Błogosławieństwo Niebios. Tom 7 - Mo Xiang Tong Xiu

-
Proszę czekać

Karty postaci

Xie Lian

Radujący Bogów, Kwietny Bóg-Wojownik, Spłukany Nieśmiertelny

Hua Cheng

Krwawy Deszcz w Poszukiwaniu Kwiatu

Jun Wu

Cesarz Boski Wojownik, Biel bez Twarzy, Zguba w Bieli

Pei Ming

Świetlisty Generał, Generał, Który Złamał Miecz

Yushi Huang

Pani Deszczu, Księżniczka, Która Podcięła Sobie Gardło

Shi Wudu

Pan Wody, Młodzieniec, Który Wylewa Wino

Shi Qingxuan

Pan Wiatru

He Xuan

Czarna Toń Zatapiająca Statki, Niezgłębiony Demon Czarnej Toni

Qi Rong

Nocny Wędrowiec Zielonej Latarni, Zielony Demon

Mei Nianqing

nauczyciel Xie Liana

Mu Qing

Xuanzhen, Bóg-Sprzątacz

Feng Xin

Nanyang, Bóg Hojnie Obdarzony, Bóg Hojnie Obdarzający

Lan Chang /Jian Lan

matka Caocao, ukochana Feng Xina

Ling Wen / Nangong Jie

pierwsza wśród bóstw cywilnych, mistrzyni Nieśmiertelnego Haftu

Lang Qianqiu

następca tronu Yong'an, książę Taihua, wychowanek Xie Liana

Quan Yizhen

generał Qiying, shidi Yin Yu

Yin Yu

Wysłannik Ubywającego Księżyca, shixiong Quan Yizhena

Rozdział dziewiąty

Misterna kość do gry wywołuje bicie serca

Szukali, ale nic nie znaleźli. Wyszli z ruin, a Xie Lian poczuł, że brakuje wśród nich dwóch osób. Potoczył wzrokiem wokół.

- Chciałbym przy okazji zapytać: co z Feng Xinem i Mu Qingiem?

Rzeczywiście, już od dłuższej chwili nie widać było tej dwójki, doprawdy niepokojące.

- Nie szukaj ich, Wasza Wysokość. - Mei Nianqing podszedł do niego. - Jeśli on tu jest, to nie będzie się ukrywał. Chociaż wielu nas tu zostało, tylko kilku naprawdę go interesuje. Ma nadzieję, że za nim podążysz, jeżeli więc kogoś tu nie ma, to możliwe, że zabrał go ze sobą.

- Do Kuźni? - Xie Lian pojął w lot. - Poza Stolicą Nieśmiertelnych to w tym miejscu jego moc jest najsilniejsza.

Mei Nianqing kiwnął głową.

- Pójdę z wami. Wiem, gdzie może być. Dobrze by było znaleźć do pomocy jeszcze kilku bogów-wojowników, na których można polegać.

To dopiero zagwozdka. "Bogowie-wojownicy, na których można polegać"? Gdzie dziś znaleźć kogoś takiego? Jedni leżeli obaleni, inni spaleni lub zaginęli bez śladu, a jeszcze inni mieli uczepione u nóg płaczące dzieci, które nie chciały ich puścić.

- Po co jacyś pomocnicy, nie przydadzą się - wtrącił się Hua Cheng. - Ja pójdę z gege.

- Krwawy Deszczu, nie mów z takim przekonaniem, że się nie przydadzą! - sprzeciwił się Pei Ming.

- Generale Pei. - Shi Qingxuan się zaśmiał. - Nieźle cię podpiekło, ubiłeś mniej szczurów niż Pani Deszczu, dlaczego tak się stawiasz?

Już od dawna nie widział się z Pei Mingiem, ledwie więc się spotkali, zaczął się z nim drażnić. Pei Ming poczuł się dotknięty do żywego, ale nie mógł nic z tym zrobić, co tylko bardziej go przygnębiło.

- Czekajcie, ja też idę. - Nagle dobiegł ich jakiś głos.

Gdy tłum się rozstąpił, spostrzegli, że tym, który wypowiedział te słowa, był Mu Qing. Stał z tyłu. Zobaczywszy go, Xie Lian odetchnął z ulgą.

- Kiedy przyszedłeś? Myślałem, że też zaginąłeś.

Mu Qing się nie odezwał, podszedł tylko. Hua Cheng splótł ramiona na piersi i spojrzał na niego z ukosa. Na twarzy Mei Nianqinga, jak rzadko kiedy, malowała się podobna mina. Nietrudno zgadnąć, że woleliby nie mieć żadnego pomocnika, niż by był nim Mu Qing. Ten nie mógł nie zrozumieć, o co chodzi, ale i tak przechodząc obok Mei Nianqinga, skłonił mu się.

- Mistrzu - powiedział niskim głosem.

Mei Nianqing skinął głową w milczeniu. Kilku mężczyzn podążyło za Hua Chengiem na stronę. Hua Cheng od niechcenia rzucił kością, już się przygotowywał do otwarcia drzwi, ale zerknął na wynik i wyraz jego twarzy nagle się zmienił.

Xie Lian zauważył, że coś jest nie tak.

- Co jest, Sanlang, jakiś problem?

Hua Cheng ocknął się i uśmiechnął lekko.

- Żadnego problemu. Po prostu rzadko zdarza się taki wynik.

Otworzył dłoń. Xie Lian spojrzał i zamarł.

Na bladej dłoni leżała samotna kostka, a na niej pojedyncza kropka.

Do tej pory, ilekroć Hua Cheng nią rzucał, zawsze wypadała duża czerwona szóstka. Jedynka to coś naprawdę niespotykanego. Serce Xie Liana zadrżało.

- Co oznacza ten wynik? Nie uważałeś i coś popsułeś? To zdarzało się wcześniej?

Hua Cheng wahał się przez chwilę.

- Biorąc pod uwagę dotychczasowe doświadczenia, prawdopodobnie oznacza to, że przede mną coś niebywale groźnego.

Serce Xie Liana wzlatywało i opadało jak niesione falami.

- Ech, ile razy wam mówiłem, młokosy? - odezwał się z tyłu Mei Nianqing. - Hazard to zły nawyk, im wcześniej to rzucicie, tym lepiej! Spójrz, Wasza Wysokość, jakim to nałogiem się splamił!

Zły omen. Czoło Xie Liana zmarszczyło zmartwienie.

- Może więc lepiej nie idź - powiedział.

Hua Cheng nie zmienił jednak nawet wyrazu twarzy, schował tylko kości i powiedział lekko:

- To nic takiego, nie ma znaczenia, ile wypadło oczek. Poprzednio jakoś sobie poradziłem, prawda? Niebezpieczne czy nie, nie obchodzi mnie to. - To mówiąc, otworzył drzwi. - Chodźmy, gege.

Odwrócił się i już miał wejść do środka, kiedy Xie Lian odruchowo wyciągnął dłoń i go chwycił. Chciał zawołać: "Trochę się boję, nie idź", ale nie musiał się nawet zastanawiać, by wiedzieć, że tamten się nie zgodzi.

- Chodźmy - powiedział w końcu cicho. - Ale nie odstępuj mnie ani na krok. Jeśli coś się stanie, ochronię cię.

Usłyszawszy to, Hua Cheng zamarł. Po chwili kąciki jego ust się uniosły, a na twarzy pojawił się uśmiech.

- Dobrze! Pamiętaj, gege, by mnie chronić.

Xie Lian chwycił mocno jego przedramię, jakby się bał, że gdy tylko puści, tamten zniknie. Mu Qing obserwował z boku, ale nie mógł dalej na to patrzeć, przeniósł wzrok gdzie indziej. Zza drzwi w twarz buchnęła mu fala gorąca, ścierając z niej ten dziwny wyraz.

Wulkan niedawno wybuchnął, teraz niebo zasnuł popiół, który wciąż nie opadł. Kuźnia była całkowicie nie do poznania. Zewsząd buchały płomienie, ogień trawił wszystko, jak w piekielnym czerwonym palenisku.

Xie Lian i inni wyszli z jaskini i o mało co nie udusili się pyłem. Podążyli za Mei Nianqingiem w dół wysokiego zbocza. Hua Cheng przez całą drogę szedł przed Xie Lianem i oczyszczał ścieżkę tam, gdzie kamienie uniemożliwiały swobodne przejście, później odwracał się do Xie Liana, podawał mu rękę i pomagał zejść. Gdyby nie to, Xie Lian już dawno wylądowałby w dole stoku - potknąłby się i potoczył w dół.

Czterej mężczyźni przeszli już spory kawałek, gdy drogę zablokowała im rzeka. W korycie nie płynęła jednak przejrzysta woda, lecz wrząca, bulgocząca jaskrawoczerwona ciecz - lawa!

Zwykli ludzie nie musieliby nawet do niej wpaść, wystarczyło, by się zbliżyli, a spłonęliby żywcem. Na szczęście żaden z ich czwórki nie był śmiertelnikiem, mogli więc tu wytrzymać, zanim ciało i kości się stopiły.

- Musimy przekroczyć rzekę! - zawołał Mei Nianqing, nieustannie ocierając pot z czoła. - To kiedyś była fosa, ale teraz wygląda na to, że nie da się przejść.

- Sanlang, czy srebrne motyle mogą nas przenieść na drugi brzeg? - spytał Xie Lian.

- Lawa jest wrząca - skomentował Hua Cheng. - Obawiam się, że się stopią, zanim dotrą do połowy. Ale pojawił się most pontonowy. Popatrz, gege.

Xie Lian podążył za jego wzrokiem.

- Jak to możliwe, że ktoś tam jest? - spytał zaciekawiony.

Przed chwilą mignęła mu blada ręka.

- Zaprawdę jest. I to niejeden - zgodził się Mu Qing.

W rzece lawy unosiły się setki, tysiące ludzi! Niektórych niósł ognisty nurt, niektórzy nawet płynęli pod prąd. Ich skóra miała dziwną szarą barwę, ich twarze - niewyraźne rysy; na pewno nie byli to żywi ludzie.

- To ci puści ludzie z Królewskiego Miasta Wuyong... Lawa przyniosła ich aż tutaj - powiedział Xie Lian.

Mieli już sposób na przekroczenie rzeki - jeśli użyją tych pustych skorup jako pomostów, przeskoczenie na drugi brzeg będzie łatwe. Te nieumarłe dusze zmagały się z wrzącym nurtem, a teraz jeszcze ktoś miał je deptać. To okrutne, lecz w tej chwili nie mogli się tym przejmować.

Mu Qing wypatrzył najlepszą drogę i paroma susami przeskoczył fosę, po czym stanął na drugim brzegu.

- Przeniosę cię, mistrzu - zaproponował Xie Lian Mei Nianqingowi, który nie był przecież bogiem-wojownikiem, trzeba było mu pomóc.

- Ja to zrobię, gege - odezwał się Hua Cheng.

Xie Lian nie mógł się oczywiście nie zgodzić. Hua Cheng podszedł i złapał Mei Nianqinga pod ramię, jakby podtrzymywał sędziwego starca.

- Mistrzu, proszę bardzo, staruszku. Patrz pod nogi.

Mei Nianqing zmarszczył brwi, gdy się odwrócił i dostrzegł, że tym, który go podtrzymuje, nie jest Xie Lian.

- Co? Jak to, ty?

- Sanlang ze szczerego serca zaoferował, że cię poprowadzi, zleciłem więc mu to zadanie - wyjaśnił rozbawiony Xie Lian.

- I po co się narzucasz nieproszony? - Mei Nianqing stał się jeszcze bardziej czujny.

- Między mną a gege nie ma żadnych różnic - zapewnił Hua Cheng z szerokim uśmiechem. - Poza tym bardzo cię szanuję, panie, oczywiście więc nie mam nic przeciwko, by wziąć na siebie to zadanie.

Mei Nianqing milczał przez chwilę.

- Jeśli naprawdę mnie szanujesz, to daj sobie spokój z tym fałszywym uśmieszkiem. Jest zbyt obłudny.

- Och.

Uśmiech zniknął z twarzy Hua Chenga, gdy ten bez słowa przeniósł mistrza na drugi brzeg. Jego ruchy były tak dziwne i szybkie, że Mei Nianqing nawet nie zauważył, kiedy stanął u boku Mu Qinga, a wszyscy zamarli w szoku. Puste skorupy pod stopami Hua Chenga nie zorientowały się nawet, że ktoś po nich przeszedł. Podrapały się zdezorientowane po głowach i dalej unosiły się w rzece lawy. Gdy Mei Nianqing wreszcie się otrząsnął, łypnął okiem na Hua Chenga.

- No, całkiem zwinny jesteś - ocenił.

"Zbyt surowe, jak może nazwać go tylko "całkiem zwinnym"?", uznał w duchu Xie Lian. Pokręcił głową.

- Ja też przejdę!

Hua Cheng się odwrócił.

- Gege, zostań tam, wrócę po ciebie.

Ale Xie Lian już wyskoczył i wylądował na brzuchu pustego dziwadła dryfującego twarzą w kierunku nieba. Poczuł pod stopami, że twarde ciało odrobinę się zanurza. Skoczył znowu i wylądował na czubku głowy innego. Przeskoczył pięciu, sześciu, aż dotarł na sam środek rzeki. Nagle, kiedy już miał wyskoczyć w górę, coś pociągnęło go w dół, prawie stracił równowagę. Odzyskał ją jednak w mgnieniu oka, spojrzał w dół na skorupę pod jego stopami, która wyciągnęła rękę i złapała jego but!

"Niedobrze, znowu daje o sobie znać!", pomyślał Xie Lian.

Jego okropny pech o sobie przypomniał. Poprzednicy przeszli przez rzekę nieniepokojeni, a on musiał trafić na istotę, która złapała go za kostkę i nie pozwalała uciec! Pusta skorupa mogła dryfować na powierzchni lawy, ale nie była w stanie unieść dużego ciężaru. Piekielne gorąco sprawiło, że Xie Lian oblał się potem, a rąbek jego rękawa zajął się ogniem. Jeśli zostanie tu choćby chwilę dłużej, to albo istota, na której stał, zapadnie w lawę, albo on sam spłonie. I wtedy Xie Lianowi przyszedł do głowy pomysł. Ruoye wyleciała do przodu i przyholowała dryfującą kilka metrów dalej skorupę. Xie Lian stanął na niej drugą nogą. W ten sposób jego waga rozłożyła się na pół i zwiększyła wyporność, tym samym ratując go przed utonięciem, przynajmniej na razie. I gdy Xie Lian rozwiązał ten problem, wyciągnął Dobre Serce i odciął rękę, która trzymała jego but. Już miał znowu skoczyć, gdy obok niego pojawił się czerwony cień.

- Sanlang? Już w porządku, nie musiałeś wracać.

Hua Cheng jednym uderzeniem na odległość rozbił trzymającą Xie Liana skorupę.

- Powiedz to, jak już będziesz na brzegu - dodał.

Razem dotarli na drugą stronę. Xie Lian trzepnięciem zgasił tlący się na rękawie ogień.

- Przepraszam, przysporzyłem ci zmartwień.

- To mój błąd - odparł Hua Cheng. - Zanim przeszedłem, powinienem był ci powiedzieć, żebyś czekał, aż po ciebie wrócę.

- Dobra, dobra, przestańcie! - Mei Nianqing nie wytrzymał. - Jego Wysokość nie jest taki delikatny. Nawet gdybyś po niego nie poszedł, poradziłby sobie. Po co go przenosić? Idziemy! Tędy.

Wyszli na brzeg i po chwili marszu znaleźli się przed królewskim pałacem Wuyong.

Ścieżka wiodła skośnie w dół, w głąb ziemi, ku na wpół zakopanemu budynkowi. Im niżej schodzili, tym chłodniejsze stawało się powietrze. Podziemny pałac wydawał się pusty, najmniejszy ruch odbijał się dalekim, lodowatym echem.

Z ich dłoni strzeliły płomienie, rozświetlając wnętrze. Chociaż pałac był zamknięty od wielu lat, pozostał olśniewający. Światło opromieniało złote zdobienia od sufitu po podłogę. Nie było tu żywej duszy, jedynie unosząca się wokół atmosfera śmierci, jakby się znajdowali w ogromnym grobowcu.

- To tu dorastał Jego Książęca Mość - powiedział Mei Nianqing. - I to tu jego moc jest największa, bądźcie ostrożni.

W tym momencie Xie Lian coś zauważył.

Czerwone oko na rękojeści Eminga, który wisiał u pasa Hua Chenga, obracało się bez ustanku, bardzo niespokojne.

Hua Cheng był skupiony, przez co zupełnie nie zwracał uwagi na bułat. Xie Lian nie mógł się powstrzymać, wyciągnął rękę, by dotknąć Eminga, który trochę się uspokoił pod jego dotykiem. Hua Cheng spuścił głowę i widząc, że Xie Lian wciąż trzyma dłoń na rękojeści bułatu, uśmiechnął się lekko. W tej właśnie chwili z rogu pałacu dobiegł ich chichot.

Wydawał się przebiegły i złowieszczy, pozbawiony dobrych intencji, sprawiał, że po kręgosłupie przebiegał dreszcz. Mu Qing natychmiast wypuścił płomień. Zobaczyli, że na rogu dachu coś przysiadło niczym biały gekon. Duch płodu! Długim czerwonym jęzorem lizał własne plecy, jakby się drapał. Kiedy zobaczył ogień, znów zachichotał i plunął w kierunku Mu Qinga kulą czegoś, co wyglądało jak wymiociny. Mu Qing się uchylił, przewracając przy tym oczami.

- Poczekaj! - zawołał pospiesznie Xie Lian. - Cuocuo! Masz na imię Cuocuo, prawda?

Kiedy duch usłyszał swoje imię, zawahał się, po czym odwrócił się w ich stronę.

- Cuocuo, szukamy... szukamy... twojego ojca. Wiesz, gdzie jest? - kontynuował Xie Lian.

Na dźwięk słów "twój ojciec" duch wydał z siebie lodowaty chichot, po czym na czworaka wspiął się na dach i zniknął.

- Cuocuo? Szybko, za nim! - zawołał Xie Lian.

- Tędy! Widziałem, jak ruszył tą drogą - powiedział Mu Qing, wskazując wąski, długi korytarz. Tak ponury, że jeden rzut oka wystarczył, by wiedzieć, że nie prowadzi w żadne dobre miejsce.

- Naprawdę widziałeś, jak tu wchodził? - upewnił się Hua Cheng.

- A dlaczego miałbym was oszukiwać? - rzucił Mu Qing z lekką niechęcią.

Hua Cheng mruknął. Było to mruknięcie pozbawione emocji, ale i niezbyt przyjazne.

- Dlaczego się kłócicie w takim momencie? - zdziwił się Mei Nianqing. - Uważajcie, żeby nie przeoczyć niczego podejrzanego. Wejdźmy do środka. Tutaj każde miejsce jest tak samo niebezpieczne!

Korytarz był bardzo wąski, jakby ściśnięty, by mógł pomieścić tylko jedną osobę. Mu Qing wszedł jako pierwszy, chyba oburzony powątpiewaniem pobrzmiewającym w głosie Hua Chenga. Hua Cheng oczywiście chciał iść przed Xie Lianem, by torować drogę, ale książę zauważył, że oko Eminga u jego pasa znów zaczęło się szaleńczo obracać. Serce mu zadrżało, od razu pociągnął Hua Chenga za siebie.

- Co się dzieje? - Hua Cheng przechylił głowę na bok.

- Mówiłem, że będę cię chronił. Stań za mną - odparł Xie Lian.

Hua Cheng zaśmiał się cicho, po czym mruknął na znak zgody.

Cała czwórka weszła do korytarza. Im dłużej szli, tym bardziej nieswojo czuł się Xie Lian. Miał bardzo wyczuloną intuicję, jeśli chodzi o niebezpieczeństwo.

- Mistrzu, pamiętasz, dokąd prowadzi ta droga? - spytał. - Mam wrażenie, że z każdym krokiem wyczuwam przed nami gęstszą... morderczą aurę.

Nie była to jednak mordercza aura otaczająca żywe istoty, lecz lodowato zimna. Im głębiej wchodzili w korytarz, tym większe napięcie czuł Xie Lian. Kiedy nikt mu nie odpowiedział, Xie Lian poczuł, że drgnęło mu serce.

- Mistrzu? - podniósł głos.

Odpowiedziała mu cisza. Xie Lian odwrócił się gwałtownie - nie wiedzieć kiedy, wszyscy zniknęli i za nim nikogo nie było! Jedynie światła, które stworzyli Hua Cheng i Mei Nianqing, wciąż dryfowały w powietrzu i milcząco za nim podążały. Mu Qing odwrócił się zdziwiony.

- A Krwawy Deszcz?

Xie Lian bez słowa zawrócił.

- Co robisz? Zaraz dotrzemy! - Mu Qing chwycił go za ramię. - A poza tym naprawdę myślisz, że tak po prostu by się wycofał?

- Nie... - przyznał Xie Lian.

Właśnie z powodu tej pewności, że Hua Cheng nie mógł zawrócić bez słowa, to wszystko było przerażające!

Xie Lian nagle przypomniał sobie, że Hua Cheng coś mu zostawił. Podniósł dłoń do oczu. Na jego środkowym palcu wciąż widniała czerwona nić, jasna jak zwykle. A to oznaczało, że Hua Chengowi nic się nie stało. Xie Lian odetchnął z ulgą, ale kiedy pomyślał o tym, co Hua Chengowi pokazały kości, zanim tu przyszli, uniósł brwi jeszcze wyżej.

- Nawet jeśli teraz zawrócisz, to raczej go nie znajdziesz - odezwał się znowu Mu Qing. - Lepiej iść dalej, sprawdzić, co się kryje w środku. Takie dwa kroki w przód, dwa w tył to strata czasu.

Xie Lian nagle wstrzymał oddech.

- Ćśś! Słuchaj, co to za dźwięk?

Mu Qing wytężył słuch.

To był cichy oddech mężczyzny.

Dochodził z przodu!

Obaj w stanie najwyższej gotowości dyskretnie położyli dłonie na rękojeściach swoich broni i ruszyli przed siebie.

Chwilę później wyszli z długiego korytarza i dotarli do wnętrza pawilonu. Mu Qing poruszył palcami i na jego dłoni zapłonął ognik, który poleciał w przód, oświetlając leżącą na ziemi sylwetkę.

Wystarczyło jedno spojrzenie, by Xie Lian ją rozpoznał.

- Feng Xin?! - zawołał, biegnąc w jego stronę.

Odwrócił go, faktycznie był to Feng Xin. Na całym ciele miał poparzenia i rany od miecza. Xie Lian delikatnie poklepywał go po twarzy, aż się obudził. Od razu rozzłoszczony, ale gdy zobaczył, że ma przed sobą Xie Liana, uspokoił się.

- Wasza Wysokość? Co tu robisz?

Xie Lian pokręcił głową i wyciągnął rękę, by pomóc mu wstać.

- Właśnie miałem cię o to spytać! Wstawaj. Znaleźliśmy cię, teraz trzeba poszukać Sanlanga.

- Krwawy Deszcz w Poszukiwaniu Kwiatu? Co z nim?

- To było tak... Szliśmy razem...

- Poczekaj! Kim jest ten człowiek za tobą? - przerwał mu Feng Xin.

Xie Lian się odwrócił, ale zobaczył tylko ukrytą w mroku sylwetkę.

- To Mu Qing. A co?

- Szybko, łap go! - Źrenice Feng Xina się zwęziły.

Ukryty w ciemności Mu Qing zrobił krok do przodu i kolejny, aż wreszcie stanął w świetle płomienia. Miał ponurą twarz. Feng Xin złapał Xie Liana za ramię.

- Wcześniej, kiedy przeszukiwałem Stolicę Nieśmiertelnych, zaszedł mnie od tyłu, uderzył i upadłem. Nie wiem, o co chodziło, uważaj na niego!

- To nieporozumienie! - próbował wyjaśnić Mu Qing.

- Gówno, a nie nieporozumienie! - wrzasnął Feng Xin. - Wasza Wysokość, przyszliście tu razem? Zrobił po drodze coś podejrzanego?

- No...

Szczerze mówiąc, Xie Lianowi sytuacja wydawała się podejrzana, od kiedy Mu Qing sam z siebie zaproponował pomoc. Przez całą drogę wydawał się podejrzliwy, niespokojny, nie przypominał tego wcześniejszego Mu Qinga, który ciągle się sprzeciwiał Xie Lianowi. Feng Xin był w stosunku do niego niezwykle ostrożny.

- Najpierw go unieszkodliwimy! - Wstał i wymierzył cios.

Mu Qing w mgnieniu oka się uchylił.

- Mówiłem, że to pomyłka! To nie czas na to! Jak dla mnie to raczej ty jesteś podejrzany. Leżałeś tu bez słowa, a gdy tylko wstałeś, od razu mieszasz!

Znowu zaczęli się bić, a Xie Liana, chociaż się tego spodziewał, strasznie rozbolała głowa. Gorsze było to, że kiedy tylko się na siebie rzucili, mordercza aura zgęstniała. Płomienie latały chaotycznie, oświetlając całe pomieszczenie. Dopiero teraz Xie Lian zobaczył ciasno stłoczone na ścianach wszelkiego rodzaju bronie: szable, włócznie, miecze, halabardy, wszystko spowijała gęsta, zimna aura.

A więc to zbrojownia. Nic dziwnego, że panowała tu taka lodowata, mordercza atmosfera.

Xie Lian też miał kiedyś taką zbrojownię, często zaszywał się tam i nie chciał wychodzić. Ta jednak sprawiała, że czuł się nieswojo, nie chciał spędzać tu czasu. Ale jeśli chodzi o tych dwóch... Nie wiedział, któremu wierzyć, obaj byli tak samo podejrzani.

Nie miał innego wyjścia.

- Ruoye! - zawołał.

Najpierw zwiążemy tych dwóch, a potem porozmawiamy!

Ruoye długo czekała na okazję, żeby zamanifestować swoją obecność. Wystrzeliła w górę. Zanim na dobre wyruszyła, Xie Lian poczuł za plecami innego rodzaju chłód. Zmienił kierunek ataku, złapał Ruoye i skierował ją za siebie. Biała wstęga coś chwyciła. Xie Lian pociągnął gwałtownie i poczuł szarpnięcie. Serce mu zamarło. Po chwili Ruoye pociągnęła go do tyłu, a on wpadł plecami prosto w czyjeś ramiona. Jakiś zimny, twardy przedmiot przycisnął się do jego pasa. Xie Lian nie wiedział, co się dzieje.

Chociaż tamten człowiek nie wydawał się zbyt krzepki, miał niesamowitą siłę. Chyba był jakimś olbrzymem, jak w przeciwnym razie mógłby go tak po prostu odciągnąć? Xie Lian chciał go uderzyć, ale tamten w odpowiedzi nakrył jego pięść swoją dłonią, druga ręka objęła go w pasie.

- Gege, to ja - zabrzmiał głos nad nim.

- Sanlang? - Xie Lian od razu rozluźnił pięści.

Spuścił wzrok, na przedramieniu, które obejmowało go w talii, zauważył srebrny karwasz rzeźbiony w liście klonu, motyle i wizerunki dzikich bestii. Odwrócił głowę. Tym, kto go złapał, był wysoki człowiek w czerwieni, spokojny i opanowany, ze srebrnym bułatem wiszącym u pasa.

Hua Cheng!

Xie Lian szybko pojął, że Ruoye przed chwilą specjalnie zabrała go w stronę Hua Chenga. Był jeden przeciwko dwóm, więc oczywiście, że został odciągnięty!

Złapał Ruoye.

- Ale z ciebie zdrajczyni... - powiedział.

Ruoye udawała martwą, ani drgnęła. Xie Lian nie chciał już z nią rozmawiać, rzucił wstęgę i zwrócił się do Hua Chenga:

- Sanlang, co się właściwie stało przed chwilą? Czy nie byłeś cały czas za mną?

- Pojawiła się pewna sprawa, trochę mi zajęło, zanim ją rozwiązałem - odparł Hua Cheng.

W sercu Xie Liana tlił się delikatny niepokój, książę odruchowo muskał ramiona i pierś Hua Chenga.

- Wszystko w porządku?

- Oczywiście, że w porządku. - Hua Cheng się uśmiechnął. - Ale nie wiadomo, gdzie zniknął mistrz, teraz możemy sami poszukać drogi. A tak przy okazji, o co oni się biją? Co za ambaras.

Nie mógł już ukryć śmiechu. Xie Lian dopiero teraz zdał sobie sprawę, że trochę przesadził z tym dotykaniem, od razu cofnął dłoń.

- No, oni... - zaczął.

Obok Feng Xin i Mu Qing chwilowo zaprzestali walki.

- Wasza Wysokość - odezwał się Feng Xin. - Naprawdę nie musisz się na niego rzucać, ledwo go zobaczysz!

- Że co? - zaczął się usprawiedliwiać. - Dlaczego mówisz, że się na niego rzucam? To nie ja, to Ruoye...

- A kto mówi o tym? - przerwał mu Mu Qing. - Chodzi o to, żebyś się tak niefrasobliwie nie zbliżał do kogoś, kto pojawił się tu znikąd! Możesz potwierdzić, że to na pewno Krwawy Deszcz we własnej osobie? Nie zapominaj, że to gniazdo Bieli bez Twarzy, wszystko może się zdarzyć.

Xie Lian zaczął uważnie studiować Hua Chenga. Tamten zauważył jego wzrok i odpowiedział spojrzeniem. Książę nie mógł więc dalej tak się w niego wpatrywać.

- Chcesz wiedzieć, czy jestem prawdziwym Sanlangiem, gege? To bardzo proste. Chodź, pokażę ci dobry sposób, od razu to rozsądzisz - powiedział Hua Cheng przyjaźnie.

Xie Lian zdecydował się przyjąć jego propozycję.

- Jaki dobry sposób? - spytał pokornie.

- Może nie rób wszystkiego, co on ci każe, co? - Mu Qing był na niego wściekły. - Niech sam udowodni, czy jest prawdziwy, czy nie!

- Wypowiedz w myślach moje hasło do duchowej komunikacji. - Hua Cheng uśmiechnął się lekko. - I zobacz, czy mogę się z tobą porozumieć. Od razu będziesz wiedział, czy jestem prawdziwy, czyż nie?

Wymienili kilka zdań, a potem Xie Lian się odwrócił i odkaszlnął lekko.

- On... Jest prawdziwy - oświadczył pozostałej dwójce.

- Na pewno? - Mu Qing był podejrzliwy. - A to nie tak, że po prostu tracisz głowę na sam jego widok?

Niemal miał wypisane na twarzy, i to dużymi literami: "Xie Lianie, ten chytry lis zwiódł cię tak, że niczego już nie potrafisz ocenić".

- Ależ gdzie tam! - Xie Lian nie wiedział, jak zareagować.

- Dobrze, czyli problem rozwiązany - odezwał się Hua Cheng. - Swoją drogą... Gege, o co ci dwaj się biją?

- No więc tak... Szczerze mówiąc, naprawdę nie mam pojęcia, kto tu jest bardziej podejrzany - wyjaśnił pokrótce Xie Lian, podpierając ręką czoło.

- Jeszcze pytasz? - zdziwił się Hua Cheng. - Oczywiście, że on.

Wskazał na Mu Qinga.

- Nie zwalajcie na mnie wszystkiego - mruknął niezadowolony Mu Qing.

- Dobrze. Zadam ci więc jedno pytanie: co masz na nadgarstku? - spytał Hua Cheng.

Na te słowa twarz Mu Qinga od razu się zmieniła. Chciał się szybko wycofać, ale Feng Xin go złapał.

- Na nadgarstku?

Przeklęta Obręcz!

Pozieleniały na twarzy Mu Qing odepchnął rękę Feng Xina. Xie Lian opuścił skrzyżowane ramiona.

- Mu Qing, co z twoją ręką? - spytał zaskoczony.

Mu Qing był poważny i milczący.

- Proponuję, żebyś odpowiedział szczerze na wszystkie pytania - podjął Hua Cheng. - Dlaczego Jun Wu wezwał cię w Pawilonie Boskiego Wojownika? Co ci powiedział? Dlaczego ogłuszyłeś Feng Xina? Dlaczego właściwie sam z siebie chciałeś ryzykować życie, by ratować kogoś w Kuźni? Co to robi na twojej ręce? Dlaczego nas tu zwabiłeś?

Mu Qing zdał sobie sprawę, że sytuacja nie wygląda za dobrze, i cofnął się o krok.

- Poczekajcie! Nie atakujcie mnie! Wysłuchajcie mnie najpierw! - powiedział pospiesznie.

- Proszę bardzo. Mów. - Hua Cheng rozłożył ręce.

Mu Qing się zawahał, po czym zagryzł zęby.

- To nie tak, jak myślicie. Rzeczywiście, to ja uderzyłem Feng Xina... Ale to z powodu zagłady Stolicy Nieśmiertelnych! Wszyscy niebianie myśleli wtedy o ucieczce, a on ciągle tam tkwił, nie chciał odejść. Mówiłem mu, ale nie słuchał. Jeszcze chwila, a by spłonął, dlatego chciałem go ogłuszyć i przekazać tobie.

- Ale tego nie zrobiłeś - wtrącił Xie Lian.

- Bo po drodze zdarzył się wypadek. Ten duch płodu. Zaatakował od tyłu, wrzeszczał dziko bez ustanku, nie pozwolił mi go przenieść. Przyszła też ta demonica Lan Chang, wzięła Feng Xina i wyniosła go z morza płomieni. Potem Stolica Nieśmiertelnych zaczęła się rozpadać, więc...

Więc Feng Xin i inni zostali przeniesieni nie wiadomo dokąd, razem z kawałkiem ziemi, na którym się znajdowali.

Xie Lian już zrozumiał Mu Qinga. Wyszedł z inicjatywą, by uratować Feng Xina, bo to on go ogłuszył, a następnie zgubił i czuł się odpowiedzialny. Nic dziwnego, że przez całą drogę był niespokojny, pewnie się martwił, nie wiedząc, czy z Feng Xinem wszystko w porządku. Nie wiedział też, jakie zamiary mieli Jian Lan i Cuocuo.

- Dość gadania po próżnicy, odpowiedz na moje pytanie: co ci powiedział Jun Wu?

Mu Qing znów się zawahał.

- Słuchasz teraz jego rozkazów? - Hua Cheng wpatrywał się w niego uważnie.

- Oczywiście, że nie! - zaprzeczył natychmiast Mu Qing.

- Wytłumacz więc, jaką funkcję pełni ta Przeklęta Obręcz poza tym, że symbolizuje lojalność? - nalegał Hua Cheng.

- Nawet jeśli wam powiem, to nie uwierzycie - szepnął Mu Qing.

- Najpierw powiedz - polecił Xie Lian, który cały czas cierpliwie słuchał.

Mu Qing łypnął na niego okiem.

- To... - odezwał się z trudem po chwili. - On kazał mi zrobić coś, co zaszkodzi Jego Wysokości. Ja nie chciałem, więc...

Nie dokończył, nie potrafił.

- Dlatego się rozgniewał i założył ci Przeklętą Obręcz? - dokończył Hua Cheng.

Mu Qing milczał.

- Tak szczerze: czy ty sam wierzysz w to, co mówisz? - Twarz Hua Chenga pozostawała bez wyrazu.

- Nie chcecie wierzyć, to nie wierzcie - odparł Mu Qing.

- Nie mówisz prawdy - stwierdził Feng Xin.

Mu Qing strzelił knykciami z chrzęstem.

- Właśnie, że mówię! Co chcesz usłyszeć? Że poddałem się Jun Wu i teraz chcę wam zaszkodzić? Właśnie za kogoś takiego mnie macie? Wasza Książęca Mość!

Zwrócił rozbiegany wzrok na Xie Liana. Ten długo się w niego wpatrywał, wciąż intensywnie myśląc. Już miał otworzyć usta, kiedy Hua Cheng z ramionami skrzyżowanymi na piersi stanął przed nim, blokując mu drogę. Napotkał spojrzenie Mu Qinga.

- Nie patrz tak na Jego Wysokość. W końcu już to robiłeś - powiedział spokojnie.

- Odsuń się! Nie do ciebie mówię! Co niby robiłem?

- Co robiłeś? - Hua Cheng uśmiechnął się lekko. - Ukradłeś Jego Wysokości ukryty raj. Dobrze ci się w nim praktykowało? - W jego uśmiechu pojawił się delikatny cień chłodu, a ton wydawał się bardziej znaczący i złowrogi.

Mu Qing zamarł, pobladł na twarzy i odruchowo cofnął się dwa kroki.

- Ty...

Xie Lian też był w szoku. Skąd Hua Cheng o tym wiedział?

Ani Xie Lian, ani Feng Xin nie byli plotkarzami, nigdy nie mieli w zwyczaju obgadywać kogoś za plecami albo rozsiewać plotek. Chociaż odejście Mu Qinga było dla nich wielkim ciosem, nigdy nie wyrażali wobec niego urazy. Jeśli chodzi o odebranie ukrytego raju, Xie Lian później w ogóle nie podejmował tego tematu, z nikim o tym nie rozmawiał, wierzył, że Feng Xin zachował się tak samo.

Tamtych trzydziestu kilku niebian również z pewnością się nie chwaliło, że ukradli komuś miejsce do kultywacji. Albo milczeli jak grób, albo próbowali się wybielić. Dlatego też Xie Lian nigdy później nie słyszał, żeby ktoś przekazywał tę historię.

Jak więc Hua Cheng się o tym dowiedział?

Co prawda miał wielu szpiegów w Wyższej Izbie Niebios, ale przecież ta sprawa miała miejsce bardzo dawno, ponad osiemset lat temu. Czy mógł wytropić tak stare zatargi?

- Skąd o tym wiesz? - spytał Mu Qing. - Kto ci o tym powiedział? - Popatrzył na Feng Xina, potem na Xie Liana.

- Nie patrz na Jego Wysokość, to nie on mi to zdradził. No co, nie chcesz się przyznać, co zrobiłeś? - Hua Cheng uśmiechnął się lodowato.

Mu Qing pobladł jeszcze bardziej. Xie Lianowi coś się przypomniało: demon w czerwonych szatach palący świątynie bogów-urzędników i bogów-wojowników. Hua Cheng zyskał sławę dzięki jednej bitwie, stawił czoła trzydzieściorgu trojgu niebianom i spalił wszystkie ich świątynie w świecie ludzi. Xie Lian już dawno zapomniał, ilu niebian z nim wtedy walczyło. Nie potrafił przywołać nawet ich imion, wyglądu ani słów. Pamiętał tylko mgliście, że było ich ponad trzydzieścioro.

Ale czy trzydziestu trzech?

Znajdowali się w patowej sytuacji.

- Uwaga! - krzyknął Xie Lian, wyskakując w górę.

Kopnięty z zaskoczenia Mu Qing się przewrócił, a dwa lodowate promienie ze świstem otarły się o jego twarz i wbiły w ścianę.

- Przepraszam, przepraszam, to niechcący! - krzyknął Xie Lian pospiesznie.

Oczywiście, że niechcący, gdyby działał intencjonalnie, to Mu Qing już wybiłby w ścianie dziurę w kształcie człowieka. Odwrócili głowy: w ścianę wbiły się dwa miecze, ich klingi jeszcze drżały.

- Kto to?! - wrzasnął Feng Xin.

- Nikt. Same się ruszają! - odparł Xie Lian.

Brzdęk, brzdęk. Mordercza aura wezbrała. Bronie wiszące na ścianach zaczęły się ruszać, aż cały pokój się trząsł!

- Szybko, wychodzimy! - krzyknął Xie Lian.

Kiedy dobiegł do miejsca, gdzie wcześniej były drzwi, okazało się, że jest tam tylko ściana.

- Drzwi zniknęły! - zawołał Xie Lian. - Co się dzieje z tymi broniami? Dlaczego ta mordercza aura nagle tak napłynęła?

Hua Cheng chwycił w dwa palce lecący w jego kierunku długi miecz. Zupełnie nie stosował siły, ale ostrze w jego rękach rozpadło się na dziewięć części i z brzękiem spadło na podłogę.

- Długo nikt ich nie używał, poczuły się samotne. Zorientowały się, że ktoś wszedł, i teraz chcą zabijać, i tyle - wyjaśnił.

Feng Xin odruchowo spojrzała na Mu Qinga.

- Ja nie mam z tym nic wspólnego! - zaprzeczył ten szybko.

- Ale to ty nas tutaj zwabiłeś - skontrował Hua Cheng.

- Duch płodu nas tu zwabił - odparł Mu Qing.

- Tylko ty go widziałeś - powiedział Hua Cheng.

Mu Qing nie odpowiedział, zacisnął tylko pięści.

- Tak właśnie smakuje to, kiedy nikt ci nie wierzy. - Hua Cheng uśmiechnął się lekko.

- Najpierw musimy uspokoić te bronie - zaproponował Feng Xin. - Powiedzcie, co możemy zrobić?

Xie Lianowi nagle przyszło na myśl, że już miał do czynienia z tego rodzaju duchami i demonami.

- Możemy... - wymamrotał. - Musimy tylko... je zadowolić. Trzeba im pozwolić zabić.

- Ale nie możemy teraz stąd wyjść. Jesteśmy tu zamknięci we czterech, kogo tu niby zabić? - spytał Feng Xin.

- Trzech - nie zgodził się Hua Cheng.

- Jak to trzech?

- Muszę cię poprawić. Zamkniętych jest tu trzech - odparł Hua Cheng.

Xie Lian odwrócił się gwałtownie. Rzeczywiście, Mu Qing, który był w zbrojowni czwarty, nagle zniknął!

To prawda! W miejscu, w którym wcześniej stał, nie było nikogo.

- Jak to się stało? Dosłownie przed chwilą stał tutaj! - odezwał się osłupiały Feng Xin.

Hua Cheng nie był zdziwiony, przecież przed chwilą już coś takiego widział.

- To domena Bieli bez Twarzy, wszystko dzieje się według jego zasad. Jeśli chce kogoś zabrać, to zabiera.

Wcześniej Feng Xin skłaniał się ku uwierzeniu Mu Qingowi, jego ostra kontra były właściwie tylko wyrażonym słowami gniewem, ale teraz naprawdę nie wiedział, co powinien powiedzieć.

- Wasza Wysokość, Mu Qing, on... - wydusił w końcu. - Chyba nie naprawdę...?

Xie Lian pozostawał jednak spokojny i opanowany.

- Teraz się tym nie zajmujmy. Te bronie będą niespokojne, musimy wymyślić sposób, jak je uspokoić. W przeciwnym razie posiekają nas na plasterki. Ja spróbuję...

Wreszcie lekko się poruszył i złapał za trzęsący się gwałtownie miecz, Hua Cheng jednak od razu zepchnął jego dłoń. Xie Lian zamarł, po czym podniósł na niego wzrok. Zobaczył, że Hua Cheng wpatruje się w niego, a jedyne oko nabiegło krwią.

- Co chcesz zrobić, gege? - spytał głębokim głosem.

Xie Lian się zawahał.

- Chyba nic?

- To dlaczego chwyciłeś za miecz?

- Żeby... się bronić?

Twarz Hua Chenga była przerażająco ponura.

- Jak chcesz się bronić? Odłóż ten miecz! - Pierwszy raz mówił do niego z takim wyrazem twarzy i takim tonem.

Xie Lian zamarł. Nawet Feng Xin uznał, że z Hua Chengiem jest coś nie tak.

- Zostaw go! - krzyknął.

Bitewny topór poleciał w ich stronę, bystrooki i zręczny Xie Lian podniósł miecz i go odtrącił.

- No jak to jak się bronić...? No tak! - wyjaśnił.

Dopiero teraz wyraz twarzy Hua Chenga i jego ton trochę złagodniały, ale wciąż nie puścił Xie Liana.

- Nie musisz się bronić, wystarczy, że staniesz za mną. Rzuć miecz.

Feng Xin kopnięciem podrzucił leżący na ziemi łuk, złapał go w dłonie i jak mieczem odepchnął nim nadlatujący korbacz.

- Dlaczego go tak złapałeś? Naprawdę jesteś Krwawym Deszczem? - Nabrał jeszcze więcej wątpliwości.

Xie Lian miał pewność, że to Hua Cheng, ale... musiał pomyśleć o czymś naprawdę złym, skoro zaczął się tak zachowywać.

- Dobrze - powiedział i otworzył dłoń. Miecz spadł na ziemię.

Srebrne światło rozbłysło i zalało zbrojownię, gdy zakrzywiony bułat wyskoczył z pochwy! Dźwięk rozbijanych broni rozbrzmiewał nieustannie. Xie Lian i Feng Xin, którzy znaleźli się w środku morderczego wiru tego zimnego blasku, stali nieruchomo. Po chwili Hua Cheng się odwrócił, a Eming wrócił do pochwy.

A te kilkaset broni zostało przez niego starte na pył...

Xie Lian ukucnął, podniósł dwa kawałki miecza. Było mu trochę przykro.

- To naprawdę rzadkie, dobre miecze... - Westchnął.

- Wasza Wysokość, drzwi. Chyba pojawiły się nowe drzwi! - zawołał Feng Xin.

Początkowo się zdawało, że można je otworzyć, tylko przelewając krew. Hua Cheng jednak otworzył je, używając siły. Ledwie Xie Lian zdążył o tym pomyśleć, Hua Cheng pociągnął go za sobą.

- Co teraz robimy? - spytał Feng Xin na widok jego groźnej aury.

- Najpierw poszukajmy mistrza, a potem Mu Qinga - zdecydował spokojnie Hua Cheng. - Jeśli Mu Qing zaprzedał się Jun Wu, odbierzemy mu jego parszywe życie.

Trzej mężczyźni wyszli ze zbrojowni. Po dłuższej chwili Xie Lian z wahaniem zadał pytanie:

- Sanlang, pomyślałeś wcześniej, że mam zamiar dźgnąć się mieczem, prawda?

Hua Cheng nie odpowiedział, ale wyraz jego twarzy był wyjątkowo odpychający.

- Nie mógłbym - zapewnił Xie Lian.

- Czyżby? - Hua Cheng łypnął na niego okiem.

Pod takim spojrzeniem Xie Lian poczuł wzbierającą w sercu pustkę. Prawdę mówiąc, w przeszłości być może spróbowałby zażegnać kryzysową sytuację właśnie takim sposobem, ale teraz byłoby to niemożliwe.

- Tak! Daję słowo - zapewnił pospiesznie Hua Chenga. - Przecież tu jest tyle broni, że gdyby każda mnie przeszyła, zmieniłbym się w kupkę siekanego mięsa. Ha, ha, ha... - Ale nie mógł już wydobyć z siebie szczerego śmiechu.

Kiedy bowiem z jego ust padło słowo "przeszyć", Hua Cheng nagle wbił w niego intensywne spojrzenie. Xie Lian nie potrafił ani go opisać, ani wydobyć z siebie dźwięku.

Po chwili Hua Cheng nagle wyciągnął rękę i mocno przyciągnął go do piersi.

- No ja pierdolę... Wciąż tu jestem? - przypomniał się idący za nimi, zszokowany Feng Xin.

Xie Lian zamrugał, poklepał Hua Chenga po plecach.

- Co się dzieje? - zapytał łagodnie.

- Wasza Wysokość, nie powinieneś się śmiać - powiedział cicho Hua Cheng. Przycisnął Xie Liana mocno do siebie. - Nie ma się z czego śmiać, naprawdę... Zupełnie nie ma z czego.

Przypomniał sobie, że podobną minę Hua Cheng miał, kiedy on podniósł zatrutą trupim jadem czaszkę. Xie Lian poczuł się nieswojo.

- Przepraszam, nie będę już tak żartować - zapewnił. - Nie chciałem, żebyś się martwił, nie sądziłem, że osiągnę wprost przeciwny rezultat...

Feng Xin wydawał się przerażony całą tą sytuacją. Przez chwilę stał jak oniemiały.

- Ja... też sądzę, że tak się nie powinno robić. Skoro on jest taki poważny...

Hua Cheng w końcu puścił Xie Liana.

- Chodźmy - powiedział cicho.

Rozdział dziesiąty

Trzej idioci z Niebiańskiego Mostu znów są jak dawniej

Zabrakło Mei Nianqinga, który wskazywałby drogę, nie mieli więc wyboru, mogli tylko podążać w głąb pałacu. Nie uszli jednak daleko, gdy Xie Lian poczuł, że powietrze się zmieniło.

- Nie wydaje wam się, że... jakby zrobiło się gorąco?

Kiedy tu weszli, było ponuro i chłodno. Po chwili jednak zrobiło się jeszcze goręcej. Zdawało się, że Feng Xin odnosi to samo wrażenie. Odwrócił się i wskazał coś palcem.

- Wasza Wysokość, spójrz za siebie!

Xie Lian wreszcie zrozumiał, dlaczego pod ziemią zrobiło się tak upalnie.

W ich stronę płynął czerwonozłoty nurt. To właśnie on wydzielał to duszące gorąco! Do podziemnego pałacu wlała się, wraz z nurtem rzeki, lawa z zewnątrz!

Xie Lian zaklął w duchu, gdy ktoś go wyprzedził. Rzucił do przodu wstęgę i zawołał:

- Poczekaj! Chcę zapytać o drogę!

Gdy mężczyzna ich minął, w blasku emitowanym przez rzekę lawy zobaczyli jego twarz.

- Mu Qing! Gnoju, stój! - krzyknął Feng Xin.

Ale gdzieżby tam Mu Qing się zatrzymał. Już mieli się rzucić w pogoń, gdy ziemia zadrżała gwałtownie. Czerwonozłota magma nagle ruszyła z ogromną siłą, wpłynęła do fosy królewskiego miasta i popędziła w ich kierunku!

Trzej mężczyźni zostali zepchnięci tak, że nie mieli gdzie postawić stopy.

- Feng Xin, w tej rzece lawy jest dużo pustych skorup, wskoczmy na nie! - zawołał Xie Lian.

To powiedziawszy, przyjrzał się uważnie wiosłującej rękami z całych sił skorupie i jednym susem znalazł się na niej! Kiedy wylądował, jego serce wypełniła radość. Te kilka skorup wydawało się wyjątkowo dużych, gdy na nich stawał, tylko lekko się zanurzały, ale nadal mogły się utrzymać na powierzchni. Niech tylko nie robią problemów, to mogą posłużyć za małe łódki!

Feng Xin też dostrzegł jedną i skoczył na nią. Podniósł łuk i powiedział do skorupy:

- Płyń, płyn, tylko nie toń!

Gdy skorupie zagrożono bronią, nie ośmieliła się już lenić, starała się z całych sił. Hua Cheng za to tylko splótł ramiona na piersi, nie musiał nawet patrzeć pod nogi, a skorupa posłusznie nie robiła problemów, włożyła wszystkie siły w to, by płynąć najszybciej, jak można. Xie Lian złożył dłonie i dzielił się ze swoją skorupą szczerymi przemyśleniami:

- Podwieź mnie, no podwieź mnie, jak wrócę, to zapalę ci kadzidło, dobrze? Nie lubisz kadzideł? Tylko powiedz, jakie chcesz ofiary...

Skorupa była najwyraźniej niezadowolona, co jakiś czas machała rękami, by go odgonić, ale Xie Lian był jak ciągutka i nawet gdy próbowała się odwracać, nie dała rady go zrzucić. Nie ma co, Xie Lian znowu wybrał tę najgorszą!

Widząc to, Hua Cheng zwolnił swoją "łódź" i wyciągnął do niego rękę.

- Gege, chodź do mnie.

Nie wiedzieć kiedy skorupa pod jego stopami stała się dwiema obejmującymi się postaciami. Xie Lian chciał się jeszcze opierać, ale Hua Cheng go złapał i objął ramionami.

- Nie ma co strzępić języka przy tak nieświadomej istocie. - Ledwie skończył mówić, niesforna skorupa wybuchła.

Trzej mężczyźni płynęli z prądem, dosiadając skorup, jakby płynęli na fali. Im dalej, tym większy był spadek, a szybkość rosła. Od czasu do czasu musieli wymijać wystające z rzeki skały, ta droga była bowiem najeżona nieustannymi niebezpieczeństwami. W końcu dogonili Mu Qinga. Feng Xin miał łuk, ale bez strzał, mógł więc tylko krzyczeć z daleka:

- Mu Qing, dlaczego uciekasz?

- A mam czekać, aż mnie otoczycie? Ja... - Nie dokończył, a Xie Lian dostrzegł coś przed nimi, jego źrenice się zwęziły.

- Mu Qing, przed tobą! - zawołał.

Dopiero teraz Mu Qing zdał sobie sprawę, że droga przed nimi nagle się kończy.

Musiał tu być podziemny uskok o bardzo dużym spadku, co najmniej trzysta metrów, niczym ogromny klif.

Nie spodziewał się, że nagle mogą napotkać coś takiego. Do tego jeśli wziąć pod uwagę, że rzeka coraz bardziej przyspieszała, zanim by zareagował, już by poleciał w dół!

Sylwetka Mu Qinga zniknęła w mgnieniu oka, a pozostali trzej z niepowstrzymanym nurtem zbliżali się do urwiska.

W ostatnim momencie Ruoye wzleciała w górę i zawiązała się w supeł na okapie stojącego w oddali pawilonu. Xie Lian i Hua Cheng stanęli obok siebie i rzucili Feng Xinowi drugi koniec wstęgi.

- Trzymaj! - zawołali.

Dzięki temu się zatrzymali. Od przepaści dzieliło ich zaledwie dziesięć metrów. Wystarczyłoby, żeby się trochę spóźnili, a runęliby w dół. Można powiedzieć, że stali na skraju przepaści. Lawa nadal napływała z góry.

- Ciągnij! - rozkazał Xie Lian.

Ruoye natychmiast zaczęła się kurczyć. Wkrótce wszyscy trzej znaleźli się na dachu pawilonu. Był ogromny, miał szeroki dach o kamiennej podstawie, nie było obawy, że zmyje go płynna lawa.

- On... spadł? - spytał Feng Xin, wpatrując się w pustą "skarpę", kiedy minął mu pierwszy szok.

- Nie! - odparł Xie Lian.

Wyciągnął się i zobaczył, że w skale na klifie tkwi wbita długa szabla.

Para rąk obejmowała ciasno jej rękojeść. Pod nią znajdowała się nabiegła krwią twarz z mocno zaciśniętymi zębami.

Mu Qing znajdował się teraz w naprawdę przerażającej sytuacji - wisiał nad wodospadem lawy. Kule ognia przelatywały koło jego twarzy o włos. Gdyby nie otaczała go magiczna aura blokująca żar, jego głowa już dawno stanęłaby w płomieniach. Gdyby jednak wpadł do jeziora lawy, jego kości natychmiast zmieniłyby się w parę.

Ta scena naprawdę przyprawiała o szybsze bicie serca.

- Wasza Wysokość, twoja wstęga zdoła go dosięgnąć? - spytał Feng Xin.

Xie Lian już próbował, przywołał Ruoye i klepał ją, by zgasić tlące się na niej płomienie.

- Nie da rady! Za daleko, Ruoye zajmie się ogniem w połowie drogi!

Na szatach Mu Qinga też płonęło wiele drobnych ogników, rękojeść szabli się żarzyła, ale nadal trzymał się kurczowo. Nie mógł jej puścić, bo czekało na niego jezioro płomieni. Wycie niezliczonych dusz wydawało się wołać walczącego o życie człowieka, by do nich dołączył.

To nie tak, że Mu Qing nie widział stojących w dali trzech mężczyzn, ale z uwagi na swój charakter bardzo trudno było mu prosić o pomoc.

W końcu na czoło wyszły mu sine żyły.

- Wasza Wysokość!

Xie Lian właśnie w pośpiechu rozglądał się na wszystkie strony, a usłyszawszy wołanie, zwrócił się ku niemu. Mu Qing przez chwilę walczył ze sobą.

- Uwierz mi...! - krzyknął wreszcie z poczerwieniałą twarzą. - Wasza Wysokość, wiesz, że nie kłamałem, prawda? Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić!

Wykrzyknął to z całych sił, jakby chwytał się ostatniej deski ratunku, ale przez to w głowie Xie Liana pojawił się nagle pewien obraz.

Wiele lat temu, o zmierzchu, pełen nadziei, on też zadał Mu Qingowi takie pytanie.

- Wiesz, że nie kłamałem, prawda?

I co Mu Qing mu wtedy odpowiedział?

Nie myślał o tym przez kilkaset lat, ale słowa Mu Qinga uwolniły wspomnienia z miejsca, gdzie były długo ukrywane. Niepowstrzymane, niezliczone obrazy i dźwięki przelatywały mu przez głowę. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, że to wspomnienia - były tak wyraźne - że jeszcze o tym nie zapomniał.

Wyraz twarzy Mu Qinga nagle się zmienił. Wyraźnie zrozumiał, że popełnił błąd, nieświadomie przypomniał Xie Lianowi o czymś, czego w tej sytuacji przypominać mu nie powinien.

W tym momencie zza pleców Xie Liana dobiegł obojętny głos Hua Chenga.

- Gege, zanim podejmiesz decyzję, muszę ci przypomnieć o kilku sprawach.

- Co takiego? - Dopiero teraz Xie Lian się ocknął.

- Po pierwsze, jeśli pójdziesz go ratować, narazisz się na śmiertelne niebezpieczeństwo.

- Mhm, wiem - zgodził się Xie Lian.

- Po drugie - ciągnął Hua Cheng - ty na pewno będziesz w niebezpieczeństwie, a on niekoniecznie. A jeśli Mu Qing już się zaprzedał Jun Wu, tamten na pewno znajdzie sposób, by go stąd wydostać. A prawdopodobieństwo jest bardzo duże. Pomyśl, ile podejrzanych rzeczy robił po drodze tutaj.

Xie Lian milczał przez długi czas. Rękojeść szabli rozjarzyła się do czerwoności, z dłoni Mu Qinga ulatywały białe strużki dymu. A oni, chociaż stali daleko, z łatwością wyczuwali odór spalenizny.

Hua Cheng wypuścił srebrnego motyla, który zatrzepotał skrzydłami, ale nie poleciał daleko, gdy zmienił się w smugę srebrnej pary i rozpłynął się w powietrzu. Xie Lian wiedział, że miało mu to pokazać, że skoro nawet motyle martwych dusz nie zdołają pomóc, nie ma co narażać życia.

Na twarzy Mu Qinga, który również zobaczył, jak motyl znika, malowała się coraz większa beznadzieja. Zrozumiał. Teraz nikt nie mógł go uratować ani nikt mu nie wierzył. Wcześniej nie raz przekraczał granicę, Xie Lian nie zaryzykuje więc dla niego życia. Ale chociaż już stracił nadzieję, nie zamierzał się poddać. Zacisnął zęby, włożył w chwyt jeszcze więcej siły. Nagle, kiedy podciągnął się kilka centymetrów, znów gwałtownie się zapadł!

Mu Qing spojrzał w dół, w jego oczach odbiły się niezliczone mściwe duchy, które spalone przez ogień przybrały krwistoczerwony kolor. Duchy, które rozpuszczały się w płynnej magmie, gwałtownie wyskoczyły w górę, jeden za drugim objęły Mu Qinga i pociągnęły w dół, palące i ciężkie.

- Wypad! - krzyknął gniewnie Mu Qing.

To nie tak, że przez kilkaset ostatnich lat nigdy nie otarł się o śmierć. Ale śmierć w magmie była sto tysięcy razy gorsza od śmierci od ran. Nie mógł znieść myśli, że zamieni się w strużkę dymu, jak ten motyl, po czym zniknie bez śladu.

W końcu Mu Qing dotarł do granicy wytrzymałości. Dziesięć palców powoli się rozluźniło...

Spadł.

Runął w stronę płonącego ogniem jeziora.

- Aaaaaa!

Ale chociaż krzyczał tak żałośnie, nagle się zatrzymał i zawisł w powietrzu.

Wciąż był w szoku, włosy stanęły mu dęba. Dotknął się. W pasie oplotła go biała wstęga.

Ruoye. Ale Xie Lian znajdował się za daleko, jakże Ruoye mogłaby tu dolecieć?

Mu Qing spojrzał w górę i ze zdziwieniem spostrzegł, że Xie Lian znajduje się niedaleko - był nad jego głową.

Klęczał teraz na jednym kolanie na mieczu, który Mu Qing wbił w ścianę.

Xie Lian pociągnął Ruoye, żeby wciągnęła go na górę, i spojrzał na niego z uśmiechem.

- Idealnie! W samą porę!

- Wa-Wasza Wysokość? - wyjąkał Mu Qing.

Był tak oszołomiony tym, co się stało, że umysł miał nadal lekko zamroczony. Tak daleko, a po drodze płynna magma, jak on się tu znalazł? Nie mógł przecież przeskoczyć!

- Wasza Wysokość! Nic wam nie jest?

Mu Qing spojrzał w kierunku, z którego dobiegł głos Feng Xina. Na dachu pawilonu stali teraz tylko Hua Cheng i Feng Xin. Hua Cheng splótł ramiona na piersi i patrzył na nich, jakby nie obchodziło go nic poza bezpieczeństwem Xie Liana. W pół drogi między pałacem i klifem, z którego spadł, znajdował się wbity w dno czarny miecz, tkwiący w pędzącej magmie.

Dobre Serce!

A więc to tak Xie Lian się tu dostał. Rzucił Dobre Serce, by stworzyć miejsce, na którym można stanąć.

- Przed chwilą próbowałem wymyślić jakieś rozwiązanie - odezwał się Xie Lian. - Tu naprawdę nie ma nic, czego można użyć, dlatego tyle to trwało. Ty też jesteś zbyt gwałtowny, nie można wykonywać chaotycznych ruchów, bo spadniesz jeszcze szybciej.

Mu Qing początkowo sądził, że milczenie Xie Liana oznaczało, że się waha, czy go ratować, on jednak po prostu się zastanawiał, jak to zrobić. Całe szczęście, że potrafił myśleć chłodno nawet w tak krytycznej sytuacji.

Na czole Mu Qinga krople potu perliły się coraz gęściej. Podniósł głowę, a Xie Lian wyciągnął do niego rękę.

- Podsumowując, chociaż się trochę spóźniłem, to nie można powiedzieć, że przybyłem za późno, prawda? - Uśmiechnął się.

Mu Qing nie wiedział, czy to dlatego, że zbyt długo trzymał się tak kurczowo, ramię wydawało mu się niesłychanie ciężkie, nie był w stanie nim ruszyć. Xie Lian wyciągnął rękę jeszcze niżej.

- Chodź.

Mu Qing wreszcie schwycił podaną dłoń.

Ramię delikatnie mu się trzęsło. Xie Lian pociągnął go mocno i obaj stanęli na rękojeści szabli. Xie Lian odwrócił się i pomachał w stronę dachu pawilonu.

- Sanlang, udało się!

- No dobrze, gege, a teraz wracaj, natychmiast!

- W porządku, już wracam! - odparł Xie Lian. Odwrócił się do Mu Qinga. - Możesz jeszcze skakać?

- Ja...

Xie Lian spojrzał na jego twarz.

- Przeniosę cię - zdecydował.

To powiedziawszy, złapał go za kark. W przeszłości Mu Qing pewnie przewróciłby oczami i nie pozwolił mu, by go trzymał jak kota, ale teraz nie mógł wykrztusić ani słowa. Xie Lian już chciał skoczyć, kiedy poczuli, że miecz pod ich stopami się wygina.

A to pech, wbita w skałę szabla musiała się obluzować ani wcześniej, ani później, tylko właśnie teraz!

- Gege! - Wyraz twarzy Hua Chenga zmienił się w jednej chwili.

Nawet w tak krytycznym momencie Xie Lian potrafił szybko coś wymyślić.

- Nic się nie dzieje! - krzyknął.

Podskoczył i wciąż w powietrzu wbił szablę ponownie w skałę.

Z brzękiem posypały się jasne iskry. Były niczym odpryski złotego piasku, ale gdyby ochronna aura obu mężczyzn zniknęła, pojedyncza iskra mogłaby wypalić w żywym człowieku dziurę.

- Ten miecz nie utrzyma dwóch dorosłych mężczyzn, nie możemy tak dalej - powiedział Xie Lian surowo do Mu Qinga.

- Chcesz powiedzieć, że... - Mu Qing nie dokończył nawet, a Xie Lian złapał go i rzucił w powietrze.

- Sam zobacz! - krzyknął.

Podrzucony przez niego w górę klifu Mu Qing zobaczył, że leci w stronę Dobrego Serca, uspokoił się, obrócił w powietrzu i wylądował na rękojeści miecza.

Dopiero teraz zrozumiał dlaczego Xie Lian chciał najpierw nim rzucić. Ponieważ prawdopodobnie mógł przeskoczyć do Dobrego Serca, startując z rękojeści wbitego kilka metrów niżej miecza. A on nie. Dla Mu Qinga ten dystans był za duży. Dopiero siła rzutu Xie Liana pomogła mu dostać się na górę.

Feng Xin otarł zimny pot.

- Dobrze, Wasza Wysokość, szybko zareagowałeś!

Hua Cheng był za to poważny i chłodny.

- Gege! Pozwoliłem ci na to tylko dlatego, że zapewniłeś mnie, że dasz radę. Jeśli za chwilę nie wrócisz, idę po ciebie! - W jego głosie brzmiało ostrzeżenie.

- Naprawdę nic mi nie jest! - odparł szybko Xie Lian. - Już idę! Dam radę sam, absolutnie tu nie przychodź.

Twarz Hua Chenga trochę złagodniała, ale nadal patrzył w tamtym kierunku nieruchomym wzrokiem. Feng Xin zerknął na niego.

- Doprawdy niesłychane... - Nie wytrzymał w końcu.

Hua Cheng nawet nie odwrócił głowy.

- Niby co? - spytał bez cienia zainteresowania.

Feng Xin potargał się za włosy.

- Wydawało mi się, że masz bardzo mocną opinię na temat Mu Qinga, że uznasz go za niewartego ratunku. Że sprzeciwisz się, by Jego Wysokość szedł mu pomóc, nie pozwolisz mu.

Dopiero teraz Hua Cheng na niego spojrzał.

- W połowie się mylisz, w połowie masz rację.

- Hm?

- Nie pomyliłeś się co do pierwszej rzeczy. Rzeczywiście uważam, że nie warto go ratować. Zupełnie mnie nie obchodzi. Najlepiej, żeby umarł. Najlepiej z mojej ręki.

Widząc obojętny wyraz jego twarzy, Feng Xin oblał się zimnym potem.

- Jesteś zbyt bezpośredni!

Co z nim było nie tak? Dlaczego nigdy tak nie mówił w obecności Xie Liana?

A na samą myśl o tym, że mógł tak samo myśleć o nim, zalewał go zimny pot.

Hua Cheng zaśmiał się pogardliwie, zawahał się, po czym znów się odezwał:

- Ale tylko Jego Wysokość może zadecydować, co wybiera. Nigdy się temu nie sprzeciwię. Niech robi, co chce. Ja mogę tylko spytać, czy potrzebuje pomocy.

Feng Xin nigdy nie słyszał, by ktoś w ten sposób wypowiadał się o kimś innym. Ani mężczyzna o kobiecie, ani tym bardziej mężczyzna o mężczyźnie. Wydawało mu się, że gdyby Xie Lian to usłyszał, sprawy pewnie przybrałyby jeszcze gorszy obrót. Znikąd ratunku!

- Aha... W ten sposób. - Tylko tyle mógł powiedzieć.

Hua Cheng odwrócił się i wpatrywał w Xie Liana, który lustrował otoczenie i szukał rozwiązania.

- Poza tym od początku wiedziałem, że to zrobi. - Uśmiechnął się lekko.

- Mu Qing, idź do nich - zadysponował tymczasem Xie Lian. - Nie uciekaj, za chwilę porozmawiamy o tym, co się dzieje. Wysłucham cię.

Dopiero teraz Mu Qing zareagował. Jeśli nie zeskoczy z Dobrego Serca, Xie Lian nie będzie miał gdzie stanąć. Przygotował się już, ale ledwo się wyprostował, Xie Lian pod nim nagle krzyknął:

- Kto to?!

Xie Lian stał na rękojeści i w milczeniu zbierał siły, gdy nagle płonący wodospad za jego plecami się rozstąpił, a jego chwyciła para rąk. Wyraźnie wydobyła się ze środka wodospadu. Ręce były przerażająco zimne. Xie Lian zadrżał.

- Wasza Wysokość?! - usłyszał z dala krzyk Hua Chenga.

Para rąk mocno chwyciła Xie Liana i ściągnęła go z miecza. Xie Lian oniemiał, a stojący nad nim zobaczyli wyraźnie, kim była osoba za jego plecami.

Miała na sobie białe szaty, a na twarzy maskę, w połowie uśmiechniętą, w połowie smutną.

Biel bez Twarzy!

Ruoye wyczuła niebezpieczeństwo i wystrzeliła w górę, Mu Qing od razu ją złapał. Siła po drugiej stronie wstęgi była jednak zbyt duża, nie tylko nie zdołał pociągnąć za sobą Xie Liana, lecz wręcz to on został pociągnięty.

Xie Lian gwałtownie runął w chmurę ognistych iskier, pod nim buchało gorąco, głowę zmroził chaos. Za sobą usłyszał szalony śmiech.

Z kopuły z ognia i ze światła sfrunęła w jego kierunku sylwetka w czerwieni.

Hua Cheng też zeskoczył!

Pod nimi było jezioro magmy!

Czy to wszechogarniający strach, czy paląca magma? Xie Lian został całkowicie pochłonięty. Po długim czasie powoli odzyskiwał przytomność.

Leżał na twardej ziemi, obok siedział wpatrzony w niego Mu Qing.

Xie Lianowi przed oczami wirowała czerwień, usiadł gwałtownie.

- Sanlang! - krzyknął.

- Nie wykonuj takich ruchów! - ostrzegł Mu Qing.

Xie Lian chciał się podeprzeć rękami, ale złapały powietrze, o mało nie upadł. Zdziwił się lekko i dopiero teraz zdał sobie sprawę, że nie znajduje się na ziemi.

Leżał na moście!

Znajdował się w wielkiej, pustej podziemnej jaskini. Ogromna kopuła przypominała rozległe nocne niebo. Na środku wznosił się zrujnowany most.

Czarny jak noc, podniszczony, jakby zbudowany z kamienia lub drewna. Wydawało się, że przetrwał tysiące lat deszczy, wiatru, pyłu i ognia. Nie podtrzymywały go kolumny, wisiał w powietrzu, rozciągając się w obie strony w nieskończoność, nie wiadomo, gdzie się zaczynał i gdzie kończył. Xie Lian nie widział końca, nie mógł określić kierunku. W jednych miejscach most był szeroki na około dziesięć metrów, w innych wąski tak, że przejść mógłby tylko jeden człowiek.

Sto metrów pod mostem bulgotała lawa, niczym w piekielnym tyglu.

Niebiański Most?

Te dwa słowa jako pierwsze pojawiły się w głowie Xie Liana. Dwa tysiące lat temu książę Wuyong, by uniknąć wielkiej katastrofy, wybudował most łączący Niebiosa i ziemię. Czyżby to była jego pozostałość?

Xie Lian stanął na nogi.

- Sanlang?

- Nie ma sensu krzyczeć, nie ma go tu - odparł Mu Qing.

- Jak się tutaj znaleźliśmy? - Xie Lian odwrócił się do niego.

- Pewnie Krąg Tysiąca Li w Jednym Kroku. Byłem w powietrzu, kiedy przeniosło mnie tutaj.

- Biedny Feng Xin, został tam sam - wymamrotał Xie Lian. - Zaraz będzie wyklinał na czym świat stoi.

Spojrzał na porzucone obok Dobre Serce i szablę i podniósł je. Mu Qing zobaczył, że Xie Lian kieruje broń w jego stronę. Nie wiedział, jakie ma zamiary, zamarł. Xie Lian podał mu jego szablę, po czym wyciągnął do niego rękę.

- Wszystko w porządku? Jeśli tak, to wstawaj, musimy iść. Muszę odnaleźć Sanlanga.

Mu Qing patrzył na wyciągniętą do niego dłoń. Milczał przez chwilę, po czym pokręcił głową.

- Idź, ja nie mogę, jestem ranny.

Xie Lian przykucnął, by się przyjrzeć. Sytuacja była naprawdę trudna, Mu Qing miał połamane ręce i nogi.

- Podeprę cię - zaproponował Xie Lian po chwili namysłu.

Przerzucił sobie rękę Mu Qinga przez ramiona i tak go podtrzymując, ruszył.

- Dlaczego? - spytał ten zaledwie po paru krokach.

- Co dlaczego? - Xie Lian rozejrzał się uważnie.

- Myślałem, że kiedy zobaczysz, że też przeżyłem, będziesz mnie jeszcze mocniej podejrzewał.

- Nie, skąd - odparł Xie Lian.

- Dlaczego?

- Bo wiem.

- Co wiesz?

- Że nie kłamałeś.

Trudno opisać wyraz, jaki pojawił się na twarzy Mu Qinga.

- Przecież chciałeś, żebym uwierzył. Wierzę ci. Po prostu - powiedział rzeczowo Xie Lian.

- Co takiego?

- Jakby to ująć? Znam cię od wielu lat - odparł Xie Lian. - Mogę to stwierdzić z pewnością: nie jesteś takim człowiekiem. Kiedy się złościsz, możesz dorzucić komuś do czarki środki przeczyszczające, ale na pewno nie truciznę.

Kiedy Mu Qing usłyszał pierwsze zdanie, wydawał się lekko poruszony, ale gdy usłyszał drugie, jego twarz poczerwieniała.

- Naprawdę ci dziękuję! Środków przeczyszczających też bym nie dodał!

- Ej, ha, ha, ha, tylko żartuję, nie bierz tego do siebie. To tyle. - Xie Lian złapał go za przedramię i spojrzał przed siebie. - Jeśli naprawdę Jun Wu założył ci Przeklętą Obręcz, bo odmówiłeś skrzywdzenia kogoś, to nie mogę cię zmuszać, byś zapłacił za to wysoką cenę. Postąpiłeś właściwie - dodał spokojnie. - Nawet jeżeli mnie oszukujesz, nie mogę tego zignorować.

Mu Qing długo się w niego wpatrywał, wreszcie zgrzytnął zębami.

- Xie Lian, jesteś naprawdę...

- Nic nie mów. Już kilkaset lat temu się dowiedziałem, jak mnie oceniasz. Musisz się teraz na mnie oprzeć, nie mów więc nic, co wywołałoby u mnie chęć wrzucenia cię do magmy.

Mu Qing zamilkł na długo, ale w końcu kontynuował, wciąż zgrzytając zębami:

- Będę mówił! Ty hołubiony... Wasza Książęca Mość, jesteś klejnotem, jesteś perłą na dłoni, jesteś sercem świata i ludzką prawością, jesteś skarbem Ich Królewskich Mości, twoich rodziców, cóż znaczą inni ludzie, ktokolwiek ci ubliży, zasługuje na to, żeby... ty... ty...

- No wiem, wiem! - przerwał Xie Lian.

- Nie gadaj, że wiesz! - Mu Qing się zdenerwował.

Xie Lian zamilkł. Po chwili Mu Qing wydał z siebie kilka parsknięć przypominających śmiech.

- Wasza Wysokość, właściwie ja... - zaczął znowu.

W tym momencie ich stopy równocześnie się zapadły, a twarze pobladły.

Na szczęście Xie Lian zareagował szybko, odepchnął się i wylądował dziesięć metrów dalej. Kiedy się odwrócił, zobaczył, że miejsce, w którym stali, już się zawaliło. Część mostu runęła.

Bum! Czarny jak noc fragment spadł do piekielnego szkarłatnego jeziora. Kłębiące się tam duchy na wyścigi wyciągały ręce, jakby chciały uciec od swoich mąk. Ale było ich za dużo, fragment mostu nie był w stanie ich utrzymać, od razu zatonął. Stojący powyżej dwaj mężczyźni zadrżeli ze strachu. Wymienili spojrzenia.

- Wygląda na to, że ten most nie jest zbyt stabilny - powiedział Xie Lian.

Droga ucieczki została odcięta. Most przed nimi był raz wąski, raz szeroki, jakby najeżony pułapkami, niebezpieczeństwo czyhało z każdej strony. Nieważne, gdzie Xie Lian by stanął, wszystko mogło się zawalić!

Xie Lian nie powiedział ani słowa, tylko zarzucił sobie Mu Qinga na plecy.

- Trzymaj się mocno, będę pędził!

Jak powiedział, tak zrobił. Wyskoczył w górę. Jego stopy dotykały podłoża, lądowały i znów się wznosiły, jak jaskółka delikatnie muskająca taflę wody. Każdego boga-wojownika, który byłby tego świadkiem, ogarnąłby szok na widok tej aż do bólu precyzyjnej kontroli ciała. Taką umiejętność potrafią wyszlifować tylko ci, którzy nie mogą polegać na mocy.

Nagle w górę strzeliła kolumna ognia i gdyby Xie Lian nie zatrzymał się na czas, runęliby w płomienie. Spojrzeli w dół, nie wiadomo kiedy zgromadziły się tam tysiące gorejących mściwych duchów. Wyjąc i śmiejąc się szaleńczo, wyciągały ręce w ich stronę. Kolumnę ognia stworzyły, łącząc wysiłki. Obu mężczyzn rozbolały uszy.

- Co one krzyczą? - spytał Mu Qing.

- "Zejdźcie tu, zgnijcie razem z nami" - wymamrotał Xie Lian.

- Rozumiesz je? - Mu Qing spojrzał na niego. - Powinny mówić językiem Wuyong.

- Mhm. - Xie Lian skinął głową. - To Wuyongczycy, którzy spłonęli w lawie, kiedy zawalił się Niebiański Most. Uważaj, by cię nie omotały, mogą wciągnąć do magmy wszystko, co zobaczą. To naprawdę pozostałości mostu łączącego Niebiosa i ziemię!

- Czy mogą się uwolnić, ściągając ludzi w dół? - spytał Mu Qing.

- Nie, nie mogą. Te mściwe duchy nigdy nie zdołają się wyzwolić. Po prostu lubią, gdy ktoś cierpi tak jak one.

Właśnie dlatego nigdy nie będą mogły być wolne, na zawsze będą przeżywać tortury w tym piekielnym jeziorze.

- Skąd tyle wiesz? - spytał zmieszany Mu Qing.

Xie Lian nie odpowiedział. Chciał zaatakować, ale żadnemu z nich nie zostało wiele mocy, a odległość była zbyt duża. Mściwe duchy zbijały się w grupy, czaiły się, coś pokazywały i chichotały bardzo podekscytowane, jakby oglądały jakiś pokaz. Kilka razy kolumny płomieni niemal liznęły pięty Xie Liana. Zniszczona już wcześniej powierzchnia mostu była teraz jeszcze bardziej zrujnowana, a ich własna bezradność bardzo ich frustrowała. Mu Qing czuł się na plecach Xie Liana coraz bardziej bezsilny, wreszcie wziął kilka oddechów, delikatnie poklepał księcia po ramieniu, po czym wyskoczył w górę i wylądował za nim.

- Co robisz? - Zdziwiony Xie Lian się odwrócił.

- Nie podchodź, most jest tu bardzo wąski, jeśli podejdziesz, obaj spadniemy!

Xie Lian zatrzymał się w pół kroku.

- No to tym bardziej musimy jak najszybciej zejść z mostu!

Mu Qing spochmurniał.

- Jeżeli to naprawdę Niebiański Most, kto wie, ile to jeszcze zajmie, żebyśmy mogli z niego zejść? Prędzej czy później sobie z nimi poradzę. Wykończę tę bandę podstępnych śmieci, idź sam. - Spojrzał wprost na Xie Liana i lekko podniósł głowę. - W takiej chwili powiem to wprost. Mam dużo przemyśleń na twój temat.

- Ech... Wiem to od dawna.

- Czyżby? - odparł Mu Qing chłodno. - W takim razie wiesz, że często myślałem, że przewyższasz innych tylko dzięki urodzeniu i szczęściu. Tak naprawdę wcale nie jesteś dużo silniejszy ode mnie. Myślałem też, że lubisz czynić dobro na pokaz, a potem się upajać pochwałami i pochlebstwami. Że pomogłeś mi właśnie z tego powodu, bo jestem idealną osobą, by okazać mi litość i miłosierdzie.

Xie Lian nie wiedział, czy się zawstydzić ani jak w ogóle zareagować.

- Nie musisz mówić mi takich rzeczy prosto w twarz!

- Ale później zdałem sobie sprawę, że to nie było "myślę", a "mam nadzieję" - dodał Mu Qing.

Xie Lian zamarł. Co to ma znaczyć "mam nadzieję"? Nadzieję na co? Że on tylko pozuje na dobrotliwego?

- Nie... nie chciałem przyznać, że jesteś dobrym człowiekiem - ciągnął Mu Qing twardo. - Gdybym to zrobił, nie wiedziałbym, jak się do ciebie odnosić.

Xie Lian był coraz bardziej zagubiony. Był w stanie zrozumieć sens pierwszego zdania, ale co miało znaczyć, że Mu Qing nie wiedział, jak się do niego odnosić?

- Kiedy wezwał mnie do Pawilonu Boskiego Wojownika, powiedział, że nie mam wyboru - ciągnął Mu Qing z ponurą miną. - Dotarłem tutaj bez szwanku i zdołałem wrócić. Takich podejrzeń nie da się zmyć. Na pewno mi nie uwierzysz, z powodu... Z powodu tego, co się wcześniej wydarzyło. Nienawidziłeś mnie, gardziłeś mną. Tak naprawdę w głębi serca zawsze wiedziałem, że patrzysz na mnie z góry.

Xie Lian otworzył usta, ale zdołał wykrztusić tylko jedno słowo:

- Nie.

- Też myślałem o tym, co mi powiedział. - Mu Qing wydawał się trochę zmęczony. - Naprawdę myślałem, że tak mnie oceniasz, więc zawsze...

Xie Lian pokiwał głową.

- Więc ciągle pozostawałeś czujny wobec mnie, by w odpowiednim momencie oddać cios, prawda?

Chociaż było w tym coś zabawnego, nie ważył się roześmiać. Wreszcie zrozumiał, dlaczego Mu Qing był zawsze w stosunku do niego taki enigmatyczny.

Mu Qing chyba też zdawał sobie sprawę z tego komizmu, ponieważ westchnął.

- Ale teraz już wiem, że tak naprawdę wcale tak nie myślałeś - powiedział bezradnie i opuścił głowę. - Ilekroć bym próbował zaprzeczać, to bez sensu. Xie Lian, jesteś po prostu... dobry, naprawdę dobry, bardzo dobry, po co w ogóle to powtarzać... To prawda, do cholery, jesteś po prostu dobrym człowiekiem! Jesteś dobry!

Xie Lian prawie się cofnął, przestraszony jego rykiem. Chciał powiedzieć: "Dziękuję, że mnie chwalisz, ale czy mógłbyś nie używać takiego tonu, jakbyś chciał mnie zabić?", ale wtedy Mu Qing dodał twardo:

- Więc zawsze... bardzo chciałem... być twoim przy-przy-przyjacielem.

Xie Lian nigdy by nie pomyślał, że pewnego dnia usłyszy coś takiego z ust Mu Qinga. Oczy mu się rozszerzyły.

- Ty...

W niebo strzeliła kolejna kolumna ognia. Xie Lian cofnął się parę kroków, by przed nią uciec, oddalając się od Mu Qinga. Gniew Mu Qinga wezbrał. Pochylił się i klepnął w powierzchnię mostu. Źrenice Xie Liana się zwęziły.

- Co robisz?!

Jak było do przewidzenia, kawałek mostu się zawalił, pociągając ze sobą Mu Qinga.

Wpadł do jeziora, wzbudzając wysokie fale. Gorejące duchy najpierw się ucieszyły, liczyły bowiem, że wciągną go pod powierzchnię, ale potężne uderzenie nagle rozrzuciło je na wszystkie strony. Mu Qing stał na samym środku fragmentu mostu, otaczająca go aura świeciła ogniście.

- Wy szumowiny z rynsztoka, dopiero co się tak cieszyłyście, co? - Zaśmiał się lodowato. - Już do was przyszedłem, nie uciekajcie!

Teraz nareszcie mógł zaatakować gorejące duchy!

Rozpędził je dzikim uderzeniem, gotując im prawdziwą rzeź. Oglądające to widowisko z dołu mściwe dusze krzyczały jedna przez drugą i pierzchały na wszystkie strony. Rękawy i klapy szat Mu Qinga płonęły.

- Mu Qing? Jak wysoko możesz podskoczyć? - spytał Xie Lian, który leżał na górze.

- Jeszcze gadasz po próżnicy? Jeszcze nie poszedłeś? - odkrzyknął Mu Qing.

- To nie mój problem. Tak trudno ci przez całe życie powiedzieć kilka zdań po ludzku, a potem spadasz. Jak mam teraz odejść? - bronił się Xie Lian.

- Jakie znowu kilka zdań po ludzku... - Mu Qing się rozgniewał.

Nie zdążył dokończyć, bo fragment mostu pod jego stopami zapadł się w lawę. Na twarzach ich obu pojawiła się panika. Zostaną pogrzebani na dnie jeziora lawy, pozostanie po nich tylko dym!

Mu Qing zamknął oczy i podniósł dłonie, jakby chciał mieć to szybko z głowy.

- Czekaj, czekaj, czekaj, nie rób nic pochopnie! Ma-ma-mam pomysł! - krzyknął Xie Lian.

- Jaki? - Oczy Mu Qinga zrobiły się wielkie.

Xie Lian rzucił Ruoye.

- Ruoye nie jest wystarczająco długa, podskocz tak wysoko, jak tylko możesz! Podskocz i ją złap! Wciągnę cię!

- A jak podskoczę, to już nie będziesz musiał wymyślać rozwiązania?

- Czekaj, czekaj! Naprawdę, poczekaj! Zaraz coś wymyślę! - krzyknął Xie Lian, zobaczywszy, że Mu Qing znowu podnosi ręce.

- Liczę do trzech, potem nie przeszkadzaj mi w pójściu na śmierć - odparł Mu Qing.

Rozwiązanie? Rozwiązanie? Szybko, wymyślić rozwiązanie!

Nie ma rozwiązania!

Xie Lian już miał się pogrążyć w beznadziei, kiedy Mu Qing znowu podniósł ręce. Nagle czyjaś dłoń rozwarła jego pięść.

Po chwili ta postać chwyciła Mu Qinga, skoczyła i złapała Ruoye!

- Feng Xin?! - Xie Lian zdziwił się i ucieszył jednocześnie.

Zniszczony fragment mostu z bulgotem zapadł się głębiej w rzekę lawy.

- Wasza Wysokość, wciągnij nas! - Feng Xin trzymał Mu Qinga na drugim końcu białej wstęgi.

Xie Lian zrobił to natychmiast. W dole wciąż pływało rozpaczliwie kilka skorup. Wyglądało na to, że Feng Xin właśnie na nich przypłynął z górnego biegu rzeki. Dwaj mężczyźni powoli pięli się w górę, a w dole stopniowo gromadziły się gorejące dusze. Patrzyły w górę mściwym wzrokiem, zbijały się w grupy, szeptały i knuły, po chwili znów wypuściły w górę słup ognia.

Feng Xin i Mu Qing wisieli w powietrzu, Xie Lian pociągnął Ruoye.

- Co to za stado podstępnych dziwadeł tam w dole? - wyklinał wściekle Feng Xin, który niemal spłonął. - Wszystkie was pierdolę!

- Zważając na to, jak wyglądają, na pewno chcesz je pierdolić? - odparł Xie Lian.

Duchy wciąż się nie poddawały, chichotały, przygotowywały się do kolejnego podstępnego ataku. Wściekły Feng Xin podrzucił Mu Qinga w górę.

- Łap!

Mu Qing ledwo co wymknął się z objęć śmierci, złapał się kurczowo. Feng Xin odzyskał wolną rękę, sięgnął po zawieszony na plecach łuk, nie wiadomo skąd wyciągnął kilka gałęzi i użył ich jak strzał. Trzymając łuk jedną ręką, zacisnął zęby na cięciwie i końcówce strzały, naciągnął. Cztery strzały wyleciały ze świstem!

Poleciały w stronę ognistego jeziora, wybuchły jak kwiaty, a przerażone gorejące duchy rozpierzchły się na wszystkie strony.

- Kurewskie podstępne śmieci! - Feng Xin wreszcie się ucieszył.

W końcu wszyscy trzej leżeli pokotem na Niebiańskim Moście. Xie Lian wstał z trudem.

- Feng Xin, jak się tu znalazłeś?

Feng Xin objął rękami głowę.

- Jak się tu znalazłem? A co miałem robić, kiedy wy trzej skoczyliście? Mało brakowało, a bym oszalał. Mogłem tylko okrążyć ten klif, żeby dotrzeć do jego stóp, i tak znalazłem się aż tutaj. Co wy mieliście w głowie, by skakać do jeziora lawy? Powariowaliście!

- Dobra, dobra, ochłoń - powiedział Xie Lian. Spodziewał się, że Feng Xin zaraz zacznie wyklinać. - Cokolwiek byś mówił, spadłeś nam z nieba, bardzo nam pomogłeś! Bo zdarza się, że naprawdę... potrzeba kogoś, kto poda ci pomocną dłoń, by przez to przejść, naprawdę!

Byli przerażeni do szpiku kości, twarze im pozieleniały, dyszeli ciężko. Nie chcieli tracić czasu, Feng Xin wziął Mu Qinga na plecy i ruszyli długimi susami przez most. Z krótkiej rozmowy Xie Lian się dowiedział, że Feng Xin też nie widział Hua Chenga, bardzo niepokojące. Gdzie on się podział?

- No właśnie. - Feng Xin zwrócił się do niesionego na plecach Mu Qinga. - Słyszałem coś niecoś z tego, co mówiłeś. Na początku gadałeś tak, że miałem ochotę ci walnąć, ale później wreszcie powiedziałeś kilka słów po ludzku. Nie spodziewałem się, że masz takie przemyślenia, chłopie!

Twarz Mu Qinga pociemniała, a Feng Xin zwrócił się do Xie Liana:

- Wasza Wysokość. Już dawno ci mówiłem, on jest bardziej pokręcony niż rozżalona cesarska konkubina, oszaleć można!

Xie Lian uznał, że nie da się już patrzeć na wyraz twarzy Mu Qinga, starał się więc go uspokoić gestem dłoni. Feng Xin za to zupełnie tego nie zauważył, znów odwrócił się do Mu Qinga.

- Jak chciałeś się przyjaźnić z Jego Wysokością, to można było powiedzieć wprost! Jasne, że jest dobrą osobą, jakim cudem nie umiałeś tego przyznać? Myślałeś, że Jego Wysokość tobą gardzi i nie możecie się przyjaźnić, i dlatego całe dnie byłeś humorzasty i paskudny? W ten sposób chciałeś się zaprzyjaźnić? Naprawdę nie rozumiem, jak działa twój mózg.

Xie Lian poddał się i machnął ręką.

- A nie był taki od dzieciństwa? Przestań mu dogadywać, cały się zaczerwienił.

- Ja pierdolę, noż naprawdę, ja pierdolę! Możecie się obaj zamknąć? - ryknął Mu Qing, który nie mógł już tego wytrzymać.

- Chyba źle zrozumiałeś jego słowa - upomniał go Xie Lian. - No i nie powinieneś się tak wyrażać.

- Sam mówiłeś, że chcesz być dla Jego Wysokości przy-przy-przyjacielem! - dodał Feng Xin, naśladując jego zacinanie się i zaciskanie zębów.

Na twarzy Mu Qinga malowała się wściekłość, ręka już sięgała po miecz.

- Dobra, wyjaśnijmy to - odezwał się znowu Feng Xin. - Zapamiętaj to sobie: Jego Wysokość nigdy nie myślał o tobie w niewłaściwy sposób. Poza tym razem, kiedy przesadziłeś i się na ciebie rozgniewał, potem już nie powiedział o tobie ani jednego złego słowa! Od dzisiaj zachowuj się jak normalny człowiek, mów po ludzku. Jeśli znowu będziesz taki humorzasty, dam ci popalić.

- Jakbyś nie dawał mi popalić przez ostatnie kilkaset lat. - Mu Qing przewrócił oczami.

- Mu Qing, jesteś bogiem, musisz dbać o swój wizerunek, nie powinieneś przewracać oczami. Jeżeli wyznawcy to zobaczą, mogą mieć z tym problem - upomniał go Xie Lian.

- Chyba żartujesz. On całe dnie rzuca przekleństwami w Wyższej Izbie.

- Bo zasługujesz - odparł Feng Xin.

- Odpuść sobie - skomentował Mu Qing. - A ty to niby nie masz starych porachunków? Zielony Demon Qi Rong krzyczał na prawo i lewo: "Kiedy urodził się twój syn?".

Feng Xinowi na czoło wyszły sine żyły, podwinął rękawy.

- Szukasz guza?

- Chyba ty. - Mu Qing zaśmiał się chłodno. - Czy gdybyś wcześniej całe dnie nie mówił o mnie złych rzeczy Jego Wysokości, to miałbym wrażenie, że patrzy na mnie z góry? Czy byłbym tak wyczulony?

Znowu wpadli w błędne koło.

- Nie wyciągajcie na siebie brudów w takiej chwili. Jaki ma sens ranienie się nawzajem?

Mu Qing znowu przewrócił oczami.

- A poza tym zobacz, ile hałasu o nic wtedy zrobiłeś. Obrabował kogoś, no i co? Gdybym był Jego Wysokością, to w takiej sytuacji bez mrugnięcia okiem obrabowałbym osiemnaście bogatych domostw. A ty robisz z tego aferę i jeszcze gonisz za księciem z pytaniami, co się stało.

Xie Lian ze wstydu pokrył się zimnym potem i odwrócił głowę.

- Czekajcie, teraz będziecie się mnie czepiać? Dajmy już spokój, poszukajmy Sanlanga, najpierw pomóżcie mi znaleźć Sanlanga! Ha, ha, ha...

W tym momencie poczuli nadchodzącą z dołu falę gorąca.

- Uwaga! - krzyknęli chórem.

Ruszyli biegiem. Siedem czy osiem ognistych kolumn strzeliło w niebo,

- Feng Xin, daj mi Mu Qinga! - zawołał Xie Lian.

Feng Xin zrobił to bez słowa.

- Wykończ je szybko, co za wrzody na tyłku! - wołał Mu Qing, wisząc już na plecach Xie Liana.

- Za dużo gadasz! - odkrzyknął Feng Xin. - Ja pierdolę, dlaczego nie możecie po prostu współpracować ramię w ramię? Dlaczego krzywdzicie innych? Nie wyleziecie z tej lawy nawet za osiem tysięcy lat!

Naciągał łuk i zasypywał stwory gradem strzał. Jego broń miała dużo większy zasięg niż te Xie Liana i Mu Qinga, których wysiłki były bezowocne. Wybuchy w dole wzbudzały wysokie szkarłatne fale, jeden za drugim rozlegały się krzyki.

- Pięknie! - pochwalił Xie Lian.

- Nic specjalnego! - skomentował Mu Qing z jego pleców.

Im dłużej Xie Lian pędził, tym lżejszy się czuł.

- Już dawno nasza trójka tego nie robiła! - krzyknął.

- Masz na myśli, że nie uciekaliśmy razem gdzie pieprz rośnie? - spytał Mu Qing.

- Przecież ciągle to robimy! - zawołał Feng Xin.

- Doprawdy? - odparł Xie Lian.

Można poczuć się zupełnie inaczej, kiedy pewne rzeczy zostają powiedziane lub przemilczane. Xie Lian zaśmiał się krótko, ale wciąż rozglądał się na wszystkie strony. Ani śladu postaci w czerwieni, nie mógł powstrzymać zdenerwowania.

- Sanlang! - zawołał.

Jego głos odbił się echem w ogromnej, pustej jaskini. Nikt nie odpowiedział. Wargi Xie Liana były suche, oblizał je. Mu Qing zobaczył, że książę rozgląda się na wszystkie strony.

- Wasza Wysokość, faktycznie go bardzo lubisz, prawda? - spytał po chwili.

Pytanie zaskoczyło Xie Liana.

- Yyy... Hm?

Był zupełnie zagubiony, a uszy mu poczerwieniały. Mu Qing zaniemówił na ten widok.

- Nie chcę cię przestraszyć - odezwał się w końcu. - Ale muszę zapytać, czy nie pomyślałeś, że... tylko my tu trafiliśmy, a on... on nie?

- Nie przesadzasz? - odparł Feng Xin. - Nawet jeśli tylko was dwóch rzuciło tutaj, on na pewno...

Wtedy zrozumiał, co Mu Qing miał na myśli. Nie, że Hua Cheng trafił w inne miejsce, a... że może wpadł do jeziora lawy.

- Jak... jak to możliwe? - Xie Lian oblizał wargi.

- Nie zakładaj, że niemożliwe - odparł Mu Qing. - Krwawy Deszcz w Poszukiwaniu Kwiatu jest armagedonem, władcą demonów, ale Biel bez Twarzy tak samo. A do tego ten drugi to pierwsze pokolenie władców demonów, pan Kuźni. To jego domena, tu jego moc jest najsilniejsza.

Feng Xin rzucił Mu Qingowi wściekłe spojrzenie.

- Natychmiast się zamknij! - zbeształ go. - Odbiło ci? Skoro już musisz się odzywać w takiej chwili, nie możesz powiedzieć czegoś bardziej pozytywnego? Przecież to Krwawy Deszcz! - W tej chwili zachowywał się jak najbardziej zagorzały wyznawca Hua Chenga.

Mu Qing jednak się nie poddawał.

- Po prostu sądzę, że powinniśmy przemyśleć, co robić, jeśli nastąpi taka ewentualność.

Przed oczami Xie Liana pojawiła się blada dłoń Hua Chenga z tą kłującą w oczy jaskrawą czerwienią na środku. Nie wiedział, co powiedzieć. I kiedy już miał się wreszcie odezwać, nagle zatrzymał się w pół kroku. Idący za nim Feng Xin prawie na niego wpadł.

- Co jest?

Rozdział jedenasty

Czerwień szat powoli blaknie wśród uśmiechów

Przed nimi w powietrzu wisiały tysiące migoczących srebrnych światełek. Jakby ktoś na niebie przewrócił skrzynię pełną srebrnego pyłu.

Xie Lian zostawił Mu Qinga i ruszył do przodu. Wyciągnął dłoń i delikatnie dotknął srebrnego światła wiszącego w powietrzu. Złapał je w palce i powoli przybliżył do oczu.

Pozostali dwaj podążyli za nim.

- To... to... - zaczął Feng Xin.

- Kawałki... motyli martwych dusz? - Mu Qing wypowiedział to wprost.

Feng Xinowi chyba nie spodobała się jego bezpośredniość, spojrzał bowiem na niego gniewnie. Ręka Xie Liana zadrżała lekko, chwycił złamane motyle skrzydło, które świeciło delikatnym srebrnym blaskiem. Odetchnął głęboko.

- Spójrz na to pozytywnie, przynajmniej nie wpadł do jeziora lawy, musiał tutaj dotrzeć, prawda? - zaczął Feng Xin.

- A potem stoczył z kimś walkę. - Mu Qing wskazał gdzieś palcem. - Zażartą.

Xie Lian podążył wzrokiem w kierunku, który wskazywał Mu Qing, a jego oczy rozszerzyły się delikatnie.

Na skałach wokół widniały niezliczone przerażające ślady cięć.

Ślady Eminga.

Wszystkie głębokie aż do kości. To nie tak, że Xie Lian nie widział wcześniej, jak Hua Cheng używał swojego bułatu, ale robił to nonszalancko, jakby od niechcenia. Mniej posługiwał się bronią, a bardziej się nią bawił. Te cięcia zadano z morderczymi zamiarami. Można było jedynie sobie wyobrazić, jak potężny był jego przeciwnik i jak zabójcza to była walka.

Xie Lian nie powiedział ani słowa, położył się i przyglądał. Na moście nie było śladów upadku, a pod nim nie gromadziły się wyjące mściwe duchy. Dopiero teraz trochę się uspokoił. Wstał i popędził przed siebie. Feng Xin z Mu Qingiem na plecach ruszył za nim.

- Wasza Wysokość!

Xie Lian wstrzymał oddech. Nie chciał usłyszeć swojego przyspieszonego, nierównego dyszenia. Nierówny oddech był dla wojownika wielkim problemem, nie tylko przydawał ciału obciążenia, lecz także zaburzał rytm serca. Ale wstrzymanie oddechu na nic się zdało, trzęsły mu się ręce i nogi. Biegł, biegł, aż skręcił sobie kostkę i prawie stoczył się z mostu. Feng Xin i Mu Qing wołali za nim, żeby uważał.

- Co to za dźwięk? - spytał nagle. Znów się zatrzymał i odwrócił w ich stronę. - Słyszeliście? To był jakiś dźwięk, prawda?

- Był, był! - odpowiedzieli jednocześnie.

Szczęk krzyżowanej broni i huk wybuchów mocy. Nawet Niebiański Most zaczął lekko drżeć. Przed nimi w ciemności rozbłysło światło.

Ktoś tam walczył!

Xie Lian rzucił się do przodu, czołgając się i turlając.

- Ja pierdolę, o wszyscy bogowie i buddowie w Niebiosach, niech to będzie Krwawy Deszcz w Poszukiwaniu Kwiatu, inaczej on chyba oszaleje! - wymamrotał Feng Xin za jego plecami.

- Dość tych bzdur - skontrował Mu Qing. - Nawet wszyscy bogowie i buddowie nam nie pomogą. Szybko, biegnij za nim! Zobacz, jak się zatacza i przewraca. Nie pozwól, żeby upadł i się zabił, zanim go w ogóle znajdzie!

Xie Lian zapomniał o wstrzymywaniu oddechu, przebiegł pięć czy sześć li, wsłuchany w swoje nierówne dyszenie. Wreszcie skręcił na ostatnim łuku mostu, a przed jego oczami rozbłysła jasność.

Na końcu zawieszonego w próżni mostu dwie postacie, w czerwieni i w bieli, walczyły zaciekle.

Ta w czerwieni trzymała smukły, długi, zakrzywiony srebrny bułat, pojawiała się i znikała jak duch. Oczywiście był to Hua Cheng. Nie uśmiechał się, na twarzy miał skupienie i chłód, na pięknych, bladych policzkach czerwieniły się ślady krwi, nadając temu zimnu blask. Postacią w bieli był naturalnie Biel bez Twarzy, w dłoni trzymał długi miecz, który pojawił się nie wiadomo skąd. Na twarzy miał maskę radości i smutku, była jednak inna niż ta, którą Xie Lian widział wcześniej.

Na środku otworzyła się szczelina.

Była bardzo duża, nie sposób jej przeoczyć, biegła od środka czoła pod oczy, do policzków, jakby w każdej chwili miała się rozpaść.

Ruchy walczących były lekkie i błyskawiczne, demoniczna aura strzelała w niebo, uderzali z ogromną siłą. Ostrza wirowały w szalonym tańcu, a motyle martwych dusz ponad nimi i gorejące duchy na dole ścierały się z wyciem, z mocą wywracającą ziemie i morza. Za każdym razem, gdy krzyżowali ostrza, z wrzącego jeziora lawy wznosiły się wysokie, kilkunastometrowe fale, które uniemożliwiały zbliżenie się.

Feng Xin i Mu Qing stali z tyłu, tak zszokowani tym widokiem, że stopy mieli jak przyśrubowane do ziemi.

Żaden bóg-wojownik nie oparłby się takiej walce, każdy stałby jak zaczarowany!

Kiedy Xie Lian zobaczył Hua Chenga całego i zdrowego, jego ściśnięte serce wreszcie się rozluźniło. Miał ochotę się położyć na ziemi i krzyczeć, ale powstrzymał się siłą woli. W walce dwóch mistrzów chwila może zaważyć na zwycięstwie lub klęsce, a to przecież był pojedynek dwóch najpotężniejszych władców demonów tych czasów!

Daleko za Bielą bez Twarzy stała jeszcze jedna postać. Mei Nianqing. Z pewnością został tu przez niego przyprowadzony. Zobaczywszy przybycie Xie Liana i pozostałych, odetchnął z ulgą. Nie śmiał jednak wydać z siebie głosu. Ale i Hua Cheng ich zauważył. Jego lodowaty niczym szron wyraz twarzy lekko się rozluźnił, wreszcie rozjaśnił ją uśmiech.

- Wygląda na to, że znowu przegrałeś. Jego Wysokość przybył. Przyprowadził ich w komplecie.

- Sanlang! - Xie Lian już nie wytrzymał.

Hua Cheng lekko przechylił głowę.

- Gege - odparł, po czym znów przybrał ostrzegawczy ton: - Gege, jeśli następnym razem tak spadniesz, to się pogniewam.

- Jeżeli następnym razem skoczysz za mną, to ja pogniewam się jeszcze bardziej! - odpowiedział Xie Lian.

Twarz Hua Chenga stężała, jakby słowa Xie Liana wywołały w nim obawę. Nie pokazywał takiego strachu nawet w starciu z Bielą bez Twarzy. Przeciwnik przyczaił się i zaatakował, uderzył w Hua Chenga, ale słowa zwrócił do Xie Liana:

- Xianle, wy dwaj nie jesteście przypadkiem zbyt pewni siebie? Chyba mnie nie doceniacie.

Oko na rękojeści Eminga spojrzało na Xie Liana, obracało się jak szalone. Hua Cheng sparował atak. Xie Lian usłyszał brzęk. Jego serce zamarło.

To dźwięk pękającej broni!

Wszyscy zwrócili się w stronę, z której dobiegał odgłos. Zakrzywione ostrze w dłoni Hua Chenga pozostało nietknięte. Sparował cios Bieli bez Twarzy, to miecz przeciwnika pękł na dwoje.

Oko na rękojeści Eminga patrzyło na Xie Liana, obracało się bez ustanku, jakby chciało pokazać Xie Lianowi, że jest szczęśliwe jak w niebie. Hua Cheng się roześmiał.

- Nic się nie dzieje, nie martw się, gege - zapewnił Xie Liana, po czym zwrócił się do Bieli bez Twarzy: - A czemu mielibyśmy cię doceniać?

- Młody człowieku, nie bądź bezczelny! - wtrącił się Mei Nianqing, przestraszony, że to rozsierdzi przeciwnika.

Ale kolejna wypowiedź Hua Chenga była jeszcze bardziej bezwzględna. Trzymał bułat w jednej ręce, obnażając go w całej ostrości. Wycelował nim w przeciwnika i znów się uśmiechnął.

- W końcu nie jesteś niczym więcej jak przepełnionym zazdrością staruchem.

Chociaż Mei Nianqing stracił już siłę na upominanie Hua Chenga o jego fałszywy uśmieszek, Feng Xin i Mu Qing oniemieli: naprawdę miał tupet!

Kto śmiałby tak mówić, czy to przed obliczem Jun Wu, czy Bieli bez Twarzy!

Musieli zgodnie przyznać, że tylko Hua Cheng. Tylko jemu po takich słowach ani Jun Wu, ani Biel bez Twarzy nie mógł nic zrobić!

Mu Qing zszedł i zrobił parę kroków.

- Nic dziwnego... - wymamrotał. - Jun Wu zawsze mówił, żeby za wszelką cenę unikać Krwawego Deszczu w Poszukiwaniu Kwiatu, nie konfrontować się z nim.

W tej samej chwili przemknął biały cień i zablokował ostrze Eminga. Xie Lian miał bystry wzrok, bez trudu dostrzegł, co to było.

- Sanlang, nie atakuj go! - ostrzegł.

Duch płodu!

Zobaczył go wyraźnie, Hua Cheng też. Pochylił ostrze, z lekkością zmienił ruch z cięcia na podbicie, wyrzucił śnieżnobiały kształt w górę. Źrenice Feng Xina zwęziły się w jednej chwili. Ocknął się, dopiero gdy dostrzegł, że miecz nie przeciął ducha na pół.

- Wracaj, szybko! - zawołał.

Hua Cheng rzucił duchem właśnie w jego kierunku. Feng Xin chciał go złapać, nieliczne włosy na głowie płodu zjeżyły się pod wpływem krzyku, z gardła rozległo się bulgotanie. Zaczął wściekle gryźć, tym bardziej nie dawał się schwytać.

- Ja pierdolę! - Feng Xin nie potrafił wstrzymać gniewu. - Widzisz jego, to się przyklejasz, widzisz mnie, to gryziesz, kto w końcu jest twoim ojcem?

- A traktowałeś go jak swojego syna? Zwracałeś się do niego kiedyś po imieniu? - wtrącił się Mu Qing.

- Ja... - Feng Xin zamarł na te słowa.

Xie Lian nie potrafił bezczynnie przyglądać się walce, pospieszył więc z interwencją.

- Wy dwaj, uspokójcie się, ja się tym zajmę!

- Sam się uspokój! - wymamrotał Mu Qing. - Nie zapominaj, że ciągle masz te dwie...

Xie Lian zamarł, odruchowo dotknął Przeklętej Obręczy na swojej szyi. Ale nie było czasu do stracenia. Popędził przed siebie. Zobaczył dwie sylwetki, czerwoną i białą, pogrążone w zaciekłej walce. Przyglądał się przez chwilę. Ocenił, że nie powinien się pochopnie w to mieszać. Machnął ręką na Ruoye, która oplotła Mei Nianqinga i pociągnęła go do Xie Liana.

- Wszystko w porządku, mistrzu? - spytał.

- W porządku! - Mei Nianqing otarł spocone czoło.

- Czemu więc się tak pocisz? - zapytał Xie Lian.

- To przez Krwawy Deszcz, tego chłopaka o niewyparzonym języku, przestraszył mnie!

Xie Lian znów usłyszał zdziwione okrzyki Feng Xina i Mu Qinga. Podniósł głowę i spojrzał: ręka Bieli bez Twarzy lekko zwisała.

Był ranny w przedramię. Odwrócił dłoń i patrzył na zebraną na niej krew. Westchnął i się uśmiechnął.

- Od wielu lat nikt nie zadał mi tak głębokiej rany...

- Mistrzu, on... się rozgniewał? - Xie Lian miał złe przeczucie.

- Nie... to coś gorszego niż gniew. On... się cieszy - odparł Mei Nianqing.

Po chwili Biel bez Twarzy odwrócił się do Hua Chenga.

- Wykułeś ten swój zakrzywiony bułat za pomocą brakującego oka? - zaciekawił się.

Hua Cheng najwyraźniej nie kłopotał się odpowiedzią. Serce Xie Liana podskoczyło gwałtownie.

Od pierwszej chwili, gdy zobaczył Eminga, wiedział, że ten zakrzywiony bułat nie jest zwyczajny. Był prawie pewny, że został wykuty za pomocą utraconego oka Hua Chenga. Biel bez Twarzy mówił tak pewnie, czyżby więc była to prawda?

Mei Nianqing lekko zmarszczył brwi.

- Przypomniałem coś sobie - powiedział nagle.

- Co sobie przypomniałeś?

- Pewną historię, którą opowiedzieli moi trzej przyjaciele. Kilkaset lat temu do Kuźni przybył pewien demon.

- Takich demonów przychodzi tam co najmniej kilkadziesiąt tysięcy - skomentował Mu Qing.

- Nie przerywaj! Stał się demonem niedawno, był bardzo młody, a wkrótce miał odejść w nicość. Nie wiadomo jednak czemu, uparcie chciał tam dotrzeć.

- Odejść w nicość? Dlaczego? - Serce Xie Liana waliło mocno.

- Wydawał się poważnie ranny - kontynuował Mei Nianqing. - Dusza prawie się rozproszyła, umysł miał zamroczony, ale wciąż wędrował, powtarzając: "Nie mogę odejść, nie mogę odejść". Może dlatego, że jego życzenie nie zostało spełnione. Ale tamtego roku, gdy otworzyła się Kuźnia, wydarzył się pewien wypadek.

Kiedy Xie Lian usłyszał: "Nie mogę odejść", serce mu zmiękło, ale też ogarnęła je rozpacz.

- Jaki? - spytał od razu.

- W Kuźni zgromadziło się nie tylko dziesięć tysięcy demonów, przypadkowo znalazła się tam i została uwięziona także grupa żyjących ludzi.

- Co?!

- W Kuźni zwykle znajdują się wyłącznie duchy i demony, zwykli ludzie nie mają jak tam wejść, jedynie ci, którzy służą za pożywienie - mówił Mei Nianqing. - Ale tamten demon, nie wiadomo z jakiego powodu, prowadził tę grupę ludzi przez zamęt i chaos, uciekali tak wiele dni. W końcu zostali otoczeni przez demony, zapędzeni w ślepy zaułek. Miał zostać pożarty razem z tymi ludźmi.

Xie Lian wiedział, że tym samotnie wędrującym demonem był Hua Cheng!

- A później? Czy istniał sposób, by się uratować?

- Tak - odparł Mei Nianqing. - Należało złożyć ofiarę z ciała i krwi, stworzyć krwawą broń i wywalczyć wyjście z okrążenia. Im krwawsza ofiara, im większa obsesja osoby, która się poświęca, tym potężniejsza moc!

Mu Qing nie wytrzymał i przerwał:

- Silna obsesja... Czy chodzi o gorycz? Czy więc najlepiej nie byłoby poświęcić...

Tych ludzi, którzy wpadli w pułapkę?

Feng Xin i Mu Qing wpatrywali się w Hua Chenga, całkowicie skupionego na zajadłej walce z Bielą bez Twarzy.

- Czyżby... czyżby on...

Xie Lian wstrzymał oddech.

- Obsesja niekoniecznie musi być goryczą - skomentował Mei Nianqing. - W każdym razie ten demon rzeczywiście podjął działanie.

Feng Xin i Mu Qing przybrali trudny do opisania wyraz twarzy. Xie Lian się nie ruszył, czekał, aż mistrz skończy mówić.

- Nagle oszalał, wyłupił sobie oko. Ten demon o mało co nie skrzywdził ludzi, ale nie wiadomo dlaczego, ostatecznie tego nie zrobił, użył własnego oka jako zapłaty za stworzenie krwawej broni. Ledwo się trzymał na nogach, a po tym, jak wyłupił sobie oko, wyglądało na to, że zaraz rozpadnie się na kawałki. Coś jednak poruszyło go tak, że pozostał całkowicie przytomny. Nie wiadomo, jaką broń stworzył, ale przetrwał bitwę. Do tego wydarzyło się coś dziwnego.

- Co... co takiego? - Xie Lian z trudem się opanował.

- Podobno po tej walce zstąpiło wyzwanie Niebios i uderzyło w Kuźnię. Wiesz, co to oznacza? - kontynuował Mei Nianqing.

Czy trzeba to jeszcze wyjaśniać?

Skoro zstąpiło wyzwanie Niebios, oznaczało to, że Niebiosa uznały, że w Kuźni był ktoś godny wniebowstąpienia.

- Kto? Kto wniebowstąpił?! - Xie Lian złapał Mei Nianqinga.

- Ja też tylko o tym słyszałem - ciągnął Mei Nianqing. - Ale wśród niebian nie ma żadnego, który narodził się w Kuźni. Albo to, co słyszałem, jest zupełnie nieprawdziwe, albo...

Ten, który wniebowstąpił, sam odszedł, odrzucił świat Niebios!

Mu Qing nie mógł już wytrzymać tej niepewności.

- Wniebowstąpił jako demon? To takie rzeczy się zdarzają? - dziwił się. - A do tego wzgardził tym? Sam odszedł? On? Wtedy dopiero co dotarł do Kuźni, jeszcze nie stał się armagedonem. A potem odszedł... Co to za głupota? Właściwie dlaczego?

Dlaczego zrobił coś takiego?

Nagle dobiegło ich westchnienie Bieli bez Twarzy:

- Xianle, masz naprawdę wyjątkowo wiernego wyznawcę.

Jeszcze nie dokończył, gdy pęknięta maska nagle pojawiła się przed oczami Xie Liana.

Xie Lian się nie spodziewał, że Biel bez Twarzy tak szybko znajdzie się tak blisko, w jego źrenicach wyraźnie odbijała się sylwetka księcia. Ruoye się uniosła, jakby stroszyła sierść, jakby chciała zaatakować, ale w końcu się wycofała.

To nie była jej wina. Ruoye odznaczała się wyjątkową inteligencją, jeśli oceniła, że atak nie ma sensu, sama rezygnowała.

Biel bez Twarzy jakby się uśmiechnął, a maska smutku i radości rozchyliła się jeszcze bardziej.

W następnej chwili ostrze Eminga przesunęło się po jego szyi.

Za późno, Biel bez Twarzy zdążył zrobić unik.

Nagle pojawił się w najwyższym punkcie, tam, gdzie most gwałtownie się kończył. Podniósł dłoń.

- Nie denerwuj się, po prostu odebrałem, co moje. - W jego dłoni pojawił się czarny jak noc miecz niczym lodowaty jadeit, ze srebrną nicią biegnącą wzdłuż klingi.

Xie Lian pomacał dłonią, na jego plecach nie było Dobrego Serca.

Dobre Serce należało do księcia Wuyong. Biel bez Twarzy je odebrał.

Jeden odłamek, dwa, trzy. Biała maska sypała się kawałek po kawałku. Wreszcie spadła całkowicie, odsłaniając jego twarz. Biała szata wśród ognistych płomieni zmieniła się w białą zbroję.

Biel bez Twarzy zdjął maskę i stał się Jun Wu.

Wszyscy, zaalarmowani, wstrzymali oddech. Nie trzeba zgadywać, że w tej postaci musiał być jeszcze potężniejszy.

- Młody człowieku, nie lekceważ wroga! - krzyknął Mei Nianqing do Hua Chenga. - W tej postaci jeszcze trudniej sobie z nim poradzić, niż gdy jest Bielą bez Twarzy! Wcześniej miałeś przewagę dzięki lepszej broni, ale już nie masz!

Rzeczywiście, rany na ciele Jun Wu zniknęły, od stóp do głów był jak nowy. Rzucił okiem na Mei Nianqinga.

- W mojej obecności uczysz kogoś, jak sobie ze mną poradzić? - spytał jakby rozweselony. - Nie zabiłem cię i stajesz się coraz bardziej bezczelny.

Uśmiech na jego twarzy niósł ze sobą ostrzeżenie. Mei Nianqing zamilkł, tylko się w niego wpatrywał.

- Bądź spokojny, Sanlang nigdy nie lekceważy wroga - skomentował Xie Lian.

Wiedział o tym aż za dobrze. Nawet jeśli uśmiech Hua Chenga wydawał się zapowiadać nieostrożność, mężczyzna nigdy nie opuszczał gardy.

- Zdradliwe Serce, dawno się nie widzieliśmy - powiedział spokojnie Jun Wu, wpatrując się uważnie w ostrze.

Dobre Serce... albo raczej Zdradliwe Serce w jego dłoni zawibrowało głęboko.

Xie Lian w przeszłości ciągle myślał o tym, że z czasem Dobre Serce staje się coraz mniej użyteczne, nie wiadomo kiedy może się złamać, nie przyszło mu jednak do głowy, że w dłoni jego dawnego właściciela będzie się prezentowało zupełnie inaczej!

Za każdym razem, gdy Zdradliwe Serce i Eming się krzyżowały, Niebiański Most drżał, jakby w każdej chwili mógł runąć do lawy. Siła i szybkość Jun Wu w oczywisty sposób się teraz zwiększyły. Hua Cheng jednak wciąż nie ustępował mu pola. Zmarszczył lekko brwi i przybrał surowszy wyraz twarzy. W sercach oglądających z oddali walkę wezbrał strach.

Jun Wu z każdym pchnięciem celował w prawe oko Hua Chenga!

Hua Cheng wykonał kilka bloków. Wyglądało to przerażająco, ale zorientował się, że przeciwnik stale powtarza ten sam ruch, jakby obrał sobie za cel jego słaby punkt. Za każdym razem, gdy Biel bez Twarzy atakował, Hua Cheng bronił się z całej siły, parował każdy cios. Czy jeśli tak dalej pójdzie, nie skończą w impasie?

Oko Eminga wyczuło niebezpieczeństwo, gniewało się bez końca. Czarne jak obsydian ostrze znów zaatakowało. Rozległ się tylko czysty brzęk... Hua Cheng nie zdążył wykonać bloku, Jun Wu się wycofał.

Xia Lian, cały w bieli, zasłonił Hua Chenga własnym ciałem.

Jednym ruchem odtrącił zimne ostrze Zdradliwego Serca!

Xie Lian nie mógł tego wytrzymać, wkroczył w sam środek walki. Doskonale potrafił parować ciosy gołymi rękami, ale pierwszy raz miał do czynienia z tak śmiercionośną bronią. Wykonał drobny ruch, a prawie pół ramienia mu zdrętwiało. Cofnął się parę kroków, strzepnął rękę kilka razy i dopiero wtedy wróciło mu czucie.

- Gege? - odezwał się Hua Cheng za jego plecami.

- Zróbmy to razem! - zawołał Xie Lian.

Stanęli do siebie plecami, całą swoją uwagę skupili na przeciwniku. Widząc to, Jun Wu uśmiechnął się jeszcze szerzej.

- Oho.

- Ty górą, ja dołem! - powiedział cicho Xie Lian.

Nie dokończył jeszcze, a obaj rzucili się na przeciwnika. Xie Lian dobrze znał jego ruchy, mógł więc mniej więcej zgadnąć, jaki będzie jego kolejny krok.

- Hak! - krzyknął.

Hua Cheng zrobił, jak mu powiedział, zatoczył zakrzywionym ostrzem koło i uderzył. Jun Wu z trudem uniknął ciosu.

- Uderz! - wrzasnął Xie Lian.

Hua Cheng posłuchał raz jeszcze, tym razem nie użył broni, zaatakował mocą. Jun Wu został trafiony w ramię, jego ciało zwiotczało. Gdyby nie był tak szybki, te dwa ciosy wyrządziłyby mu większą krzywdę. W ogniu walki do Xie Liana nagle dotarło, że przecież Hua Cheng jest armagedonem tego świata, jakże by z takimi umiejętnościami potrzebował jego wskazówek? To zbyt obraźliwe, znowu popełniał stare błędy.

- Wybacz! Nie musisz mnie słuchać! - zapewnił szybko.

- Przecież to najlepszy wybór, gege. Dlaczego mam cię nie słuchać? - spytał Hua Cheng z uśmiechem.

Nagle most się zawalił, stopy Hua Chenga nie znalazły oparcia, niewiele brakowało, by spadł, ale złapała go wysłana przez Xie Liana Ruoye. Wtem Xie Lian poczuł na szyi powiew chłodu. Jun Wu pojawił się za jego plecami i położył mu dłoń na ramieniu.

- Zręczny jesteś, Xianle.

Był zbyt blisko, Xie Lianowi zjeżyły się włoski na karku.

- Gege! - zawołał Hua Cheng.

Machnął ręką, a Eming poleciał w jego stronę. Xie Lian zareagował błyskawicznie, pochylił lekko głowę, a bułat przeleciał nad nią, delikatnie muskając jej czubek, i ciął w kierunku Jun Wu. Ten puścił ramię Xie Liana, który wykorzystał okazję i doskoczył do Hua Chenga. Eming wzleciał w górę i wrócił do dłoni właściciela. Obydwaj rozumieli się bez słów, postronni widzieli tylko trzy sylwetki, które pojawiały się i znikały tak szybko, że trudno było pojąć, co się dzieje, samo widowisko odbierało dech. Śmiech Jun Wu odbijał się echem pod kopułą jaskini, jakby ich zachęcał.

- Dobrze, bardzo dobrze! Dalej!

- Jemu... nic nie jest? Śmieje się?! - krzyczał przerażony Mu Qing, z trudem unikając walących się części mostu.

- Mówiłem! - zawołał Mei Nianqing. - Kiedy się cieszy, jest jeszcze groźniejszy, niż gdyby się gniewał! To dopiero początek!

Jun Wu ze Zdradliwym Sercem w dłoni jakby dostał skrzydeł. Xie Lian zauważył, że zaciekle celuje w prawe oko Hua Chenga. Drżąc ze strachu, wysłał Ruoye, by owinęła się wokół rękojeści Zdradliwego Serca. Jun Wu jednak przyciągnął miecz i Xie Lian poleciał w kierunku ostrza.

Początkowo się przestraszył, ale po chwili odzyskał spokój, przecież od samego początku zamierzał odebrać mu miecz. Ruszył więc jak w dym. W głowie przeanalizował ponad dwieście ruchów, które mogły się pojawić w trakcie dalszej walki. Ale kiedy był w pół skoku, czyjaś ręka złapała go i pociągnęła w dół. Xie Lian upadł, odwrócił się i zobaczył tylko, jak Hua Cheng zasłania go własnym ciałem, a przez jego pierś przechodzi czarny miecz.

- Sanlang?! - Xie Lian aż stracił oddech na ten widok.

Twarz Hua Chenga spochmurniała. Jun Wu oczekiwał, że to Xie Lian się nadzieje na Zdradliwe Serce, i gdy ujrzał, że tak się nie stało, zabrał miecz i się wycofał, jakby lekko rozczarowany. Xie Lian zapomniał, że Hua Cheng był demonem, nawet z wielką dziurą w piersi pozostawał żywotny jak zwykle, wciąż więc niespokojny obie dłonie przyciskał do rany, z której jednak nie płynęła krew.

- Sanlang, co ty robisz...?

- Jak mógłbym pozwolić, żeby ten miecz znów przeszył cię na moich oczach? - odparł Hua Cheng.

W jego głosie było tyle emocji, że Xie Lian zamarł.

- Dlaczego tak się przejmujesz, Xianle? Przecież on nie czuje bólu, nie żyje już od dawna - usłyszał kpiący głos Jun Wu.

Jeszcze o tym przypominał!

Xie Lian wpatrywał się w niego dzikim wzrokiem, w sercu płonął mu ogień gniewu.

- Czy to wszystko nie jest twoją winą?

- Moją? - Jun Wu zaśmiał się lodowato.

Xie Lian zamarł.

- Być może. Ale Xianle, chyba za długo się włóczyłeś po świecie ludzi, uciekając przed samym sobą, i zapomniałeś, czego ty dokonałeś. Pamiętasz jeszcze, co zrobiłeś po zagładzie Xianle? - Jun Wu uśmiechnął się znacząco. - Pamiętasz jeszcze pewnego ducha zwanego Bezimiennym? - spytał łagodnie.

Xie Lian zbladł.

- Nie mów tego! - krzyknął.

- Wasza Wysokość, o czym on mówi? Co zrobiłeś po zagładzie Xianle? - Mei Nianqing miał złe przeczucia.

Xie Lian poczuł niewypowiedzianą grozę. Spojrzał na Hua Chenga, potem na Jun Wu. Gniew zniknął z jego twarzy, zastąpiło go zagubienie. Hua Cheng natychmiast go chwycił.

- Wszystko w porządku, Wasza Wysokość, nie bój się - powiedział głębokim głosem.

- Właśnie tak! - Nawet Mu Qing przyznał mu rację. - Czego się boisz? Niezależnie od tego, co zrobiłeś, nikt nie będzie cię winił!

- Wreszcie powiedziałeś coś po ludzku. Nieźle, kontynuuj! - dodał Feng Xin.

Ale jak Xie Lian miał zachować spokój?

To były najtrudniejsze dni jego życia i to, czego najbardziej żałował. Nie śmiał wracać do nich myślami. Gdy tylko w głowie wyłaniał mu się obraz tej bladej, uśmiechniętej maski z uniesionym kącikami ust, przewracał się bez końca i nie mógł zasnąć. Miał ochotę się zwinąć w kulkę i już nigdy nie pokazywać się ludziom.

Hua Cheng widział już Xie Liana w pełnej chwale, Xie Liana pokonanego i załamanego, Xie Liana niezdarnego i głupawego, Xie Liana w biedzie i nędzy. To nic takiego.

Ale nie widział nigdy Xie Liana tarzającego się w błocie, rzucającego wyzwiska, pełnego goryczy, pełnego pragnienia zemsty, by zniszczyć Yong'an, Xie Liana, który chciał wywołać drugą zarazę szkaradnych obliczy!

To było zbyt bolesne, by o tym myśleć. Wcześniej, gdyby Biel bez Twarzy ujawnił prawdę, to by go nie obeszło. Ale teraz Xie Lian nie chciał sprawdzać, jak Hua Cheng zareaguje, gdy się dowie, co zrobił. Bo nie był tak dobry, za jakiego uważał go Hua Cheng. Nie był nieskazitelny, święty i czysty. I gdyby Hua Cheng okazał choć odrobinę niedowierzania, Xie Lian wstydziłby się przez wieczność, nigdy więcej nie chciałby ujrzeć go na oczy!

Gdy tylko o tym pomyślał, nie mógł powstrzymać wypełzającej mu na twarz zieleni, perlącego się na czole zimnego potu, lekkiego drżenia rąk. Widząc jego reakcję, Hua Cheng jeszcze mocniej zacisnął pięści.

- Wasza Wysokość, nie bój się. Pamiętasz? Opowiedz mi o tym sam - poprosił pewnym tonem, po czym dodał łagodnie: - Dla mnie jesteś tym pławiącym się w chwale i tym w pyle porażki, ważny jesteś ty, a nie, co się z tobą dzieje. Nie ma znaczenia, co się zdarzy, nie opuszczę cię. Możesz mi o wszystkim powiedzieć.

Xie Lian trochę się uspokoił, a Jun Wu zaśmiał się lekko.

- "Nie ma znaczenia, co się zdarzy, nie opuszczę cię" - powtórzył powoli. - Kiedyś moi najwierniejsi wyznawcy, najlepsi przyjaciele też tak mnie zapewniali.

Wyraz twarzy Mei Nianqinga się lekko zmienił. Jun Wu rzucił na niego okiem.

- Ale ostatecznie żaden z nich nie dotrzymał tej obietnicy.

Wyglądało na to, że Mei Nianqinga dręczą wyrzuty sumienia. Spuścił głowę.

- Uwierz mi, Wasza Wysokość. Dobrze? - poprosił Hua Cheng.

To nie tak, że Xie Lian nie wierzył.

Po prostu nie miał odwagi próbować.

Przełknął ślinę i zdobył się na wymuszony uśmiech, ale nie odważył się zaśmiać. Spuścił głowę.

- Sanlang, ty... Przepraszam, ja chyba... - powiedział drżącym głosem.

Hua Cheng wpatrywał się w niego uważnie przez chwilę.

- Tylko że...

Nie zdążył dokończyć, gdy uderzyła ich fala morderczej mocy, obaj odskoczyli. Xie Lian trochę się ocknął, trupia bladość zeszła z jego twarzy.

- Co jest? Dlaczego on stał się...

Jeszcze szybszy, jeszcze silniejszy?

W porównaniu do tego, czym dysponował w postaci Bieli bez Twarzy, siła i szybkość Jun Wu wzrosły już co najmniej o połowę i wciąż rosły. Z każdym ciosem ten przerażający przyrost mocy był coraz bardziej odczuwalny.

- Wasza Wysokość! - krzyknął Mu Qing. - Uważaj, zmienił strategię! Nie zaatakuje Krwawego Deszczu... Zaatakuje ciebie!

Oczywiście Xie Lian też to zauważył. W ręce miał jedynie Ruoye, która się skurczyła, gdy tylko zobaczyła Zdradliwe Serce, nie była zdolna się z nim zmierzyć. Na szczęście Eming perfekcyjnie blokował każdy cios wymierzony w Xie Liana.

Zdradliwe Serce otaczała przytłaczająca moc. Oglądający z daleka drżeli na sam ten widok, a co dopiero Xie Lian, który wciąż próbował uniknąć gradu ciosów.

Hua Cheng z łatwością radził sobie z Bielą bez Twarzy, ale gdy pojawił się Jun Wu, dorównać mu mogło tylko dwóch naraz. Przewaga mocy wynikająca z tego, że Kuźnia była jego terenem, stała się w końcu oczywista. Xie Lian niewyraźnie czuł, że tłamsi ich jakaś siła, a do tego ciało Jun Wu chroniła biała zbroja. Skupił się więc na osłanianiu głowy. Cięcia Hua Chenga były wyjątkowo szybkie i precyzyjne, a Xie Lian wykorzystywał każdą okazję do ataku. Obaj trafili kilka razy w gardło, serce, plecy, podbrzusze, ramiona i gdzie indziej, ale przeciwnik nie ruszył się ani trochę!

- Próżny trud - powiedział Jun Wu. - Zapomniałeś, Xianle, że ta zbroja jest tysiącletnim magicznym artefaktem, który wykułem własnymi rękoma. Nie ma słabych punktów. Nie przebijecie się przez nią.

- Celuj w serce! - krzyknął Xie Lian.

Zakrzywiony bułat znów wystrzelił, uderzył w miejsce, o którym tamten mówił, ale rzeczywiście nie przyniosło to efektu.

- To naprawdę nie ma sensu! - zawołał Mu Qing. - Najlepiej się wycofać i wymyślić jakiś sposób, zaatakujemy go razem! Feng Xin! Jak twoje strzały?

Feng Xin właśnie się wspinał na pobliską skałę, próbując złapać ducha płodu, który jak oszalały pluł na niego i wywalał język.

- Jestem! - odpowiedział.

- Dalej, nie przestawaj! Celuj w serce! - krzyknął znowu Xie Lian.

- Wasza Wysokość! - odparł Mu Qing. - Jego zbroja jest bardzo mocna, nawet kilkaset cięć jej nie przebije!

- Nie szkodzi, posłuchaj mnie! Nie potrzebujemy aż tylu! - zawołał Xie Lian.

Hua Cheng nie pytał, raz po raz atakował bułatem. Nagle w miejscu, gdzie przeszło ostrze, pojawiła się rysa.

Popłynęła krew. Ostrze Eminga przecięło serce Jun Wu!

Hua Cheng stał z bułatem w ręku przed Jun Wu i wpatrywał się w niego surowo. Ruoye wykorzystała okazję i spętała Jun Wu ręce, by nie mógł zablokować ciosu.

- Jak to możliwe?! - wykrzyknęli pozostali.

Jakim cudem Hua Cheng tak łatwo przebił tę tysiącletnią zbroję?

Xie Lian pociągnął Ruoye.

- Zapomniałeś? Walczyłem już z tobą osiemset lat temu - przypomniał, wpatrując się w Jun Wu.

- Drugie wniebowstąpienie? - Feng Xin i Mu Qing zareagowali od razu.

Wtedy Xie Lian poprosił Jun Wu o wygnanie go do świata śmiertelników, a gdy ten uznał, że nie ma żadnego powodu ku temu, książę wyzwał go na pojedynek. W rezultacie został wygnany za brak szacunku wobec Cesarza Boskiego Wojownika.

Chociaż obie strony ustaliły, że nie okażą sobie litości, Jun Wu na pewno trochę się hamował.

Xie Lian za to walczył z całych sił. Zaatakował w sumie trzy tysiące razy, z czego pięćset ciosów dosięgło Jun Wu - wszystkie celowały w serce. Xie Lian niestrudzenie zadawał Jun Wu ciosy, aż w końcu przebił się przez praktycznie niemożliwy do przebicia pancerz tysiącletniej zbroi, jedno pchnięcie przeszyło pierś.

W tej właśnie chwili bułat Hua Chenga dosięgnął celu!

Osiemset lat temu Xie Lian zostawił na tej zbroi bliznę. Wystarczyły trzy ciosy, by Hua Cheng ją przebił! Jego bułat był ostrzejszy, niż sądził Xie Lian. Wyprowadził naprawdę śmiercionośny atak!

Książę odetchnął z ulgą.

- To bez sensu! - odezwał się nagle Mei Nianqing. - On...

Jun Wu był tak ciężko ranny, że jego ruchy powinny zostać ograniczone, ale tylko spojrzał w dół, a wyraz jego twarzy nie zmienił się ani trochę. Xie Lian poczuł, że coś jest nie tak. Dłonie Jun Wu poruszyły się lekko, a do uszu Xie Lian dobiegł cichy dźwięk rozdzieranego materiału. Jego chwyt się rozluźnił.

Ruoye się rozpadła!

Biała wstęga rozdarła się na dwoje, opadła na ziemię bez życia. Chwilę później Xie Lian poczuł, że ktoś złapał go za szyję i pociągnął.

- Wasza Wysokość!

Głos Hua Chenga dobiegł jednak z daleka. Głos Jun Wu z kolei zabrzmiał tuż obok.

- Xianle, czyżbyś sądził, że mam mniej doświadczenia niż ty, jeśli chodzi o bycie przebitym mieczem? Myślisz, że mnie to obejdzie?

- Nawet jeśli przebijecie go setki razy, to wszystko będzie na marne! Bo on... on nie czuje już bólu... - mówił z daleka Mei Nianqing.

Xie Liana przeszywano już mieczem, teraz więc mógł to znieść bez mrugnięcia okiem, tak samo jak Jun Wu.

Feng Xin napiął już łuk i wycelował w Jun Wu, ale opuścił go po słowach mistrza Mei.

- Co? To znaczy, że nie ma sensu atakować?

- Przy okazji przekażę wam pewne złe wieści. Podejrzewam, że on się leczy szybciej, niż my go atakujemy.

- Co?!

Xie Lian mógł już potwierdzić, że to istotnie prawda.

Rany Jun Wu były przerażające, każdy inny zostałby przecięty w pół, ale on już nawet nie krwawił.

- Nie dziwcie się tak - odparł Jun Wu. - Jeżeli co chwilę ktoś wbija ci nóż w plecy, a ty nie potrafisz się natychmiast zregenerować, to czyż nie umrzesz sto tysięcy razy? Ale wy dwaj... naprawdę jesteście nieźli. Przez te osiemset lat zraniły mnie tylko jeden miecz i jeden bułat, oba należące właśnie do was. - Jun Wu uśmiechnął się lekko. - Krwawy Deszczu, nie zbliżaj się, nie chcesz widzieć, jak skręcam Xianle kark.

Twarz Hua Chenga spochmurniała, w oku zapalił się niebezpieczny płomień. Opuścił jednak broń, gdy zobaczył, że Jun Wu podniósł Xie Liana, a ten zawisł w powietrzu na krawędzi mostu i wystarczy, by cesarz rozluźnił chwyt, a książę spadnie z kilkuset metrów prosto do jeziora płomieni. Hua Cheng schował dłonie za plecami i trzymając w nich zakrzywione ostrze, powoli cofnął się parę kroków. Zdawał się spokojny, ale jego bułat zdradzał targające nim emocje. Eming był bardzo podniecony, oko obracało się jak szalone, dziko wpatrując się w Xie Liana. Hua Cheng wycofał się na krawędź mostu.

- Niech będzie - odezwał się wreszcie Jun Wu.

Chwycił Xie Liana, obaj patrzyli sobie w oczy. Po chwili Jun Wu rzucił nim o skalną ścianę. Tak gwałtownie, że głowa Xie Liana aż trzasnęła, krew tryskała z ust i nosa na wszystkie strony. Wydawało mu się, że słyszy z daleka przerażone krzyki, ale nie potrafił ocenić, kto był kim, słyszał tylko spokojny głos Jun Wu przy swoim uchu:

- Xianle, boli cię, że uderzyłeś głową w ścianę?

Xie Lian nie usłyszał dokładnie, nie odpowiedział. Jun Wu złapał go więc i znowu rzucił na ścianę.

- Boli? Boli? Boli?

Odbijał go od ściany z każdym pytaniem, aż Xie Lian zaczął krzyczeć. Słowa jednak, które wychodziły z jego ust, brzmiały:

- Sanlang, nie podchodź! Nic mi nie jest, nic mi nie jest! Pod żadnym pozorem nie podchodź!

Przynajmniej nie teraz. To jeszcze nie ten moment!

Hua Cheng chciał się na nich rzucić już przy pierwszym uderzeniu. Zrobił nawet kilka kroków, ale kiedy Xie Lian zabronił mu iść, zatrzymał się gwałtownie. Jego twarz przybrała jednak zatrważający wyraz, żyły na grzbietach dłoni nabrzmiały, jakby za chwilę miały pęknąć, całe ramiona drżały.

Ale w twarzy Jun Wu nie drgnął nawet jeden mięsień, jak szalony walił Xie Lianem o kamienną ścianę, pytając raz po raz:

- Boli? Boli?

- Wasza Książęca Mość! - zawołał Mei Nianqing, nie wiadomo do którego z nich.

Xie Lian zakrwawionymi dłońmi trzymał się nierównej ściany.

- Boli...! - ryknął przez zaciśnięte zęby.

Jun Wu wreszcie się roześmiał zadowolony i puścił biedną głowę Xie Liana, który upadł na ziemię.

Usiadł, obejmując głowę, w której wciąż mu huczało. Łzy i krew płynęły ciurkiem. Jun Wu przykucnął obok i wpatrywał się w niego. Nagle podniósł dłoń i pogłaskał go po głowie, po czym delikatnie otarł mu krew z twarzy. Gest był ciepły i dobrotliwy, jakby ojciec kucnął przy synu, którego właśnie zbił na kwaśne jabłko, i chciał go pocieszyć. Ten obraz wywołał ciarki na plecach Feng Xina i Mu Qinga.

- Czy on... czy on naprawdę oszalał?

Knykcie dłoni Hua Chenga, która trzymała miecz, głośno chrupnęły. Źrenica Eminga skurczyła się gwałtownie, jakby rozlała się w nim krew.

Xie Lian ani pisnął, pozwolił Jun Wu wytrzeć sobie twarz.

- Głupi dzieciaku, skoro cię boli, dlaczego się nie odwrócisz? - mruknął Jun Wu pod nosem. - Myślisz, że jeśli będziesz tak walił głową w mur, to wreszcie się zawali? Dlaczego nie pójdziesz w inną stronę?

- Nie pójdę - odparł Xie Lian.

Jun Wu był bezwzględny, uniósł dłoń i wymierzył mu policzek, a Xie Lian z plaśnięciem upadł na ziemię.

Wciąż był oszołomiony, gdy Jun Wu znów go podniósł.

- Koniecznie chcesz mnie rozzłościć, co? Spytam cię jeszcze raz: pójdziesz inną drogą? - zapytał tonem, który sugerował, że zaraz straci cierpliwość.

Xie Lian odkaszlnął dwa razy, splunął krwią.

- Nie.

Na łagodnej twarzy Jun Wu wreszcie pojawiła się rysa, przez którą przezierało okrucieństwo.

Twarz Mei Nianqinga pozieleniała.

- Wasza Książęca Mość! - krzyknął od razu, gdy spostrzegł, że sytuacja się pogorszyła. - Nigdy nie chciałeś zabić tego dzieciaka, bardzo go lubisz! Tak mówiłeś, zapomniałeś?

- Gdyby było inaczej, nie traciłbym na niego pokładów swojej cierpliwości i wspaniałomyślności przez ponad osiemset lat. - Jun Wu uśmiechnął się lodowato. - Już dawno stałby się podwaliną Stolicy Nieśmiertelnych, deptaną przez tysiące stóp. - Odwrócił się do Xie Liana i nagle wybuchnął gniewnie: - Ale jest taki niewdzięczny, uparty i kapryśny! Dlaczego nie chce mnie słuchać?! Ciągle mi się sprzeciwia! Nie zmienisz zdania, co? Dobrze więc, sam spróbuj, czy twoja głowa przebije ten mur!

- Wasza Książęca Mość! - wykrzyknął Mei Nianqing na wzmiankę o Xie Lianie. - Wasza Książęca Mość! Wasza Wysokość... Młodszy książę nic nie pojmuje, odpuść mu tym razem, dość tego! Na pewno któregoś dnia zrozumie...

Jun Wu popatrzył na niego i uśmiechnął się z jeszcze większym chłodem.

- Myślisz, że naprawdę oszalałem? Nie próbuj mnie oszukać. W głębi serca uważasz, że tym, który nic nie rozumie, jestem ja, a nie on, prawda?

Mei Nianqing zamarł, a Jun Wu kontynuował:

- Włożyłeś całe serce w wychowanie go, uczyłeś go. Co tobą kierowało, jeśli nie nadzieja, że mnie pokona? W ten sposób udowodniłbyś mi, że się mylę, że to ty masz rację, że to wy macie rację. Mógłbyś podtrzymywać iluzję idealnego księcia Wuyong i lamentować nad Jun Wu. Czy nie taki właśnie miałeś cel? Sądzisz, że nie wiem, co myślicie?

- Nigdy tak nie myśleliśmy! - zaprzeczył Mei Nianqing.

Ale Jun Wu nie słuchał.

- Nie ma szans! Mówię wam, nie ma szans! - powiedział surowym tonem. - Nikt mnie nie pokona! A już na pewno nie on! - Zaśmiał się jak szaleniec, po czym znowu zaczął uderzać Xie Lianem o ścianę, powtarzając: - Zmienisz się? Zmienisz? Zmienisz?!

- Nie zmienię! Nie zmienię! Nie zmienię! - ryczał Xie Lian wczepiony w jego ramię.

Chociaż miał mroczki przed oczami i ból niemal go paraliżował, uparcie obstawał przy swoim: nie da mu odpowiedzi, której tamten chce, nie zmieni swojej drogi. Jakże by to było satysfakcjonujące! Tłumił to w sobie zbyt długo. Wyglądało na to, że przez wiele lat czekał na tę okazję.

- Nie pójdę inną drogą i już! - wrzeszczał zakrwawiony. - Choćby mnie bolało, choćbym umarł, nigdy tego nie zrobię!

Teraz nie tylko Jun Wu doprowadzał księcia do szaleństwa, lecz także Xie Lian rozgniewał go do granic obłędu! Oczy Jun Wu nabiegły krwią, już miał dać mu kolejną lekcję, kiedy nagle zamarł w pół ruchu i spojrzał w dół. Zobaczył, że długa szabla przecięła mu ramię, a osiem strzał zrobionych z gałęzi wbiło się w jego plecy. To nie miało znaczenia, ani szabla, ani strzały nie przebiły zbroi. Ale prawa ręka zniknęła. Poniżej nadgarstka nic nie było. Cięcie wydawało się czyste i zręczne.

Dłoń trzymająca Xie Liana zniknęła. Zniknął i Xie Lian.

Jun Wu się odwrócił. Coś przyleciało w jego stronę z gwałtownym podmuchem wiatru. Podniósł lewą rękę, złapał tę rzecz i dostrzegł, że to jego prawa dłoń.

Po drugiej stronie mostu Hua Cheng tulił zakrwawionego Xie Liana. Jedną ręką obejmował go, trzymając broń za jego plecami, drugą przyciskał do ran na głowie księcia.

- Zabierz sobie swoją plugawą dłoń - warknął grobowym głosem.

Zaciekła niechęć Xie Liana do uznania porażki tak rozgniewała Jun Wu, że odsłonił swój słaby punkt.

Jun Wu złapał dłoń, przyłączył ją na nowo do nadgarstka, poruszył nią trochę, po czym wyciągnął strzały z pleców. Spojrzał za siebie, jakby sobie o czymś przypomniał. Zobaczył trzymającego szablę Mu Qinga. Zmierzyli się wzrokiem. Mu Qing z całych sił starał się zachować spokój, ale po chwili stracił panowanie nad sobą.

Jun Wu popatrzył na swoje ramię.

- Nieźle. Ale w porównaniu z Xianle brakuje ci trochę ognia - powiedział spokojnie.

Mina Mu Qinga zmieniła się lekko. Szabla wypadła mu z rąk. Podniósł dłoń i zauważył, że czarna Przeklęta Obręcz na jego nadgarstku zaczęła się kurczyć, żyły stały się widoczne, jakby nieprzerwanie płynęła do niej krew.

- Na co czekasz, uciekaj! - krzyknął Feng Xin, gdy zobaczył, że Mu Qing zamarł w bezruchu.

- Feng Xin, chłopcze, jak ma uciekać, skoro ma połamane nogi?

- Ja pierdolę! - zaklął Feng Xin. Zupełnie o tym zapomniał.

W przeszłości Mu Qing zapewne już przewracałby oczami ze złości, ale teraz i tak nie było po co biec. Z Przeklętą Obręczą na ręce ucieczka na miałaby sensu!

Feng Xin zaklął ponownie i już miał ruszyć w jego stronę, gdy Jun Wu wyrwał sobie strzały i rzucił je w jego kierunku. Feng Xin poczuł chłód w piersi, spojrzał w dół. Osiem strzał wróciło, tkwiły teraz wbite rzędem w jego ciele!

Jun Wu szedł powoli w stronę Hua Chenga i Xie Liana, ale Hua Cheng go nie widział.

- Gege? Gege? - powtarzał, obejmując Xie Liana.

Xie Lian niedawno otrzymał potężny cios i dopiero po chwili się ocknął. Wciąż zamroczony, poczuł, jak okropnie bolała go głowa.

- Sanlang...? Nic ci nie jest? - spytał, nie otworzywszy nawet oczu do końca.

Hua Cheng patrzył na niego przez chwilę, po czym mocno przycisnął do piersi.

- Wszystko w porządku. Dlaczego nie myślisz o sobie? - upomniał go łagodnie.

Xie Lian leżał w jego ramionach, a ich uścisk, chociaż bardzo mocny, nie naruszał jego ran. Z trudem otworzył oczy i ujrzał obraz kompletnej katastrofy.

Mu Qing stał sztywno w miejscu, mocno trzymając się za nadgarstek, jakby starał się walczyć z wysysającą krew Obręczą, ale sądząc po wyrazie jego twarzy, nie wytrzyma długo. Chociaż Feng Xin nie został przebity strzałami na wylot, był poważnie ranny, runął na most. Duch płodu skakał wokół niego, wrzeszcząc dziko z radości, i kopał go po twarzy. Feng Xin płonął gniewem, ale nie mógł się ruszyć.

Most łączący niebo i ziemię walił się kawałek po kawałku, w każdej chwili mogli runąć razem z nim!

Widząc, jak wygląda sytuacja, Xie Lian się podniósł. Hua Cheng go podparł. Wymienili spojrzenia.

Sylwetka zbliżającego się do nich powoli Jun Wu rzucała ogromny cień na most i otaczającą go lawę. Xie Lian gwałtownie otarł oczy oraz krew z nosa i ust i wbił wzrok w nadchodzącą postać.

Jun Wu trzymał w dłoni Zdradliwe Serce, w którym kłębiła się płynąca nieustannie moc. W tej chwili wydawał się tak spokojny, jakby ten Jun Wu, który przed chwilą uderzał głową Xie Liana o kamienną ścianę, był zupełnie inną osobą.

- Xianle, sam dobrze wiesz, że czeka cię porażka.

Jun Wu świetnie znał Xie Liana. Wiedział, jak walczy, do tego przewyższał go mocą. Kuźnia, jego domena, miała tu jeszcze większy wpływ, jego siła w walce i moc były więc jeszcze większe.

"Może on ma rację", pomyślał Xie Lian. Nie da rady z nim wygrać.

Ale nawet jeśli nie wygra, i tak będzie walczył!

- Nie. Możesz zwyciężyć, Wasza Wysokość.

Xie Lian zamarł, po czym spojrzał na Hua Chenga, który wpatrywał się w niego uważnie.

- Możesz zwyciężyć. Jesteś od niego silniejszy. - Jego oko świeciło tak, jakby coś w jego wnętrzu płonęło. - Zaufaj mi. On się myli, ty masz rację. Jesteś silniejszy. Jesteś od niego dużo potężniejszy! - powiedział pewnie.

Jun Wu zaśmiał się cicho. Pewnie uważał, że słowa Hua Chenga są naiwne i śmieszne. Może siła, którą dzierżył, powodowała w nim to zadowolenie. Trzymał w ręku moc milionów wyznawców!

- No i co z tego? Miliony głupców i tyle, to wszystko śmieci! - Hua Cheng złapał Xie Liana za ramię. - A tobie wystarczy jedna osoba.

Wystarczy jeden człowiek?

Xie Lian nie zdążył jeszcze zareagować, a Hua Cheng przyciągnął go do siebie.

Xie Lian wybałuszył oczy.

Moc wybuchła, napełniła go.

Energia, którą otrzymał, była potężniejsza niż kiedykolwiek. Tę przerażającą siłę odczuły nawet motyle martwych dusz i gorejące duchy, które wybuchały wokół nich z dzikim wyciem. Palce Xie Liana drżały, nogi trzęsły mu się tak, że prawie osunął się na kolana. Przestań, nie chcę, krzyczał w środku. Ale Hua Cheng trzymał jego głowę w żelaznym uścisku, nie pozwalał mu się uwolnić, nie pozwalał się sprzeciwić. Nie wiedział, ile czasu minęło, gdy nagle Xie Lian poczuł ulgę. W tym samym momencie Hua Cheng w końcu go puścił. Xie Lianowi zmiękły nogi, kolana opadły na ziemię, podparł się rękami, by nie upaść.

Jun Wu zatrzymał się w pół kroku i popatrzył na nich złowieszczo. Daleko od nich leżał Feng Xin.

- Wasza Wy... Wasza Wysokość, twoja... twoja...? - pytał oniemiały.

Xie Lian wyciągnął drżące ręce i dotknął gardła.

Nic tam nie było.

Hua Cheng napełnił go zbyt dużą ilością mocy. Naprawdę zbyt dużą, zdecydowanie przekraczającą wytrzymałość Przeklętej Obręczy.

Pętające go od ośmiuset lat kajdany pękły!

- Jak to możliwe? - wymamrotał Mu Qing. - Jak to możliwe, że ma tyle...

Nigdy nie słyszał, by ktoś rozerwał Przeklęte Obręcze za pomocą mocy!

Hua Cheng pociągnął w górę siedzącego na ziemi Xie Liana.

- Gege, spróbuj znowu się z nim zmierzyć!

Jun Wu zamachnął się mieczem, a Xie Lian odruchowo wymierzył cios ręką. Zdradliwe Serce z brzękiem przecięło powietrze!

To był zupełnie inny atak niż wcześniejsze!

Xie Lian jak w transie popatrzył na swoje dłonie. Nie doświadczył czegoś takiego od kilkuset lat. Czuł, jakby dawno już zapomniał samego siebie. Był tak potężny, że utracił nad sobą kontrolę, ziemia drżała z każdym jego krokiem i każdym krokiem przebywał tysiąc li, każdym krokiem sięgał nieba!

Zacisnął pięść i mocno uderzył Jun Wu w twarz.

Na początku walki jego oblicze było nietknięte. Po tym ciosie wreszcie z kącika ust pociekła krew. Otarł ją i spojrzał na krew na kciuku. Po chwili machnął ręką i odrzucił Zdradliwe Serce na bok.

Wyglądało na to, że zamierza walczyć z Xie Lianem na gołe pięści!

Xie Lian znów wymierzył cios, ale Jun Wu schwycił jego rękę i wykręcił. Xie Liana przeszył silny ból, jego ramię złamało się z chrupnięciem. Od razu je nastawił z trzaskiem. Uderzył znowu, a Jun Wu ponownie przechwycił cios. Xie Lian zdał sobie sprawę, że sytuacja wygląda źle, chciał więc dosięgnąć wyrzuconego przez Jun Wu miecza. Jun Wu oczywiście zauważył jego zamysł i zablokował mu drogę. Zapomniał jednak, że za plecami miał jeszcze Feng Xina i Mu Qinga. Chociaż obaj byli na wpół żywi, próbowali po kryjomu przejąć Dobre Serce. Ich ruchy były bardzo subtelne, ale Jun Wu jakby miał oczy na plecach, machnął ręką, a most pod ich stopami się załamał i obaj runęli do rzeki lawy.

W ostatniej chwili jakaś ręka złapała but Feng Xina, a ten pociągnął za but Mu Qinga. Feng Xin spojrzał w górę.

- Ja pierdolę! Mistrzu, staruszku, tylko nie puszczaj pod żadnym pozorem! - krzyknął.

Rzeczywiście, tym, który ich złapał, był Mei Nianqing.

- Żebyście wiedzieli, że jestem staruszkiem! Wspinajcie się, szybko! - Na czoło wystąpiły mu sine żyły.

Chociaż most został zniszczony przez Jun Wu, Xie Lian wzniósł ręce i utrzymał go w powietrzu. Chciał go podnieść jeszcze wyżej, ale przeciwnik nie dał mu na to czasu. Tamci trzej znajdowali się niecałe dziesięć metrów nad lawą, na własne uszy słyszeli jej bulgotanie i pękanie pęcherzyków na powierzchni. Mu Qing wisiał najniżej, do tego do góry nogami. Wyglądało to naprawdę przerażająco, wystarczyłaby chwila nieuwagi i jego głowa skąpałaby się w lawie, twarz miał czerwoną jak burak.

- Szybko, wciągnijcie mnie! - wołał.

Nie zdążyli zrobić nawet dwóch ruchów, kiedy znów krzyknął:

- Czekajcie! Nie wciągajcie mnie!

- Zdecyduj się wreszcie! - zdenerwował się Mei Nianqing.

- Serio? Dobra, to cię puszczę! - skomentował Feng Xin.

- Ja pierdolę, tylko spróbuj, kurwa, puścić. Patrz w dół! Patrz na miecz! - wrzeszczał Mu Qing.

Spojrzeli w kierunku, w którym wskazywał. Pod nimi, w rzece lawy powoli tonął czarny niczym jadeit miecz. Dobre Serce, które chcieli ukraść, a które Jun Wu zrzucił! Mu Qing gwałtownie wyciągnął rękę w stronę rękojeści miecza, jakby miał się zmienić w gibona, ale wciąż nie dosięgał.

- Opuśćcie mnie jeszcze trochę, jeszcze trochę i dam radę!

Żyły na czole Mei Nianqinga stały się jeszcze wyraźniejsze.

- Wy dwaj, młodzi, nie przesadzajcie tam, to za dużo na moje stare kości! - powiedział, po czym but w jego dłoni zsunął się niżej.

Twarz Mu Qinga jeszcze bardziej się zbliżyła do powierzchni lawy, włosy opadły, a ich końcówki zajęły się ogniem.

- Włosy ci się zapaliły! Palą się! - wrzasnął Feng Xin.

Na szczęście Mu Qing w końcu zdołał wyciągnąć miecz. Jedną dłonią gwałtownie klepał włosy, by stłumić płomienie, a drugą się zamachnął i rozpryskując lawę, rzucił miecz w kierunku Xie Liana.

- Trzymaj!

Xie Lian podniósł rękę i złapał rękojeść Dobrego Serca.

- Nie dam już rady, szybko, wchodźcie! - Mei Nianqing był już u kresu wytrzymałości.

Feng Xin zdał sobie sprawę, że sytuacja nie była zbyt dobra, gwałtownie więc uniósł Mu Qinga.

- Strasznie się ociągasz!

Rozgniewany tym Mu Qing już miał mu oddać, kiedy z jeziora lawy pod nimi wyleciało kilkadziesiąt gorejących duchów! Jak ryby wyskakujące z wody celowały w klatkę piersiową Feng Xina. Gdyby nie ochronna aura, spłonąłby. Duchy żywiły nienawiść za to, że wcześniej przestraszył je swoimi strzałami, przyczaiły się w lawie i podążały za nimi aż tutaj, wypatrując okazji, by go za sobą wciągnąć. Nagły ciężar szarpnął do przodu wziętego z zaskoczenia Mei Nianqinga, mistrz się zsunął. Tym razem to Mu Qing złapał go za but.

Feng Xin już wcześniej był ranny, w ciele miał kilka strzał, których zapomniał wyciągnąć. Walczył z mściwymi duchami na gołe pięści, obawiał się jednak, że jeśli będzie robił to zbyt gwałtownie, tamci nie dadzą rady go utrzymać. Był w całkowitym impasie. Pod nim gromadziło się coraz więcej duchów, otulały jego ciało warstwami, jakby grały z Mu Qingiem w przeciąganie liny. Siły żadnej ze stron nie należało lekceważyć.

- Po prostu to zrób, co? - ryknął Feng Xin.

- Zamknij się! - odpowiedział Mu Qing.

Nagle poczuł, że ciężar w jego dłoniach zelżał, jakby mściwe duchy wreszcie odpuściły. Natychmiast wykorzystał tę okazję i wciągnął pozostałą dwójkę. Feng Xin, wciąż trzęsąc się z przerażenia, wziął kilka gwałtownych oddechów. Z rzeki dobiegły przenikliwe wycie i wściekły ryk mściwych duchów. Spojrzeli w dół.

- Feng Xin, to twój syn! - zawołali Mu Qing i Mei Nianqing.

Faktycznie, pośród czerwonych, na wskroś gorejących duchów skakała jakaś biała jak śnieg istota, gryząc je dziko. Te stare duchy liczyły sobie co najmniej dwa tysiące lat, zbiły się w jedną grupę, jakżeby miały się bać tej małej zjawy, która nie była nawet duchem niemowlęcia? Płód drapał i gryzł, a jego pierwotnie białe ciałko było poparzone, pokryte krwią i czerwonymi plamami. Wył opętańczo jak upiór, a krzyki te nie wywoływały ani trochę żalu, jedynie strach. Feng Xin wybuchnął.

- Schowajcie swoje parszywe ryje! Zgraja dorosłych dręcząca małe dziecko! - Zapłonął gniewem. - Cuocuo, chodź tutaj!

Duch płodu nie mógł pokonać tylu mściwych dusz, zaczynał tracić rezon. Usłyszawszy, że ktoś stanął w jego obronie, wydał z siebie dziwny krzyk i wskoczył na ramię Feng Xina. Feng Xin opuścił łuk, wyciągnął strzałę ze swojej piersi. Wypuścił całą serię, która wzburzyła rzekę płomieni. Duch płodu na jego ramieniu podskakiwał i wrzeszczał, jakby się cieszył z cudzego nieszczęścia.

Gdy Xie Lian zobaczył, że wszyscy trzej uciekli, wreszcie się uspokoił. Zbierał się właśnie, by się zmierzyć z Jun Wu, kiedy nagle poczuł ucisk w piersi.

Jun Wu złapał go od tyłu i unieruchomił.

- A nie mówiłem? Od kogo się nauczyłeś wszystkiego, co umiesz? Znam każdy twój ruch jak własną kieszeń!

Jeśli nie wyrwie się z tego żelaznego uścisku, umrze. Ale każdą technikę, o której mógł pomyśleć, z pewnością znał również Jun Wu!

- Gege, nie bój się! - usłyszał głos Hua Chenga. - Na pewno jest ruch, którego on nie zna, coś, co tylko ty umiesz zrobić, a on nie!

Nagle w głowie Xie Liana rozbłysło światło.

Było coś takiego?

Faktycznie, było!

Skoro nie może się uwolnić, to tego nie zrobi!

Obrócił się w ramionach Jun Wu, stanął z wrogiem twarzą w twarz, po czym uwięził go w uścisku.

- Tego nie umiesz na pewno! - wycedził.

Szaleńczym ruchem pociągnął ich obu i uderzył o kamienną ścianę.

Włożył w ten cios całą siłę. Wśród huku walących się skał usłyszał, jak coś pęka.

Dźwięk dochodził od Jun Wu.

Jego biała zbroja została całkowicie zniszczona!

- Wynocha! Zostawcie mnie! - krzyknął z wściekłością, puszczając Xie Liana.

Ten podniósł wzrok i włosy stanęły mu dęba. Jego oczom ukazało się to, co przyprawiało Jun Wu o ataki szaleństwa. Twarze.

Znów pojawiły się tamte trzy twarze!

Xie Lian podniósł miecz, jednym pchnięciem przeszył serce Jun Wu i przygwoździł go do ściany!

Z ust tamtego trysnęła krew.

Xie Lian zawarł w tym ciosie tyle mocy, ile tylko zdołał, i ta siła eksplodowała, gdy dźgnął Jun Wu. Nawet najsilniejsza zdolność samouzdrawiania nie miała szans tu pomóc!

Góra się zawaliła.

Razem z nią runęła ściana, do której przygwożdżony był Jun Wu. Teraz leżał na ziemi.

Ale jeszcze się nie poddawał, złapał za rękojeść Dobrego Serca, jakby chciał zapisać coś na ostrzu. Jeśli klątwę, to musieli go powstrzymać. Kiedy jednak Xie Lian podniósł rękę, przybiegł Mei Nianqing.

- Wasza Książęca Mość! Dość tego! Dość!

Xie Lian zamarł, nie wiedział, kogo mistrz woła i komu każe przestać. Jun Wu odkaszlnął krwią.

- Wynoś się! - krzyknął gniewnie.

Mei Nianqing uklęknął obok.

- Wasza Wysokość, dość tego! Naprawdę, koniec z tym! - powiedział do niego. - Nie ma sensu dalej walczyć!

- Co ty tam wiesz? Wynoś się! - warknął Jun Wu.

- Ja nic nie wiem? - Mei Nianqing podniósł głos. - Przez wszystkie te lata byłeś nieśmiertelnym, byłeś władcą demonów, zabiłeś tych, których zabić należało, dostałeś wszystko, czego chciałeś. Dlaczego to robisz? Czy na tym świecie jest jeszcze cokolwiek, czego nie możesz dostać? Czego właściwie chcesz? Kiedy właściwie będziesz wreszcie szczęśliwy?

Na te słowa na twarzy Jun Wu zagościło przez moment zagubienie. Nie trwało to jednak długo, znowu wybuchnął i złapał Mei Nianqinga za gardło.

- Odpuść sobie pouczanie mnie! Nie masz prawa mnie pouczać! Nikt nie ma! - krzyczał gniewnie.

Jego siła wydawała się niewystarczająca, z tego uścisku łatwo było się wyswobodzić. Xie Lian już chciał się rzucić na pomoc, ale Mei Nianqing podniósł dłoń, by go zatrzymać.

- Wasza Wysokość - podjął.

Jun Wu popatrzył na niego zimno, ale nie zwolnił chwytu. Nawet jeśli brakowało mu teraz siły, mógłby skręcić mistrzowi kark równie łatwo, jakby pstryknął palcami. Niebezpieczne. Mei Nianqing pozwalał mu się dusić.

- Co niby jest takiego w tym zdaniu: "Ciało w piekle, dusza w raju"? Kto w młodym wieku nie mówił takich głupot? Czy ty nic takiego nie mówiłeś? Dręczyłeś go tyle lat z powodu jednego zdania! Spójrz na niego, jak dzisiaj wygląda? Słyszałeś, żeby później kiedyś wypowiedział te słowa? Naprawdę jesteś pewien, że chciał cię wyśmiać albo upokorzyć? Czego tak naprawdę nienawidzisz?

Jun Wu patrzył na niego bez słowa, a Mei Nianqing kontynuował:

- Wiem, że masz w sobie nienawiść, i ja też ją czuję! Ale czasem naprawdę chciałbym powrócić do tego, jak było. Gdyby to było możliwe, wolałbym, żebyśmy nigdy nie wniebowstąpili. Tyle lat, Wasza Książęca Mość, tyle lat! Dlaczego nie możesz dać sobie spokoju? Czuję się zmęczony od samego patrzenia na ciebie. Bardzo zmęczony. A ty? Naprawdę nie jesteś zmęczony?

Kiedy był pierwszym bogiem-wojownikiem trzech światów, twarz i postawa Jun Wu pozostawały nieskończenie piękne, bez skazy. W tej chwili został odarty ze swojej jaśniejącej aury, a Xie Lian zauważył, że nawet bez tych trzech twarzy jego cera była wyjątkowo blada. Rysy miał zimne i twarde, pod oczami rysowały się ciemne kręgi. Było w tym coś niewypowiedzianie smutnego, pozbawionego łagodności, która towarzyszyła mu wraz ze świetlistą aurą. A jednak dopiero teraz wydawał się naprawdę żyć. Chociaż wyglądał na wyczerpanego.

- Wasza Wysokość, już przegrałeś! - odezwał się Mei Nianqing. - Ale nie przegrałeś z tymi ludźmi, których nienawidzisz, tymi, którzy nie są godni, byś przed nimi chylił głowę. Przegrałeś z kimś, kto nigdy nie patrzył na ciebie z góry, z kimś, kto mimo twojej porażki nie pozwolił ci się zatracić!

- Więc... to koniec. - W głosie Jun Wu brzmiała niepewność. - Przegrałem?

Potężna moc rozbiła kopułę jaskini, blade światło słońca wlało się do środka.

W powietrzu wirowały krople deszczu. Jun Wu leżał na ziemi i patrzył na Xie Liana, a ten stał, przyglądając mu się z góry. Na twarzy cesarza malował się cień ulgi. Xie Lian nie mógł powstrzymać myśli, że być może w głębi serca Jun Wu zawsze żywił pragnienie, by ktoś go pokonał i zakończył ten cykl dni pełnych rozdarcia i szaleństwa.

- Ten ruch... Jak się nazywa? - odezwał się po chwili Jun Wu.

Xie Lian podniósł rękaw i otarł krew z twarzy.

- Rozbijanie kamieni na klacie - odparł.

Jun Wu się zawahał, jakby coś przyszło mu na myśl. Uśmiechnął się, westchnął i zamknął oczy.

- Pięknie - powiedział.

Nie wydał z siebie już ani jednego słowa, ale wszyscy z łatwością dostrzegli, że nie był w stanie ukryć widocznego na twarzy wyczerpania.

Xie Lian wreszcie zdjął dłoń z rękojeści Dobrego Serca. Nie wiedział, co dalej. Odruchowo spojrzał na Hua Chenga. Tamten wciąż stał tam, gdzie wcześniej, na jedynej części mostu, która jeszcze się nie zawaliła. Długo na niego czekał, stał spokojnie z rękami złożonymi za plecami. Zobaczył, że książę zwrócił się w jego stronę, napotkał jego spojrzenie i delikatnie się uśmiechnął.

Mei Nianqing siedział przy nieruchomym Jun Wu.

- Wasza Wysokość, idźcie - odezwał się. Wydawało się, że nie ma zamiaru wstać.

- Ty nie idziesz, mistrzu? - spytał łagodnie Xie Lian.

Mei Nianqing pokręcił głową.

- Zostanę przy Jego Książęcej Mości. W końcu wcześniej mnie przy nim nie było.

Deszcz był coraz silniejszy, uderzał o twarz Jun Wu, który leżał z zamkniętymi oczami, spływał jak krew i życie ulatujące z jego ran. Krople bębniły, a Xie Lian pomyślał, że trzy twarze na obliczu tamtego wydawały się stopniowo blaknąć. Nie był jednak pewien, czy mu się nie przywidziało.

Milczał chwilę, po czym zdjął kapelusz z pleców i upuścił go na twarz Jun Wu.

Przeklęta Obręcz spadła z nadgarstka Mu Qinga, jednym kopnięciem posłał ją do lawy. Duch płodu zeskoczył z ramienia Feng Xina i na czworakach wspiął się na twarz Jun Wu, zaczął go delikatnie trącać. Zupełnie inaczej, niż kiedy deptał jego własną twarz, co doprowadziło Feng Xina do białej gorączki.

Xie Lian za to nie dbał o nic innego, z posiniaczoną i opuchniętą twarzą popędził do Hua Chenga, jakby właśnie narodził się na nowo - jakkolwiek by patrzeć, właśnie przetrwał katastrofę.

- Sanlang! - krzyknął, wpadając w niego.

Hua Cheng wyciągnął ręce do Xie Liana, który rzucił się na niego tak, że władca demonów aż musiał się cofnąć o krok, po czym objął księcia ramionami.

- Widzisz, gege? - spytał z uśmiechem. - Mówiłem, że wygrasz. - Podniósł jego twarz i przyjrzał się jej dokładnie, po czym westchnął. - Znowu doprowadziłeś się do takiego stanu.

W miejscach, które musnął opuszkami palców, przelatywały, trzepocząc skrzydłami, maleńkie srebrne motyle, a rany się zasklepiały.

- Następnym razem tak nie będzie! - odparł Xie Lian, też uśmiechnięty.

Hua Cheng uniósł brwi.

- Nie będzie następnego razu - powiedział, udając surowość.

Po chwili Xie Lian spoważniał.

- Sanlang, wcześniej w Kuźni powiedziałem, że kiedy wyjdziemy, to coś ci powiem, pamiętasz? - spytał.

- Oczywiście, że pamiętam. Pamiętam każde słowo, które wypowiedziałeś, gege.

Xie Lian spuścił głowę. W końcu z niemałym wysiłkiem zebrał się na odwagę.

- To, co przed chwilą mówił Jun Wu, też ma z tym związek - stwierdził otwarcie. - Szczerze mówiąc, już dawno powinienem był ci powiedzieć, ale nie mogłem się zdecydować. Bałem się, że się dowiesz...

- Że mało brakowało, a Jego Wysokość zmieniłby się w Zgubę w Bieli?

- Ty...? - Xie Lian był w szoku.

Hua Cheng nie odpowiedział wprost, klęknął przed nim na jedno kolano, podniósł wzrok.

- I jak? Teraz mnie sobie przypominasz, gege? - spytał z uśmiechem.

Jakby mógł nie pamiętać?

Tamten bezimienny duch często w taki sposób przed nim klękał!

Wizja tego uśmiechu na bladej twarzy nałożyła się na uśmiech, który zagościł teraz na obliczu Hua Chenga. Serce Xie Liana zadrżało, nogi mu zmiękły, usiadł przed nim.

- Sanlang... to... to ty! - wymamrotał.

Hua Cheng się zaśmiał, wciąż klęczał, a jego jedyne oko wpatrywało się w Xie Liana.

- Wasza Wysokość, zawsze na ciebie patrzę.

- Ty... ty... - Xie Lian był w stanie wypowiedzieć tylko to jedno słowo.

Wreszcie zrozumiał, co niosły ze sobą na pozór przypadkowe słowa, które Hua Cheng wypowiadał do niego w przeszłości.

A więc to tak. Nigdy by nie pomyślał, że Bezimienny to Hua Cheng!

Wszystko wiedział. Wszystko widział. Zawsze był!

Nagle w jego sercu wezbrały tysiące uczuć i dziesiątki tysięcy słów. Wdzięczność i wstyd, ból i dzika radość, a głębiej kryło się też niegasnące zauroczenie. Xie Lian czuł, że jego pierś zaraz wybuchnie, nie potrafił wydusić ani słowa, mógł się tylko rzucić do przodu.

- Sanlang! - krzyknął. To chyba jedyne słowo, jakie mógł wypowiedzieć. - Sanlang!

Powalony przez niego Hua Cheng usiadł razem z nim na ziemi, objął Xie Liana i roześmiał się głośno. Poprzedni strach i niepokój zniknęły, Xie Lian uścisnął mocno jego szyję, śmiał się, śmiał, aż chciało mu się płakać.

Ale łzy jeszcze nie zdążyły polecieć, gdy zauważył coś złego.

Chociaż Hua Cheng był demonem, jego ciało nie różniło się prawie wcale od ciała zwykłego człowieka. A teraz jego jasnoczerwone szaty wydawały się lekko przezroczyste.

- Sanlang? Co z tobą? - pytał zszokowany Xie Lian.

- Nic mi nie jest. Po prostu trochę przesadziłem. - Hua Cheng pozostawał spokojny.

- Dlaczego wcześniej mi nie powiedziałeś? Jak możesz mówić, że nic ci nie jest...? - Xie Lian oniemiał.

Moc, to ta moc!

Kiedy Hua Cheng mu ją przekazywał, zawsze zachowywał się tak, jakby była niewyczerpanym zasobem, robił to z uśmiechem, sprawiał wrażenie, że nie jest to najmniejszy nawet ciężar. Ale przecież to jego własna moc, a nie ziarna piasku omywane przez morskie fale, jakże mogłaby naprawdę być niewyczerpana?

Nie powinien winić Hua Chenga, że o tym nie powiedział, ale siebie - że o tym nie pomyślał.

- Oddam ci - powiedział zarówno z żalem, jak i podenerwowaniem.

Wziął twarz Hua Chenga w obie dłonie i pocałował. Feng Xin i Mu Qing chcieli podejść, ale kiedy ujrzeli tę scenę, od razu się wycofali na dystans kilkunastu metrów i zostawili tamtych dwóch w spokoju.

Przeklęte Obręcze zniknęły, ze wszystkich sił próbował przelać w Hua Chenga całą moc, którą mógł oddać, by tamten jak najszybciej się zregenerował. Ale całował go już długo, a gdy go puścił, zobaczył, że czerwona szata przy mankietach Hua Chenga i para srebrnych karwaszy wciąż są przejrzyste, teraz wręcz półprzezroczyste!

Oniemiał, jego serce opanowała trwoga. Znów wziął twarz Hua Chenga w dłonie, by go pocałować. Tamten jednak miał bystre oko i dobry refleks, sam ujął oblicze księcia i złożył na nim pocałunek.

- Chociaż bardzo mnie to cieszy, że jesteś tak ochoczy, gege, nie ma potrzeby, byś przekazywał mi moc - zapewnił go z uśmiechem. - Ale jeśli nie chcesz tego robić, tylko po prostu mnie pocałować, nie będę miał nic przeciwko. Im więcej, tym lepiej, zachęcam.

Xie Lian objął go mocno, jakby Hua Cheng zaraz miał się rozpaść na kawałki.

- Jak to się stało?

- Muszę tylko trochę odpocząć i tyle, nie bój się, gege - odparł Hua Cheng.

- Jak mam się nie martwić? Oszaleję chyba! - Xie Lian objął rękami głowę.

Biorąc pod uwagę charakter Hua Chenga, gdyby sytuacja była tak poważna, że nie zdołałby tego ukryć, jakżeby pozwolił Xie Lianowi oglądać się w takim stanie? Ile właściwie mocy trzeba, by pękły dwie Przeklęte Obręcze? Żadną przesadą byłoby stwierdzić, że musiała być ogromna jak ocean, jakże więc nie miałoby to się na nim odbić?

Z wielkim, wielkim trudem Xie Lian poukładał sobie wszystkie pogmatwane sprawy. Porozmawiał otwarcie z Feng Xinem i Mu Qingiem, obręcze, które pętały go przez osiemset lat, ustąpiły. Szczerze wyznał Hua Chengowi to, co zawsze chciał mu szczerze wyznać, ale nie miał odwagi.

Ale kiedy z twarzą rozjaśnioną uśmiechem popędził w jego stronę, Hua Cheng przywitał go w takim stanie. Jak miałby się nie bać? Bał się do szaleństwa!

Feng Xin i Mu Qing wyczuli, że coś było nie tak.

- Wasza Wysokość? Coś się stało? - pytali z daleka.

Zrobili parę kroków w jego stronę, ale z jakiegoś powodu zatrzymali się w pół drogi, jakby poczuli, że nie powinni się zbliżać tak lekkomyślnie. W tym momencie Xie Lian zupełnie nie zważał na innych. Trzymał Hua Chenga, a jego serce drżało, jakby za chwilę miało przestać bić.

- Co robić? - zapytał przestraszony.

Hua Cheng westchnął lekko, wyciągnął ramiona i raz jeszcze przytulił go do piersi.

- Wasza Wysokość, zawsze na ciebie patrzę - powiedział.

Wypowiedział te słowa już drugi raz, tym razem jeszcze łagodniej. Xie Lian schwycił czerwoną szatę na jego piersi.

- Wiem, wiem. Ale... co powinniśmy teraz zrobić? - powtarzał zdezorientowany.

Smukłe palce Hua Chenga delikatnie przeczesywały jego potargane włosy.

- Wasza Wysokość, wiesz, dlaczego nie mogę opuścić tego świata? - odpowiedział pytaniem.

Xie Lian nie rozumiał, jak Hua Cheng może być tak spokojny, sam aż się trząsł ze zdenerwowania.

- Dlaczego? - spytał głupawo w całym tym roztrzęsieniu.

- Bo wciąż jest tu ktoś, kogo kocham - odparł Hua Cheng cicho.

Xie Lian zamarł.

Miał wrażenie, że gdzieś już słyszał te słowa.

- Ten, którego noszę w sercu, jest odważnym, wysoko urodzonym arystokratą - kontynuował Hua Cheng. - Uratował mi życie, od dzieciństwa go podziwiałem, ale jeszcze bardziej chciałem go zdobyć, stać się dla niego lepszym i silniejszym. Chociaż pewnie mnie nie pamięta, nie zamieniliśmy nawet kilku słów. Chcę go chronić. - Po czym wpatrując się w Xie Liana, dodał: - Jeśli twoim marzeniem jest ratowanie zwykłych ludzi, to moim jesteś ty.

Xie Lian szukał w pamięci.

- Ale... jeżeli tak będzie, nie zaznasz spokoju... - powiedział drżącym głosem.

- Chcę nie zaznać nigdy spokoju - odparł Hua Cheng.

Xie Lian na chwilę stracił oddech. Jak w transie słyszał dwa głosy, pytanie, odpowiedź:

- Ale jeśli ten, którego kochasz, dowie się, że nie zaznasz spokoju, czekają go troski i poczucie winy.

- Dlatego nie powiem mu, dlaczego nie odchodzę.

- Widział zbyt dużo, będzie wiedział.

- Więc nie pozwolę mu też zauważyć, że go chronię.

Tamten błędny ognik. Ten mały błędny ognik, którego wykupił podczas nocy lampionów za kilka monet. Błędny ognik, który w tamtą mroźną, zimową noc chciał wyciągnąć go z wykopanego grobu. Błędny ognik, który przed obliczem Bieli bez Twarzy chciał odgrodzić Xie Liana od niebezpieczeństwa. Błędny ognik, który rozpaczliwie krzyczał, gdy sto mieczy przeszyło jego serce!

- Wasza Wysokość, wiem o tobie wszystko - powiedział Hua Cheng słabym głosem. - Znam twoją odwagę, twoją rozpacz, twoją dobroć, twój ból, twoją gorycz, twoją nienawiść, twoją mądrość i twoją głupotę. Gdyby to było możliwe, chciałbym zostać kamieniem, który depczesz, mostem, który rozbierzesz po przekroczeniu rzeki, szkieletem, po którym się wespniesz na górę, grzesznikiem, który zasługuje, by odcinać mu członki jeden za drugim. Ale wiem, że tego nie zrobisz.

Kiedy mówił, czerwień liści klonu na jego szatach bladła.

Xie Lian złapał go drżącymi rękami, nie przestał przekazywać mu mocy, ale nie mógł zapobiec temu, że Hua Cheng znikał.

Wzrok miał zamglony, nie był w stanie jasno się wyrazić.

- Dobrze, nic już nie mów, rozumiem... - zaczął się jąkać. - Ale... ale nie zachowuj się tak, Sanlang, dobrze? Ja... ja pożyczyłem od ciebie tyle mocy i ci nie oddałem. No i nie dokończyłem tego, co chciałem przed chwilą powiedzieć, dużo jeszcze zostało. Przez wiele lat nikt mnie nie słuchał. Możesz tu zostać? Naprawdę... nie może tak być. Nie dam rady, Sanlang. Naprawdę nie dam rady. Dwa razy, to już dwa razy! Nie chcę trzeciego!

Hua Cheng już dwa razy zniknął ze świata z jego powodu!

- Zginąć dla ciebie jest dla mnie największą chwałą - odparł Hua Cheng.

To zdanie było jak śmiertelny cios, Xie Lian nie mógł już dłużej powstrzymywać łez, wezbrały w jego oczach i popłynęły.

- Powiedziałeś, że nie odejdziesz - przypomniał, jakby kurczowo się łapał ostatniej deski ratunku.

- Nic nie jest wieczne - odparł Hua Cheng.

Xie Lian ukrył twarz w dłoniach, pierś i gardło ściskał mu ból, nie mógł wykrztusić ani słowa.

- Ale nigdy cię nie opuszczę - usłyszał nad sobą głos Hua Chenga.

Na te słowa Xie Lian gwałtownie podniósł głowę.

- Wrócę. Zaufaj mi, Wasza Wysokość.

Chociaż głos miał pewny, jego blada twarz też zaczynała blaknąć, robiąc się przezroczysta. Xie Lian wyciągnął rękę, chcąc jej dotknąć. Ale opuszka palca przeniknęła przez nią na wylot. Zamarł i znów podniósł głowę.

Spojrzenie Hua Chenga było łagodne, lecz pełne żaru, jedyne oko przepełniała miłość. Wpatrywał się w niego w milczeniu, wydawało się, że coś powiedział, ale nie rozbrzmiał żaden głos. Xie Lian nie chciał się poddać, wyciągnął ręce, by go objąć, chciał to usłyszeć wyraźnie.

Nie zdążył jeszcze nic zrobić, a ten, którego obejmował i który obejmował jego, zniknął.

Na jego oczach Hua Cheng w jednej chwili rozpadł się na tysiąc srebrnych motyli, stał się lśniącym światłem gwiazd, którego nie da się objąć ani schwycić.

Ramiona Xie Liana obejmowały powietrze, zastygł w bezruchu. Czy nie zdążył zareagować, czy nie mógł się ruszyć? Klęczał wśród chmury motyli, niczym we śnie, z szeroko otwartymi oczami.

Feng Xin i Mu Qing nigdy by się nie spodziewali, że może się wydarzyć coś takiego. Obaj pobladli, po czym ruszyli w jego stronę.

- Wasza Wysokość!

- Jak to się stało? - krzyczał Feng Xin, który dobiegł jako pierwszy. - Czy przed chwilą nie było już dobrze? To z powodu Przeklętej Obręczy?

Mu Qing, utykając, próbował podskoczyć, w końcu podniósł wzrok na srebrne motyle i zawołał:

- Krwawy Deszczu! Nie rób sobie żartów! Jeśli nie umarłeś, natychmiast wychodź!

Srebrne motyle oczywiście nie mogły mu odpowiedzieć, w chaosie zatrzepotały skrzydłami i poleciały w niebo. Feng Xin wyciągnął rękę i chwycił Xie Liana, ale ten wciąż siedział na ziemi i nie wstawał. Feng Xin nie wiedział, co robić.

- Możemy jakoś pomóc? Potrzeba mocy? Da się go uratować? Co tu w ogóle można zrobić?

Mu Qing zrozumiał jednak, co się działo.

- Dość, zamknij się! Nic się nie da zrobić...

Niebo rozświetliło się migoczącym blaskiem, motyle skrzydła lśniły, tak jak wtedy, gdy pierwszy raz spotkali się ponownie po ośmiuset latach. Jeden ze srebrnych motyli podleciał powoli, muskając dłonie, policzki i czoło Xie Liana z nieopisaną tęsknotą, jakby szeptał pożegnanie. Xie Lian jak w transie wyciągnął dłoń, pozwolił mu na niej przysiąść.

Motyl wydawał się niesłychanie rozradowany, zatrzepotał skrzydłami i rzeczywiście usiadł. To nie mogło jednak długo trwać, po chwili zniknął wraz z powiewem wiatru.

Ale w miejscu, w którym przysiadł, na środkowym palcu Xie Liana, wciąż czerwieniła się nić.

Rozdział dwunasty

Cesarz tęskni za kwiatem, a ja tęsknię za cesarzem

- I co dalej?

- To tyle.

- Tyle?

- Zgadza się.

- Nieprawda. - Pei Ming nie wytrzymał. - Jak to możliwe, że to tyle? Nawet ktoś tak niedoświadczony jak ja wie, że to jeszcze nie koniec.

Mu Qing położył kilka grubych ksiąg rachunkowych na stole.

- Wyszło, jak wyszło, koniec. Generale Pei, mogę to przeliczyć ponownie, słuchaj uważnie: odejmij osiem milionów osiemset tysięcy osiemdziesiąt zasług, dodaj sześć milionów sześćset tysięcy sześćdziesiąt zasług, później dodaj jeszcze siedemnaście milionów i dwieście tysięcy zasług, a potem...

- Już dobrze, przestań to liczyć. Sama liczba się zgadza, ale coś nam musiało umknąć. Inaczej to wszystko nie miałoby sensu! - Feng Xin westchnął.

- Nie popełniłem błędu, więc to już nie mój problem.

Gdy Stolica Nieśmiertelnych została doszczętnie zniszczona, wyczerpani niebianie zebrali się w jednym miejscu: na szczycie wyludnionej Góry Wielkiej Zieleni, gdzie powstała tymczasowa Wyższa Izba Niebios. Wówczas wszyscy z niegasnącym entuzjazmem dyskutowali o odbudowie Stolicy Nieśmiertelnych. Pożar, niestety, nie tylko strawił ich wspaniałe, złote pawilony, lecz także wypchnął na tę wyludnioną, zniszczoną górę, zmuszając do odpoczynku w opuszczonej, małej chacie. Dodatkowo wszystkie dokumenty, a wraz z nimi szczegółowe zapiski, zostały spalone. Spędzili nad nimi kilka dni i nocy, a mimo to nadal nie potrafili odtworzyć wszystkich rachunków!

- Może tylko mi się wydaje, ale Mu Qingu, ostatnio stajesz się coraz bardziej pasywno-agresywny - burknął Pei Ming, drapiąc się po brodzie.

- A nie zawsze taki był? - wtrącił Feng Xin. - Teraz jest po prostu zbyt leniwy, by to ukrywać.

Mu Qing przewrócił oczami, a pozostali niebianie wskazali na niego palcem.

- Zachowuj się!

Odwrócił się na pięcie i odszedł.

Quan Yizhen był zabandażowany od stóp do głów i przypominał ludzkie zongzi. Spod opatrunków wystawała mu tylko szopa rozczochranych, kręconych włosów.

- I co teraz? Kto będzie liczył? - spytał niewyraźnym, bełkotliwym głosem.

Niebianie spojrzeli po sobie. Dało się słyszeć ciche kaszlnięcia, szmery, aż wreszcie niektórzy zaczęli się powoli wycofywać. Nikt nie chciał brać na swoje barki tak niewdzięcznej pracy.

Widząc to wszystko, Pei Ming westchnął.

- Gdyby tylko była tu Ling Wen, nie byłoby żadnych problemów - wymamrotał. - Musicie przyznać, że znała swoje obowiązki od podszewki. Nawet gdyby jej pawilon spłonął, i tak nie musielibyśmy się o nic martwić. Pewnie miała ten cały bałagan wyryty w pamięci. I skończyłaby to w ciągu jednego dnia.

Siedzieli na zniszczonym szczycie już od kilku dni, wycieńczeni nieprzespanymi nocami. W ich sercach zaczęła kiełkować pewna myśl, chociaż wciąż nie mieli odwagi wypowiedzieć jej na głos. Niektórzy jednak kiwnęli głowami i przyznali mu rację.

- Zgadza się!

- Już nigdy nie powiem, że Pawilon Ling Wen jest bezużyteczny!

- A ja już nigdy...

- Moi drodzy, przybyła Pani Deszczu! - przerwał im ktoś.

Na tę wieść wszyscy niebianie natychmiast się rozpromienili i ruszyli, aby przywitać nowo przybyłą. Jedynie Pei Ming stał z nieodgadnioną miną i wyglądało na to, że wahał się, czy wyjść, czy nie. Ostatecznie nie ruszył się z miejsca.

Wtem rozbrzmiał kolejny równie donośny głos:

- Wasza Książęca Mość! Przybyłeś!

Na twarzach niebian odmalowało się zmieszanie, dziwniejsze niż niepewna mina Pei Minga. Odziany w biel taoista, którym był oczywiście Xie Lian, przyjął powitanie z pogodną twarzą i opanowaną aparycją.

- Wasza Książęca Mość - zwrócili się do niego wszyscy niebianie uprzejmymi i pełnymi szacunku głosami.

Xie Lian również przywitał się ze wszystkimi.

- Pani Deszczu - zwrócił się do taoistki.

Kobieta podeszła do tymczasowej chatki krytej strzechą, prowadząc na lejcach opiekuńczego czarnego wołu, i kiwnęła głową Xie Lianowi. Na plecach wołu znajdowały się ogromne skrzynie wypełnione lokalnymi plonami, które przyniosła im w prezencie. Mówiło się, że nie tylko mają niezwykle odżywcze właściwości, lecz także odnawiają energię. Na ich widok niebianie się rozpromienili. Część z nich ruszyła w stronę wołu, aby rozdzielić skrzynie między sobą, inni pozostali na miejscach. Wśród nich Xie Lian.

- Wasza Książęca Mość, coś ci przyniosłam - rzuciła Pani Deszczu.

- Ojej, bardzo dziękuję! - Xie Lian się uśmiechnął. - Co takiego?

Pani Deszczu sięgnęła do rękawa i wyjęła jakąś rzecz owiniętą białym materiałem. Gdy tylko go odwinęła, oczy Xie Liana rozbłysły.

- Pani Deszczu, ogromnie ci dziękuję! Wszędzie tego szukałem!

Feng Xin podszedł i zerknął na prezent.

- Przedziwny Jedwab! Jak dobrze! W końcu będziesz mógł naprawić to swoje dziwactwo!

Xie Lian szperał przez chwilę w rękawie, aż wyciągnął długą, porwaną wstęgę.

- Zgadza się, wreszcie znalazłem materiał do naprawy Ruoye! Ach, pójdę ją zszyć!

Feng Xin jednak szybko go zatrzymał.

- Ty? Zszyć? Zapomnij, nawet się do tego nie zabieraj. Poproś kogoś innego. - Rozejrzał się dookoła. - Mu Qing! Chodź tutaj, robota czeka!

- Co? - żachnął się Mu Qing, podchodząc do nich. - Co masz na myśli? Chcesz, żebym ja to zszył?

- Robótki ręczne nie są przypadkiem twoją specjalnością? - zapytał Feng Xin.

- A wykorzystywanie ludzi waszą? Znowu traktujecie mnie jak służącego. Co, może jutro rozkażecie mi zamiatać podłogę?

- Zapomnijcie, zapomnijcie! - Xie Lian zaśmiał się niezręcznie. - Sam sobie poradzę.

Mu Qing jednak już zabrał białą wstęgę z jego dłoni. Przewrócił oczami i odszedł, aby poszukać igły i nici.

- Jeszcze przed chwilą widziałam generała Peia, a teraz ślad po nim zaginął - powiedziała Pani Deszczu, rozglądając się dookoła. - Nie potrzebował przypadkiem czegoś, co pozwoliłoby mu się wyleczyć i odnowić qi? Wszystko przyniosłam.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki