Poniedziałek, 20 sierpnia

Zakład recyklingu śmieci w Sävenäs

Wresz­cie, po­my­ślał Len­nart Ohls­son. Ostatni idiota opu­ścił te­ren za­kładu.

Ohls­son miał pięć­dzie­siąt trzy lata i prze­pra­co­wał w tej branży całe ży­cie. Naj­pierw na wy­sy­pi­sku, gdzie ob­słu­gi­wał spy­chacz, po­tem przez pra­wie dwa­dzie­ścia lat jeź­dził na śmie­ciarce. Kiedy zdro­wie za­częło mu szwan­ko­wać, przy­jął pro­po­zy­cję i prze­szedł do pracy przy re­cy­klingu śmieci w Säve­näs. W po­rów­na­niu z po­przed­nim za­ję­ciem te­raz było lekko i przy­jem­nie. Od po­nie­działku do piątku w za­kła­dzie pa­no­wał spo­kój, dzięki czemu za­równo on, jak i jego ko­le­dzy za­wsze mieli czas na kawę i roz­mowy o pier­do­łach. Je­śli któ­ryś z nich mu­siał wyjść na go­dzinę albo dwie, żeby za­ła­twić ja­kąś sprawę, nikt nie ro­bił z tego pro­blemu. Na do­da­tek mia­no­wano go kimś w ro­dzaju bry­ga­dzi­sty i miał pod sobą trzech pra­cow­ni­ków. Pew­nie dla­tego, że tylko jemu mózg nor­mal­nie funk­cjo­no­wał. Tak przy­naj­mniej uwa­żał.

Kenta miał tylko pół mó­zgu, a praca w fir­mie sta­no­wiła całe jego ży­cie. Miał do niej wprost fa­na­tyczny sto­su­nek. Na do­da­tek był nie­zwy­kle pra­co­wity, ale na tyle ogra­ni­czony umy­słowo, że nie po­tra­fił zli­czyć do trzech. Pew­nie w dzie­ciń­stwie oj­ciec zbyt czę­sto bił go po gło­wie. W końcu Kenta tra­fił do ro­dziny za­stęp­czej. Był wy­soki i szczu­pły, miał wą­sko osa­dzone oczy, cien­kie wargi i wła­ści­wie nie miał brody. Ko­biety na pewno za nim nie prze­pa­dały. W prze­ci­wień­stwie do Kenty on, Len­nart, był wy­spor­to­wany, cho­ciaż miał już po­czątki piw­nego brzu­cha. Gę­ste, przy­pró­szone si­wi­zną włosy strzygł na jeża, a jego praw­dziwą dumę sta­no­wiły wy­pie­lę­gno­wane wąsy. Był prze­ko­nany, że ko­biety za nimi sza­leją. Na myśl o tym uśmiech­nął się pod no­sem.

Jego dwaj po­zo­stali ko­le­dzy, Osborn i Leif, byli w po­rządku, ale ża­den z nich się nie prze­mę­czał. Pra­co­wali ra­zem od tak dawna, że w końcu za­częli się do sie­bie upodob­niać. Mieli rzad­kie włosy, otyłą bu­dowę ciała, przez więk­szą część dnia cho­dzili z rę­kami w kie­szeni i stale się ze sobą prze­ko­ma­rzali. Mimo to nikt ich nie lek­ce­wa­żył, bo wszystko mieli pod kon­trolą, zwłasz­cza w so­boty, gdy obo­wią­zy­wała szcze­gólna kon­trola przy­wo­żo­nego przez klien­tów sprzętu. Gdyby za­cho­wy­wali się ina­czej, sami mu­sie­liby sta­nąć przy ta­śmie, żeby prze­rzu­cić za­war­tość każ­dego kon­te­nera.

Cie­kawe, co lu­dzie ro­zu­mieją przez po­ję­cie "za­kład re­cy­klingu". Naj­gorsi są ci, któ­rzy jeż­dżą wy­pa­sio­nymi fu­rami, przez pięć dni w ty­go­dniu pra­cują w ele­ganc­kich biu­rach, a w so­botę za­czy­nają uda­wać spe­cja­li­stów od do­mo­wych ro­bót: re­mon­tują ła­zienki albo udzie­lają się w przy­do­mo­wym ogródku. Po­tem za­ma­wiają kon­te­ner na od­pady, pa­trzą na ze­garki i na­gle się oka­zuje, że jest już kwa­drans po czwar­tej. W tym sa­mym mo­men­cie im się przy­po­mina, że za­kład jest czynny do pią­tej, a oni są z ro­botą da­leko w le­sie. Wrzu­cają więc do kon­te­nera wszystko jak leci, bez ładu i składu, a ich żony ko­rzy­stają z oka­zji i do­kła­dają do tego stare buty i ga­zety. W ubie­głą so­botę taki ła­du­nek do­tarł do za­kładu za dzie­sięć piąta.

- Czło­wieku! - za­wo­łał do Kenty męż­czy­zna, który to przy­wiózł. Po­ma­chał mu przed oczami bank­no­tem pięć­dzie­się­cio­ko­ro­no­wym i po­wie­dział: - Bądź tak do­bry i po­sta­raj się to roz­ła­do­wać jak naj­szyb­ciej, bo strasz­nie mi się spie­szy.

Do dia­bła z ta­kimi ty­pami.

Bywa też ina­czej, bo w so­boty przy­jeż­dżają do nich nie tylko ze­stre­so­wani fa­ceci w wy­pa­sio­nych fu­rach. Cza­sem wy­gląda to tak, jakby wła­ści­ciele wszyst­kich willi w Göte­borgu chcieli się na­gle po­zbyć swo­ich śmieci i od­pa­dów, żeby moc spę­dzić w spo­koju week­end w domu.

Na każ­dej ta­blicy in­for­ma­cyj­nej przy kon­te­ne­rach i po­jem­ni­kach na­pi­sane jest wiel­kimi li­te­rami: GIPS, PRZED­MIOTY ŁA­TWO­PALNE, ŻE­LAZO I ME­TALE, TEK­TURA, BIAŁY SPRZĘT. Mimo to lu­dzie pró­bują wrzu­cać to, co przy­wożą, do pierw­szego z brzegu po­jem­nika. Trzeba ich więc pil­no­wać tak samo, jak na­uczy­ciel pil­nuje swo­ich uczniów. Naj­lep­szy spo­sób po­lega na tym, żeby sta­nąć na sze­roko roz­sta­wio­nych no­gach, skrzy­żo­wać ręce na pier­siach i ob­ser­wo­wać ich po­czy­na­nia groź­nym wzro­kiem. Pro­ces re­cy­klingu prze­biega wtedy bez za­kłó­ceń.

O tej go­dzi­nie brama wjaz­dowa jest już za­mknięta, a na te­re­nie za­kładu nie prze­by­wał ani je­den ze­stre­so­wany wła­ści­ciel willi, który miałby pro­blemy ze zro­zu­mie­niem na­pi­sów. Dzi­siaj są na dy­żu­rze ra­zem z Kentą i to oni będą spraw­dzać za­war­tość kon­te­ne­rów, żeby się upew­nić, czy wszystko jest w po­rządku. Po­tem spo­koj­nie za­mkną in­te­res, wrócą do domu i za­siądą przed te­le­wi­zo­rami.

Kie­dyś do­szedł do wnio­sku, że prze­by­wa­nie na te­re­nie pu­stego za­kładu, w któ­rym nie ma klien­tów, to cał­kiem przy­jemna sprawa. Jest ci­cho i spo­koj­nie jak na cmen­ta­rzu, bo wy­sy­pi­ska i za­kłady re­cy­klingu wła­śnie ta­kimi cmen­ta­rzami są. Tyle że tu przy­wozi się nie­po­trzebne sprzęty i inne rze­czy.

Za­wo­łał Kentę i po­szli zro­bić ob­chód: za­glą­dali do kon­te­ne­rów i spraw­dzali, czy ich za­war­tość zga­dza się z tym, do czego zo­stały prze­zna­czone. Cza­sem znaj­dy­wali cał­kiem fajne rze­czy, na przy­kład ro­wery albo me­ble. W ta­kich sy­tu­acjach wy­wo­zili je po ci­chu i sprze­da­wali za po­śred­nic­twem działu ogło­szeń w "Göte­borgs-Po­sten". Kenta zna­lazł nie­dawno pu­dło z róż­nymi dro­bia­zgami i sprze­dał je za dwie­ście ko­ron ja­kie­muś Fi­nowi, który urzę­duje w week­endy na pchlim targu w Kvi­bergu. Naj­lep­sze zy­ski mają z bia­łego sprzętu, czyli z lo­dó­wek i za­mra­ża­rek. Bez względu na ich wiek sprze­dają je za kwotę od dwu­stu do pię­ciu­set ko­ron. Wa­ru­nek jest je­den: sprzęt musi być sprawny. Każdą so­bot­nią zdo­bycz ła­dują na krytą przy­czepę i bez pro­blemu ją stąd wy­wożą, bo nikt ich nie spraw­dza. Sprawa jest dzie­cin­nie pro­sta, bo trudno so­bie wy­obra­zić, że któ­ryś z dy­rek­to­rów firmy Re­nova wpad­nie na po­mysł, by w so­bot­nie po­po­łu­dnie kon­tro­lo­wać ich pracę.

Z cza­sem się przy­zwy­cza­ili do tego do­dat­ko­wego do­chodu, któ­rego nie mu­sieli wy­ka­zy­wać w ze­zna­niach po­dat­ko­wych. Po­datku też od niego nie pła­cili. Wie­dzieli jed­nak, że gdyby ktoś się o tym do­wie­dział, praw­do­po­dob­nie stra­ci­liby pracę. Ze względu na swój wiek Len­nart wo­lał na­wet nie my­śleć o ry­zyku, na które się na­ra­żał. Co on by ro­bił ca­łymi dniami, gdyby tu nie pra­co­wał? Od­pę­dził od sie­bie tę nie­przy­jemną myśl i po­szedł do ma­ga­zynu po prze­dłu­żacz, żeby na wszelki wy­pa­dek spraw­dzić, czy lo­dówki i za­mra­żarki, które tra­fiły dzi­siaj do za­kładu, dzia­łają. Pra­wie za­wsze dzia­łają, więc w końcu prze­stało go to dzi­wić. W dzi­siej­szych cza­sach lu­dzie po­zby­wają się do­słow­nie wszyst­kiego. Kie­dyś wy­rzu­cali przed­mioty, któ­rych nie dało się na­pra­wić, te­raz ro­bią to dla­tego, że nie po­doba im się ko­lor albo chcą so­bie ku­pić nowy mo­del.

- Po­patrz na to - za­wo­łał Kenta, który stał przed otwartą za­mra­żarką. - Jest pełna żar­cia, a wszystko po­pa­ko­wane w ele­ganc­kie, białe to­rebki.

Len­nart pod­szedł do za­mra­żarki, zaj­rzał do środka, zdjął rę­ka­wicę i za­czął grze­bać wśród to­re­bek. Ktoś za­dał so­bie wiele trudu, żeby tyle ich tam upchnąć.

- Mięso jest na­dal za­mro­żone - po­wie­dział, pa­trząc na Kentę. Zdzi­wiony tym, co uj­rzał, wy­jął zza pasa nóż i prze­ciął jedno z opa­ko­wań na dłu­go­ści sze­ściu, sied­miu cen­ty­me­trów. Obej­rzał jego za­war­tość, a po­tem roz­ciął trzy ko­lejne to­rebki.

- W każ­dej jest mięso - stwier­dził. - Sam zo­bacz.

- To chyba wie­przo­wina - od­parł Kenta i spoj­rzał na Len­narta ta­kim wzro­kiem, jakby chciał się upew­nić, że słusz­nie ro­zu­muje. - Wi­dać na­wet ka­wałki sło­niny

- Ja­sne, że to wie­przo­wina. Mamy tu z sie­dem­dzie­siąt, osiem­dzie­siąt ki­lo­gra­mów mięsa. Ja­kiś idiota za­peł­nił nim za­mra­żarkę, a po­tem ją tu przy­wiózł i po­rzu­cił. Jak my­ślisz, po co?

- Tego nie wiem, ale coś mi tu nie gra - od­parł Kenta i wzru­szył ra­mio­nami. - Co my z tym zro­bimy? Prze­cież tyle mięsa nie zjemy. Masz ja­kiś po­mysł?

Len­nart stał za­my­ślony i wpa­try­wał się w za­mra­żarkę. Po chwili na jego twa­rzy po­ja­wił się sze­roki uśmiech.

- Masz ra­cję, sami na pewno tego nie zjemy - stwier­dził. - Wiem jed­nak, kogo mo­głoby to za­in­te­re­so­wać. Znasz mo­jego brata? Börje dzier­żawi staw i pro­wa­dzi ho­do­wlę ra­ków. Dla nich taka karma bę­dzie ide­alna.

Środa, 4 października

Godzina 5.50

Elsa Karls­son od dwu­dzie­stu trzech lat spra­wo­wała każ­dego ranka ten sam ry­tuał. Po śmierci męża wy­peł­niała so­bie dni róż­nymi za­ję­ciami, żeby za­bić upły­wa­jący czas i nie my­śleć o sa­mot­no­ści. Nie mieli dzieci, więc gdy któ­re­goś dnia Evert przy­niósł do domu ma­łego szcze­niaka, bez słowa po­go­dzili się z fak­tem, że po­zo­staną bez­dzietni, i całą swoją mi­łość i tro­skę prze­lali na psa. Od tam­tej pory wsta­wała za kwa­drans szó­sta, pa­rzyła kawę i wy­pi­jała ją przy ku­chen­nym stole, pod­czas gdy ich je­de­na­sto­letni la­bra­dor, który wa­bił się Lu­fsen, sie­dział u jej stóp ze smy­czą w py­sku i cze­kał, aż wyj­dzie z nim na spa­cer.

Za każ­dym ra­zem po­ko­ny­wała z nim tę samą trasę. Wy­cho­dziła ze swo­jego domu w dziel­nicy Del­sjö, szła do parku Ap­slät­ten, skrę­cała nad je­zioro Här­landa, tam scho­dziła bie­gnącą dłu­gim zbo­czem ulicą Ska­t?svägen, po czym za­wra­cała do swo­jego domu przy ulicy Ha­vsörns­ga­tan. Ona też czer­pała z tych spa­ce­rów praw­dziwą ra­dość, bo prze­cież nie tylko pies ich po­trze­bo­wał. Ta­kie prze­chadzki utrzy­my­wały także ją w do­brej for­mie. Poza tym szybko za­uwa­żyła, że nie tylko ona pie­lę­gno­wała ten zwy­czaj, po­nie­waż w cza­sie spa­ce­rów czę­sto spo­ty­kała te same osoby. Nie­które z nich po­zdra­wiały ją ski­nie­niem głowy, jakby chciały po­ka­zać, że ją po­znają. Czę­sto wi­dy­wała wy­soką ja­sno­włosą ko­bietę, która upra­wiała jog­ging nad je­zio­rem i za­wsze się do niej uśmie­chała. Dzi­siaj spo­tkała mło­dego męż­czy­znę, który spu­ścił swo­jego psa ze smy­czy. Zwie­rzę rzu­ciło się na Lu­fsena i go za­ata­ko­wało. Męż­czy­zna od razu je przy­wo­łał, ale po­stę­po­wa­nie męż­czy­zny na­prawdę ją zde­ner­wo­wało. Była tak po­iry­to­wana, że roz­bo­lało ją serce. Je­śli ktoś wy­cho­dzi z psem, nie po­wi­nien pusz­czać go swo­bod­nie, bo w ten spo­sób traci nad nim kon­trolę. I wła­śnie to oznaj­miła męż­czyź­nie.

Kiedy wró­ciła na par­king przy cen­trum re­kre­acyj­nym Ska­t?s, Lu­fsen za­czął szar­pać smycz. Po­tem sta­nął w miej­scu i nie chciał iść da­lej, cho­ciaż sta­rała się go do tego prze­ko­nać. Nie lu­biła, kiedy się tak za­cho­wy­wał. Nie chciała, by ktoś so­bie po­my­ślał, że zwie­rzę jej nie słu­cha. Ro­zej­rzała się, ale ni­kogo nie za­uwa­żyła, więc tym ra­zem po­sta­no­wiła pójść na drobne ustęp­stwo i po­zwo­liła psu, żeby to on cią­gnął ją na smy­czy.

Na końcu par­kingu stało kilka sa­mo­cho­dów. Lu­fsen skam­lał i ha­ła­so­wał tak jak daw­niej, kiedy był szcze­nia­kiem, a ona nie wie­działa dla­czego. Na­gle zo­ba­czyła za­mra­żarkę i le­żącą na niej re­kla­mówkę. Lu­fsen co­raz moc­niej szar­pał za smycz, a gdy w końcu do­biegł do za­mra­żarki, sta­nął na tyl­nych ła­pach i za­czął szar­pać re­kla­mówkę. Karls­son jesz­cze raz się ro­zej­rzała, żeby spraw­dzić, czy ktoś ich nie ob­ser­wuje, i zdjęła re­kla­mówkę z za­mra­żarki. Lu­fsen cią­gle ska­kał, uja­dał i pró­bo­wał się do niej do­brać.

Za­cie­ka­wiona zaj­rzała do środka.

Środa, 4 października

Godzina 9.22

Berg­man i in­spek­tor po­li­cji kry­mi­nal­nej Vi­king Jo­hans­son w mil­cze­niu ob­ser­wo­wali pracę tech­ni­ków po­li­cyj­nych. Ich ekipa wy­ko­ny­wała ru­ty­nowe czyn­no­ści na te­re­nie ogro­dzo­nym nie­bie­sko-białą ta­śmą, która po­ru­szała się wstrzą­sana moc­nymi pod­ry­wami wia­tru. Co ja­kiś czas sły­chać było po­iry­to­wany głos Ber­tila Nils­sona. Ni­kogo to nie dzi­wiło, bo wszy­scy wie­dzieli, że jest ma­rudny i lubi ro­bić na prze­kór in­nym. Po­nie­waż jed­nak był naj­lep­szym spe­cja­li­stą w swo­jej dzie­dzi­nie, więk­szość osób pa­trzyła na jego zmienne hu­mory przez palce. Berg­man nie mo­gła się po­wstrzy­mać od uśmie­chu, wi­dząc, jak Nils­son pró­buje utrzy­mać na pra­wie ły­sej czaszce resztki rzad­kich wło­sów.

W pew­nej chwili Nils­son za­czął się roz­glą­dać i ją za­uwa­żył. Przez kilka se­kund ją ob­ser­wo­wał, jakby pró­bo­wał czy­tać w jej my­ślach, a po­tem ski­nął głową i dał znak, że chce z nią po­roz­ma­wiać poza te­re­nem ogro­dzo­nym ta­śmą.

- Za­bez­pie­czy­li­śmy wy­raźne od­ci­ski opon sa­mo­chodu oso­bo­wego z przy­czepą - po­wie­dział, wska­zu­jąc pal­cem brudne je­sienne li­ście, które po­kry­wały część wy­as­fal­to­wa­nej po­wierzchni. - Ale ta ludzka stopa... duża i owło­siona... Szcze­rze mó­wiąc, w cza­sie mo­jej pra­wie czter­dzie­sto­let­niej pracy w po­li­cji ni­gdy się z czymś ta­kim nie ze­tkną­łem. Jaki po­rą­ba­niec przy­wozi na par­king wy­pa­ko­waną mię­sem za­mra­żarkę i zo­sta­wia na niej re­kla­mówkę z ludzką stopą.

Nils­son spoj­rzał na Berg­man py­ta­ją­cym wzro­kiem, a po­nie­waż nie ocze­ki­wał od niej żad­nej od­po­wie­dzi, po­krę­cił głową.

- Wszystko, co tu zna­leź­li­śmy, za­wie­ziemy do za­kładu me­dy­cyny są­do­wej. Niech oni się tym zajmą. Po­tem spró­bu­jemy usta­lić toż­sa­mość wła­ści­ciela stopy. Za­bez­pie­czy­li­śmy sporo śla­dów, nie­które na pewno na­leżą do tych, któ­rzy tu tę za­mra­żarkę przy­wieźli.

- Do tych?

- Tak. Ślady po­cho­dzą przy­naj­mniej od dwóch osób, ale w sprawę mogą być za­mie­szani inni, na przy­kład kie­rowca sa­mo­chodu.

- W ta­kim ra­zie na­szym prio­ry­te­tem jest usta­le­nie, do kogo ta stopa na­leży - stwier­dziła Berg­man. - A co było w za­mra­żarce? Inne frag­menty ciała?

- Cho­lera wie.

Sły­sząc taką od­po­wiedź, Berg­man od razu się zde­ner­wo­wała. Za­brzmiało to tak, jakby Nils­son chciał się jej po­zbyć. Nie zdą­żyła jed­nak sko­men­to­wać jego za­cho­wa­nia, bo za­dzwo­nił te­le­fon. Ode­brała po pierw­szym sy­gnale. Zgło­siła się Nina Ha­mil­ton, dzwo­niła ze szpi­tala Östra Sju­khu­set.

- Co z tą ko­bietą? - spy­tała Berg­man.

- Czuje się le­piej, do­szła do sie­bie i jest w sta­nie roz­ma­wiać, ale mówi cha­otycz­nie.

- Za­tem to nie był atak serca?

- Ra­czej nie. Le­karz stwier­dził, że do­znała szoku. Chwy­ciła się za serce i ze­mdlała.

- Wy­do­by­łaś z niej coś sen­sow­nego?

- Tak i nie. Bar­dzo się nie­po­koi o swo­jego psa. To la­bra­dor, wabi się Lu­fsen. My­ślę, że ła­twiej mi bę­dzie z nią roz­ma­wiać, kiedy się do­wie, że z psem wszystko w po­rządku. Wiesz, co się z nim stało?

- Trzy­mamy go w klatce na ko­men­dzie. Jest pod do­brą opieką.

- To do­brze, na pewno ją to uspo­koi. Od­dzwo­nię po na­stęp­nej roz­mo­wie.

- Okej. O trze­ciej od­prawa. By­łoby do­brze, gdy­byś zdą­żyła przy­je­chać.

Berg­man od­wró­ciła się do Jo­hans­sona, który na­dal stał obok niej.

- Czy mógł­byś zwo­łać całą na­szą ekipę na od­prawę? Oprócz cie­bie i mnie mają na niej być Nina, Ma­lin, Ka­rin i któ­ryś z tech­ni­ków. Ja wra­cam na ko­mendę, może uda mi się po­roz­ma­wiać z Ting­strömem. Od­prawa o trze­ciej.

Środa, 4 października

Godzina 9.44

Berg­man naj­pierw głę­boko ode­tchnęła, a po­tem za­pu­kała do drzwi ga­bi­netu na­czel­nika. Spo­dzie­wała się trud­nej roz­mowy.

- Pro­szę - usły­szała. Jesz­cze raz głę­boko na­brała po­wie­trza i we­szła do środka.

- Kogo ja wi­dzę! To ty, In­grid? Wejdź i sia­daj. Wiele się ostat­nio działo w Ska­t?s, prawda?

Berg­man nie usia­dła, tylko sta­nęła przed biur­kiem. Po­sta­no­wiła przejść do rze­czy bez żad­nych wstę­pów.

- Chcia­ła­bym po­pro­wa­dzić to śledz­two.

Ting­ström przy­glą­dał jej się przez chwilę ba­daw­czym wzro­kiem.

- Przede wszyst­kim usiądź, a ja przy­niosę nam kawy.

Po­li­cjantka ski­nęła głową. Do­my­śliła się, że Ting­ström chciał zy­skać na cza­sie. Kiedy wró­cił, wy­pił tro­chę kawy, dwa razy chrząk­nął i spoj­rzał jej w oczy.

- Po­wie­dzia­łaś, że chcesz po­pro­wa­dzić to śledz­two...

- Tak. Uwa­żam, że przy­szedł na to czas. Mę­czy mnie sy­tu­acja, w któ­rej nie mogę wy­peł­niać mo­ich nor­mal­nych obo­wiąz­ków, więc do­szłam do wnio­sku, że po­win­nam wró­cić do czyn­nej służby.

- Już te­raz? Od two­jego po­wrotu ze szpi­tala mi­nęły do­piero trzy ty­go­dnie. Nie le­piej tro­chę od­po­cząć, wró­cić do pełni sił? Do­zna­łaś po­waż­nych ob­ra­żeń i chyba by­łoby le­piej, gdy­byś na­dal zaj­mo­wała się tym, co te­raz.

- Sie­dze­nie ca­łymi dniami przy biurku nie jest w moim stylu. Chcia­ła­bym po­pro­wa­dzić śledz­two, bo w tym je­stem do­bra i naj­le­piej się w tym spraw­dzam. Tak, chcę po­pro­wa­dzić to kon­kretne do­cho­dze­nie. Uczest­ni­czy­łam w nim od sa­mego po­czątku i je­stem w nie wpro­wa­dzona naj­le­piej spo­śród wszyst­kich.

Ting­ström uniósł ręce w obron­nym ge­ście.

- Je­śli na­prawdę czu­jesz się na si­łach, żeby to zro­bić, wy­ra­żam zgodę. Pro­po­nuję jed­nak, że­byś je po­pro­wa­dziła z któ­rymś z na­szych ko­mi­sa­rzy. Mam na my­śli Wen­ner­ströma albo Holm­berga.

Berg­man po­czuła, że ból głowy znowu się na­sila.

- To ja już wo­la­ła­bym sie­dzieć na ko­men­dzie i da­lej pro­wa­dzić te moje śledz­twa zza biurka. Nie chce, żeby któ­ryś z nich dzie­lił się ze mną od­po­wie­dzial­no­ścią. Wiem, jak obaj funk­cjo­nują. Ża­den z nich nie ustąpi na krok, a ile jest przy tym ga­da­nia... Chcę po­pro­wa­dzić to śledz­two sama i sama za­mie­rzam do­bie­rać so­bie współ­pra­cow­ni­ków.

Ting­ström długo jej się przy­glą­dał.

- Nie trak­tuj tego jako wo­tum nie­uf­no­ści. Nie twier­dzę też, że je­steś złą po­li­cjantką. Chcia­łem ci tylko dać ko­goś do po­mocy.

- Ro­zu­miem, ale...

- No do­brze... zróbmy ina­czej. Umówmy się na roz­mowę w ciągu dnia, a te­raz spró­bujmy ru­szyć z ko­pyta. Za­czniemy od pod­su­mo­wa­nia wy­da­rzeń dnia, a po­tem mi po­wiesz, w jaki spo­sób za­mie­rzasz to śledz­two po­pro­wa­dzić i kogo chcesz so­bie do­brać do ekipy.

Berg­man zmie­niła po­zy­cję na krze­śle.

- Dziś rano po­je­cha­łam do Ska­t?s na spa­cer. Za dwa­dzie­ścia siódma za­uwa­ży­łam na par­kingu star­szą ko­bietę, która wzy­wała po­mocy. Jej pies, który znaj­do­wał się około pięć­dzie­się­ciu me­trów od nas, zna­lazł re­kla­mówkę. W środku była ludzka stopa, którą ten pies po­gryzł. Obok stała za­mra­żarka. Na ra­zie nie wiemy, czy re­kla­mówka i stopa mają z nią coś wspól­nego, ale tak wy­ni­kało ze słów tam­tej ko­biety, która po­tem ze­mdlała. Nasi tech­nicy opie­rają się na tej hi­po­te­zie, a ko­bieta prze­bywa w szpi­talu Östra Sju­khu­set. Jest przy niej Nina, która spró­buje ją prze­słu­chać. Ekipa tech­ni­ków przy­była na miej­sce zda­rze­nia o siód­mej dwa­dzie­ścia. Nils­son po­wie­dział, że za­bez­pie­czyli tro­chę śla­dów, które naj­praw­do­po­dob­niej mają zwią­zek z za­mra­żarką. Prze­czu­cie mi mówi, że może się w niej znaj­do­wać reszta ciała. Wkrótce się do­wiemy, czy moje przy­pusz­cze­nia są słuszne. Stopa zo­stała wy­słana do za­kładu me­dy­cyny są­do­wej. Mam na­dzieję, że wstępne wy­niki ba­dań otrzy­mamy w ciągu kilku go­dzin.

- W jaki spo­sób za­mie­rzasz po­pro­wa­dzić to śledz­two? - spy­tał Ting­ström. - Wy­gląda na to, że wszystko masz już za­pla­no­wane.

Berg­man ode­tchnęła i też się uśmiech­nęła.

- Po­le­ci­łam Vi­kin­gowi, żeby zwo­łał lu­dzi na od­prawę. Po­czą­tek o pięt­na­stej. On i Nina są już wpro­wa­dzeni w śledz­two. Chciał­bym też mieć na od­pra­wie Ma­lin, Ka­rin i któ­re­goś z tech­ni­ków. Cie­bie też za­pra­szam.

Ting­ström spoj­rzał na ze­ga­rek i wes­tchnął.

- W ta­kim ra­zie będę się mu­siał sprę­żyć. Spraw­dzę, czy uda mi się wy­co­fać Ma­lin ze sprawy, przy któ­rej te­raz pra­cuje.

- Świet­nie - po­wie­działa Berg­man i wstała z krze­sła. - Tylko się nie spóź­nij.

Ting­ström się ro­ze­śmiał i za­sa­lu­to­wał.

Środa, 4 października

Godzina 14.58

Przed od­prawą Berg­man wstą­piła na sto­łówkę. Ku­piła ka­na­pkę, ku­bek kawy i po­je­chała na górę. Za­sta­na­wiała się nad pla­nem śledz­twa. Na ra­zie nie­wiele wie­działa. Bę­dzie mu­siała po­cze­kać na ra­port z za­kładu me­dy­cyny są­do­wej i na pro­to­kół prze­słu­cha­nia ko­biety, która zna­la­zła re­kla­mówkę. Ważne też będą wy­niki pracy tech­ni­ków po­li­cyj­nych. Za­my­ślona spoj­rzała przez okno i za­częła ana­li­zo­wać roz­mowę z Ting­strömem. Kiedy zgo­dził się na to, żeby po­pro­wa­dziła śledz­two, bar­dzo się ucie­szyła. Nie mo­gła się po­go­dzić z my­ślą, że po po­wro­cie ze zwol­nie­nia le­kar­skiego musi wy­ko­ny­wać pa­pier­kową ro­botę, i to na czas nie­okre­ślony. Czuła na so­bie ba­daw­cze spoj­rze­nia ko­le­gów z pracy, ale nie­wielu miało od­wagę ją spy­tać, jak się miewa po ataku sza­leńca. Naj­czę­ściej spo­ty­kała się ze wzru­sze­niem ra­mion i sło­wami "Wi­taj w pracy". Za­uwa­żyła, że wszystko, co robi i mówi, jest do­kład­nie ana­li­zo­wane, jakby lu­dzie nie byli pewni, czy na­dal jest tą samą by­strą In­grid, która po­tra­fiła się ostro od­ciąć, któ­rej nikt nie śmiał na­dep­nąć na od­cisk i która do­brze wie­działa, czego chce. W świe­cie, w któ­rym więk­szość ko­mi­sa­rzy sta­no­wili męż­czyźni, cią­gle mu­siała udo­wad­niać, że pa­nuje nad sy­tu­acją. Wie­działa, że nie wolno jej oka­zać sła­bo­ści ani po­peł­nić błędu, bo od razu by­łaby skoń­czona. Pa­mię­tała, jaki los spo­ty­kał ko­biety, które do­słu­żyły się stop­nia ko­mi­sa­rza, więc bar­dzo się pil­no­wała, żeby nie wpaść w tę samą pu­łapkę. Na ko­ry­ta­rzu sły­chać było kroki i gwar ludz­kich gło­sów, były co­raz bli­żej sali, w któ­rej miała się od­być od­prawa. Berg­man głę­boko ode­tchnęła i po­de­szła do bia­łego flip­charta. Do po­koju wszedł Ting­ström, a ra­zem z nim Ma­lin Skogsby, Vi­king Jo­hans­son, Ka­rin Falk i Nina Ha­mil­ton. Na sa­mym końcu zja­wił się Ber­til Nils­son. Na wi­dok Berg­man roz­mowy gwał­tow­nie uci­chły.

Chwilę póź­niej na ko­ry­ta­rzu roz­legł się inny dźwięk, a Berg­man pra­wie od razu sko­ja­rzyła go z wła­ściwą osobą. Czyżby to był Tho­mas? Prze­cież do pracy ma wró­cić do­piero w przy­szłym ty­go­dniu. A jed­nak... W drzwiach po­ja­wiła się cha­rak­te­ry­styczna po­stać o wiel­kiej po­stu­rze. Opa­lony i świeży Al­freds­son spoj­rzał na wszyst­kich i sze­roko się uśmiech­nął.

- Wi­tam, wi­tam - za­wo­łał. - A ra­czej ciao, ciao, jak mó­wimy we Wło­szech.

Jego za­raź­liwy śmiech prze­rwał pa­nu­jącą w sali nie­zręczną ci­szę. Berg­man po­de­szła do niego i po­dała mu rękę.

- Wi­taj w eki­pie - po­wie­działa, wy­ko­nu­jąc za­pra­sza­jący gest. - My­śla­łam, że wró­cisz do­piero w przy­szłym ty­go­dniu. Jak wam po­szło na na­gra­niu?

Al­freds­son gło­śno się ro­ze­śmiał.

- Su­per. Ja też was wi­tam. Chcie­li­ście za­cząć śledz­two beze mnie?

Berg­man uśmiech­nęła się i po­krę­ciła głową.

- Nie, ta­kie szczę­ście chyba ni­gdy mnie nie spo­tka. Opo­wia­daj, jak było we Wło­szech. My­ślę, że za­nim za­czniemy od­prawę, mo­żemy ci po­świę­cić dzie­sięć mi­nut. Co wy na to?

Przed pój­ściem na zwol­nie­nie le­kar­skie Berg­man zdą­żyła udzie­lić Al­freds­so­nowi pół­rocz­nego urlopu, żeby mógł wziąć udział w ko­lej­nej edy­cji pro­gramu "Gla­dia­to­rzy". Al­freds­son uczest­ni­czył w nim od wielu lat, a pu­blicz­ność po­ko­chała bo­ha­tera, któ­rego w nim kre­ował. Bar­dzo mu się to przy­da­wało w pracy. Ostatni od­ci­nek na­gry­wany był w rzym­skim Ko­lo­seum, czyli tam, gdzie dawno temu wszystko się za­częło.

- Coś ta­kiego... moje ko­le­żanki i moi ko­le­dzy są tacy cie­kaw­scy... Nie­stety, obo­wią­zuje mnie klau­zula po­uf­no­ści. Pro­du­cent zmu­sił mnie do pod­pi­sa­nia sto­sow­nego zo­bo­wią­za­nia.

Al­freds­son zro­bił krótką pauzę, uśmiech­nął się i kon­ty­nu­ował:

- Mu­si­cie grzecz­nie po­cze­kać na emi­sję pierw­szego od­cinka. Te­le­wi­zja po­każe go za dwa ty­go­dnie. Na ra­zie po­wiem tylko tyle, że nie przy­nio­słem wam wstydu. Wprost prze­ciw­nie.

Berg­man po­krę­ciła z uśmie­chem głową. Tho­mas nic się nie zmie­nił. Do­brze wie­działa, że mimo tych za­pew­nień nie bę­dzie się mógł po­wstrzy­mać i w końcu się z czymś zdra­dzi. Wy­star­czy tylko po­cze­kać i o nic go nie py­tać, a sam za­cznie im opo­wia­dać o tym, co prze­żył. Sko­rzy­stała więc z oka­zji i zmie­niła te­mat:

- No cóż, po­nie­waż Tho­mas jak zwy­kle nie może uchy­lić rąbka ta­jem­nicy ani opo­wie­dzieć nam o na­gra­niu, za­czy­namy spo­tka­nie.

Na po­czą­tek zre­fe­ro­wała prze­bieg po­ran­nych wy­da­rzeń i zwró­ciła się do Niny Ha­mil­ton:

- Jak po­szło prze­słu­cha­nie? Udało ci się po­roz­ma­wiać z ko­bietą, która zna­la­zła re­kla­mówkę?

Ha­mil­ton ski­nęła głową i otwo­rzyła no­tat­nik, w któ­rym za­pi­sała treść roz­mowy.

- Wspo­mniana ko­bieta co­dzien­nie rano idzie z psem na spa­cer. Za każ­dym ra­zem wy­cho­dzi o tej sa­mej po­rze i po­ko­nuje tę samą trasę. Dzi­siaj pies za­cho­wy­wał się ina­czej niż zwy­kle. Cią­gnął za smycz z taką siłą, że zmu­sił swoją wła­ści­cielkę, żeby po­szła za nim. Za­cią­gnął ją na lewą stronę par­kingu, a kiedy zwie­trzył za­mra­żarkę, pra­wie osza­lał. Ko­bieta pod­kre­ślała, że ni­gdy nie po­zwala mu cho­dzić wła­snymi dro­gami, ale dzi­siaj pies się uparł, więc po­sta­no­wiła zro­bić wy­ją­tek. Te­raz szcze­rze tego ża­łuje, bo gdy zaj­rzała do re­kla­mówki, uj­rzała w niej ludzką stopę. Pies ska­kał wo­kół re­kla­mówki i w końcu ją ro­ze­rwał, a ko­bieta ucie­kła i za­częła wo­łać o po­moc. Wię­cej nie pa­mięta.

- Ze­znała, że spa­ce­ruje tam co­dzien­nie... A spy­ta­łaś ją, czy wi­działa tam tę za­mra­żarkę wcze­śniej?

- Zro­bi­łam to, ale od­parła, że ni­gdy nie była po tam­tej stro­nie par­kingu. Gdyby jed­nak za­mra­żarka tam stała, na pewno by jej nie za­uwa­żyła.

Do roz­mowy włą­czył się Nils­son.

- Jak już wspo­mnia­łem, na miej­scu zda­rze­nia za­bez­pie­czy­li­śmy ślady opon. Je­ste­śmy pra­wie pewni, że na­le­żały do po­jazdu, który przy­wiózł tam za­mra­żarkę. Ślady za­cho­wały się na li­ściach i w gli­nie. Na tym eta­pie za­ry­zy­kuję stwier­dze­nie, że od­ci­ski po­zo­sta­wiono za­le­d­wie kilka go­dzin wcze­śniej. Nie je­stem jed­nak na sto pro­cent pe­wien, czy rze­czy­wi­ście na­le­żały do po­jazdu, któ­rym przy­je­chała za­mra­żarka, ale my­ślę, że nie­trudno nam bę­dzie zna­leźć osoby bę­dące w sta­nie ze­znać, o któ­rej te rze­czy tam tra­fiły.

- Co masz na my­śli? - spy­tała Berg­man.

- Pew­nie nie znaj­dziemy ani jed­nego świadka, który wi­dział, jak ktoś wy­ła­do­wy­wał za­mra­żarkę i re­kla­mówkę na par­kingu, ale jest wiele osób, które cho­dzą tam na spa­cery albo upra­wiają biegi re­kre­acyjne. Być może ktoś nam po­wie, o któ­rej go­dzi­nie tych rze­czy tam jesz­cze nie było.

- Mu­simy się skon­tak­to­wać z wła­ści­cie­lami sa­mo­cho­dów, które dziś rano stały na par­kingu.

- Już się tym za­ją­łem - od­parł Jo­hans­son, ma­cha­jąc kartką. - Mam na­wet ich imiona i na­zwi­ska. Za­czą­łem już po­rów­ny­wać nu­mery ich wo­zów z re­je­strem sa­mo­cho­dów w wy­dziale ko­mu­ni­ka­cji i po od­pra­wie za­mie­rzam to do­koń­czyć.

- Świet­nie. W ta­kim ra­zie wy­ślemy na par­king kilku na­szych lu­dzi, żeby po­roz­ma­wiali z wła­ści­cie­lami sa­mo­cho­dów, które tam par­kują, z oso­bami, które przy­cho­dzą tam na spa­cer ze swo­imi psami, a także z tymi, któ­rzy upra­wiają tam jog­ging albo przy­cho­dzą po­grać we fris­bee. Wy­daje mi się, że do par­kingu i ścieżki, która pro­wa­dzi do Ap­slät­ten, przy­lega też kilka bo­isk do gry w ko­szy­kówkę. Po­roz­ma­wiamy ze wszyst­kimi oso­bami, które tam by­wają, żeby za­kre­ślić ramy cza­sowe, w któ­rych za­mra­żarka i re­kla­mówka mo­gły tra­fić na par­king. Ta­kich świad­ków jak pani... jak ona się na­zywa?... Elsa Karls­son... jest wielu. In­te­re­sują nas głów­nie te osoby, które przy­cho­dzą tam każ­dego dnia mniej wię­cej o tej sa­mej po­rze.

- Nie mam na dzi­siaj żad­nych pla­nów, więc mogę się tym za­jąć - zgło­sił się Al­freds­son. - Wpraw­dzie mia­łem wró­cić do pracy do­piero w przy­szłym ty­go­dniu, ale chęt­nie za­cznę już dziś.

Berg­man unio­sła kciuk.

- Świet­nie, w ta­kim ra­zie weź so­bie do po­mocy Ma­lin.

Po­tem od­wró­ciła się do Nils­sona i spy­tała:

- Do­sta­łeś ja­kieś wie­ści z za­kładu me­dy­cyny są­do­wej? Mają już coś kon­kret­nego?

- Ow­szem. Po­sze­dłem tam z Bo­ber­giem, który na­dal tam jest. Mie­li­śmy szczę­ście, bo za­jęto się na­szą sprawą od ręki. Stopa ma roz­miar czter­dzie­ści pięć i naj­praw­do­po­dob­niej na­le­żała do męż­czy­zny. Po­każę wam kilka zdjęć.

Nils­son otwo­rzył sto­jącą obok krze­sła torbę i wy­jął z niej plik ko­lo­ro­wych fo­to­gra­fii.

- Spójrz­cie - po­wie­dział, roz­kła­da­jąc je na stole. Wszy­scy po­chy­lili się w mil­cze­niu nad zdję­ciami, które przed­sta­wiały ro­ze­rwaną re­kla­mówkę i ludzką stopę. Zna­le­zi­sko zo­stało sfo­to­gra­fo­wane z róż­nych ujęć. Stopa była po­gry­ziona, ale i tak było wi­dać, że jest gę­sto owło­siona i po­kryta licz­nymi ży­la­kami. Pa­znok­cie były dłu­gie i żółte.

Berg­man po­czuła, że robi jej się nie­do­brze. Do­piero po chwili za­uwa­żyła, że na zdję­ciach nie było ani jed­nej kro­pli krwi.

- Dla­czego tam nie ma krwi? - spy­tała. - Czy to zna­czy, że za­nim stopa tra­fiła do re­kla­mówki, ktoś ją do­kład­nie wy­czy­ścił?

Nils­son przy­glą­dał się zdję­ciu przez kilka se­kund, po­pra­wił mu­chę, którą za­wsze wkła­dał do ko­szuli, przy­gła­dził dłu­gie, ale rzad­kie włosy i spoj­rzał na Berg­man.

- Czy ktoś ma ja­kąś lep­szą kon­cep­cję niż In­grid?

Berg­man po­czuła, jak wzbiera w niej złość. Chciała ostro od­po­wie­dzieć, ale ugry­zła się w ję­zyk. Nie ma sensu wsz­czy­nać kłótni, bo na Nils­so­nie i tak nie zro­bi­łoby to żad­nego wra­że­nia. Da­lej wy­po­wia­dałby się w tak zło­śliwy spo­sób albo zro­biłby to, co mu się czę­sto zda­rzało: wy­szedłby z po­koju. Gdyby nie był naj­lep­szym tech­ni­kiem po­li­cyj­nym w mie­ście, już wiele lat temu by go stąd po­go­niła. Nikt się nie ode­zwał, więc Nils­son po­chy­lił się nad sto­łem i oznaj­mił ci­chym gło­sem:

- Moim zda­niem ist­nieje tylko jedna od­po­wiedź na py­ta­nie, które za­dała nam In­grid. Osoba, która am­pu­to­wała stopę, naj­pierw upu­ściła z ciała krew.

- Co masz na my­śli? - spy­tała Ha­mil­ton.

- W każ­dej rzeźni obo­wią­zuje okre­ślona ko­lej­ność: zwie­rzę jest naj­pierw za­bi­jane, a po­tem upusz­cza się z niego krew, żeby usu­nąć ją z mięsa. Wiąże się to ze spo­so­bem kon­ser­wa­cji i ma wpływ na póź­niej­szy smak. Kiedy tu­sza tra­fia do ćwiar­to­wa­nia, krwi już w niej nie ma. Po­dob­nie mu­siało być z am­pu­to­wa­niem tej stopy. Inna moż­li­wość jest taka, że osoba, która to zro­biła, naj­pierw wy­ko­nała tuż nad miej­scem am­pu­ta­cji coś, co na­zy­wamy za­sto­jem żyl­nym, żeby upu­ścić krew je­dy­nie z dol­nej czę­ści nogi. Sama am­pu­ta­cja zo­stała wy­ko­nana w spo­sób w pełni pro­fe­sjo­na­lny. Sprawca wy­ko­nał cię­cie wo­kół go­le­nia i łydki, ja­kieś pięć cen­ty­me­trów nad kostką, a po­tem pre­cy­zyj­nym ude­rze­niem ją od­rą­bał. To nie było dzieło ama­tora, tylko spraw­nie i per­fek­cyj­nie wy­ko­nany za­bieg.

- Czy mógł­byś nam po­wie­dzieć coś wię­cej o tym, w ja­kim sta­nie stopa jest obec­nie? - spy­tała Berg­man.

Nils­son wzru­szył ra­mio­nami.

- Na to mu­simy ze dwa dni po­cze­kać.

- A za­mra­żarka? Czy ktoś się nią za­jął?

Nils­son znowu wzru­szył ra­mio­nami.

- Lo­gicz­nie rzecz uj­mu­jąc, po­winno tak być, ale dla za­kładu me­dy­cyny są­do­wej prio­ry­te­tem jest stopa. Ode­zwą się, je­śli będą mieli coś do prze­ka­za­nia.

- To mi nie wy­star­czy. Po­win­ni­śmy jak naj­szyb­ciej usta­lić, czy za­mra­żarka i stopa są ze sobą po­wią­zane. Oba ba­da­nia po­winny być wy­ko­nane rów­no­le­gle.

Berg­man wy­jęła te­le­fon, żeby za­dzwo­nić do za­kładu me­dy­cyny są­do­wej. Po kilku sy­gna­łach zgło­sił się au­to­mat z in­for­ma­cją, że o tej po­rze nikt nie pra­cuje. Za­dzwo­niła więc do Olofa Han­séna, za­stępcy na­czel­nika od­działu i le­ka­rza me­dy­cyny są­do­wej, ale on też nie ode­brał. Na­grała za­tem swoje na­zwi­sko i nu­mer te­le­fonu i po­pro­siła o szybki kon­takt.

- Cho­lera! - po­wie­działa zde­cy­do­wa­nym to­nem. - Mu­simy wie­dzieć, czy w za­mra­żarce znaj­duje się reszta ciała. Wy­star­czyło pod­nieść po­krywę i zaj­rzeć do środka. Prze­cież to wielka róż­nica, czy mamy do czy­nie­nia z głu­pim dow­cip­ni­siem czy z rzeź­ni­kiem, który ćwiar­tuje swoje ofiary. Gdy­by­śmy brali pod uwagę wy­gląd stopy i to, że zo­stała am­pu­to­wana w tak pro­fe­sjo­na­lny spo­sób, mo­gli­by­śmy dojść do wnio­sku, że do am­pu­ta­cji do­szło ze wzglę­dów me­dycz­nych. Po­tem ktoś, kto pra­co­wał w szpi­talu i miał spe­cy­ficzne po­czu­cie hu­moru, wszedł w po­sia­da­nie od­cię­tej stopy, wło­żył ją do re­kla­mówki i zo­sta­wił na par­kingu w Ska­t?s. Ta­kie rze­czy już się zda­rzały. To, że za­mra­żarka też tam była, nie musi ozna­czać, że ma co­kol­wiek wspól­nego ze stopą.

Berg­man czuła, jak ból głowy staje się co­raz bar­dziej in­ten­sywny.

- Nino, po­dzwoń po szpi­ta­lach, które prze­pro­wa­dzają ta­kie za­biegi na te­re­nie Szwe­cji, i po­py­taj tro­chę.

- Okej.

- Zo­stawmy na ra­zie stopę i za­mra­żarkę i skupmy się na tym, jak od­na­leźć wła­ści­ciela od­cię­tej koń­czyny. Ka­rin, przej­rzyj re­jestr osób za­gi­nio­nych, może coś znaj­dziesz. Ju­tro przed po­łu­dniem po­jadę do za­kładu me­dy­cyny są­do­wej, żeby spraw­dzić po­stęp prac w na­szej spra­wie.

Berg­man spoj­rzała na ze­ga­rek i ku swemu za­sko­cze­niu stwier­dziła, że jest już za kwa­drans piąta.

- Na­stępna od­prawa ju­tro o trzy­na­stej. Ja­kieś py­ta­nia?

Ro­zej­rzała się po sali, ale nikt się nie ode­zwał.

- W ta­kim ra­zie wi­dzimy się ju­tro rano, chyba że po­ja­wią się ja­kieś nowe fakty. Je­śli ktoś bę­dzie chciał się ze mną skon­tak­to­wać, dzwoń­cie na ko­mórkę.

Środa, 4 października

Godzina 16.57

Po od­pra­wie Berg­man po­szła do swo­jego po­koju i za­mknęła za sobą drzwi. Miała ochotę zo­stać dłu­żej, żeby po­roz­ma­wiać z Al­freds­so­nem, ale roz­bo­lała ją głowa. Ból był tak silny, jakby za­raz miał jej roz­sa­dzić czaszkę. Drżą­cymi dłońmi wy­jęła kilka ta­ble­tek prze­ciw­bó­lo­wych i po­łknęła je bez po­pi­ja­nia. Po­tem usia­dła przy biurku, oparła się ple­cami o fo­tel i za­mknęła oczy. Musi po­cze­kać, aż ta­bletki za­czną dzia­łać. Mi­nutę póź­niej ktoś za­pu­kał do drzwi i do po­koju - nie cze­ka­jąc na za­pro­sze­nie - wszedł Ting­ström. Berg­man wy­pro­sto­wała się w fo­telu, żeby zro­bić na na­czel­niku ko­rzystne wra­że­nie. Ting­ström po­pa­trzył na nią ba­daw­czym wzro­kiem i za­mknął za sobą drzwi. O co mu cho­dzi, za­sta­na­wiała się Berg­man.

- Sia­daj - po­wie­działa, po czym wstała z fo­tela i otwo­rzyła okno.

- Je­steś pewna, że po­ra­dzisz so­bie z tą sprawą? - spy­tał Ting­ström, gdy Berg­man wró­ciła za biurko. - Szy­kuje nam się wie­lo­wąt­kowe śledz­two.

Berg­man za­mie­rzała od­po­wie­dzieć mu opry­skli­wie, ale się po­ha­mo­wała. Wie­działa, że nie po­winna oka­zy­wać żad­nych oznak sła­bo­ści, tylko za­cho­wy­wać się tak, jakby wszystko było w cał­ko­wi­tym po­rządku.

- Co masz na my­śli? Uwa­żam, że od­prawa prze­bie­gła cał­kiem do­brze. W obec­nej sy­tu­acji i ma­jąc tak małą liczbę da­nych, wię­cej zro­bić się nie da.

- Nie o to mi cho­dzi. Nie za­mie­rzam kry­ty­ko­wać cię z po­wodu od­prawy ani spo­sobu, w jaki pro­wa­dzisz śledz­two. Mar­twię się tylko o twoje zdro­wie i tro­chę się boję, czy wy­trzy­masz tempo. Lu­dziom zda­rzają się cięż­kie chwile, a to, że pa­dłaś ofiarą na­pa­ści, może mieć dla cie­bie dłu­go­fa­lowe kon­se­kwen­cje. Wiem, o czym mó­wię. Czy głowa na­dal cię boli? Po­tra­fisz się skon­cen­tro­wać? Śledz­two, któ­rego się pod­ję­łaś, wy­gląda na trudne i skom­pli­ko­wane.

- Ból głowy nie jest już tak do­kucz­liwy - skła­mała po­li­cjantka. - Wpraw­dzie le­karz po­wie­dział, że przez pe­wien czas bóle będą wra­cać, być może na­wet do końca ży­cia, ale nie za­mie­rzam sie­dzieć bez­czyn­nie z za­ło­żo­nymi rę­kami. Jak czę­sto mam cię in­for­mo­wać o ak­tu­al­nym sta­nie śledz­twa?

Ting­ström ro­ze­śmiał się i po­krę­cił głową.

- Może to być trudne, bo ni­gdy nie ma cię tam, gdzie czło­wiek się cie­bie spo­dziewa. My­ślę, że mo­żemy się umó­wić na kil­ku­mi­nu­towe spo­tka­nia każ­dego ranka i parę mi­nut po po­łu­dniu. Mu­sisz mi jed­nak obie­cać, że je­śli sprawa cię prze­ro­śnie, po­wiesz mi o tym. Zgoda?

- Obie­cuję - od­parła Berg­man i krzywo się uśmiech­nęła.

- Okej, w ta­kim ra­zie nie będę ci dłu­żej prze­szka­dzał.

Kiedy na­czel­nik wy­szedł z po­koju, Berg­man roz­su­nęła pa­piery na biurku i zwy­mio­to­wała. Ból głowy był straszny, a ta­bletki, które po­łknęła przed kil­koma mi­nu­tami, nie przy­nio­sły jej ulgi. Musi za­cząć za­ży­wać coś moc­niej­szego. Ze­brała wszyst­kie do­ku­menty zwią­zane ze śledz­twem i wło­żyła je do ak­tówki. Pora wra­cać do domu.