Byłaś tylko planem - Katarzyna Lewandowicz

Później...

- Skarbie, pamiętasz, jak nazywał się ten bar, w którym się poznaliśmy? - pytam, mimo iż znam odpowiedź.

Opierasz się o mnie tyłem, twoja śliczna buźka znajduje się na wysokości mojej piersi, więc zerkam na ciebie z góry, badając twoją twarz, choć znam każdy jej szczegół. Wyraźnie widzę odmalowującą się zmianę.

- Hm, chyba Cherry Vice.

Usta rozciągają ci się w słodkim uśmiechu, ale nagle kąciki zamierają. Marszczysz nosek, a przez całą twoją twarz przebiega bolesny grymas. Już chcę cię przyciągnąć do siebie bliżej i złożyć pocałunek na odsłoniętym skrawku skóry, gdy jednak uśmiechasz się promiennie. Ulga spada na moje serce, bo wspomnienie dnia, w którym mnie poznałaś, zwyciężyło nad wspomnieniem tego, że zawalił ci się świat.

- Wiesz co? Mogliby lepiej nazywać miejsce serwujące najlepsze truskawkowe margarity pod słońcem.

Patrzę na ciebie i mam ochotę zatopić język w dołeczkach na twoich policzkach. Nagle oczy ci mętnieją i mimowolnie pogrążasz się we wspomnieniach. Widmo przeszłości nie daje o sobie zapomnieć, choć od lata minęło wiele miesięcy.

Pamiętamy tamten dzień zupełnie inaczej. Dla mnie jest on jednym z moich ulubionych, choć częściej wracam do innego pamięcią. Dla ciebie ten dzień jest jednym z najgorszych w twoim dwudziestoletnim życiu. Do czasu, aż wpadliśmy na siebie przy barze w Cherry Vice. Wiem, że teraz jedynie to chciałabyś pamiętać z tamtego wieczoru. No i oczywiście niezapomniany smak słodkiego drinka.

Nie rozmawiamy już o tym, co cię spotkało, zanim mnie poznałaś. Zostawiliśmy to za sobą pewnego dnia, niedługo po tym, jak odkryłem twój pamiętnik. Chciałem go spalić, żeby wymazać wszystko, co w nim zapisałaś. Ale czy to by coś zmieniło? Niestety nie. Nie da się wymazać przeszłości.

Nigdy nie dowiesz się, że to ja byłem sprawcą tych wszystkich nieszczęść. Za kilka tygodni Nowy Jork i całe życie, które do tej pory wiodłaś, zostanie tylko marnym wspomnieniem. Zaczniemy na nowo. Razem. Tak jak sobie to zaplanowałem.

Uśmiecham się chytrze w duchu, słuchając, jak przywołujesz szczegóły tamtego sierpniowego wieczoru. Jesteś święcie przekonana, że nie spotkaliśmy się nigdy wcześniej. Tylko ja znam prawdę w tej kwestii.

Nic nie wydarzyło się przez przypadek.

No może z wyjątkiem chwili, w której zobaczyłem cię pierwszy raz.

Wtedy właśnie podjąłem decyzję, że cię zdobędę. Niedługo potem zdecydowałem, że z nikim nie będę się tobą dzielić.

Będziesz tylko moja.

Pamiętam, jak całą noc nie mogłem zmrużyć oka z twojego powodu, dlatego już kolejnego dnia zacząłem wprowadzać w życie swój misterny plan.

Jak widać, powiódł się, bo oto siedzisz na moich kolanach i próbujesz zaciągnąć mnie znowu do Cherry Vice, żeby jeszcze raz skosztować truskawkowej margarity. Zgadzam się oczywiście, bo jak mógłbym ci odmówić, kiedy kusisz mnie tym, że zupełnie inaczej niż wtedy potoczy się nasz wieczór.

Wcześniej...

Hazel

Po wejściu do lokalu, w którym umówiła się ze mną Ruby, zajmuję najbardziej oddalone miejsce przy barze, skąd mam idealny widok na wszystkich gości, a także na wejście. Przyjaciółka kazała mi tłuc się metrem pół godziny tylko dlatego, że wyczaiła bar, w którym podają podobno najlepsze margarity w całym Nowym Jorku. Przystałam na jej propozycję, bo została mi tylko ona, jedna z trzech przyjaciółek, ale też dlatego, że dzisiaj nie mogłam siedzieć w domu zdana tylko na siebie.

Potrzebuję towarzystwa sprzyjającej mi osoby, no i potrzebuję się wygadać. Muszę, bo inaczej wybuchnę. Ostatnie dwa miesiące były jedną wielką niekończącą się porażką. Gorzej - były i są katastrofą. A dzisiaj został wbity ostatni gwóźdź do mojej trumny. Z trudem panuję nad łzami. Czemu mnie spotyka taka niesprawiedliwość? Czy komuś zawiniłam? Jestem aż tak złym człowiekiem, że spotyka mnie taka okrutna kara?

Kolejnym powodem, dla którego zgodziłam się na spotkanie w Cherry Vice, jest to, że Ruby nie ma dla mnie ostatnio zbyt wiele czasu, więc wolałam pójść jej na rękę, bojąc się, że w przeciwnym razie znowu wymiga się od spotkania. Nie mam jej na wyłączność, jestem jedną z trzech przyjaciółek. Najbliższa jest jej Willow, z którą trzyma się od dziecka, a teraz jeszcze jedna osoba pojawiła się w jej życiu. Na pewno będzie nawijać o bzykaniu z tym swoim nowym facetem, o którym rzekomo nie może rozmawiać. Za każdym razem twierdzi, że to jakaś gruba ryba, ale śmiem w to wątpić. Podejrzewam, że koleś wcale nie obraca się w wyższych sferach i wszystko, co mówi Ruby, to pic na wodę, dlatego przyjaciółka wymyśliła swoją historyjkę.

- Zobaczycie, znajdę sobie bogatego naiwniaka i jeszcze przed ukończeniem studiów będę jego żoną mieszkającą w willi z ogromnym basenem i ze służbą.

Zawsze mierzyła wysoko, a teraz ze wstydu robi z tego wielką tajemnicę. Koleś pewnie jest nikim, ale dobrze się pieprzy, a raczej pieprzy Ruby, bo ona jest z tych, co chętnie oddają kontrolę.

Może paplać o tym facecie ile wlezie, byle tylko nie wspominała nic o Camilli i Willow. To, że dla mnie przestały istnieć, nie oznacza, że i ona nie będzie chciała utrzymywać z nimi kontaktu. Nie zdzierżę nawet jednego słowa o tych wywłokach, nawet będąc pod wpływem alkoholu, którego dzisiejszego wieczoru mam zamiar wlać w siebie całkiem sporo. Jestem gotowa wydać ostatnie oszczędności lub się zadłużyć. Nic już nie ma dla mnie znaczenia. Jeżeli dzisiaj nastąpił koniec życia, które miałam wieść tak, jak sobie wymarzyłam, to chcę je pożegnać z przytupem.

Zerkam na telefon. Zdążyłam, ale nigdzie nie widzę Ruby.

- Co podać? - pyta barman, zarzucając sobie wymiętą ścierkę na ramię.

- Czekam jeszcze na kogoś.

- Spoko. W każdej chwili możesz mnie zawołać - dodaje, odchodząc w stronę drugiego końca baru.

Zamawiam drinka, gdy mija piętnaście minut, a moja przyjaciółka dalej się nie pojawia. Jeszcze się nie denerwuję. Przyjdzie, na pewno przyjdzie. Obiecała. Tylko się odrobinę spóźnia. Kiedy jednak mija kolejny kwadrans, a ja gorączkowo zerkam to na telefon, to na drzwi wejściowe, prawa noga zaczyna mi lekko podrygiwać. Biorę do ręki telefon, który dosłownie sekundę temu odłożyłam na blat, i wystukuję kolejną już tego wieczoru wiadomość do przyjaciółki.

Ja: Gdzie jesteś? Będziesz? Za chwilę wyjdą truskawki i będziesz piła zwykłą margaritę.

Ty cholerna pipo! - dodaję w myślach.

Upijam łyk drinka i rozkoszuję się słodkim smakiem truskawki.

Wzdycham. Czemu Ruby mi nie odpisuje? Mam nadzieję, że jest to spowodowane tym, że pędzi na spotkanie ze mną.

Unoszę głowę w chwili, gdy drzwi od baru się otwierają, ale nie staje w nich moja przyjaciółka, tylko mężczyzna lekko po trzydziestce. Ma poluzowany krawat, włosy w nieładzie i są to w zasadzie dwie i jedyne skazy na jego nienagannym wyglądzie. Gołym okiem widać, że ma za sobą trudny dzień, więc w drodze do domu postanowił wpaść na drinka. Lub dwa, i to mocne.

Garniak zatrzymuje się przy barze, nachyla się nad blatem i przekazuje coś barmanowi, który w odpowiedzi przytakuje, uśmiechając się szeroko i odbierając coś od klienta. Chyba się znają. Potem mężczyzna kieruje się na koniec baru i siada na stołku nieopodal mojego. Z tej odległości mogę dostrzec kolejny szczegół i niedoskonałość. Garnitur kroposzczura jest pognieciony tak, jakby mężczyzna spędził w nim długie godziny na niewygodnym fotelu. Mogę także przyjrzeć się rysom jego przystojnej buźki, obecnie nie mam ciekawszego zajęcia, zwłaszcza że przyjrzałam się już pozostałym klientom i szybko straciłam nimi zainteresowanie.

Ale on? OMG! Od razu wiem, że mam przed sobą konkretny typ faceta.

Zerkam na prawą dłoń, wypatrując obrączki, ale jej nie dostrzegam. Kawaler? Nie, niemożliwe, na pewno nie. Nie z urokiem, który wokół siebie roztacza, a który jest połączeniem mroku, tajemnicy i pewności siebie. Mężczyzna, który wygląda tak jak on, jest traktowany w szczególny sposób. Kobiety ustawiają się do niego w kolejce, ale tylko te zdeterminowane i zuchwałe mają odwagę otworzyć buzię w jego towarzystwie. Reszta próbuje rozgryźć złożoność jego charakteru. Ale może się mylę. Może te brwi, mocno zarysowana szczęka z trzydniowym zarostem i oczy, które mają barwę mrocznej morskiej głębi, są mylące. Może mam przed sobą zwykłego mruka lub całkiem sympatycznego gościa, który tylko próbuje uchodzić za twardego i zamkniętego w sobie?

- Przepraszam, czy my się znamy? - odzywa się nagle, przyłapując mnie na bezczelnym gapieniu. Głos ma głęboki i nieco arogancki, co od razu wzbudza moją czujność.

Czyli jednak się nie pomyliłam. Mężczyzna należy do tych władczych, i to jeszcze jak. Cholera!

- Yyy, nie, nie sądzę.

- Przyglądałaś się w taki sposób, jakbyś mnie rozpoznała - łagodnieje, a wtedy powraca zmęczenie na jego przystojnej młodej twarzy.

- Przepraszam - wtrącam speszona.

Mruży lekko oczy, ale i tak dostrzegam w nich jakiś błysk.

- Nie szkodzi. W zasadzie mi ulżyło, bo powinienem zapamiętać osobę o tak niepospolitej i ładnej urodzie, jak twoja - odpowiada, a potem odwzajemnia się tym samym.

Mierzy mnie ciekawsko, począwszy od stóp, na których mam zwykłe tenisówki, przez sukienkę, skończywszy na oczach.

Gdy tak nie odrywa ode mnie wzroku, jego tęczówki pochłania coraz większy mrok. Nagle po karku przebiega mi dreszcz, podyktowany mieszanką podekscytowania i strachu. Podekscytowania, bo nie przytrafiło mi się nigdy nic podobnego; strachu, bo mężczyzna otacza się aurą bezwzględności, na którą chyba nie jestem gotowa.

Pierwsza uciekam wzrokiem. Zerkam nerwowo na ekran, spodziewając się wieści od Ruby. Ale te wciąż nie nadchodzą, więc przyjaciółka musi być w drodze. Na pewno zaraz wparuje do środka, sapiąc, a jeśli nie, to ukatrupię ją gołymi rękami. Jak może mi to robić? Przecież wyraziłam się jasno. Czerwony alarm. Wie, co oznacza komunikat, który ustaliłyśmy w naszej dziewczyńskiej paczce dawno temu, i wielokrotnie z niego korzystałyśmy w kryzysowych sytuacjach. Ma więc świadomość, że nie chodzi o złamany paznokieć czy o dylemat przy wyborze stylówki. Na te błahe problemy obowiązywał inny kod. Czemu więc, do jasnej cholery, jej tu przy mnie nie ma?! W chwili gdy wali się mój świat?

Warga zaczyna mi drżeć. Jeszcze moment i tama puści, a wtedy nie będę jej mogła zatrzymać.

- Czy ta czerwona breja, którą masz przed sobą, nadaje się do spożycia? - Słyszę pytanie nieznajomego, co wyrywa mnie z zamyślenia.

Zerkam na niego, trzy sekundy zajmuje mi ponowne ściągnięcie myśli do baru i zrozumienie sensu słów. Drink może wygląda jak breja, ale Ruby się nie myliła, to najlepsza margarita, jaką kiedykolwiek piłam.

- Przekonaj się sam - rzucam wyzwanie garniakowi, po czym upijam solidny łyk.

Mężczyzna przywołuje barmana i zamawia dla nas po kolejce. Nie sądziłam, że taki mężczyzna jak on gustuje w kobiecych drinkach. Nosi dobrze skrojony garnitur, drogi zegarek, a jego fryzura wyszła spod nożyczek najdroższego stylisty na Manhattanie. Ciekawe, jakie stanowisko zajmuje w swojej firmie. Nie wygląda na zwykłego księgowego czy asystenta, ale nie sądzę też, by był prezesem. Jego młody wiek to wyklucza. Teraz jestem niemal pewna, że jest młodszy, niż pomyślałam w pierwszej chwili.

Kiedy młody chłopak za barem stawia przed nami drinki, odzywa się mój smartfon. Właśnie miałam zadzwonić do przyjaciółki i ochrzanić ją za spóźnienie.

Teraz nie będzie to już konieczne.

Ruby: Sorka, bejb. Muszę odwołać spotkanie, wypadło mi coś mega pilnego.

- Kurwa!

- Złe wieści? - pyta elegancik.

Wzdycham, kręcąc głową zawiedziona. Łapię za nowego drinka i piję łapczywie. Krztuszę się za sprawą wyraźnego alkoholowego posmaku. Albo mi się tylko wydaje, albo drink jest mocniejszy od poprzedniego. Zerkam na barmana, a ten puszcza do mnie oczko. Natychmiast odwracam wzrok, dając mu tym znać, że nie jest w moim typie. Dużo bardziej podoba mi się mężczyzna po mojej prawej stronie. Intryguje mnie, choć to przecież nie moja liga. W przeciwieństwie do Ruby nigdy nie podobali mi się starsi faceci, choć różnica wieku, która nie przekracza dziesięciu lat, jest jeszcze dopuszczalna.

Mężczyzna właśnie przesiada się na stołek sąsiadujący bezpośrednio z moim, więc będę miała okazję czegoś się o nim dowiedzieć. Tylko czy mi się uda? Brunet nie wygląda na takiego, który lubi o sobie mówić. Kiedy znajduje się parę centymetrów ode mnie, dolatuje mnie intensywny cedrowy zapach, który sprawia, że mogłabym zaprzedać swoją duszę diabłu.

Z przyjemnością uświadamiam sobie, że jednak nie spędzę tego wieczoru w samotności. Równocześnie dopada mnie inna myśl. Przypominam sobie, co doprowadziło do tego, że siedzę teraz w barze w towarzystwie seksownego nieznajomego i dojrzałego mężczyzny. Ta myśl niestety do miłych nie należy.

Przymykam oczy, bo czuję, że zaczyna brakować mi tchu.

1. Koniec szkoły

Jeszcze wcześniej...

Hazel

Pierwszy dzień wolności postanawiamy zacząć od mrożonej pistacjowej latte i wypadu do Central Parku, żeby złapać trochę promieni słońca, wylegując się na Sheep Meadow. Przez najbliższy tydzień będziemy musiały sobie jakoś radzić w tej miejskiej betonowej dżungli. A potem? Potem mnie, Ruby, Camillę i Willow czekają dwa miesiące błogiego obijania się w domku przy plaży. Co prawda w drugiej połowie lata mają do nas dołączyć moi rodzice, ale razem z dziewczynami już obmyślamy plan awaryjny.

Na razie wypady na koncerty boysbandu The Shivers, który w lipcu rozpocznie trasę po Stanach, to tylko luźna propozycja, ale chłopcy są naszymi idolami od początku naszej przyjaźni i już samym pomysłem jesteśmy podekscytowane. Teraz musimy tylko zarobić trochę kasy, żeby łatwiej było nam przekonać rodziców, choć z moimi nie powinno być problemu. Zazwyczaj nie ingerują w to, co robię ze swoim życiem... O ile nie wpływa to na ich reputację. Tata jest poważnym biznesmenem, a matka zajmuje się jedynie odgrywaniem roli kochającej idealnej żony. Tak naprawdę jest próżna i egocentryczna.

Wczoraj oficjalnie zakończyłyśmy liceum. Ja i Cam z rocznym opóźnieniem, gdyż nasza wymiana szkolna nie przebiegła tak, jak powinna była, choć z naszej perspektywy miesiące w Anglii były najlepszym czasem w całym naszym życiu. Oprócz tego, że miałyśmy sporo nieobecności, wydarzyło się coś, co nie pozwoliło nam ukończyć klasy razem z rówieśnikami. Było, minęło. Najważniejsze, że o tamtych zdarzeniach nie dowiedziała się uczelnia, na którą się teraz wybieram.

Columbia była moim marzeniem praktycznie od zawsze. W przeciwieństwie do większości znajomych studia wzbudzają we mnie radość, bo to pierwszy krok do tego, kim chcę zostać. Praktyki i staże mają być ciekawym doświadczeniem. Nie przeszkadza mi fakt, że zostanę na miejscu. W zasadzie ma to swoje plusy. Nie muszę na przykład martwić się szukaniem lokum. Mieszkanie w akademiku na pewno też ma swoje pozytywne aspekty, ale nie myślę o nich. Zamierzam się wyszaleć w wakacje, a w czasie trwania nauki tylko sporadycznie wyskoczyć na imprezę. Podchodzę poważnie do kariery dziennikarskiej. Drugim powodem, dla którego cieszę się, że zostaję na miejscu, jest moje miasto, ukochany NY.

Trudno było przełknąć decyzję dyrekcji o powtarzaniu roku, ale gdybyśmy mogły cofnąć czas i zmienić tamte wydarzenia, to i tak zrobiłybyśmy wszystko tak samo. Warto było. No i dołączyłyśmy do klasy naszych o rok młodszych przyjaciółek, co osłodziło gorycz tego wyroku. Z Willow i Ruby trzymałyśmy się od dawna, Camilla i Willow są kuzynkami, mieszkającymi razem. Co prawda ich rodziny zajmują osobne piętra, jednak te dwie traktują obie przestrzenie jak swoje. Ich rodzice przyzwyczaili się już do ciągłej obecności obu dziewczyn. A nawet czterech na raz.

- Hej, Hazel! Connor został u ciebie na noc po wczorajszej imprezie? - pyta nagle Camilla, żądna pikantnych szczegółów.

Odprowadził mnie i miał wejść przez okno, ale w domu czekała na mnie niespodzianka, która pokrzyżowała nasze plany.

- Nie przekroczył nawet progu mojego domu - odpowiadam z naburmuszoną miną. - Starzy czekali z małym przyjęciem, aż wrócę. To dlatego tak uparcie do mnie wydzwaniali. Byli wściekli. Chyba chcieli wynagrodzić mi to, że nie zjawili się na rozdaniu dyplomów.

- Twojego ojca pracoholika można jeszcze jakoś wytłumaczyć, ale twoja mama zachowała się niewybaczalnie. Co takiego miała do roboty, że nie przyszła nawet na chwilę?

Przełykam gulę rozczarowania. Z przykrością obserwowałam radosne koleżanki w towarzystwie bliskich, tym bardziej że rodzice obiecali być obecni. Jak zawsze nie mogłam uświadczyć od nich za grosz wsparcia.

- Dzisiaj przemycę Connora do swojego pokoju na całą noc i będę mieć go całego dla siebie - chwalę się, zmieniając temat.

Strasznie tęsknię za swoim chłopakiem, chociaż chodziliśmy do tej samej szkoły. Ale tak to już jest, gdy chodzi się z kapitanem drużyny. Wieczne treningi uniemożliwiały nam spotkania, ale teraz mamy nadrobić stracony czas. Już wczoraj zamierzaliśmy zacząć.

Znaliśmy się od dawna, ale dopiero po moim powrocie z Anglii, dwa lata temu, Connor się mną zainteresował. A ja byłam w siódmym niebie, bo czemu by nie, skoro szalała za nim połowa szkoły, a on wybrał właśnie mnie. Od tamtej pory jesteśmy parą i nie wyobrażam sobie nikogo innego u mojego boku. Jestem zakochana po uszy!

- Korzystaj, bejbe - odzywa się Ruby - bo od jutra zaczynamy rundkę po nowojorskich klubach.

Zaplanowaliśmy to już wiele tygodni temu. Zamierzamy się bawić od świtu do nocy przez cały tydzień, aż do wylotu do Tybee Island, które leży około trzydziestu kilometrów od Savannah w Georgii. Całe nasze wakacje to jeden wielki plan, a w zasadzie lista rzeczy, które chciałybyśmy zrobić przed rozpoczęciem studiów.

Camilla i Ruby wyjeżdżają aż do Kalifornii, chcą robić karierę w show-biznesie, Willow wyjeżdża jedynie do Pensylwanii, ale mała odległość nie ma znaczenia przy kierunku, który wybrała. Pragnie zostać prawnikiem i ten zawód bardzo do niej pasuje. Od zawsze jest tą najrozsądniejszą i najrozważniejszą z nas. Dlatego też teraz mówi:

- Jesteśmy na to gotowe? Chyba będę miała dość po dwóch dniach.

- Nie zaczynaj - ucina Ruby. - Marudzisz jak kobieta przechodząca menopauzę.

- Skąd wiesz, że się wtedy marudzi?

- Wiem z doświadczenia. Matka właśnie wkroczyła w ten etap. Bez przerwy narzeka na uderzenia gorąca. Znacie ją, więc wiecie, że jest oazą spokoju. Ja właśnie jestem w trakcie poznawania jej drugiego oblicza. Wczoraj wydarła się na ojca, bo kupił nie te płatki śniadaniowe, co trzeba.

- Współczujemy - odpowiadamy chórem niezbyt przejęte.

Każda z nas użera się z matką, tylko Ruby ma ze swoją bliższą relację. Teraz poznaje na własnej skórze to, co my przechodzimy na co dzień.

Odbieramy zamówione kawy i wychodzimy z kawiarni, kierując się do parku po drugiej stronie jezdni. Pogoda jest cudowna, to będzie udany dzień, mimo że wszystkie jesteśmy wykończone po wczorajszej imprezie.

***

- Boże, Hazel, jak mi tego brakowało - mruczy Connor, zatapiając twarz w moim dekolcie.

Całuje, jednocześnie walcząc z obcisłą bluzką, którą włożyłam specjalnie po to, by utrudnić mu nieco zadanie.

- Mi te... Och, Connor - jęczę, kiedy gorące usta odnajdują uwolniony spod materiału sutek.

- Dobrze ci, kotku? - pyta, a ja czuję, jak jego usta rozciągają się w uśmiechu.

- Och, tak... Przecież wiesz...

Chwilę potem jego gorące, wilgotne i zachłanne usta na nowo znaczą najpierw zagłębienie mojej szyi, a następnie miejsce tuż pod uchem.

- Obróć się! - warczy nagle.

Wykonuję jego polecenie i opieram się przodem o biurko, do którego parę minut temu zostałam przyparta. Gdy tylko Connor wszedł przez okno do mojej sypialni, rzucił się na mnie jak wygłodniałe zwierzę. Mam to szczęście, że mój pokój znajduje się nad zadaszonym tarasem, z boku którego przymocowana jest drewniana drabinka z wijącymi się kwiatami.

Connor zazwyczaj gości u mnie, wszedłszy tradycyjnym wejściem, ale wtedy mama, która bez przerwy jest w domu, każe zostawić nam otwarte drzwi do pokoju. Jestem już dorosła, a wciąż nie mogę robić tego, co bym chciała, dlatego bardzo rzadko zapraszam do siebie chłopaka. Zazwyczaj gdy już ma wolne od treningów, spędzamy popołudnia i wieczory u niego. Jego starzy wracają późno, więc nie ograniczamy się jedynie do jego pokoju.

Uwielbiałam, gdy na przykład szykując sobie kanapki, mówił:

- Nie przypominam sobie, żebyśmy robili to w tym miejscu. - Poklepał blat wyspy.

W ten sposób szybkim numerkiem ochrzciliśmy każdy kąt jego domu. Najlepiej było na wirującej pralce i wtedy na blacie w kuchni, bo do zabawy dołączył syrop klonowy.

Teraz nie potrzebujemy dłuższej gry wstępnej, wręcz jest ona zbędna. Wiem, że później w łóżku będziemy się kochać długo, delikatnie i namiętnie. Pozwalam więc, żeby najpierw było szybko, brutalnie, byle tylko spuścić trochę napięcia. Connor podwija moją plisowaną spódniczkę, którą także włożyłam specjalnie dla niego. Uwielbia, gdy ubieram się tak wyzywająco, choć czasem marudził, gdy paradowałam tak po szkole. Wiem jednak, że lubi się mną chwalić, więc nic nie robię sobie z tego, że próbuje być zaborczy.

Słyszę dźwięk rozrywania folii i już po chwili czuję Connora w sobie. Wchodzi we mnie jednym gwałtownym pchnięciem, wciąga powietrze i nieruchomieje.

- Uwielbiam to. Uwielbiam ten moment.

- Dalej, Connor, zlituj się - proszę, kręcąc lekko pupą.

- Taka jesteś niecierpliwa, tak?

- Och, wal się! - warczę i sama zaczynam nadawać rytm moim biodrom.

Wtedy Connor łapie za nie i przejmuje kontrolę, prowadząc nas na skraj przepaści. Natarczywie chwyta za moje piersi i miętosi je niedbale, na co nie zwracam uwagi. Oblizuję dwa palce i kieruję je między uda. Bez tego nie dojdę. Czasem to Connor mnie tam dotyka, ale dziś za bardzo skupia się na sobie, zawsze tak robi, gdy mamy kilkudniową przerwę od seksu.

Tuż przed tym, jak oczy zachodzą mi mgłą, dostrzegam za oknem zakapturzoną postać, skrywającą się pod drzewem po drugiej stronie ulicy. Kiedy odzyskuję ostrość widzenia po orgazmie, ulica jest pusta. Chyba mi się coś przywidziało.

Connor doprowadza się do porządku, a potem siada na podłodze, opierając się o łóżko.

- Dokąd się jutro wybieracie? - pyta, nie odrywając ode mnie spojrzenia, kiedy poprawiam ubrania. Uśmiecha się jak dzieciak, który dostał cukierka.

Zna nasze plany odwiedzenia jak największej liczby klubów w Nowym Jorku. Kilka tygodni temu obiecałyśmy sobie babskie wakacje, ale tylko czekam, aż któraś z dziewczyn złamie zasadę i pozna jakiegoś kolesia, a wtedy towarzystwo Connora w naszej babskiej paczce wróci do łask. Z naszej czwórki tylko ja jestem w stałym związku. I to od dwóch pieprzonych lat.

- Chyba zaczniemy w tym nowym klubie. Jak on się nazywa? Avalone? W sumie nie mamy jeszcze konkretnych planów. Rano mamy dogadać się na czacie. A ty co będziesz robić? - pytam, ale nie uzyskuje odpowiedzi.

- Wpuszczą was?

- Pewka! Mamy świetne lewe dowody, sprawdzone. - Mrugam do niego.

- Pewnie kosztowały majątek.

Mój chłopak i reszta moich znajomych mają nieco niższy status społeczny niż ja. Nie mają ojca, który ma własną dobrze prosperującą firmę na samym Manhattanie, ale nigdy nie narzekają na brak kasy. No chyba że chodzi o jakieś zbyteczne wydatki czy kaprysy, jak na przykład lewe dowody z prawdziwego zdarzenia.

- W końcu jakiś pożytek z nadzianego zapracowanego starego - mówię, kręcąc się na krześle przy biurku, gdzie przy lusterku poprawiam włosy.

- Gdzie będziesz nocować? - pyta, przechylając głowę.

- Chyba u Ruby. Czemu pytasz? - Zerkam na niego w szklanym odbiciu.

- Może wpadnę i powtórzymy to, co przed chwilą?

Uśmiecha się łobuzersko. Chętnie powtórzę, ale dzisiaj w nocy.

Mrużę oczy, bo coś mi tutaj nie gra. Kiedy Connor podrywa się z podłogi, upewniam się, że mam rację. Wiem nawet, co teraz usłyszę.

"Muszę lecieć".

- Muszę lecieć, kotek.

- Wykluczone! - krzyczę, także zrywając się na równe nogi.

- Wybacz, kotku - zaczyna, zbliżając się do mnie. - Nie mogę zostać na noc. Ojciec jest ostatnio na mnie cięty, muszę być w chacie przed dwudziestą drugą - tłumaczy się, jakby mówił do rozkapryszonego bachora, i chce mnie przytulić.

- No to mamy jeszcze chwilę - mruczę, przykładając dłoń do jego piersi.

- Muszę coś jeszcze załatwić. Wynagrodzę ci to jutro, okej?

Rezygnuje z ponownej próby zbliżenia się do mnie i kieruje się w stronę okna.

- Jaja sobie ze mnie robisz?! Przecież umawialiśmy się na całą noc!

- Wiem... I przepraszam - mówi, przekładając nogę przez framugę okna.

- Jeśli teraz wyjdziesz, możesz tylko pomarzyć o jutrze!

- Oj, kotku, daj spokój. Przecież wiem, że chcesz tego tak samo bardzo jak ja. Sama do mnie jutro napiszesz!

Connor zawsze bierze, co chce, i niewiele daje w zamian, ale teraz przegina. Najpierw przeprasza w mało przekonujący sposób, a teraz sugeruje, że nasz związek sprowadza się do jednego.

- Za kogo ty mnie masz!?

- Za swoją dziewczynę - mówi i chce dać buziaka na do widzenia, nachylając się przez okno, ale widząc moją zawziętą i wkurwioną minę, przystaje. - Kocham cię, kotku. Wiesz o tym, prawda?

- Nie udobruchasz mnie takim tekstem po tym, jak wpadasz tutaj na kwadrans, żeby tylko mnie bzyknąć. Co ty sobie w ogóle myślałeś? Kiedy ostatnio spędziliśmy ze sobą cały wieczór bez seksu?

- Nie rób sceny, Hazel. Kocham cię i jutro...

- Spadaj! Nie chcę cię już oglądać! - wybucham.

Wzrusza ramionami, a potem zawiesza się na dachu i z niego zeskakuje. Odchodzi, nie oglądając się za siebie. Nie do wiary!

- Dupek! - krzyczę za nim i mam gdzieś, że rodzice mogą mnie usłyszeć i dowiedzieć się o wizycie Connora w moim pokoju.