pięciornik gęsi
Przed samym domem zdobiłeś całe podwórze. Ścieżkę ku drewnianej furtce, miejsca pod płotem, który stał otulony purpurą śliw. Oplatałeś nawet źdźbła traw wokół milczącej studni, do której chodziłam po wodę. Milczała wówczas echem stęsknionej rześkości.
Małe słońca rozrzucone po zieleni traw uśmiechały wszystkie dni.
Brzegi liści srebrzyły się jak ukochane skronie babcine. Każdy kwiat radował serce i duszę - po dziś ciepłe wspomnienia bukietów tamtych dni mieszkają w mojej pamięci - z miejscem na nowe.
meme
nazwy ludowe:
srebrnik, gęsiówka, dziewicze ziele, gęsie ziele, gęsia trawa, drabinki, pięćperset gęsi;
Występuje na pastwiskach, łąkach, przy rowach; tworzy duże skupiska.
Surowcem zielarskim jest ziele.
Zbiera się je w czasie kwitnienia rośliny. Ścina się liście, kwiaty i rozłogi; nie zbiera się rozłogów z korzeniami.
Dobrze wysycha w suszarni naturalnej, dobrze zacienionej.
W suszarni ogrzewanej temperatura nie powinna przekraczać 45 stopni. Ziele po wysuszeniu powinno zachować naturalną barwę.
Ziele zawiera m.in.: garbniki, związki gorzkie, kwasy organiczne, śluz, witaminę C i sole mineralne.
mały kwiat
zawsze
promienny uśmiech
wita twarz
gdy ciepłym
wspomnieniem
wraca twój kwiat
Domaczaja, meme
zdj. meme
Zastosowanie
Ziele pięciornika polecane jest w chorobach przewodu pokarmowego charakteryzujących się niedostatecznym wydzielaniem soku żołądkowego, brakiem apetytu, wzdęciami, odbijaniami itp., w kolkach jelitowych i wątrobowych, w bolesnym miesiączkowaniu (po porozumieniu się z lekarzem). W bólach kurczowych polecany są rozgniecione liście, które należy przykładać na chore miejsce.
Postacie leku
Odwar. Ziela pięciornika łyżkę zalać szklanką wody, ogrzewać pod przykryciem 30 minut; odcedzić. Pić 2 razy dziennie po szklance płynu.
Odwar z dodatkiem mniszka. Ziela pięciornika łyżkę, korzenia mniszka łyżeczkę. Przyrządzać i stosować jak wyżej.
Młode pędy pięciornika można wykorzystywać jako jarzynę (przyrządzać podobnie jak szpinak) oraz w postaci sałatki w tzw. kuracji wiosennej.
**
zdj. meme
Dr H. Różański
Pięciornik gęsi, czyli srebrnik (Potentilla anserina L.), jest bardzo wartościowym ziołem. Należy do rodziny Rosaceae, czyli różowatych. Surowcem jest całe ziele lub sam liść - Herba sive potius Herba Anserinae. Dostępny w sklepach zielarskich. Głównymi składnikami czynnymi srebrnika są elagotanoidy (ok. 10%), flawonole (kwercetyna, mirycetyna), fitosterole, pseudosaponiny (tormentozyd), goryczki, kumaryny, witaminy (cholina, kwas askorbinowy), śluzy. Wodne wyciągi ze srebrnika hamują biegunki, nadmierną fermentację jelitową, stany zapalne błon śluzowych przewodu pokarmowego, dziąseł, gardła i skóry. Działają przeciwzapalnie, ściągająco, antyseptycznie. Zmniejszają obrzęk skóry i śluzówek przy stanach zapalnych. Działają także żółciopędnie. Napar i odwar z ziela (liście) zażywany jest przy biegunce, zaburzeniach trawiennych, bolesnym i nadmiernym krwawieniu miesiączkowym, nieżycie żołądka. Odwar nadaje się do lewatyw przy zapaleniu odbytu oraz irygacji przy zapalaniu pochwy, a także do nasiadówek przy zapaleniu warg sromowych. Okłady z odwaru na piersi, przy stanach zapalnych, na oczy przy zapaleniu spojówek i powiek oraz nadmiernym łzawieniu, do płukania dziąseł i gardła przy infekcjach i zapaleniu. Napar do przemywania skóry łojotokowej i z mokrymi wypryskami, do okładów na owrzodzenia i odleżyny. Napar lub odwar z 1-2 łyżek ziela (lub liści) można przyjmować doustnie 3-4 razy dziennie po 1 szklance.
aforyzm:
?Małym kwiatem ubierasz myśli w wielki uśmiech. ?
podagrycznik pospolity
***
Choć cały rozsiany po ogrodzie zieleniłeś się u stóp, to jednak późno poznałam twoją cudną moc.
Niepozorny pośród traw pojawiłeś się cierpliwie czekając na swój czas.
Byłeś jedną z najmniej docenianych przeze mnie roślin, dziś oddaję ci cześć..
Zjawiasz się znów, po latach, w pamięci i gdy każdym spacerem pośród zieleni wytężam wzrok.
Wyrastasz pod stopami, w nowym ogrodzie albo tuż pod schodami domu - by podarować siebie część - na zdrowie.
A gdy przychodzi odpowiedni czas zamieniasz się w bieli kwiat.
Jak niebo pełne spełnień, że to już..
meme
Nazwa naukowa podagrycznika Aegopodium podagraria odnosi się do skojarzenia ze stopami: aigos - stopa, podos - stopa, podagraria to leczący podagrę. Na leczenie panującej powszechnie podagry wykorzystywano sposoby magiczne, zaklęcia, przenoszenie choroby na drzewa, z tych wszystkich możliwości podagrycznik wydaje się najskuteczniejszym, tym bardziej, że potwierdzonym obecnie naukowo.
Wyciągi z podagrycznika wykazują działanie przeciwzapalne, przeciwnowotworowe i przeciwdrobnoustrojowe.
Badania przeprowadzone in vitro wskazują, że związki czynne podagrycznika (falkarindiol) działają trzydziestokrotnie silniej niż syntetyczny lek przeciwzapalny i przeciwreumatyczny, wydaje się więc słuszne wielowiekowe stosowanie tego zioła w leczeniu reumatyzmu, tym bardziej, że nie ma niebezpieczeństwa przedawkowania podagrycznika.
Spora aktywność przeciwdrobnoustrojowa związków podagrycznika pełni w roślinie funkcję ochronną przed atakiem grzybów i bakterii, działa także odstraszająco na owady, stąd też bierze się być może nieprawdopodobna siła wzrostu podagrycznika i jego powszechne panowanie w sadach i ogrodach.
Charakterystyczne jest też to, że największą aktywność przeciwdrobnoustrojową wykazywały wyciągi wodne, wystarczy więc na trudno gojącą się ranę zrobić mocny wyciąg z rośliny lub przyłożyć rozbite liście na ranę.
Johann Kunnzle, znany szwajcarski fitoterapeuta polecał podagrycznik na wiele schorzeń: sałatę z liści na zarobaczenie i podagrę, do inhalacji przy uporczywym katarze stosował wysuszone liście wrzucone na rozżarzoną płytę lub węgle, na kaszel, nieżyt oskrzeli i artretyzm herbatę z kwiatów podagrycznika z dodatkiem szałwii lub cedru. Natomiast nasiona podagrycznika "pite i podawane zewnętrznie skórze ujmują barwy i czynią bladym" - tak radzili lekarze z XVII w.
spełnienie
biel kwiatów
jak dobra myśl
rozkwita pośród słów
i zieleni traw
że to już..
Domaczaja, meme
19.11.24 r.
Kuracja na artretyzm z podagrycznikiem
Kurację podaję z książki Wolfa-Dietera Storm. Wewnętrzna i zewnętrzna powinna być prowadzona w tym samym czasie. Napar ze świeżego lub wysuszonego ziela pije się przez 6 tygodni. 2 łyżeczki ziela zalać wrzątkiem, przykryć, zostawić na 20 minut. Pić 3 filiżanki dziennie. Okłady z rozgniecionego ziela kłaść na bolące miejsca, często zmieniać na nowe. Stosować także przy ukąszeniach owadów, ranach, hemoroidach.
Kulinarne użycie podagrycznika
Podagrycznik to utrapienie ogrodników, praktycznie nie do wytępienia, zdolność wielkiego rozrastania ułatwiają mu korzenie, każdy przecięty korzeń to nowa roślina.
Jego zaletą kulinarną jest to, że skoszony odrasta i znowu wypuszcza zielone stópki. Po tym właśnie poznasz podagrycznik - stopy zwinięte w harmonijkę to młodziutkie listki, gdy dojrzeją, przypominają wiele innych baldaszkowatych.
Podagrycznik jest pyszny na surowo, jako dodatek do surowych sałat, czyli możesz go dorzucać do klasycznej sałaty z sosem vinegret albo dusić jak szpinak, dorzucać do zupy z pokrzywy i innych ziołowych kombinacji.
W czasach średniowiecza było to warzywo sprzedawane na targach i powszechnie spożywane, obecnie jeszcze w północno-zachodnich Niemczech gotuje się "zieloną zupę" z podagrycznika.
Podagrycznik jest zasobny w witaminy i minerały, szczególnie w okresie wiosennym warto się nim zainteresować i dodać garść liści do zupy czy sałatki, z wraz z nimi przyjmiesz do organizmu wit C i E, żelazo, miedź, mangan, tytan, bor.
**
Kiszonka z podagrycznika
Na mały słoik potrzeba około litr zebranych młodych liści podagrycznika. Ze starszych możesz sobie robić herbatkę do popijania. Liście wypłucz kilka razy, bo rosną przy ziemi i mają zabrudzenia. Do wyparzonych słoików (małych) wkładaj liście podagrycznika, lekko upchaj. Zalej gorącą, posoloną wodą (na litr wody daj łyżkę soli himalajskiej lub morskiej). Wytrzyj do sucha brzegi słoika i wcześniej wyparzone nakrętki, zakręć, odstaw w ciepłe miejsce. Po kilku dniach powinny być gotowe - kiszone listki podagrycznika wzbogacone w wit C i bakterie kwasu mlekowego poprzez proces kiszenia. (można kisić z np. z kurdybankiem).
Kiszony podagrycznik wykorzystuj jako dodatek do sałat i surówek.
aforyzm:
?Rozsiany po ogrodach - pod stopami - wyrastasz zdrowiem - na wyciągnięcie.. ?
pokrzywa zwyczajna
Rosłaś wszędzie tam, gdzie to tylko możliwe. Po ogrodach, pod każdym płotem, w lesie, w przydrożnych rowach - tam, gdzie miejsce cię akurat potrzebowało.
Nawet u pni jabłonek w sadzie.
Zbierałyśmy cię by częstować zwierzęta, które mieszkały w zagrodzie.
Wraz z majem to ty nas częstowałaś herbatą na zdrowie. Wtedy mijały nabyte bolączki, a ciała nabierały sił i promieniały w uśmiechu.
Do dziś wyrastasz u stóp, gdy spaceruję w leśnej ciszy - zmieniając grudniowe chwile na majową niezwykłość.
Zmieniasz moje posiłki i ciepłe herbaty w smak zdrowia i oczyszczenia - a ja wdzięcznie cię smakuję..
meme
***
pokrzywa zwyczajna
nazwy ludowe:
pokrzywa dwupienna, pokrzywa wielka, pokrzywa parząca, żgajka wielka;
Pokrzywa jest byliną wyrastającą do 1,5 m wysokości. Łodyga sztywna, czterokanciasta, obficie ulistniona.
Liście grubo ząbkowane, ciemnozielone. Łodyga i liście szczeciniasto owłosione z dłuższymi, sztywnymi włoskami parzącymi. W kątach liści wytwarzają się kwiaty zebrane w zwisające grona. Kwiaty rozdzielno-płciowe, małe, niepozorne, zielone.
***
z parzących
dłoni
wydobywasz
czystość zdrowia
przeganiając z ciała
bez życia
zastoje
Domaczaja, meme
Kwitnie od lipca do września.
Pokrzywa występuje przy zabudowaniach, na rumowiskach, w zaroślach, na brzegach lasów i jako chwast zaniedbanych ogrodów; lubi miejsca zacienione.
Surowcem zielarskim jest liść i korzeń.
Zbiór można przeprowadzać dwa razy w roku z jednej rośliny. Ścina się młode pędy przed kwitnieniem. Po lekkim przewiędnięciu ziela zrywa się liście.
Korzenie wykopuje się jesienią lub wczesną wiosną. Po wydobyciu korzeni oczyszcza się je z ziemi i odcina części nadziemne.
Liście, ziele i korzenie pokrzywy suszy się w suszarniach naturalnych, dobrze zacienionych, o dużym przewiewie.
Surowce do suszenia rozkłada się cienką warstwą, aby szybciej wysychały.
W dni chłodne korzenie powinno się dosuszać w suszarni o temperaturze do 40 stopni.
Dobrze zebrane i wysuszone liście powinny być zdrowe, nie pokruszone, intensywnie zielone.
