zwierzęta. - Spoglądał chwilę na jej piękne ciało. - To bardzo źle, że mnie nie posłuchałaś, że złamałaś regulamin - powiedział.

Zdjął maskę, pierwszy raz odsłaniając twarz. Utrwalił sobie w pamięci wizerunek dziewczyny. Potem pochylił się i pocałował ją w usta.

Całuj dziewczęta.

A potem sobie poszedł.

To Naomi. Scootchie zginęła, Alex.

Odbywaliśmy najpoważniejszą z dotychczasowych nadzwyczajnych narad rodziny Cross w naszej kuchni, gdzie zawsze się one odbywały. Nana zrobiła jeszcze kawy, a dla siebie ziołową herbatę. Przedtem położyłem dzieci do łóżka. Następnie otworzyłem butelkę black jacka i nalałem każdemu po ostrym drinku.

Dowiedziałem się, że moja dwudziestodwuletnia siostrzenica zaginęła cztery dni temu w Karolinie Północnej. Tamtejsza policja czekała tak długo, nim się skontaktowała z naszą rodziną w Waszyngtonie. Jako policjant naprawdę nie mogłem tego zrozumieć. Dwa dni to standard w wypadku zaginięcia. Cztery to bezsens.

Naomi Cross studiowała prawo na Uniwersytecie Duke w Durham. Publikowała już w Law Review i była jedną z najlepszych na roku. Stanowiła dumę całej naszej rodziny, łącznie ze mną. Kiedy miała trzy czy cztery lata, wymyśliliśmy dla niej przezwisko. Scootchie, "skoczek". Bo zawsze na wszystkich "skakała". Uwielbiała "skakać" i przytulać się. Kiedy zmarł mój brat Aaron, pomagałem Cilli ją wychowywać. Nie było to trudne ze słodką, zabawną, chętną do współpracy i taką inteligentną Scootchie.

Scootchie zginęła. W Karolinie Północnej! Cztery dni temu, tłukło mi się po głowie.

- Rozmawiałem z detektywem Ruskinem - mówił Sampson do zgromadzonych w kuchni. Starał się nie zachowywać jak gliniarz. Już prowadził sprawę. Beznamiętny i poważny. Sampsonowska twarz.

- Detektyw Ruskin wydawał się zorientowany w sprawie zaginięcia Naomi - ciągnął Sampson. - Przez telefon mówił jak normalny, przyzwoity glina. Coś mi tu jednak nie pasuje. Powiedział, że zniknięcie Naomi zgłosiła jej koleżanka z roku. Nazywa się Mary Ellen Klouk.

Znałem tę przyjaciółkę Naomi. Studiowała prawo i pochodziła z Garden City na Long Island. Naomi kilka razy przyjechała z Mary Ellen do domu. Kiedyś na Boże Narodzenie byliśmy razem na "Mesjaszu" Hӓndla w Kennedy Center.

Sampson zdjął ciemne okulary i nie zakładał ich z powrotem, co rzadko mu się zdarza. Naomi była jego ulubienicą i doznał, tak samo jak my wszyscy, wstrząsu. Nazywała go "Wasza Ponurość" albo "Pan Darth" a on uwielbiał, gdy się z nim przekomarzała.

- A dlaczego ten detektyw Ruskin nie zadzwonił do nas wcześniej? Dlaczego nikt z uczelni do mnie nie zadzwonił? - dopytywała się moja szwagierka. Cilla ma czterdzieści jeden lat. Mierzy chyba poniżej metra sześćdziesięciu, ale waży prawie sto kiło. Powiedziała mi kiedyś, że nie chce się już wydawać mężczyznom atrakcyjna.

- Nie potrafię jeszcze tego wyjaśnić - odpowiedział Sampson. - Zakazali Mary Ellen Klouk dzwonić do nas.

- Ale co dokładnie Ruskin mówił na temat tego opóźnienia? - zapytałem.

- Że są okoliczności łagodzące. Nie chciał jednak wchodzić w szczegóły, nawet mimo mojego daru przekonywania.

- Powiedziałeś, że możemy z nim porozmawiać osobiście?

Sampson skinął powoli głową.

- Uhm. Odparł, że rezultat będzie ten sam. Ja na to, że śmiem wątpić. A on, że okey. Facet chyba niczego się nie boi.

- Czy to czarny? - spytała Nana. Jest rasistką i szczyci się tym. Twierdzi, że w jej wieku już za późno na polityczną poprawność. Nie tyle nie lubi białych, co im nie ufa.

- Nie, ale chyba nie w tym sęk, Nana. Chodzi o coś innego. - Sampson zerknął na mnie ponad stołem. - Myślę, że on nie mógł mówić.

- FBI? - spytałem. To było najbardziej prawdopodobne, gdy sprawy stawały się zanadto tajne. FBI rozumie, lepiej niż Bell Atlantic, Washington Post i New York Times razem wzięte, że informacja to władza.

- Bardzo możliwe. Ruskin nie przyznałby tego przez telefon.

- Chyba sam z nim pogadam - oświadczyłem. - Tak będzie najlepiej, jak uważacie?

- Myślę, że masz rację, Alex - odezwała się Cilla ze swojego końca stołu.

- A ja się chyba przyłączę - dodał Sampson, szczerząc się jak drapieżny wilk.

Potem wszyscy mądrze kiwali głowami i co najmniej jedno "alleluja" rozległo się w zatłoczonej kuchni. Cilla obeszła stół i mocno mnie uściskała. Moja szwagierka trzęsła się jak wielkie, rozłożyste drzewo podczas burzy.

Sampson i ja jechaliśmy na Południe. Jechaliśmy po Scootchie.

Kiedy to wszystko się zaczęło, siedziałem na przeszklonej werandzie naszego domu na Fifth Street. Z nieba "leciały żaby", jak mawia moja córeczka Janelle, i na werandzie było świetnie. Moja babcia nauczyła mnie kiedyś modlitwy, której nigdy nie zapomnę: "Dzięki Ci za wszystko to, co jest". Pasowała do tego dnia - prawie.

Na ścianie werandy wisiał rysunek satyryczny Gary Larsona ż cyklu "Far Side". Przedstawiał doroczny bankiet "Lokajów Świata". Jeden z lokajów został zamordowany. W jego piersi tkwił wbity po rękojeść nóż. Któryś z obecnych tam detektywów mówi: "O Boże, Collings, jak ja nienawidzę zaczynać poniedziałku od takich spraw". Powiesiłem ten rysunek, by mi przypominał, że życie to coś więcej niż tylko praca detektywa w wydziale zabójstw policji w DC. Obok przyczepiłem szkic Damona sprzed dwóch lat, podpisany: "Najlepszemu tatusiowi wszech czasów". To też miało mi o czymś przypominać.

Grałem na naszym starym pianinie kawałki Sarah Vaughan, Billie Holiday i Bessie Smith. Wolałem ostatnio bluesa, z tym jego skradającym się smutkiem, niż cokolwiek innego. Myślałem o Jezzie Flanagan. Czasem, kiedy zagapiłem się w przestrzeń, pojawiała mi się przed oczami jej piękna, zapadająca w pamięć twarz. Starałem się nie zagapiać w przestrzeń zbyt często.

Dzieciaki, Damon i Janelle, siedziały przy mnie na niezawodnej, choć nieco rozklekotanej ławeczce do pianina. Jannie objęła mnie rączką za plecy, tak daleko jak mogła sięgnąć, czyli mniej więcej do jednej trzeciej. W drugiej, wolnej ręce miała paczkę gumowych miśków. Jak zwykle chętnie częstowała przyjaciół. Żułem więc sobie powoli czerwonego miśka.

Pogwizdywali z Damonem melodię, którą grałem, choć w przypadku Jannie gwizdanie przypomina raczej plucie, w pewnym z góry ustalonym rytmie. Podniszczony egzemplarz "Green Eggs and Ham", ulubionej książki wszystkich amerykańskich dzieci, leżał na klapie pianina, podrygując do taktu.

Zarówno Jannie, jak i Damon wiedzieli, że ostatnio, przynajmniej przez parę miesięcy, miałem trochę życiowych problemów. Starali się mnie rozweselić. Graliśmy i pogwizdywaliśmy bluesa, soul, trochę fusion, ale też śmialiśmy się i żyliśmy sobie dalej - jak to dzieci.

Uwielbiałem te chwile z dzieciakami i spędzałem z nimi coraz więcej czasu. Robiłem im zdjęcia, pamiętając, że już drugi raz nie będą miały siedmiu i pięciu lat. Nie chciałem uronić nawet jednego momentu.

Przerwał nam odgłos ciężkich kroków na drewnianych kuchennych schodach. Potem zadzwonił dzwonek - raz, drugi, trzeci. Ktokolwiek to był, bardzo mu się spieszyło.

- Pif-paf, czarownica zabita! - krzyknął Damon. Miał ciemne, motocyklowe okulary na nosie, bo tak sobie wyobrażał fajnego faceta. I naprawdę był świetnym małym facetem.

- Nie, nie zabita - sprzeciwiła się Jannie. Zauważyłem ostatnio, że stała się zagorzałą obrończynią swojej płci.

- To chyba nie w sprawie czarownicy - wtrąciłem, trafiając w odpowiedni moment i ton. Dzieci się roześmiały. Łapią większość z moich dowcipów, co mnie zresztą trochę przeraża.

Ktoś zaczął łomotać we framugę; słyszałem, jak woła mnie przerażonym, płaczliwym głosem. Cholera jasna, zostaw nas, pomyślałem, akurat teraz niepotrzebne nam do życia ten płacz i trwoga.

- Doktorze Cross, proszę przyjść! Proszę! Doktorze Cross! - krzyk nie ustawał. Nie poznawałem głosu tej kobiety, ale kiedy wołają cię per doktor, twoje prawo do prywatności i tak się chyba nie liczy.

Przytrzymałem dzieci, kładąc ręce na ich główkach.

- To ja jestem doktor Cross, a nie wy. Mruczcie melodię i zajmijcie dla mnie miejsce. Zaraz wracam.

- Zaraz wracam - powtórzył Damon udając Terminatora. Uśmiechnąłem się. Cwaniak z drugiej klasy.

Pobiegłem do drzwi, łapiąc po drodze służbowy pistolet. Southeast to dzielnica czarnych, dość podła, nawet dla gliniarza takiego jak ja. Wyjrzałem przez zamglone i brudnawe szybki, próbując dojrzeć, kto stoi na ganku.

Spostrzegłem młodą kobietę, znałem ją. Mieszkała w Langley, osiedlu slumsowatych bloków. Rita Washington była dwudziestotrzyletnią ćpunką i snuła się po naszych ulicach niczym jakiś upiorny cień. Niegłupia i dość miła, ale słaba dziewczyna, łatwo ulegała wpływom. Bardzo źle sobie ułożyła życie, straciła urodę i już chyba nie miała na nic szans.

Otworzyłem drzwi i uderzył mnie w twarz zimny, wilgotny podmuch wiatru. Ręce dziewczyny i jej zielona kurtka z dermy ociekały krwią.

- Cholera, Rita, co ci się stało? - zapytałem. Myślałem, że ktoś ją postrzelił albo dźgnął w sprzeczce o narkotyki.

- Niech pan idzie ze mną, błagam pana - łkała i kaszlała jednocześnie. - To mały Marcus Daniels - i zaczęła płakać jeszcze głośniej. - Dostał nożem! Bardzo źle z nim! Wymawiał pana nazwisko. Wołał pana, doktorze Cross.

- Dzieci, zostańcie tu! Ja zaraz wracam! - zawołałem, przekrzykując histeryczny płacz Rity. - Nana, pilnuj dzieci, proszę! - wrzasnąłem jeszcze głośniej. - Nana, ja muszę wyjść! - Chwyciłem płaszcz i wybiegłem za Ritą Washington w zimną ulewę.

Starałem się omijać ślady krwi, która ściekała jak jasnoczerwona farba po schodach naszego ganku.

Biegłem Fifth Street co sił w nogach. Czułem, jak serce mi wali i pomimo obrzydliwego, monotonnego, zimnego wiosennego deszczu pociłem się obficie. Krew łomotała mi wściekle w skroniach. Wszystkie mięśnie i ścięgna miałem napięte z wysiłku, a żołądek mocno ściśnięty.

Trzymałem jedenastoletniego Marcusa Danielsa w ramionach, przytulając go mocno do piersi. Chłopczyk bardzo krwawił. Rita Washington znalazła Marcusa w jego bloku, zwiniętego na śliskich, ciemnych schodach do piwnicy i zaraz przybiegła po mnie.

Pędziłem jak wicher, powstrzymując wewnętrzny szloch.

Ludzie, którzy w tej dzielnicy zwykle za niczym się nie oglądają, patrzyli za mną, gdy waliłem naprzód jak sunący na oślep przez centrum dziesięcioosiowy tir.

Wyprzedzałem wszystkich, wrzeszcząc żeby mi zeszli z drogi. Mijałem kolejne sklepy-widma o witrynach zasłoniętych pociemnałą, gnijącą sklejką zasmarowaną graffiti.

Biegłem przez potłuczone szkło, przeskakując butelki po taniej whisky "Irlandzka Róża", przez gruz i ponure spłachetki chwastów i kurzu. Oto nasza dzielnica, nasza cząstka Amerykańskiego Snu, nasza stolica.

Słyszałem kiedyś takie powiedzonko o Waszyngtonie: "Schyl się, to cię rozdepczą; wstań, to cię zastrzelą".

Gdy tak biegłem, z biednego Marcusa tryskała krew jak woda ze zmokniętego, otrząsającego się szczeniaka.

- Trzymaj się, dziecinko - mówiłem do chłopca. - Trzymaj się - powtarzałem jak w modlitwie.

W połowie drogi Marcus zawołał słabym głosikiem:

- Doktor Alex, człowieku!

Tylko to do mnie powiedział. Wiedziałem dlaczego. Wiedziałem wiele o małym Marcusie.

Wbiegłem na stromy, świeżo wyasfaltowany podjazd Szpitala Świętego Antoniego. W slumsach nazywają czasem ten szpital "Spaghetti-barem Świętego Antka". Minęła mnie "erka" skręcająca w stronę L Street.

Kierowca miał czapeczkę Chicago Bulls, założoną daszkiem w bok, jakby wskazywała na mnie. Z karetki wydobywało się głośne dudnienie rapu, w środku można chyba było ogłuchnąć. Kierowcy ani sanitariuszowi nie przyszło nawet do głowy, żeby się zatrzymać. Tak to już czasem jest w naszej dzielnicy. Nie jesteś w stanie przystawać na widok każdego morderstwa czy napadu, które widzisz na trasie.

Znałem drogę do izby przyjęć. Bywałem tu aż nazbyt często. Pchnąłem ramieniem znajome, przeszklone wahadłowe drzwi z napisem: NAGŁE WYPADKI; litery się złuszczały, a szkło było porysowane.

- Już jesteśmy, Marcus. Jesteśmy w szpitalu - wyszeptałem do chłopca, ale on mnie nie słyszał. Był już nieprzytomny.

- Niech mi ktoś pomoże! Ludzie, pomóżcie mi, mam tu dziecko! - zawołałem.

Prędzej by chyba zwrócili uwagę na posłańca z Pizza Hut.

Znudzony strażnik rzucił w moją stronę swoje wypróbowane, nie widzące spojrzenie. Przez przybytek medycyny przejechały z łoskotem rozklekotane nosze na kółkach.

Spostrzegłem znajome pielęgniarki: Annie Bell Waters i Tanyę Heywood.

- Daj go tutaj - Annie Waters szybko oceniła sytuację i zrobiła mi przejście. Nie pytała o nic, odpychając z drogi pracowników szpitala i spacerujących rannych.

Minęliśmy recepcję z napisem w trzech językach - angielskim, hiszpańskim i koreańskim: WPISZ SIĘ TUTAJ. Wszystko pachniało antyseptykami.

- Próbował podciąć sobie żyły sprężynowcem. Chyba zahaczył o tętnicę szyjną - wyjaśniłem, gdy pędziliśmy zatłoczonym, pomalowanym na sraczkowaty kolor korytarzem, pełnym wyblakłych napisów: RENTGEN, CHIRURGIA URAZOWA, KASA.

W końcu dotarliśmy do pokoju wielkości szafy na ubrania. Pojawił się młody lekarz, który kazał mi wyjść.

- Ten dzieciak ma jedenaście lat - powiedziałem. - Nigdzie nie wyjdę. Ma przecięte przeguby. To próba samobójstwa. Nie daj się, dziecinko - szepnąłem do Marcusa. - Tylko się nie daj.

Młody morderca przez trzy tygodnie mieszkał w ścianach niezwykłego, piętnastopokojowego domu na plaży. Dosłownie - w ścianach. Docierał do niego szept Atlantyku, lecz ani razu nie poczuł pokusy, by popatrzeć na ocean albo prywatną plażę o białym piasku, rozciągającą się sto czy więcej metrów wzdłuż wybrzeża. Tylu jeszcze rzeczom chciał się przyjrzeć ze swej kryjówki w ścianach tej oszałamiającej willi, tyle chciał zbadać, tyle osiągnąć... Od rana do wieczora czuł przyspieszone bicie serca.

W tym wielkim, zbudowanym w stylu śródziemnomorskim domu w Boca mieszkały cztery osoby: Michael i Hannah Pierce'owie z dwiema córkami. Morderca podglądał rodzinę Pierce'ów w ich najbardziej intymnych chwilach. Kochał wszystkie związane z nimi drobiazgi, a najbardziej kolekcję delikatnych muszli Hannah i tekowe modele żaglowców, których cała flotylla wisiała pod sufitem w jednym z pokoi gościnnych.

Starszą córkę, Coty, obserwował za dnia i w nocy. Chodziła z nim do Liceum Świętego Andrzeja. Była fantastyczna. Żadna z dziewcząt w szkole nie dorównywała jej urodą oraz inteligencją.

Nie spuszczał też oka z Karrie Pierce. Miała dopiero trzynaście lat, ale już się zapowiadała na niezłą laskę.

Mimo metra osiemdziesięciu wzrostu, bez problemu mieścił się w kanałach klimatyzacji. Był mordercą przystojnym, szczupły jak niteczka, wyglądał jak świeżo upieczony absolwent którejś uczelni ze Wschodniego Wybrzeża.

Zabrał ze sobą do kryjówki w ścianie parę świńskich książek, ostrych erotycznych powieści, które zdobył w czasie gorączkowych wypadów po zakupy do Miami. Szczególnie przywiązał się do "Historii O.", "Uczennic w Paryżu" i "Rozpustnych inicjacji". Miał też przy sobie rewolwer smith and wesson.

Wchodził do domu i wychodził przez okienko od piwnicy, które miało złamaną zasuwkę. Czasem nawet tam sypiał, schowany za starą, cicho mruczącą lodówką westinghouse, w której Pierce'owie trzymali zapas piwa i napojów gazowanych na większe imprezy, kończące się często fajerwerkami na plaży.

Prawdę powiedziawszy, czuł podczas tej czerwcowej nocy trochę większe napięcie niż przedtem, ale nie przejmował się tym wcale. Żaden problem. Wcześniej tego wieczora pomalował całe ciało w jaskrawe smugi i plamy - wiśniowe, pomarańczowe i żółte. Był teraz wojownikiem, myśliwym. Wcisnął się, zabierając ze sobą chromowany rewolwer kaliber 22, latarkę i książki, które go podniecały, na strop nad sypialnią Coty. Wlazł na nią, można by rzec.

Dziś była to najważniejsza noc. Początek wszystkiego, co się naprawdę w jego życiu liczyło.

Usadowił się wygodnie i zaczął czytać ulubione fragmenty "Uczennic w Paryżu". Kieszonkowa latarka rzucała przyćmione światło na kartki. Był to niewątpliwie ostry pornos, ale kompletna bzdura. Opowiadał o "szanowanym" francuskim prawniku, który płacił pewnej hożej dyrektorce szkoły, żeby mu pozwalała zostawać na noc w bardzo przyzwoitym internacie dla dziewcząt. Co strona trafiało się na sztuczne i drętwe wyrażenia typu: "jego zakończona srebną skuwką feruła", "jego bezbożna buława" albo "emablował nieodmiennie chutliwe uczennice".

Czytanie zmęczyło go dość szybko i zerknął na zegarek. Była już prawie trzecia rano; nadszedł czas. Kiedy odkładał książkę, by wyjrzeć przez kratę wywietrznika, trzęsły mu się ręce.

Przyglądał się leżącej w łóżku Coty i prawie nie mógł złapać tchu. Miał przed sobą prawdziwą przygodę. Tak jak sobie wymarzył.

Teraz dopiero zacznę żyć, myślał z zachwytem. Ale czy napewno chcę to zrobić? Tak, chcę!...

On naprawdę mieszkał w ścianach domu Pierce'ów. Już niedługo ten niesamowity, koszmarny fakt trafi na czołówki wszystkich największych gazet w Stanach. Nie mógł się już doczekać, kiedy przeczyta o tym w "Boca Raton News".

CHŁOPAK UKRYTY W ŚCIANIE!

MORDERCA MIESZKAŁ DOSŁOWNIE W ŚCIANACH JEDNORODZINNEJ WILLI!

MANIAKALNY, OBŁĄKANY MORDERCA MÓGŁBY SIĘ UKRYWAĆ TAKŻE W TWOIM DOMU!

Coty Pierce spała jak śliczna, mała dziewczynka. Miała na sobie za dużą koszulkę z napisem "University of Miami Hurricanes"; koszulka się podwinęła i widać było różowe jedwabne majteczki.

Leżała na plecach, jej opalone nogi były skrzyżowane. Wydatne, lekko rozchylone usta układały się w malutkie "o". Z jego stanowiska obserwacyjnego na suficie wyglądała jak ucieleśnienie niewinności.

Wyrosła już prawie na kobietę. Zaledwie parę godzin temu patrzył, jak się wdzięczy przed lustrem. Widział, jak zdejmuje koronkowy różowy biustonosz. Widział, jak ogląda swoje doskonałe piersi.

Wyniosłość Coty była nie do zniesienia. Ale on to dziś zmieni. Dziś ją posiądzie.

Ostrożnie, cicho odsunął metalową kratkę z sufitu. Potem przeczołgał się przez otwór i wylądował na podłodze błękitno-różowej sypialni. Czuł ucisk w piersiach, oddychał szybko, z wysiłkiem. W jednej chwili robiło mu się gorąco, a za moment trząsł się z zimna.

Na stopy założył dwa małe worki na śmieci, które zawiązał w kostkach. Na rękach miał gumowe niebieskie rękawice, używane przez gosposię Pierce'ów do sprzątania.

Czuł się zupełnie jak wojownik Ninja, a z pomalowanym, nagim ciałem wyglądał jak uosobienie terroru. Zbrodnia doskonała. Kochał tę chwilę.

Czy to może sen? Nie, wiedział, że to nie sen. To historia prawdziwa. Za moment naprawdę to zrobi! Odetchnął głęboko i poczuł, jak go coś zapiekło w płucach.

Przez krótką chwilę przyglądał się leżącej spokojnie dziewczynie, którą tak podziwiał w Liceum Świętego Andrzeja. A potem cichutko wśliznął się do łóżka jedynej-w-swoim-rodzaju Coty Pierce.

Ściągnął gumowe rękawiczki i delikatnie pogłaskał idealną, opaloną skórę. Wyobrażał sobie, że smaruje kokosowym olejkiem do opalania całe jej ciało. Stwardniał już na dobre.

Miała długie blond włosy, pojaśniałe od słońca i miękkie jak futro królika. Były gęste i piękne; pachniały balsamiczną, leśną czystością.

Tak, marzenia naprawdę się spełniają, ucieszył się.

Wtem Coty otworzyła szeroko oczy. Lśniły jak szmaragdowe klejnoty, jak bezcenne drogie kamienie z jubilerskiego sklepu Harry'ego Winstona w Boca.

Bezgłośnie wypowiedziała jego imię - to, pod którym znała go w szkole. Ale on nadał już sobie nowe imię, nazwał siebie, stworzył na nowo.

- Co ty tu robisz? - wydyszała pytanie. - Jak się tu dostałeś?

- A to niespodzianka. Jestem Casanovą - szepnął jej do ucha. Serce omal nie wyskoczyło mu z piersi. - Spośród wszystkich pięknych dziewcząt w Boca Raton, wszystkich na całej Florydzie, wybrałem właśnie ciebie. Nie cieszysz się?

Coty zaczęła krzyczeć.

- Ciii - powiedział i miłosnym pocałunkiem zamknął jej piękne małe usteczka swoimi.

Tej niezapomnianej nocy rzezi w Boca Raton pocałował też Hannah Pierce.

A zaraz potem trzynastoletnią Karrie.

Nim postanowił, że na razie ma dość, był już pewien, że naprawdę jest Casanovą - największym kochankiem świata.

Cała wściekłość wyparowała ze mnie, kiedy biegłem jak szalony do Szpitala Świętego Antoniego z Marcusem Danielsem w ramionach. Adrenalina opadła, a ja czułem się nienaturalnie znużony.

Poczekalnia izby przyjęć dla nagłych wypadków to był jeden wielki zgiełk i bezsensowne zamieszanie. Dzieci płakały, rodzice zawodzili swoje żale, głośniki bez przerwy wywoływały lekarzy. Jakiś ranny menel mamrotał w kółko: "Ale gówno, ale gówno".

Wciąż widziałem piękne, smutne oczy Marcusa Danielsa. Wciąż słyszałem jego cichy głosik.

Trochę po wpół do siódmej pojawił się niespodziewanie w szpitalu mój partner od łapania bandytów. Coś mi w tym nie grało, ale na razie nie zastanawiałem się co.

John Sampson i ja byliśmy najlepszymi przyjaciółmi, odkąd jako dziesięciolatki biegaliśmy po tych samych ulicach waszyngtońskiego Southeastu. Jakoś udało nam się przetrwać, nie kończąc z podciętym gardłem. Ja poszedłem na psychologię patologiczną i w końcu zrobiłem doktorat na Uniwersytecie Johna Hopkinsa. Sampson wybrał wojsko. Z jakichś dziwnych, niewyjaśnionych powodów obaj wylądowaliśmy w policji D.C.

Siedziałem na nie przykrytych noszach na kółkach, zaparkowanych pod chirurgią urazową. Obok stał wózek pierwszej pomocy, którym przywieźli Marcusa. Gumowe opaski uciskowe zwisały z jego czarnych poręczy jak proporce.

- Jak chłopak? - spytał Sampson. Wiedział już o Marcusie. Skądś zawsze wszystko wiedział. Deszcz spływał strużkami po jego czarnej pelerynie, ale nie zwracał na to uwagi.

Pokręciłem ponuro głową. Nadal czułem się wypluty.

- Jeszcze nie wiem. Nic mi nie powiedzieli. Lekarz się pytał, czy jestem najbliższym krewnym. Zabrali go na urazówkę. Naprawdę nieźle się pociął. Co cię sprowadza w tej radosnej chwili?

Sampson wydostał się z peleryny i usiadł obok mnie na uginających się noszach. Pod peleryną miał swój typowy ekwipunek detektywa w terenie: czerwono-srebrny dres marki Nike, dobrane pod kolor adidasy z wysoką cholewką, na rękach cienkie złote bransoletki i sygnety. W teren jak znalazł.

- A gdzie twój złoty ząb? - zdobyłem się na uśmiech. - Powinieneś mieć złoty ząb, aby uzupełnić ten strój tajniaka. Albo chociaż złotą gwiazdkę na zębie. Może kilka warkoczyków?

Sampson parsknął śmiechem.

- Usłyszałem. Przyjechałem - wyjaśnił bez ceregieli swoją obecność w szpitalu. - Z tobą w porządku? Wyglądasz jak ostatni wielki, zły mamut.

- Mały chłopiec chciał się zabić. Słodki chłopczyk, taki jak Damon. Miał jedenaście lat.

- Mam przetrzepać tę ich melinę? Zastrzelić jego rodziców? - spytał Sampson. Spojrzenie miał twarde jak głaz.

- Później to zrobimy - odparłem.

I chyba miałem na to ochotę. Dobrą stroną całej historii mogło okazać się jedynie to, że rodzice Marcusa Danielsa mieszkali razem. Złą natomiast fakt, że ich mieszkanie w blokach Langley Terrace, gdzie musiał żyć chłopiec i jego cztery siostry, było meliną, w której sprzedawano kompot. Dzieci miały od pięciu do dwunastu lat i wszystkie pracowały w interesie. Były "biegaczami".

- Ale co ty robisz w szpitalu? - zapytałem ponownie. - Chyba nie znalazłeś się tu przypadkiem? Co jest grane?

Sampson wystukał papierosa z paczki cameli. Jedną ręką. Taki szpan. Zapalił. A naokoło pełno lekarzy i pielęgniarek.

Wyrwałem mu papierosa i zdusiłem go pod podeszwą mojego czarnego adidasa firmy Converse, tuż przy dziurze pod dużym palcem.

- Lepiej ci? - Sampson przyjrzał mi się uważnie, a potem szeroko się uśmiechnął odsłaniając wielkie białe zęby. Koniec sztuczki. Wypróbował na mnie swoje czary, bo to były czary, włączając numer z papierosem. Czułem się lepiej. Sztuczki skutkują. W rzeczy samej, miałem się, jakby mnie właśnie wyściskało z pół tuzina krewnych, a na końcu moje dzieci. Nie bez powodu Sampson jest moim najlepszym przyjacielem. Potrafi mnie pozbierać do kupy jak nikt inny.

- Oto nadchodzi anioł miłosierdzia - powiedział, wskazując w głąb długiego, ogarniętego chaosem korytarza.

Annie Waters szła w naszą stronę z rękami wciśniętymi głęboko w kieszenie szpitalnego fartucha. Twarz miała ściągniętą, ale zawsze ma taką.

- Naprawdę mi przykro, Alex. Chłopiec nie przetrzymał - powiedziała. - Pewnie już dogorywał, kiedy go przyniosłeś. Trzymał się chyba tylko dzięki tej nadziei, której zawsze masz tyle w sobie.

Wróciły do mnie z całą siłą obrazy i uczucia z tych chwil, kiedy biegłem ulicami z Marcusem w ramionach. Potem wyobraziłem sobie, jak go przykrywają szpitalnym prześcieradłem. Prześcieradła dla dzieci są takie małe.

- Ten chłopiec był moim pacjentem. Zgłosił się do mnie tej wiosny - wyjaśniłem tamtym dwojgu przyczyny mojego szału, braku opanowania i nagłej depresji.

- Może ci coś dać, Alex? - spytała Annie z zatroskanym wyrazem twarzy.

Pokręciłem głową. Musiałem to powiedzieć, wyrzucić z siebie właśnie teraz.

- Marcus dowiedział się, że czasami pracuję społecznie w szpitalu, rozmawiam z ludźmi. Zaczął przychodzić popołudniami. Gdy już mnie przetestował, opisywał swoje życie w melinie. Wszyscy, których znał, to ćpuny. Dzisiaj też przyszła mi o nim powiedzieć ćpunka. Rita Washington. Nie matka Marcusa, nie ojciec. Chłopiec sam podciął sobie gardło i przeguby. Jedenaście lat.

Miałem mokre oczy. Kiedy umiera mały chłopiec, ktoś powinien zapłakać. A psychiatra jedenastoletniej ofiary samobójstwa powinien wyć wniebogłosy. W każdym razie tak mi się zdawało.

Wreszcie Sampson wstał i położył mi łagodnie rękę na ramieniu. Znów miał dwa metry z hakiem.

- Chodźmy do domu, Alex - powiedział. - Chodź, chłopie. Już czas.

Wszedłem do sali, by spojrzeć na Marcusa po raz ostatni.

Trzymałem jego małą dłoń i myślałem o rozmowach, jakie prowadziliśmy, o niewypowiedzianym smutku zawsze obecnym w jego oczach. Przypomniało mi się piękne, mądre, afrykańskie przysłowie: "Żeby wychować dziecko, potrzebna jest cała wioska".

W końcu przyszedł Sampson, odciągnął mnie od chłopca i zabrał do domu.

Gdzie zrobiło się jeszcze gorzej.

Był Dżentelmenem doskonałym. Dżentelmenem w każdym calu. Zawsze skromnym i uprzejmym. Rozmyślał nad tym podsłuchując dwoje zakochanych, którzy spacerowali nad Jeziorem Uniwersyteckim rozmawiając szeptem. Jak w romantycznym marzeniu. W sam raz dla niego.

Usłyszał, że Tom Hutchinson pyta Roe Tierney:

- To fajny pomysł czy kompletna bzdura?

Pakowali się właśnie do zielonkawoniebieskiej łodzi wiosłowej, kołyszącej się łagodnie przy pomoście. Tom i Roe mieli zamiar "pożyczyć" łódkę na parę godzin. Taki cichy, studencki wybryk.

- Mój pradziadek mawia, że jeśli dryfujesz łodzią w dół rzeczki, to życie nie upływa - powiedziała Roe. - To świetny pomysł, Tommy. Chodźmy.

Tom Hutchinson zaczął się śmiać.

- A jeśli we wspomnianej łodzi robi się coś jeszcze?

- No, jeśli to aerobik czy coś w tym stylu, to nawet możesz je sobie przedłużyć. - Roe skrzyżowała nogi i spódnica otarła się z szelestem o jej gładkie uda.

- Jednym słowem: wymknięcie się na przejażdżkę przy księżycu łódką takich miłych ludzi jest dobrym pomysłem - podsumował Tom.

- Świetnym pomysłem - powtórzyła swoje Roe. - Najlepszym. Chodź.

Kiedy łódź odbijała od pomostu, Dżentelmen wśliznął się do wody. Bezgłośnie. Chłonął każde słowo, każdy ruch, każdy niuans fascynującego rytuału zalotów zakochanych.

Księżyc był prawie w pełni; wyglądał łagodnie i pięknie, gdy Tom i Roe powoli wiosłowali przez lśniące jezioro. Przedtem, wystrojeni poszli na romantyczny obiad do miasta. Roe miała na sobie czarną plisowaną spódniczkę, srebrne klipsy i naszyjnik z pereł pożyczony od koleżanki z akademika. Na łódkę jak znalazł.

Dżentelmen był pewien, że swój szary garnitur Tom Hutchinson również pożyczył. Tom, syn mechanika samochodowego, pochodził z Pensylwanii. Udało mu się zostać kapitanem drużyny futbolowej Uniwersytetu Duke w pobliskim Durham, a także utrzymać średnią ocen w okolicach czwórki.

Roe i Tom byli "złotą parą". To chyba jedyna rzecz, co do której studenci Uniwersytetu Duke i Uniwersytetu Karoliny Północnej się zgadzali. "Skandal", za jaki uważano fakt, że kapitan drużyny Duke chodzi ze zwyciężczynią konkursu piękności, "Królową Azalii" z Karoliny, dodawał ich romansowi pikanterii.

Dryfowali powoli po jeziorze, zmagając się z upartymi guzikami i zamkami błyskawicznymi. W końcu Roe została tylko w kolczykach i pożyczonych perłach. Tom nie zdjął białej koszuli, ale rozpiął ją od góry do dołu tak, że stworzyła jakby namiot, kiedy wchodził w Roe. Zaczęli się kochać pod bacznym okiem księżyca.

Ich ciała poruszały się łagodnie, a łódź kołysała lekko jak zabawka. Roe wydawała cichutkie jęki, które mieszały się z przenikliwym odgłosem grających w oddali cykad.

Dżentelmen czuł, jak podnosi się w nim fala szału. Mroczna strona jego natury wyrywała się na wolność: brutalne, gnębione zwierzę, współczesny wilkołak.

Nagle Tom Hutchinson wysunął się z Roe Tierney z cichym "mlask". Coś bardzo silnego ściągało go z łodzi. Zanim wpadł do wody, Roe usłyszała jego krzyk. Był to dziwny odgłos, jakby "aarrghhh".

Tom nałykał się wody z jeziora i zakrztusił boleśnie. Poczuł w gardle straszny ból i kłucie; ból tylko w jednym miejscu, ale mocny i przerażający.

A potem ta potężna siła, która wciągnęła go do wody, nagle rozluźniła uścisk. Duszący chwyt zelżał. Tak po prostu. Tom był wolny.

Jego duże, silne ręce, ręce rozgrywającego, powędrowały do szyi i dotknęły czegoś ciepłego. Z gardła tryskała mu krew, mieszając się z wodami jeziora. Opadł go straszliwy lęk, uczucie bliskie paniki.

Przerażony, jeszcze raz sięgnął do gardła i trafił na tkwiący w nim nóż. Och, Boże! - pomyślał, ktoś mi wbił nóż. Zginę na dnie tego jeziora i nawet nie wiem dlaczego.

Roe Tierney, siedząca nadal w rozkołysanej, dryfującej łodzi, była zbyt zszokowana, żeby choć krzyknąć.

Serce waliło jej tak gwałtownie i dziko, że ledwie mogła oddychać. Wstała, wypatrując w oszołomieniu jakiegoś znaku od Toma.

To chyba jakiś chory żart, pomyślała. Nigdy już nigdzie nie pójdę z Tomem Hutchinsonem. Nigdy za niego nie wyjdę. Nawet za milion lat. To w ogóle nie jest śmieszne. Zrobiło jej się zimno i próbowała wymacać swoje rzeczy na dnie łódki.

Tuż obok niej ktoś, lub coś, wyprysnęło błyskawicznie z ciemnej wody. Jakby na skutek wybuchu pod powierzchnią.

Roe zobaczyła wynurzającą się głowę. Głowę mężczyzny... ale nie Toma.

- Nie chciałem cię wystraszyć. - Dżentelmen mówił spokojnym tonem. - Nie bój się - szepnął, chwytając za burtę kołyszącej się łodzi. - Jesteśmy starymi przyjaciółmi. Mówiąc szczerze, obserwuję cię od ponad dwóch lat.

Nagle Roe zaczęła krzyczeć tak strasznie, jakby za chwilę miał nastąpić koniec świata.

I dla Roe Tierney nastąpił.