Błękitny Koliber. Trzy Komnaty - Marcin Draniczarek

Kup ebooka

50.99 zł
40.79 zł (50,99 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Pancerne Delfiny

Wraz z przybyciem ostatniej delegacji niebo przysłoniła ciężka kurtyna chmur. Burzowe obłoki nadciągały z zachodu i - pędzone gwałtownym wiatrem - sunęły nisko nad miastem.

Zwołana przez króla Rada Korony początkowo wzbudzała entuzjazm, jednak gdy ziemię nawiedziły pierwsze wstrząsy, zaniepokojeni obywatele zmienili nastawienie.

"Zły omen" - powtarzano w karczmach, wsłuchując się w drgające na półkach kufle. Budynki Eterny okrył złowieszczy cień, a ulice opustoszały. Mieszkańcy chronili się przed gradobiciem i w napięciu czekali, aż zakończą się tajemnicze ciemności.

Tymczasem w Sali Tronowej obradowało dziesięciu najpotężniejszych mężczyzn kontynentu. Władcy debatowali w spokoju przez wiele godzin, jednak około osiemnastej zza drzwi zaczęły dobiegać czyjeś podniesione głosy. Stojący przed komnatą strażnicy nie śmieli nawet na siebie spojrzeć. Potem zapadła długa, nienaturalna cisza, która sprawiła, że każdy z nich poruszył się niespokojnie. Nagle dało się słyszeć narastające kroki. Ciężkie wrota otworzyły się gwałtownie i kilku władców bez pożegnania wyszło z komnaty.

Już następnego ranka pięć delegacji opuściło stolicę. Przez ulice Eterny maszerowały zwarte pułki milczących żołnierzy. Lodowaty deszcz uderzał o ich pancerze, napełniając miasto głuchym, złowieszczym dźwiękiem. Rodziny w milczeniu wyglądały przez okna. Widząc ponure kolumny wojskowe, miały wrażenie, że uczestniczą w wielkiej procesji żałobnej. Tego dnia nikt nie miał odwagi powiedzieć na głos tego, co wszyscy przeczuwali.

Poltifar również odczuwał niepokój, lecz w jego przypadku było to coś więcej niż przeczucie. Dwa dni później wezwano go na spotkanie z tajemniczym strażnikiem przysłanym przez króla. Rozmawiali do późnej nocy przy świetle świec. Adept dowiedział się, że podczas zebrania faktycznie doszło do rozłamu, a sytuacja jest poważniejsza, niż przypuszczano.

Mimo to Dilangar zachował spokój. Rozkazał powołać specjalne zespoły i zlecił im zadania, o których nie miały dowiedzieć się nawet królewskie kancelarie. Na czele jednej z takich grup miał stanąć Poltifar...

- No, ale chwila - zaprotestował adept, czując, jak robi mu się sucho w gardle. - Przecież jestem w trakcie formacji. Nie mogę teraz jeździć po całym kontynencie.

- O naukę się nie martw, wszystko da się załatwić - odparł strażnik. - Powiedz tylko jedno... Ufasz mądrości króla?

- Całym sercem.

Jego rozmówca skinął głową.

- Spotkał cię wielki zaszczyt, Poltifarze. Król Dilangar mocno w ciebie wierzy i nalegał, byś podjął się tego zadania. Masz odzyskać mapę skradzioną przez Brodatego Ivana. Sangalin odegra kluczową rolę w nadchodzącej batalii i nie ma już ani chwili do stracenia. Musisz go odnaleźć.

Po spotkaniu Poltifar długo nie mógł zasnąć. Wpatrywał się w ciemność, ważąc w myślach ciężar powierzonej mu misji. O świcie odciął się jednak od wątpliwości i rozpoczął przygotowania do wyjazdu.

Już nazajutrz ustały niepokojące zjawiska atmosferyczne. Powrócił mróz, a wraz z nim błękitne niebo i pełne słońce. W jego promieniach wszystko zaczęło wracać do normy i miasto powoli odzyskiwało swój codzienny rytm. Niestety, w cieniu wielkich wydarzeń rozgrywały się także cichsze dramaty i jedno serce nadal pozostawało niepocieszone. Chodziło tutaj o Rodneya i jego zawód miłosny. Borsucza sympatia niespodziewanie dała mu kosza i od teraz gryzosapiens całkowicie stracił radość życia. Tym razem to nie były żarty. Przestał studiować, nie chciał mieszkać w stolicy, a jednocześnie wstydził się wracać do Akademii z podkulonym ogonem. Poltifar odwiedził go w tym czasie dwa razy, niestety przyjaciel nawet nie chciał z nim rozmawiać. Adept nie miał pojęcia, w jaki sposób może mu pomóc. Jednak wizyta tajemniczego strażnika i jego nowa misja podsunęły mu pewien pomysł.

- Rodney... dlaczego nic mi nie powiedziałeś? - spytał, stając w progu jego izdebki. Choć mówił ze spokojem, celowo zabarwił głos odrobiną wyrzutu.

Gryzoń leżał na swoim legowisku w rogu izby. Zwyczajowo zażądałby wyjaśnień, jednak stan depresji sprawił, że był dziś całkiem obojętny. Poltifar uznał, że jego przyjaciel potrzebuje silniejszych bodźców.

- Halo, jest tam kto?! Właśnie wróciłem z tajnej narady i byłeś jednym z głównych tematów! Zbieraj się, ruszamy w teren!

Choć gryzosapiens nie rzekł ani słowa, jego głowa drgnęła i odchyliła się nieznacznie do tyłu. Nasłuchiwał.

- Czemu nic mi nie powiedziałeś? - Mężczyzna kontynuował natarcie, stając tuż nad nim. - Nie wiedziałem, że jesteś jednym z najwybitniejszych znawców architektury na kontynencie! Tyle razy rozmawialiśmy, a koniec końców nic o tobie nie wiem...

- Ale o co chodzi? - zapytał w końcu Rodney.

- Ludzie króla uważają, że byłbyś doskonałym agentem, ale sam nie wiem... - mruknął adept i dodał: - Oni nie są świadomi, że chorujesz na zespół niespokojnej pieczęci.

Po tych słowach mężczyzna pogrążył się w zadumie. Wyglądał jak ktoś, kto bije się z własnymi myślami. W końcu machnął ręką i ruszył w kierunku kuchni, mrucząc pod nosem:

- Muszę to jeszcze dobrze przemyśleć.

Rodney chwycił przynętę:

- Ale o kim mowa? Jacy ludzie?

Adept zatrzymał się w połowie drogi i utkwił w nim świdrujące spojrzenie.

- A umiesz dochować tajemnicy? - spytał z uzasadnionym powątpiewaniem.

- Powinieneś mi powiedzieć... - odparł gryzoń, jednocześnie uchylając się od odpowiedzi.

- W takim razie zapnij pasy i słuchaj uważnie - polecił adept. - Założę się, że mi nie uwierzysz! Stało się coś, co na zawsze może zmienić twoje życie... Od twojej decyzji mogą zależeć losy królestwa!

- Jesteś jak reklama proszku do prania w przerwie filmu! - żalił się Rodney. - Mów wreszcie!

- Niedawno skończyła się Rada Korony. Dowiedziałem się, że król powołał do życia kilka tajnych grup operacyjnych. Nie znam na razie wszystkich szczegółów, ale mam zostać szefem jednej z drużyn. Każda grupa ma do wykonania tajne zadanie.

- No, ale co to ma wspólnego ze mną?

- Wszystko - odpowiedział adept, uśmiechając się przebiegle. - Tak jak mówiłem przed chwilą... Nie znam jeszcze wszystkich szczegółów, ale ludzie króla dali mi do zrozumienia, że do zrealizowania mojej misji będę potrzebował wybitnego znawcy sztuki i architekta. Wyobraź sobie moją reakcję, gdy uświadomili mi, że jednym z najlepszych specjalistów w tej dziedzinie jest mój przyjaciel!

- A jak się nazywa? - zaciekawiła się łasica. - Może razem studiowaliśmy...

- Chodziło im o ciebie!

- To niemożliwe - zaprzeczył gryzosapiens, przyciskając drżące łapki do łasiczej piersi. - Niby skąd o mnie wiedzieli?!

- Istnieje cała siatka wywiadowcza, Rodney! Oni wiedzą wszystko!

- No i co dalej?

Nadszedł moment kulminacyjny. Poltifar celowo naciągnął historię, by wstrząsnąć przyjacielem i dać mu jakiś pretekst do zwleknięcia się z legowiska. Postanowił, że jeszcze przed wyjazdem zleci Rodneyowi jakieś małe misje, które pomogą mu zapomnieć o utraconej miłości.

- Twoim pierwszym zadaniem będzie zaznaczyć na mapie lokalizację wszystkich piekarni z Dystryktu Przemysłowego. Dasz radę zrobić to w ciągu trzech dni?

- No jasne! - odpowiedział zdeterminowany gryzosapiens. - Tylko powiedz, gdzie mam zostawić szkice. Mamy jakieś... No wiesz... Sekretne miejsce?

- Nie ma takiej potrzeby. Przynoś mi je do pokoju albo zostawiaj pod wycieraczką.

- A może dla pewności będę zostawiał kartki pod tą paprocią, co stoi na parapecie? Albo będę je zakopywał w ziemi pod korzeniami!

- Rodney... - Poltifar mruknął ostrzegawczo.

- No już dobrze, dobrze... - Gryzoń chwilowo skapitulował. Jednak miał już w zanadrzu nowe pytanie: - A jak będzie się nazywać nasza grupa? Mamy jakieś pseudonimy operacyjne?

- Cały czas nad tym pracuję.

- A mogę zaproponować jakąś nazwę?

- W porządku. Tylko żadnych ryb.

Po tych słowach Rodney spochmurniał. Najwyraźniej warunek Poltifara w jednej chwili przekreślił jego najlepszą propozycję. Mimo wszystko łasica nie mogła narzekać na brak inwencji twórczej i już po chwili wpadła na nowy pomysł.

- A może... - szepnęła, odzyskując nadzieję w głosie. - A może Pancerne Delfiny? Delfiny to w końcu nie ryby a ssaki.

- Dobrze, delfiny to ssaki. Ale dlaczego pancerne?

- Pancerne brzmi groźnie! Wrogowie będą czuli respekt!

- To ma sens, przekonałeś mnie - przytaknął adept, nieświadomie pieczętując swój nieszczęsny los. - W takim razie oficjalnie jesteś pierwszym członkiem Pancernych Delfinów... Ale to nie wszystko! Mianuję cię moim zastępcą!

Wyraz twarzy Rodneya był bezcenny. Wyglądał jak dziecko, które w płatkach śniadaniowych znalazło błyszczącą zabawkę.

W ten prosty sposób Poltifarowi udało się zmotywować przyjaciela do nowej aktywności. Od tej pory łasica nie tylko sporządzała starannie wykonane mapy i szkice, ale też zajęła się budowaniem struktur ich tajnej, dwuosobowej grupy. W ciągu kolejnych dni powstała niezliczona ilość woskowych krążków, na których Rodney odcisnął różne symbole. Największy krążek był przeznaczony dla Poltifara i przedstawiał wizerunek płetwala błękitnego - największego wieloryba. Kolejna odznaka była wykonana dla jego zastępcy i przedstawiała nieco mniejszego płetwala zwyczajnego. Tymczasem przyszli członkowie ich tajnej grupy mogli zabiegać o krążki niższych rang: orki, delfina, narwala oraz morświna.

Adept spojrzał na przekrwione oczy Rodneya, jego skołtunioną sierść i drżące ze zmęczenia łapki. Jak zwykle jego przyjaciel potraktował całą sprawę zbyt poważnie i pracował nad nowym projektem dzień i noc.

- Rodney... Spałeś w ogóle w tym tygodniu?

- To nic, to nic... - mruknął gryzosapiens, przecierając pyszczek. - Wyśpię się po śmierci.

- No okej... Ale biorąc pod uwagę, ile ostatnio śpisz, domyślam się, że to już całkiem niedługo.

- To odznaki Pancernych Delfinów - rzekł Rodney, wskakując na biurko i sięgając po jedną z nich. - To same ssaki! - dodał pospiesznie, gdy adept wyciągnął ku niemu otwartą dłoń.

- No, no... - mruknął Poltifar, kiwając z uznaniem głową. - Drugiego takiego zastępcy ze świecą szukać. Ale czy aby nie za bardzo się zaangażowałeś? Co, jeśli nasza grupa pozostanie dwuosobowa?

- Nonsens! - zaprotestował Rodney. - Zbudujemy siatkę szpiegowską na całym kontynencie!

- W takim razie musisz zrobić ich więcej! - zaśmiał się adept, nieświadomy konsekwencji swojego żartu.

Rodney spojrzał na przyjaciela ze skruszonym wyrazem twarzy. Gdy otworzył drzwi szafy, wszystko stało się jasne. Wewnątrz znajdował się karton po same brzegi wypełniony woskowymi krążkami. Próbując wyciągnąć go na zewnątrz, wyczerpany Rodney stracił równowagę i runął na ziemię. W następnej chwili na podłogę wysypało się kilkaset odznak przedstawiających morskie ssaki.

Gdy adept spojrzał na przyjaciela, łasica zamarła w bezruchu. Reakcja Poltifara była trudna do przewidzenia i łasica szykowała się do wysłuchania długiego kazania. Tymczasem sytuacja niespodziewanie wzruszyła mężczyznę. Pomógł Rodneyowi wstać z ziemi, położył dłoń na jego głowie i rzekł łagodnie:

- Spisałeś się na medal, ale teraz idź odpocząć. Jeszcze przed moim wyjazdem będę miał dla ciebie drobne zadanie.

Mimo upływu kolejnych dni determinacja Rodneya wcale nie słabła. Z perspektywy czasu Poltifar sam musiał przyznać, że dalsze wydarzenia były łatwe do przewidzenia. Jego przyjaciel z całego serca chciał pomóc mu w odnalezieniu mapy i był gotowy ruszyć z nim nawet na drugi koniec świata. Adept zdawał sobie sprawę, że obecność łasicy wiązała się z dużym ryzykiem. Przypominało to dodanie do zupy niewypróbowanej przyprawy. Z jednej strony składnik mógł nadać jej unikatowy smak, z drugiej zaś istniało ryzyko, że danie okaże się niejadalne. Elementem, który ostatecznie pomógł mu podjąć decyzję, była świadomość, że samotny Rodney może sobie zwyczajnie nie poradzić.

Kilka dni później adept załatwił ostatnie sprawy w stolicy i mogli wreszcie wyruszyć. Oprócz ubrań, prowiantu, ziół i sprzętów do gotowania na grzbiecie Ustarel-Khala znalazł się worek z woskowymi odznakami.

- Daj spokój... Nie są takie ciężkie - zaśmiał się adept, widząc poirytowane spojrzenie swojego wierzchowca. - Pomyśl tylko. Gdybyśmy zostawili Rodneya samego w tym stanie, to dopiero byłby ciężar!

Ustarel-Khal nie dawał się łatwo przekonać. Zarżał donośnie, po czym chwycił zębami pasek od siodła, dając swojemu panu do zrozumienia, że w każdej chwili może je odpiąć.

W ten sposób na początku grudnia trójka podróżnych wsiadła na pokład szybkobieżnego pociągu do Dun'Aleth i rozpoczęła się ich wspólna przygoda. Znajdująca się w mieście stacja kolejowa dawała możliwość przesiadki na kolejny pociąg, który zatrzymywał się w bezpośrednim sąsiedztwie Doldmoore. Mimo to mężczyzna podjął decyzję, by ostatni odcinek trasy pokonać na grzbiecie Ustarel-Khala.

Nie miał wiedzy i doświadczenia jeśli chodzi o konie, jednak szybko przekonał się o wyjątkowości swojego rumaka. Zwierzę nie tylko odznaczało się niezrównaną szybkością czy wytrzymałością, lecz także trudną do wytłumaczenia inteligencją. Ustarel-Khal był niezwykle rozumny i niejednokrotnie w dość czytelny sposób wyrażał swoje zdanie. Gdy pewnego dnia Rodney (na którego wypiętej piersi znajdowała się odznaka z płetwalem zwyczajnym) dla zabawy podsunął mu pod chrapy krążek z symbolem morświna, koń bez namysłu wziął go do pyska. Choć Poltifar był zajęty rozpalaniem ogniska, kątem oka zauważył, jak jego rumak wypluł krążek, którego mokra powierzchnia przykleiła się do łasiczego futra. W następnej sekundzie koń zarżał radośnie, po czym prychnął żywiołowo. Adept odniósł wrażenie, że chce powiedzieć Rodneyowi: "Dla mnie to ty jesteś najniższy rangą!".

Trudno było się dziwić zachowaniu wierzchowca. Obsesja Rodneya na punkcie woskowych krążków stawała się uciążliwa. Za każdym razem, gdy Poltifar spotykał kogoś na szlaku i wdawał się w krótką pogawędkę, łasica dyskretnie wyciągała odznakę morświna i wbijała pytające spojrzenie w twarz adepta. W każdej napotkanej osobie Rodney widział potencjalnego Pancernego Delfina. Niestety szybko przekonał się, że na pustyni delfiny występują raczej sporadycznie.

Trzeciego dnia podróży zatrzymali się w Oberży "Pod Pękniętym Dzbanem". Według informacji, które udało mu się uzyskać od miejscowych hodowców bydła, znajdowali się zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od osady, w której mieszkały Córki Pustyni. Pomimo odpychającej nazwy, karczma sprawiała całkiem miłe wrażenie.

Budynek musiał mieć już swoje lata. Drewniane belki były ciemne od dymu, a nad szynkwasem wisiały suszone zioła i bukłaki ze starym winem. Przy długich, zniszczonych stołach gawędzili kupcy, natomiast wzdłuż lady siedziało kilku zmęczonych podróżą najemników. W czasie zamawiania posiłku adept zagaił jednego z nich, chcąc potwierdzić obraną wcześniej trasę. Wędrowiec zakręcił siwego wąsa, po czym wyjął z torby niewielką mapę. Adept z szerokim uśmiechem obserwował, jak nieznajomy wodzi palcem po wypłowiałym pergaminie, udzielając mu kilku rzeczowych wskazówek. Był to jeden z tych momentów, które nie wiedzieć czemu, napełniły go trudną do opisania radością. Opuszczenie Eterny i wkroczenie na nieznany szlak było dla niego jak odzyskanie wolności. Czuł się jak świeżo zatemperowany ołówek, który lekko muska kartkę i sam odkrywa, czym stanie się jego najnowszy szkic. Adept nie był tego świadomy, ale czekające go zadanie przypominało raczej skomplikowany, wielobarwny obraz. By go ukończyć, potrzebował nie tylko ołówka, lecz także wielu innych przyborów plastycznych. Jeden z nich znajdował się za murami Piaskowej Góry...

Czarna luneta i czarne zwierciadło

Po kilkunastu godzinach odpoczynku wędrowcy wznowili podróż i jeszcze przed zachodem słońca stanęli u bram pustynnej osady. Z opisów Natalii miasteczko jawiło się jako oaza gościnności, tymczasem musieli zderzyć się z wysoką, czarną bramą. Wrota miasteczka były zamknięte. W geście niezadowolenia adept skrzywił usta, po czym kilkukrotnie uderzył w potężne odrzwia. Nastał czas pełnego napięcia oczekiwania.

- Kim jesteś? - spytał mężczyzna zaraz po tym, jak w niewielkim otworze ukazała się jego ponura twarz.

- Poltifar, adept straży.

- Co robisz w okolicy?

- Mam sprawę do Córek Pustyni.

- Przybyłeś w złym czasie. Nie ma szans, by cię przyjęły.

- Coś się stało?

- To miejscowe sprawy.

- Posłuchaj, przyjacielu. Nie wiem, co jest grane, ale muszę porozmawiać z siostrą Moniką. Przyjeżdżam w imieniu jej przyjaciółki, Natalii Collins. To naprawdę coś ważnego.

Na wzmiankę o siostrze Monice wartownik wyraźnie się zmieszał i marszcząc brwi, wpatrywał się z uwagą w twarz adepta. Z zamyślenia wyrwały go słowa Rodneya.

- Poltifar awansował ostatnio do stopnia płetwala błękitnego. Jest przywódcą Pancernych Delfinów, powinieneś go wpuścić.

Mężczyzna rzucił łasicy przelotne spojrzenie. Po kilku sekundach podjął decyzję i zwrócił się do Poltifara:

- Poczekajcie chwilę. Wyślę kogoś do Matki Rozalii. Niech siostry same decydują.

Rodney odchrząknął i spojrzał znacząco na przyjaciela. Był święcie przekonany, że to jego wzmianka o płetwalu pchnęła sprawę naprzód.

Nastał czas długiego oczekiwania, który zrodził w sercu adepta kilka nurtujących pytań. Musiało wydarzyć się coś szczególnego i z każdą mijającą minutą Poltifar zdawał się wyczuwać narastające wokół nich napięcie. Mgliste przeczucie stało się rzeczywistością, gdy brama się rozwarła, a w powstałym wyłomie ujrzeli sylwetki trzech uzbrojonych mężczyzn. Towarzyszyła im kobieta ubrana w szarą tunikę.

- Witaj - przywitała się Matka Rozalia, patrząc mu prosto w oczy. - Jesteś przyjacielem Natalii Collins?

- Zgadza się.

- Podaj jej kolor oczu, kolor włosów i najbardziej irytującą cechę charakteru.

- Jest prostsze rozwiązanie. W plecaku mam jej list. To powinno wyjaśnić sprawę - zaproponował mężczyzna.

- Dobrze, przeczytam go. Jednak nie wejdziesz do środka, dopóki nie odpowiesz na moje pytania.

- Niebieskie oczy, brązowe włosy. A co do wady...

- Natalia jest uczulona na ananasy...- wtrącił się Rodney.

- Tak, Rodney, brawo! - oburzył się Poltifar. - To jest jej główna wada!

- A więc? - niecierpliwiła się Matka Rozalia.

- Hmm... pomyślmy. Jest nieco uparta i łatwo ulega emocjom. Odnoszę też wrażenie, że lubi być w centrum uwagi i łatwo pakuje się w kłopoty.

- Wystarczyłaby jedna wada - otrzymał delikatną reprymendę.

- Okej, co teraz? - zapytał zniecierpliwiony adept. - Drugi etap to wykrywacz kłamstw czy od razu wpakujecie mnie do kotła z wrzącą smołą?

Przełożona przez dłuższą chwilę przyglądała się nieznajomemu. Próbowała go rozgryźć. Poltifar był wysokim mężczyzną o niebieskich oczach, które potrafiły dostrzec znacznie więcej, niż większość ludzi chciałaby pokazać. Miał stosunkowo długie, ciemne włosy i nieco jaśniejszą brodę, która nadawała jego postaci powagi. Nie wiedzieć czemu, szary strój adepta nie do końca do niego pasował.

Choć na pierwszy rzut oka osoba Poltifara nie budziła zbyt dużego zaufania, Matka Przełożona nauczyła się nie oceniać książek wyłącznie po okładce. Co prawda surowe spojrzenie mężczyzny i zmarszczone brwi wskazywały na gwałtowny, nieco burzliwy temperament, jednak w tych samych oczach dostrzegła również szlachetny błysk oraz pragnienie sprawiedliwości. Kolejną cechą, która przykuła jej uwagę, była jego żelazna determinacja. Wystarczyło przelotne spojrzenie, by w sercu przełożonej zrodziło się przekonanie, że adept należy do osób, które potrafią dotrzymać danego słowa i które niezwykle rzadko zmieniają zdanie.

- Wybacz nam chłodne przyjęcie - rzekła wreszcie. - Twój opis pasuje do Natalii, wierzę ci. Gdy usiądziemy przy jednym stole, wyjaśnię wam, dlaczego zaczęliśmy od kilku pytań.

Po tych słowach kobieta wprowadziła ich do osady i szybkim krokiem ruszyła w stronę Piaskowej Góry. Wokół panowała pełna napięcia cisza, zupełnie jakby cała osada wstrzymała oddech i szykowała się do odparcia wrogich wojsk. Na ulicach panował wzmożony ruch, jednak prawie nikt nie rozmawiał. Było coś jeszcze, coś, co dotyczyło Córek Pustyni. Na widok przełożonej ludzie przystawali w miejscu i świdrowali ją wzrokiem. Z jakiegoś powodu Matka Rozalia bardzo się spieszyła, zupełnie jakby chciała uciec przed tymi palącymi spojrzeniami.

Przekroczyli wreszcie próg siedziby Córek Pustyni i natychmiast wokół nich zaroiło się od sióstr. Gdy adept obejrzał się przez ramię, zobaczył, jak jedna z nich rygluje drzwi, zabezpieczając je na koniec żelaznym łańcuchem. Od kilku dni nikt nie miał prawa wstępu na Piaskową Górę, dlatego pojawienie się Matki Przełożonej w towarzystwie nieznanego mężczyzny wywołało wśród nich wielkie poruszenie. Rozalia, niczego nie tłumacząc, zaprowadziła Poltifara do jednego z budynków w centrum osady, a następnie poprosiła dwie siostry żeby weszły razem z nimi. Usiedli przy stole i adept podał przełożonej list będący odpowiedzią Natalii na jego prośbę o przesłanie lunety. Gdy Matka Rozalia skończyła lekturę, na jej twarzy pojawił się trudny do rozszyfrowania uśmiech.

- Panie adept. Bierz pan tę lunetę jak najdalej stąd...

- Gratis dorzucimy siostrę, która z niej korzystała - zażartowała piegowata kobieta siedząca obok.

- Dobrze, karty na stół - zaproponował Poltifar, uderzając otwartymi dłońmi o blat. - Co tu jest grane?

Matka Rozalia westchnęła przeciągle i wzniosła oczy ku niebu. Najwyraźniej sama nie mogła uwierzyć w to, co zaszło.

- Mamy poważne problemy - wyznała. - Wszystko zaczęło się w momencie, gdy siostra Monika pożyczyła od Natalii lunetę i rozpoczęła śledztwo. Przez dłuższy czas obserwowała górników, którzy prowadzą prace wydobywcze w Sola Mons. Wpadła na trop jakiejś większej intrygi i naraziła się bardzo wpływowym ludziom. Niestety, sprawa nie dotyczy samej Moniki. Przez tę sytuację cała wspólnota jest teraz na celowniku mafii i żadna z nas nie czuje się bezpiecznie.

- Obawiacie się, że ci ludzie spróbują zrobić jej krzywdę?

- Obawiamy?! - zapytała trzecia siostra. - Dwa dni temu próbowali ją porwać!

- Lepianka siostry Moniki stoi tuż przy zewnętrznym murze - pospieszyła z wyjaśnieniem Matka Rozalia. - W zeszły wtorek kilku mężczyzn zdetonowało materiał wybuchowy i wdarło się do jej chatki. Powstał chaos i zanim zdołałyśmy połapać się w sytuacji, sprawców już nie było!

- No, ale chwila... Porwali ją czy nie?

- Nie było jej w lepiance! - wyznała piegowata siostrzyczka. - Na szczęście Monika obudziła się około północy i wyszła z chatki. Nie mogła zasnąć, dlatego włożyła dzienny strój i aż do rana spacerowała wokół centralnego ogrodu.

- Ta napięta sytuacja trwa już od jakiegoś czasu - oznajmiła Rozalia, oddając mu list. - Mieszkańcy od kilku tygodni skarżą się, że wokół osady krąży wielu podejrzanych typów. Niestety, po tym, co zrobiła Monika, nie ulega wątpliwości, że sprawa sama się nie wyprostuje. Burmistrz cały czas naciska, żebyśmy jakoś rozwiązały ten problem.

- Niby jak? - mruknęła piegowata siostrzyczka. - Jedyne, co możemy zrobić, to liczyć na jakiś cud.

- Monika musi zniknąć z osady, i to jak najszybciej - zawyrokował adept. - Wyślijcie ją w jakieś bezpieczne miejsce. W Doldmoore jest niewielki garnizon straży.

W odpowiedzi Matka Rozalia pokręciła przecząco głową.

- Obawiam się, że to nie wystarczy. Doldmoore jest zbyt blisko - stwierdziła. - Musisz wiedzieć, że ci ludzie nie cofną się przed niczym. Ich banda to coś więcej niż zwykła grupa przestępcza.

Adept chciał zadać kolejne pytanie, jednak przełożona uprzedziła go, mówiąc:

- Im mniej wiesz, tym lepiej dla ciebie. Weź lunetę i ruszaj w drogę. Zapewne masz własne zmartwienia.

Na tym zakończyli krótką naradę. Nadszedł czas, by zamienić dwa słowa z główną bohaterką minionych wydarzeń. Gdy przekroczyli próg chatki siostry Moniki, adept doznał prawdziwego szoku. Spodziewał się zastać zwiniętą w kłębek, przestraszoną antylopę, tymczasem napotkał pobudzoną do walki lwicę. Młoda kobieta z impetem przechadzała się po pokoju, mrucząc pod nosem jakieś ledwo słyszalne słowa. Jej twarz pokryta była ognistym rumieńcem i cała postura mówiła wyraźnie: "Jestem gotowa do boju!".

- Siostro Moniko, wystarczy - upomniała ją Matka Przełożona. - Masz gościa.

Na krótką chwilę twarz gospodyni przybrała nieco łagodniejszy wyraz, jednak widząc stojącego w progu mężczyznę, natychmiast zmarszczyła brwi. Był to moment, w którym zderzyły się dwie silne osobowości i żadne z nich nie zamierzało odezwać się jako pierwsze. Pod wpływem przedłużającej się ciszy z piersi Matki Rozalii wydobyło się kolejne westchnienie i po raz kolejny oczy przełożonej zwróciły się w stronę nieba. W końcu powiedziała:

- To Poltifar, adept straży. Macie wspólny temat, bo nasz gość zna Natalię. Jest jej przewodnikiem.

Mimo wagi przedstawionych faktów twarz Moniki nawet nie drgnęła. Od dwóch dni była w trybie bojowym i nie zamierzała silić się na żadne uprzejmości.

- Czyżby, droga Matko? - spytała, cały czas obserwując nieznajomego.

- Tak. Przyjechał zabrać ten nieszczęsny Sangalin.

- Pfff, po moim trupie! - oburzyła się tamta. - Bez tej lunety nie dokończę swojego dochodzenia!

- Obawiam się, że jeśli nie zostawisz tego śledztwa, to powiedzenie "po moim trupie" może się spełnić - upomniał ją adept. - Żarty się skończyły. Sangalin może ściągnąć na ciebie śmiertelne kłopoty.

Nastał krótki moment ciszy. Nieoczekiwanie Monika podeszła do biurka i wyciągnęła z szuflady lunetę. Ktoś mógłby pomyśleć, że siostra zamierza oddać artefakt, jednak w tym wypadku doznałby nie lada zawodu. Kobieta przyłożyła węższą końcówkę Sangalinu do oka i zaciskając usta, wpatrywała się z uporem w twarz adepta.

- W przedszkolu ukradłem klamerkę - wyznał mężczyzna.

Choć żart miał w sobie potencjał, by nieco rozładować napięcie, Monika nie zamierzała tak łatwo odpuścić. W ten sposób przez kilka kolejnych sekund soczewka lunety odbijała postać zniecierpliwionego adepta.

- Wystarczy - poleciła Matka Rozalia i wyciągnęła rękę po Sangalin. - Musisz definitywnie zakończyć śledztwo i zacząć przygotowywać bagaże. Przykro mi, ale na jakiś czas będziesz musiała opuścić osadę.

Te słowa najwyraźniej bardzo zaskoczyły Monikę. Gdy tylko odjęła lunetę od oka, dało się zobaczyć, że jej twarz była biała jak kreda.

- Co rozkażecie, Matko... - szepnęła, spuszczając wzrok.

W tej samej chwili głos zabrał Rodney. Fakt, że przez ostatnie dziewięćdziesiąt sekund nie palnął żadnej gafy, powinien zostać odnotowany w Księdze Rekordów Guinnessa.

- A może Monika pojedzie z nami? - zaproponował gryzosapiens.

Niestety spojrzenie Poltifara uświadomiło mu, że nowy rekord nie przekroczył granicy dwóch minut.

- Dobrze, chyba nie muszę tego komentować - podsumował. - Bierzemy lunetę i z samego rana ruszamy w dalszą drogę.

Matka Przełożona odwzajemniła jego uśmiech i wręczyła mężczyźnie drogocenny Sangalin.

- Miło cię było poznać, Poltifarze. Zapewne czeka was po drodze wiele przygód. Oby wszystkie zakończyły się pomyślnie.

W rzeczy samej... sprawne odzyskanie lunety było niczym ukończenie ich pierwszej misji. Poltifar postanowił przenocować w jednej z tutejszych karczm i skoro świt wznowić podróż. Kładąc się spać, układał plan jutrzejszego dnia. Jednak nie był świadomy, że w tym samym czasie na Piaskowej Górze toczy się burzliwa dyskusja. Przebieg nocnych rozmów okazał się mieć ogromny wpływ na ich dalsze przygody.

***

Nie ma na świecie nic bardziej podłego niż bycie przeciętnym. Tak twierdził jego dziadek, Ronald Everest. Tak uważał jego ojciec, Rajmund Everest. I tak samo uważał Ringo. Ringo Everest.

Niestety, minęły już trzy semestry, a jego obecność w Akademii wciąż nie wzbudzała oczekiwanego zainteresowania. Chłopak czuł narastającą frustrację. Robił przecież wszystko, żeby wyróżnić się z tłumu szarych uczniów. Miał farbowane włosy, drogi kapelusz z Australii, bransoletki wokół nadgarstka oraz skórzaną kamizelkę.

Z początku jego niezwykły ubiór i tajemnicza osobowość rzeczywiście pomogły mu stworzyć ciekawy wizerunek. Niestety wszystko runęło w momencie, gdy pewien uczeń nadał mu upokarzającą ksywkę. Poszukiwacz zwrócił uwagę na dziwny kapelusz oraz na wielką kieszeń w kamizelce. To wystarczyło, by wymyślić mu przezwisko "Kangur Dingo". Pseudonim szybko podchwyciły inne dzieciaki i od tej chwili nikt nie traktował go poważnie.

Ringo czuł się upokorzony i zaczął wyładowywać złość na innych uczniach. Szczególną zazdrość czuł w stosunku do innego Poszukiwacza, Karola. W oczach Ringa chłopak był zwykłym szczęściarzem. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego to właśnie Karol został wytypowany do reprezentowania ich profesji w tegorocznym turnieju. Przecież, zestawiając ich ze sobą, każdy musiałby przyznać, że Ringo przewyższa go w każdej kategorii: był atrakcyjniejszy, silniejszy, sprytniejszy i radził sobie lepiej w niemal każdej dziedzinie nauki.

Jednak najwięcej zazdrości budził w nim fakt, że Karol miał kilkoro naprawdę bliskich przyjaciół. Największą zagadką była Natalia Collins - dziewczyna, która stała się jego skrytą miłością. Uczennica podobała mu się z wyglądu, ale przede wszystkim imponowała mu jej osobowość. Miał nosa do ludzi i od pierwszej chwili wiedział, że kryje się w niej coś niezwykłego. Wystarczyło przytoczyć kilka wydarzeń z jej życia: natychmiastowy przydział do Rycerzy, spektakularna wygrana w pierwszym turnieju, dołączenie do Trio Fą Fą, zagadkowe zniknięcie ze sterowca, a ostatnio - zwycięstwo w konkursie plastycznym i nadchodzący wyjazd do Braugentin.

Ringo marzył, że pewnego dnia stanie się członkiem Fantastycznej Siódemki. Wiedział, że przynależność do grupy Błękitnego Kolibra mogłaby być dla niego antidotum na przeciętność. Od czasu, gdy uczniowie zaczęli wołać na niego Kangur Dingo, jego jedynym kolegą był fajtłapowaty Pomocnik Straży, Mały Johnny. Ringo trochę wstydził się tej znajomości, ale mimo to spędzali razem sporo czasu i Johnny stał się powiernikiem wielu jego sekretów. Mimo to nie mówił mu o wszystkim...

Gdy pewnego wtorkowego popołudnia do jego pokoju trafiła tajemnicza paczka, Ringo zachował tę informację dla siebie. Na powierzchni czarnej szkatułki widniał tylko numer jego pokoju, bez imienia i bez adresu nadawcy. W środku znajdował się niezwykły przedmiot: czarne lusterko. Przez kilka minut chłopak badał zwierciadło i z zaciekawieniem przypatrywał się jego ostrym krawędziom.

Pierwszym szczegółem, który przykuwał uwagę, były czarne zdobienia. Przypominały splątane gałęzie, z których wyrastały także czarne, kolczaste róże. Na dole wyrzeźbiono symbol otwartej dłoni, a na samej górze wykuto diament otoczony kilkoma srebrnymi symbolami. Sama powierzchnia lustra była mocno porysowana i Ringo nie widział swojego odbicia. Szukając wyjaśnienia, czym jest niezwykły przedmiot, chłopak natrafił na coś w rodzaju instrukcji obsługi. Na odwrocie przedmiotu widniał grawerunek:

~ Zwierciadło Marzeń ~

Wszystko da się kupić.

Wypowiedz marzenie.

Wykonaj zadanie.

Wyciągnij rękę.

Ringo nie był przesądny, więc w pierwszej chwili uznał to za głupi dowcip. W głębi serca obawiał się, że po drugiej stronie zwierciadła jest ktoś, kto go obserwuje i tylko czeka, aż zrobi z siebie pośmiewisko. Mimo początkowego poirytowania w jego sercu pojawiła się wyraźna satysfakcja. Przesyłka sprawiła, że poczuł się wyróżniony, dlatego przez resztę dnia ukradkiem zerkał w stronę niezwykłego przedmiotu. W końcu coś w nim pękło i postanowił go przetestować. Wyszeptał:

- Mam marzenie... Chcę czekoladę z nadzieniem truskawkowym.

Niemal natychmiast powierzchnia lustra zafalowała i przybrała ciemnozielony kolor. Choć na porysowanym szkle nie pojawił się żaden obraz, z wnętrza lusterka przemówił jakiś łagodny, kobiecy głos:

- Małe marzenie, małe zadanie. Powiedz, jak się nazywasz?

- R-ringo E-everest - wyjąkał, opanowując drżące dłonie.

Lustro przyjęło jego odpowiedź w milczeniu. Chłopak czekał cierpliwie przez kilka minut, jednak nie wydarzyło się nic szczególnego. Rozdrażniony, rzucił zwierciadło na łóżko i zaczął nerwowo przechadzać się po swoim pokoju. Sam nie wiedział, co oburzyło go bardziej... To, że lusterko nie zadziałało, czy może raczej fakt, że uwierzył w jego niezwykłe właściwości jak jakiś przedszkolak.

Czekało go jednak nie lada zaskoczenie. Niespodziewanie rozległ się donośny dźwięk, który przypominał uderzenie w metalowy gong. Gdy wszystko ucichło, leżące na łóżku lusterko zaczęło połyskiwać złotym światłem i już w następnej chwili w powietrze wystrzelił jakiś przedmiot. Ringo totalnie spanikował. Przerażony, wyskoczył na korytarz i zatrzasnął za sobą drzwi. Sytuacja wyraźnie go przerosła i przez najbliższą minutę Poszukiwacz starał się wyrównać oddech i uspokoić szaleńczo kołaczące serce. Kiedy w końcu doszedł do siebie, zajrzał do pokoju przez dziurkę od klucza.

Wnętrze wyglądało całkiem normalnie. Wszedł do pokoju i zdumiony stanął przy łóżku. Na brązowym kocu leżała czekolada z nadzieniem truskawkowym.

Komnata Czasu

Wprawdzie dla uczniów Akademii Miraculorum rozpoczęły się ferie, ale Fantastyczna Siódemka nie miała zamiaru próżnować. Cały czas miała w pamięci krwawe zaćmienie księżyca i budzący się w sercach niepokój. Każdy z nich czuł, że należy działać i podążać za wskazówkami Galmatiela. Przyjaciele zabrali gramofon, winylową płytę oraz kolibrowy kluczyk i udali się do Drewnianej Sali.

Zaraz po tym, jak w komnacie ze zbrojami rozbrzmiał klasyczny przebój Franka Sinatry, Fantastyczni mogli przekonać się o prawdziwości słów Krzepkiego Gustawa. Pierwsze nuty utworu sprawiły, że sędziwa zbroja drgnęła niespokojnie, zupełnie jakby zbudziła się z głębokiego snu. Mimo to Głuchy Olgierd nie opuszczał kamiennego piedestału. Wszystko zmieniło się w momencie, gdy rozbrzmiał aksamitny głos Sinatry. Nagle żelazny staruszek zeskoczył z podwyższenia i robiąc wielkie susy, zaczął sunąć po parkiecie z trudną do wyrażenia gracją. Rycerz wyciągnął przed siebie żelazne ramię, sprawiając wrażenie, jakby obejmował nim niewidzialną tancerkę.

Oprzytomniawszy wreszcie, siódemka przyjaciół doskoczyła do piedestału i z wypiekami na twarzy wbiła wzrok w jego marmurową powierzchnię. W miejscu, gdzie wcześniej stała stopa rycerza, przyjaciele dostrzegli niewielką szczelinę. Natalia drżącą dłonią umieściła w otworze kolibrowy kluczyk i wśród cichego westchnienia przypatrywała się tajemniczym napisom ukazującym się wzdłuż okrągłych krawędzi płyty. W następnej chwili dał się słyszeć przeciągły, głuchy dźwięk zwiastujący uruchomienie jakiegoś niewidocznego mechanizmu. Podczas gdy litery traciły wyrazistość, płyta zaczęła nieznacznie się unosić, odsłaniając tym samym podziemne przejście.

- To co? Kto idzie pierwszy? - spytała Karolina. - Ja zostanę na górze i będę pilnować gramofonu.

Zebrawszy całą odwagę, Natalia weszła do tunelu i zaczęła opuszczać się po przymocowanej do ściany drabince. Szyb był tak wąski, że uczennica ramionami muskała jego chropowate ściany. Jeden po drugim uczniowie schodzili na dno tajemnego przejścia i już po chwili stanęli naprzeciw kolejnego ciemnego tunelu.

- Jest tam coś ciekawego?! - krzyknęła z góry Karolina.

- Jest jakiś kamienny tunel, ale nie widać wyraźnie. Musimy włączyć latarki - odpowiedziała Nati.

Spragnieni odpowiedzi, ruszyli przed siebie. Korytarz okazał się dość krótki i prowadził do zaskakująco obszernej sali. Odkryte pomieszczenie było istną zagadką... Latarki roztaczały wokół nich sfery bladego światła, a odkrywane w ciemności kształty mieniły się w jego blasku niczym szlachetne minerały. Tutaj wszystko błyszczało różnokolorowym światłem i sprawiało wrażenie, jakby nie zostało stworzone ludzką ręką.

Komnata miała kilkadziesiąt metrów średnicy i została zaprojektowana na planie koła. Wzdłuż ścian wzniesiono kilkadziesiąt potężnych kolumn, które sięgały do połowy wysokości sufitu i dzieliły komnatę na dwa pierścienie: wewnętrzny i zewnętrzny. Gdy uczniowie minęli linię kamiennych słupów i stanęli bliżej centrum, dokonali kolejnego odkrycia. Na środku sali znajdowała się ogromna klepsydra, obok której znaleźli siedem pergaminów. Wszystkie leżały na posadzce, ułożone w owalnych zagłębieniach. Uczniowie rozeszli się po komnacie i wnet odkryli, że barwy okręgów oraz znajdujące się na nich symbole odpowiadają siedmiu szkolnym profesjom. Wszystko wskazywało na to, że pergaminy są niezapisane. Była to jednak iluzja.

Gdy tylko Natalia chwyciła przedmiot do ręki, wyraz jej twarzy uległ zmianie. Uczennica ujrzała krótki wiersz następującej treści:

Na drodze do twierdzy spotykasz pokusy.

Czy pijąc herbatę, pijesz też fusy?

Walcz na tym świecie, by dotrzeć do celu,

Dzielnych rycerzy nie ma zbyt wielu.

Natalka zmarszczyła brwi. Gdy tylko odczytała wiersz, czarne litery zaczęły rozlewać się po pergaminie, tworząc zarys tajemniczej mapy. Z początku formowały bliżej nieokreślone kształty, jednak już po chwili zaczęła rozpoznawać kontury kamiennych schodów. Stopnie prowadziły przez kilka krain i kończyły się w oparach jasnego obłoku, zza którego dostrzegła zarys tajemniczego zamku. Z wnętrza twierdzy biło zachwycające światło, którego promienie zdawały się być czymś żywym...

Światło spływało w dół pergaminu, zupełnie jak spływają krople deszczu po szybie. Gdy jego promienie docierały do jakiejś krainy, wszystkie rzeki, polany i knieje zaczynały kołysać się pod wpływem podmuchów delikatnego, atramentowego wiatru. Światło dotarło wreszcie na sam dół mapy, a na powierzchni rozległego bagna zaczęły pojawiać się bąbelki. Tuż obok ukazał się elegancki napis: "Smartfonowe Bagna".

- Okej... Czy ktoś może mi powiedzieć, co tu jest grane? - Zofia oprzytomniała jako pierwsza.

- Ale jazda - szepnęła Astrid, zerkając przez ramię Jakuba. - Wy też widzicie ten zamek i to światło?

- Tak... Są w lewym górnym rogu - przytaknęła Natalka, jednocześnie nachylając się nad pergaminem. - Spójrzcie na dół. U mnie jest narysowane wielkie, bulgoczące bagno, a obok napis: "Smartfonowe Bagna"!

- Też widzę to światło, ale nie widzę żadnych bagien - wtrącił Josip. - U mnie w tym miejscu jest czarne zagłębienie w ziemi i napis: "Kotlina Snu".

Po krótkiej wymianie zdań stało się jasne, że mapy nieco się od siebie różnią. Elementem wspólnym była świetlista twierdza oraz znajdujący się na dole symbol starodawnej klepsydry. Przyjaciele nie mieli pojęcia, co jest grane, i teraz każdy z nich spoglądał w kierunku olbrzymiego przedmiotu, który znajdował się w centrum komnaty. Gdy podeszli bliżej, zdali sobie sprawę, że szkło klepsydry jest jedynie iluzją, a przechodzący przez wąski przesmyk piasek nie zachowuje się naturalnie. Spadał na podłogę i układał się w wyraźny napis:

Choć czas przemija bezpowrotnie,

Wysiłek opłaci się stukrotnie.

Weź garść piasku w ręce swoje,

Szanuj go, a wygrasz liczne boje.

- Jakieś pomysły? - zapytał Jakub.

- Nooo... - zamyślił się Karol, nachylając się nad literami. - Mamy tu wielką, dziwną klepsydrę.

- Karol, jestem pod wrażeniem - pochwaliła go Astrid. - Nic nie umknie twojej uwadze. Jeszcze powiedz nam, jak nazywają się te drobne żółte ziarenka na podłodze i będziemy mogli z czystym sumieniem wracać na górę.

Karol przyjął słowa koleżanki jako szczery komplement i sięgnął dłonią po piasek. Gdy tylko jego palce musnęły napis, chłopak niespodziewanie krzyknął i straciwszy równowagę, przewrócił się na ziemię.

- Co jest?! - spytali Fantastyczni.

- Nie mam pojęcia, sami zobaczcie! - zawołał oszołomiony Poszukiwacz. - Albo chwila... Spróbuję jeszcze raz.

Jednak nikt nie czekał, aż Karol dotknie piasku po raz drugi. Szóstka przyjaciół zbliżyła się do klepsydry i teraz każdy z nich wyciągnął rękę. Kiedy Natalka kucnęła i musnęła jedną z liter, jej ciało natychmiast przeniosło się do innej rzeczywistości. Jej włosy rozwiał ciepły wiatr, a oczy oślepił intensywny rozbłysk światła. Oszołomiona dziewczyna odruchowo podniosła rękę i odchyliła się do tyłu, co skończyło się powrotem do komnaty i lądowaniem na kamiennej posadzce.

Nastolatka rozejrzała się wokół. Większość jej przyjaciół skończyła tak samo jak ona i tylko Zofia wraz z Karolem cały czas kucali.

Natalka zmieniła strategię. Zamknęła oczy, po czym zgarnęła ręką garść piasku i stanęła na prostych nogach. Przez dłuższą chwilę nie otwierała oczu, pozwalając, by reszta zmysłów przyzwyczaiła się do szumu wiatru i cudownej woni tysięcy polnych kwiatów. Podniosła powieki dopiero wtedy, gdy doszedł do niej jakiś nieprzyjemny swąd. Przypominał jej zatęchłą wodę albo zapach butwiejących roślin.

Nastolatka znajdowała się na środku rozległej polany, którą z trzech stron okalały białe, kwitnące jabłonie. Znajdująca się pod jej stopami kamienna ścieżka nie prowadziła w kierunku drzew, lecz pięła się po zboczu trawiastego wzniesienia. Natalka ruszyła przed siebie, trzymając się kamiennego traktu. Droga była dość stroma, lecz gdy tylko wspięła się na szczyt zielonego wzgórza, teren stał się znacznie bardziej jednolity. Nie była to jednak jedyna zmiana. Z każdym kolejnym krokiem zielona trawa zaczęła tracić świeży wygląd i przybierała coraz ciemniejszą barwę. Pod jej stopami zaczęły pojawiać się kałuże wody i teraz Natalia wkroczyła na grząski, poprzecinany bajorkami teren. Szlak prowadził głębiej i głębiej w porośnięte gęstymi kępami moczary i musiała uważać, by nie zgubić drogi.

Nieoczekiwanie wokół niej zaczęły pojawiać się migoczące ogniki. Różnokolorowe kule światła z gracją igrały ponad powierzchnią wody. Nastolatka nie umiała oderwać od nich oczu, a jej kroki stawały się coraz bardziej ociężałe.

Ale fajne światełka... - pomyślała zachwycona, po czym przystanęła w miejscu. Jeden z ogników zdawał się ją zauważyć. W odpowiedzi zamigotał radośnie i uniósł się kilka razy zapraszając ją do wspólnej zabawy. Natalia, urzeczona jego pięknem, postąpiła krok w bok, nie czując nawet, jak jej stopa zanurza się w błotnistej ziemi. Gdy odchodziła metr lub dwa dalej, świetlik również uskakiwał w głąb moczar, jednak cały czas pozostawał na widoku. Uczennica stanęła wreszcie tuż przy nim. W tej samej chwili światełko zanurkowało pod wodę. Dopiero teraz nastolatka uświadomiła sobie, że jej zanurzone w wodzie stopy stoją na ekranie wielkiego smartfona. Uczennica ze śmiechem spostrzegła, że akurat wyświetlany jest fragment jej ulubionego serialu i utkwiwszy wzrok w ekranie, obejrzała krótką scenkę. Gdy postąpiła kilka kroków, film zaczął przesuwać się na dół, a w jego miejsce pojawiło się inne nagranie, tym razem przedstawiające dwa urocze kociaki.

- Jakie słodkie! - zachwyciła się Nati i piszcząc cichutko, przyglądała się bawiącym się zwierzakom.

Następnie wyświetliło się kilka filmów, które nie przypadły jej do gustu, dlatego biegnąc po powierzchni telefonu niczym na bieżni, przeskakiwała między kolejnymi filmikami. Mijały minuty, po nich kwadranse i całe godziny, a Natalia coraz zachłanniej wpatrywała się w błyszczący ekran.

Jej pogrążanie się w bagnie nie było tylko przenośnią. Za każdym razem, gdy Nati zaczynała biec po ekranie telefonu, ten zanurzał się nieznacznie, aż w końcu utknęła w błotnistej wodzie po samą szyję. Natalia oprzytomniała dopiero wtedy, gdy ekran całkiem zniknął z jej pola widzenia, a ona zaczęła zachłystywać się zgniłą wodą. Odór sprawił, że wróciła jej pełna świadomość, dlatego rozwarła dłoń i wypuściła z niej piasek. Nastolatka w mgnieniu oka wróciła do ciemnej komnaty i ujrzała obok siebie zaniepokojonych przyjaciół.

- Jesteś wreszcie! - krzyknęła Astrid. - Już myśleliśmy, że przeprowadziłaś się tam na stałe!

- Jak długo mnie nie było? - zapytał Koliber.

- Dobre pytanie - mruknął Jakub i podwijając rękaw bluzy, pokazał jej zegarek. - Zobacz sama.

- Wskazówki stoją w miejscu...

- U mnie jest to samo - wyznał Josip. - Albo mamy pecha i oba zegarki jednocześnie przestały działać, albo w tej komnacie czas stoi w miejscu.

- Na telefonie jest cały czas ta sama godzina. - Astrid rozwiała wszelkie wątpliwości. - Ta komnata musi mieć jakieś niezwykłe właściwości!

- W takim razie przyniesiemy tutaj Natalce materac - zaproponował Karol. - Może wreszcie się wyśpi.

- Tobie przyniesiemy gitarę - odpowiedziała Astrid. - Co prawda wieczność to wciąż zbyt mało, żebyś nauczył się na niej grać, ale ta komnata ma grube ściany. Przynajmniej nikt nie będzie musiał słuchać, jak ćwiczysz.

- Wracamy na górę? - zaproponował Josip. - Musimy ustalić, która godzina.

Uczniowie przytaknęli ochoczo i już po chwili dołączyli do Karoliny.

- Już?! - spytała blondyneczka, gdy w otworze pojawiła się uśmiechnięta twarz Jakuba. - Co tak szybko?

- Szybko? - zdziwił się tamten. - Jak długo nas nie było?

- Bo ja wiem... może cztery minuty? Może pięć?

Fantastyczna Siódemka nie traciła ani chwili. Zamknęli wejście do podziemi, wyłączyli muzykę i ruszyli ku wyjściu. Idąca na przedzie Astrid otworzyła drzwi i gwałtownie wychyliła głowę na korytarz. Zrobiła to raczej dla żartu, żeby rozśmieszyć przyjaciół, ale niespodziewanie zobaczyła coś, co ją zaniepokoiło. Na końcu korytarza ujrzała czyjąś przestraszoną twarz. Chłopak zniknął za rogiem i Astrid słyszała tylko, jak podglądacz zbiega po schodach. Wszyscy byli zaskoczeni, ale ostatecznie nie przejęli się tym zbytnio.

Tego dnia mieli tysiąc ważniejszych rzeczy do obgadania, dlatego spędzili w ich tajnej bazie całe popołudnie i wieczór. Przyjaciele rozmawiali o turnieju szkolnym, wyjeździe do Braugentin, i przede wszystkim o zbliżającym się przyjeździe Tereski i tajemniczej komnacie. Już na samym wstępie nazwali pomieszczenie Komnatą Czasu.

W trakcie zebrania Fantastyczni poprosili Natalię, żeby przypomniała im, jak brzmiały ostatnie wiersze Galmatiela i na ich podstawie zaczęli wysnuwać różne teorie. Najistotniejszą wskazówką był wierszyk, do którego Saliar dołączył kolibrowy kluczyk. Jego treść brzmiała następująco:

Jeden z postumentów czymś się różni,

Stoi tam zbroja, co nie tworzy próżni.

Gdy piedestał opuści, zbadaj uważnie,

Schodami ku twierdzy podążaj odważnie.

- Podsumujmy, co wiemy - zaproponowała Astrid, gdy jej koleżanka skończyła recytować wiersz. - Pod ziemią odkryliśmy Komnatę Czasu i siedem pergaminów. Pergaminy to tak naprawdę mapy alternatywnego świata, w którym każdy z nas napotyka różne przeszkody. Na mapie zostały wyrysowane schody, które prowadzą w gęstą mgłę, za którą istnieje źródło tajemniczego światła. Teraz pytanie do was. Czy możemy założyć, że schody prowadzą do twierdzy, o której wspominał Galmatiel?

- Założyć możemy - mruknął Karol. - Problem w tym, że nie mogłem pokonać żadnej z przeszkód. Nawet tej pierwszej.

- Nikt z nas nie mógł - uświadomił go Jakub. - Moim pierwszym zadaniem było pokonanie "Rzeki Gadżetów". Wstyd mi o tym mówić, ale gdy tylko wszedłem do wody, natychmiast zacząłem z niej wyławiać różne przedmioty. Była rakieta do tenisa, słuchawki, scyzoryk, wentylator, globus, toster, komiksy, toner do drukarki, kubek z odłamanym uchem, stary kołczan oraz tysiące innych przedmiotów... Wsadziłem wszystkie rzeczy do ogromnego plecaka i próbowałem przeprawić się na drugi brzeg rzeki. Niestety plecak był tak ciężki, że nie mogłem utrzymać się na powierzchni i w końcu poszedłem na dno. Odzyskałem świadomość dopiero wtedy, gdy zacząłem się topić.

- Od razu nasuwają się dwa pytania - zauważyła Nati, przykładając palec do ust i mrużąc oczy. - Dlaczego nie możemy pokonać przeszkody i dlaczego każdy z nas ma inny rodzaj pułapki?

Na tym zakończyli spotkanie. W drodze do Dworu Rycerzy Natalka zastanawiała się, w jaki sposób może pokonać "Smartfonowe Bagna". Serce podpowiadało jej, że ponowne spotkanie z Tereską może okazać się bardzo pomocne. Według informacji zawartych w liście przyjaciółka miała przybyć na miejsce tuż po zakończeniu drugiego turnieju. Na samą myśl o ponownym spotkaniu Tereski, nastolatka aż podskoczyła z radości i tanecznym krokiem weszła do Dworu Rycerzy.

- Jak tam, Collins?! - zagaił Kornel, gdy uczennica przechodziła obok jego fotela. - Jesteś gotowa do walki o pierwsze miejsce?

- No nie wiem - parsknęła Natalka i ziewnęła na pokaz. - Wszystko zależy od tego, czy uda mi się szybko zasnąć. Jeśli się nie wyśpię, to nie ma mowy, żebym wstała rano z łóżka.

- W takim razie poproś Alexa, żeby przed pójściem spać opowiedział ci, gdzie pracuje jego ojciec. Rozmawialiśmy o tym wczoraj wieczorem i od razu zasnąłem w fotelu.

- Jeśli to nie zadziała, niech Kornel opowie ci o swojej kolekcji porcelanowych sznaucerów - zaproponował Alex, jednocześnie stając za fotelem przyjaciela. - Zbiera je od dwóch lat. Podobno psycholog szkolny zasugerował, że musi znaleźć sobie jakieś hobby.

- Co ty gadasz?! - oburzył się osiłek.

- Nie musisz się ukrywać, jesteś wśród przyjaciół...

- Pamiętacie, że jesteśmy w jednej drużynie? - upewniała się Natalka. - Może do turnieju postarajcie się nie pozabijać?

- To są chłopacy! Oni czasem muszą utrzeć sobie nosa! - wtrąciła Klinka, jednocześnie zajmując miejsce naprzeciw Kornela.

- Nie chcesz usiąść? - zapytał Alex.

- Następnym razem - próbowała się wykręcić. - Dzisiaj cały dzień byłam poza pokojem. Moja Polly też potrzebuje odrobiny towarzystwa.

- Przydałby ci się drugi kot - zasugerowała Klinka.

Natalka nie rozwijała wątku - faktycznie była nieco zmęczona. Pożegnała znajomych gestem wzniesionej dłoni, po czym ruszyła w kierunku windy. Jednak ten dzień jeszcze się nie skończył i przygotował dla niej niespodziankę. Gdy dotarła na ósme piętro, z wrażenia aż przystanęła w miejscu. Tuż obok drzwi do jej pokoju stał jakiś ogromny, ciemny kształt. Co gorsza, nieznajomy patrzył prosto w jej stronę. Natalia działała instynktownie - chwyciła pochodnię i uskoczyła do tyłu.

- Coś za jeden? - spytała.

- Nazywasz się Natalia Collins?

- Nieee - odrzekła przeciągle, celowo wprowadzając go w błąd. - Jestem jej przyjaciółką.

- Nie wiesz, kiedy wróci do pokoju? Przed pójściem spać chciałbym się z nią przywitać.

- Wszystko super, tylko nie wiemy, czy ona podziela twoje pragnienia.

- Co masz na myśli?

- Czy to ładnie tak stać pod czyimiś drzwiami w ciemności? Mogłam przez ciebie dostać zawału! Kim jesteś?

- Mówią na mnie Mocarny Roland i została mi powierzona pewna szczególna misja - odparł nieznajomy. - Do Natalii przysłał mnie nieustraszony wojownik, książę Henryk.

- A gdzie Natalia poznała tego księcia?

- Jak to gdzie? Tutaj, w Akademii... Książę mówił, że bardzo mu pomogła.

Nastolatka nie widziała twarzy nieznajomego i cały czas nie potrafiła połączyć faktów. Poczuła mieszankę zakłopotania oraz rozbawienia.

- Ale że niby jak poznała tego księcia? Jesteś pewien, że chodzi o Natalię?

- Panienka Collins pomogła mu wrócić do formy. Podobno przestał walczyć, bo miał jakąś poważną kontuzję.

Ostatnie słowa były jak narodziny wszechświata, jak zapalenie w ciemnym pokoju tysiąca reflektorów.

- Henryk?! - zawołała oszołomiona nastolatka. - Przysłał cię Henryk?!

- Książę Henryk - poprawił ją nieznajomy.

Niewidzialny mur oddzielający tych dwoje runął w jednej chwili. Natalia uśmiechnęła się szeroko i podeszła do drzwi. Światło pochodni ukazało stojącą w progu zbroję turniejową, sprawiając, że dziewczyna rozdziawiła szeroko usta. Nigdy w życiu nie widziała rycerza, który dorównywałby mu wzrostem czy mógłby poszczycić się równie zachwycającym pancerzem. Kolos nie przypominał zwykłej zbroi turniejowej, a raczej żelaznego arystokratę lub dowódcę królewskiej gwardii.

- Nazywam się Mocarny Roland - powtórzył rycerz, chyląc czoło.

- W takim razie musisz mi powiedzieć, co to za misja - oznajmiła Nati. - Wprowadziłam cię w błąd. To ja jestem Natalia Collins.

Elderhold

Mężczyzna z politowaniem spojrzał na kasztanowego konia jadącego obok. Jednak dopiero widok siedzącej na jego grzbiecie Moniki sprawił, że z politowaniem spojrzał na samego siebie.

Córki Pustyni wpakowały go w nie lada kłopoty. Po całonocnej dyskusji siostry podjęły decyzję, żeby wykorzystać przyjazd adepta i poprosić, aby zaopiekował się na jakiś czas Moniką. Jednak kiedy zapukały do drzwi wynajętej w karczmie klitki, uśmiech szybko zniknął z ich twarzy. Otworzył im półprzytomny Poltifar. Mężczyzna śnił przed chwilą, że jest szefem restauracji, w której pracowały dzikie szympansy. Pracownicy podzieleni byli na kilka drużyn. Część małp otwierała tekturowe kartony, w których znajdowały się skórzane buty, po czym zabierały się do oddzielania skór od podeszw. Druga grupa wrzucała podeszwy na patelnie i słuchając wytycznych szefa, pilnowała, aby nie przypaliły się na rozgrzanym oleju. Jeszcze inne małpy kroiły pozostałości po butach w drobną kosteczkę, natomiast odzyskane sznurowadła wrzucano do wielkiego gara z wrzącą wodą. Restauracja Poltifara miała w zwyczaju podawać swoim klientom sporządzone ze sznurowadeł spaghetti.

Pod koniec snu do lokalu weszła krytyk kulinarna Monika i na wstępie oznajmiła, że lokal może stracić dziś kilka gwiazdek. Adept wystraszył się nie na żarty i zaczął sprawdzać smażące się na patelni podeszwy. Gdy postawiono przed kobietą talerz ze sznurowadłami oblanymi dżemem truskawkowym, pani krytyk wyciągnęła czarną lunetę. Przez kilka sekund patrzyła przez nią na spaghetti, po czym oznajmiła, że w daniu są robaki i że to dobrze, bo to kulinarny powiew świeżości. Choć zachwalała danie pod niebiosa, ostatecznie wystawiła restauracji tylko jedną gwiazdkę i bez słowa opuściła lokal.

Po tak absurdalnym śnie Matka Rozalia nie miała łatwego zadania. Przełożona przedstawiła mu wszystkie argumenty, które przemawiały za tym, by adept przyjął młodą siostrę do swojej dwuosobowej drużyny. Zrobiła to tak zręcznie, że mężczyzna potrzebował dłuższej chwili, aby przygotować swoją mowę obronną. Jego głównym argumentem były słowa, które powiedziała sama przełożona. Mianowicie, by adept nie zadawał żadnych pytań i nie próbował mieszać się w ich sprawy.

- Matka sama powiedziała, że mam dość własnych kłopotów i co tu dużo mówić... - w tej chwili adept zrobił krótką pauzę i spojrzał wymownie w stronę drzwi, za którymi czekała Monika. - Od razu widać, że wasza siostra ma temperament. A moje zadanie będzie wymagać dyskrecji! Wielkie dzięki, ale mam już na głowie Rodneya. Nie potrzeba mi dodatkowego balastu.

- Źle ją oceniasz - powiedziała poważnie Rozalia. - Wczoraj byłam wobec niej surowa, bo stała tuż obok. Nie chciałam, żeby pomyślała, że jestem zadowolona z tego, że Piaskowa Góra jest oblegana przez bandę zbirów. Ale to nie zmienia faktu, że wszystkie siostry są pod wrażeniem jej odwagi i determinacji. Przez ostatnie pół roku zebrała sporo informacji na temat grupy z Sola Mons i wykazała się dużą kreatywnością.

- Ja nie potrzebuję kreatywnych ludzi. Cały limit kreatywności wyczerpał już Rodney i te jego woskowe odznaki. Potrzeba mi ludzi rozważnych i dyskretnych. Jak to sobie wyobrażacie? Przecież kobieta w stroju Córki Pustyni będzie przykuwać uwagę!

- Już ustaliłyśmy, że Monika będzie podróżować w cywilnym przebraniu - oznajmiła Rozalia. - Może podawać się za twoją rodzoną siostrę.

Zszokowany adept zamrugał kilka razy. Trudno powiedzieć, co zaskoczyło go bardziej. Fakt, że siostry "już ustaliły" szczegóły podróży, czy może pomysł, że on i Monika są spokrewnieni.

- Mam dość własnych kłopotów - powtórzył i rozmowa zatoczyła koło.

Przełożona przez dłuższą chwilę patrzyła mu prosto w oczy, próbując przeniknąć spojrzeniem do jego wnętrza. Pod wpływem niespodziewanej myśli, spróbowała po raz ostatni:

- Twoje zadanie będzie wymagać szczególnego błogosławieństwa Nieba. Wierzę, że nasze spotkanie nie jest zwykłym zbiegiem okoliczności i że nasza siostra ma ci pomóc. Zobacz sam... Możesz zyskać wartościowego członka drużyny i przy okazji wybawić nas z arcytrudnej sytuacji. Elohim będzie czuwać nad pomyślnością twojej misji, tak samo jak czuwał nad bezpieczeństwem Moniki.

Choć adept sprzeciwiał się temu pomysłowi całym sobą, serce podpowiadało mu, że Matka Rozalia może mieć rację. Przeczuwał, że gdyby odmówił udzielania im pomocy, czułby w tej chwili nieznośną gorycz. W końcu zgodził się, jednak zarówno on, jak i jadąca obok kobieta nie skakali z radości.

Jedynym wygranym był Rodney. Łasica wręczyła siostrze żeton Pancernego Delfina i z wypiekami na pyszczku zaczęła wprowadzać nowego członka w kulisy ich tajnej organizacji. Niestety, Rodneya czekał zawód... Wiadomość o tym, że oficjalnie została pierwszym morświnem, wcale nie poprawiła Monice nastroju.

- Jeśli będziesz godnie reprezentować Pancerne Delfiny, za kilka miesięcy możesz awansować na narwala - pocieszał ją gryzosapiens. - Musisz tylko uważnie słuchać moich poleceń!

- A mogę zamiast tego wrócić do osady i dać się jednak porwać? - mruknęła tamta.

- Żadnych dąsów i żadnych rozkazów od Rodneya! Pamiętajcie, że zgodziłem się na ten szalony pomysł tylko pod jednym warunkiem - przypomniał Poltifar. - Macie oboje działać według mojego planu!

W rzeczy samej mieli plan. Pierwszym etapem ich wspólnej przygody była podróż do Elderhold - potężnej twierdzy znajdującej się na granicy dwóch królestw: Calvenoru oraz Quadiry.

W mieście przebywał tajemniczy arystokrata, dla którego adept zgodził się pracować. Przed oczami Poltifara jak żywy stanął teraz Denzire. Z jakiegoś powodu najbardziej zapamiętał jego zatroskaną twarz i zaniepokojone oczy. W przypływie szczerości starzec zasugerował mu, żeby uważał na nowego pracodawcę i żeby nie budował całego życia na relacji z Julią. Denzire najwyraźniej polubił Poltifara i być może miał wyrzuty sumienia. Zapewne przeczuwał, w co pakuje się młody mężczyzna i że krucha relacja z Julią wcale nie jest tego warta.

Mimo to adept nie odczuwał niepokoju. Prawdę powiedziawszy, nie mógł doczekać się wizyty w Elderhold i odwiedzenia kilku znajomych miejsc. Twierdza bardzo ściśle wiązała się z jego przeszłością oraz przekrętami, którymi wprawił w zachwyt cały świat przestępczy. Co ważniejsze, pod ulicami zamku mieścił się starożytny skarbiec, którego właścicielami i zarządcami byli przedstawiciele potężnej dynastii Harvensteal. Po wyczerpaniu znajdujących się pod ziemią złóż rezolitu właściciel kopalni - Kurtt Harvensteal - przekształcił ją w ogromny, pilnie strzeżony skarbiec. Od tego czasu Jaskółcza Jama stała się miejscem, gdzie wiele szemranych rodów lokowało swoje bogactwa.

Poltifar wyciągnął z kieszeni dwa antyczne medaliony i w milczeniu studiował ich misterne zdobienia. Pierwszy, diamentowy, otrzymał dwanaście lat wcześniej, gdy wykupił swoją skrytkę w podziemnym skarbcu. Drugi, srebrny, wręczył mu człowiek od Denzire jeszcze w Eternie. Oba przedmioty stanowiły bilet wstępu - przepustkę pozwalającą przekroczyć bramy starożytnego miasta.

Adept, przyjmując srebrną ozdobę, zachował obojętny wyraz twarzy. Nie chciał zdradzić, że doskonale zna położenie Elderhold ani że sam posiada medalion dający mu nieograniczone prawo wstępu. Fakt, iż dysponował dwiema przepustkami, a do ich kompanii dołączyła jeszcze Monika, był ciekawym zrządzeniem losu. Początkowo zamierzał przekazać srebrny medalion Rodneyowi, lecz w przypadku łasicy był on zbędny. Wystarczyło zdjąć z niego kamizelkę i nakazać milczenie. Rodney bez trudu mógł udawać wielkiego, oswojonego gryzonia.

- Poznaję to miejsce - rzekł adept, gdy zatrzymali się na niewielkiej polanie. - Jesteśmy już całkiem blisko.

- Jesteś pewny? - spytał Rodney. - Przez tę mgłę nie mamy zbyt dobrej widoczności.

- Pół godziny. Idzie ci coraz lepiej - pochwaliła go Monika.

Zwierzak wyprostował się na siodle i przyłożył obie łapy do pyszczka. Znów zapomniał, że dzisiejszy dzień miał być dla niego treningiem milczenia.

- Tak... kojarzę tę aleję klonów i charakterystyczny mur biegnący wzdłuż drogi. Przed nami znajduje się Hillpeak, malutka wioska leżąca nieopodal Elderhold.

- Skąd znasz to miejsce? - zapytała Monika - Nie sądziłam, że zaledwie pięć dni drogi od Doldmoore można znaleźć miejsce, gdzie jest tyle zieleni. Jaka jest historia tych terenów?

- Cóż... - zawahał się adept. - A co dokładnie chcesz wiedzieć?

- Jak powstało Elderhold i jaka jest jego historia? Mieszka tutaj wielu podejrzanych typów?

- Powiem tak... W momencie, gdy wejdziemy do twierdzy, w mieście będą tylko dwie uczciwe osoby. Cała reszta ma coś na sumieniu.

Monika popatrzyła na niego zaintrygowana. Z początku nie rozumiała, dlaczego adept wspomniał jedynie o ich dwójce, zapominając o Rodneyu. Jednak po chwili zdała sobie sprawę, że być może Poltifar wcale nie pominął łasicy i próbuje w ten sposób coś jej powiedzieć. Zanim odwróciła wzrok, na twarzy mężczyzny pojawił się zagadkowy uśmiech, a sam adept zaczął opowiadać o tajemniczym mieście.

Monika dowiedziała się, że Elderhold nie figuruje na żadnej z map, i fakt ten mówił sam za siebie. Choć istnienia twierdzy nie dało się utrzymać w całkowitej tajemnicy, częściowo pozwalało na to jej położenie. Miasto zostało zbudowane w rozległej kotlinie, zewsząd otoczonej niedostępnymi szczytami gór. Jedynym wejściem był wąski tunel, którego otwór znajdował się za kurtyną wodospadu, zwanego przez tutejszych Krwawym Spadłem. Tunel rozwidlał się na pięć mniejszych korytarzy, jednak tylko trzy z nich prowadziły do ukrytego miasta. Obranie niewłaściwej drogi mogło skończyć się tragedią...

Lokalizacja twierdzy sprawiała, że miasto nie potrzebowało murów - jego naturalną ochroną były wysokie skały. W centralnym punkcie miasta znajdowało się górskie jezioro, na środku którego wznosiła się Ruchoma Wieża. Specyficzna nazwa konstrukcji nie odnosiła się do samej budowli (która pozostawała przecież na swoim miejscu), lecz do rzucanego przez nią cienia. Wraz z przemieszczaniem się słońca cień Ruchomej Wieży pochłaniał coraz to nową część kotliny i zbudowane na planie koła miasto przypominało ogromny zegar słoneczny.

Twierdza Elderhold stanowiła całkowicie odrębny świat. Rządził nim szereg niepisanych zasad, które sprawiały, że miejsce to było zarówno fascynujące, jak i mroczne. Na szczycie hierarchii stało czterech archetonów Elderhold, zwanych Wielkimi Nawigatorami. Władcy nigdy nie pokazywali swoich twarzy i trwali w całkowitym milczeniu. Ponadto nosili identyczne stroje, a na głowie każdego z nich spoczywała korona, wokół której zawieszono ten sam rodzaj drogocennego materiału - aliasinu.

Ich całkowite milczenie i identyczne szaty uniemożliwiały rozpoznanie poszczególnych władców. Jedyną cechą odróżniającą każdego z nich był niewielki tatuaż na lewej dłoni przedstawiający jeden z czterech kierunków świata. Kierunki geograficzne odpowiadały lokalizacji czterech skrzydeł Ruchomej Wieży. Każde skrzydło należało do jednego z czterech Nawigatorów. Archeton południa zarządzał finansami miasta, Archeton północy - wojskiem, natomiast Archetonowie wschodu i zachodu zajmowali się kontrolą obywateli oraz sprawami związanymi z alchemią i poszukiwaniem Kalisium - piątego żywiołu.

W twierdzy obowiązywały ścisłe prawa i ich przestrzegania pilnowali Ishetari, zwani przez całą społeczność "Mówiącymi". Były okresy i pory dnia, w których mieszkańców twierdzy obowiązywał bezwzględny zakaz rozmów, jednak prawo to nie dotyczyło uprzywilejowanej grupy. Podobny przywilej odnosił się do prawa posiadania własnego domu, wychowywania dzieci oraz pracy na wyższych stanowiskach urzędniczych.

Jednym z najważniejszych założeń Elderhold był zakaz posiadania pieniędzy oraz dóbr materialnych, które najniższa klasa mogłaby uważać za swoją własność. Z założenia wszystko miało być wspólne, a każdy obywatel otrzymywał potrzebne dobra w zamian za posłuszeństwo wobec Wielkich Nawigatorów. To władze Elderhold decydowały o hierarchii społecznej oraz o wydarzeniach o charakterze duchowo-spirytystycznym. Ustalano okresy, w których przerywano pracę i całe miasto brało udział w obrzędach, które miały przyspieszyć odkrycie piątego żywiołu.

- To nie brzmi normalnie - podsumowała Monika i nerwowo zaczesała włosy.

- Uwierz mi - mruknął Poltifar - to dopiero wierzchołek góry lodowej.

- Jest szansa, że wyjdziemy z tego w jednym kawałku?

- Niewielka - zażartował mężczyzna, lecz po chwili klepnął się w udo i dodał: - Nieee... bez obaw. Jeśli będziecie mnie słuchać, nie grozi nam nic złego. Na wejściu dostaniesz biały płaszcz, który jest zewnętrznym znakiem twojego statusu społecznego. Biały kolor oznacza, że jesteś gościem, i o ile nie będziesz naruszać tamtejszych zasad, nikt nie ma prawa cię ruszyć. Nawet ubrani w czerwone płaszcze Ishetari będą odnosić się do ciebie z szacunkiem.

- Płaszcze oznaczają hierarchię?

- Tak, jest kilka kolorów. Oprócz wspomnianych białych oraz czerwonych są jeszcze szare, przeznaczone dla najniższego stanu. Niebieskie noszą arystokraci i wysocy urzędnicy, natomiast fioletowe są oznaką najwyższego statusu społecznego. Do noszących ich mężczyzn pod żadnym pozorem nie wolno się odzywać.

- To dziwne, że ludzie najniższego stanu godzą się na takie traktowanie. Wychodzi na to, że między nimi a tymi w fioletowych płaszczach istnieje prawdziwa przepaść.

- O fioletowych nie wiem zbyt wiele, ale mam pewne domysły. Mówią na nich Heraldzi i przypisany jest im tytuł Aldar. Przypuszczam, że mają szczególne przywileje i zobowiązania wobec Wielkich Nawigatorów.

- Są jeszcze jakieś inne płaszcze? - zapytała Monika.

Poltifar w milczeniu patrzył przed siebie. Sprawiał wrażenie, jakby nie usłyszał pytania. Zamiast tego oznajmił:

- Człowiek od Denzire powiedział, że moim pierwszym zadaniem będzie spotkanie się z jednym z Heraldów, Aldarem Akarisem. Pierwotnie planowałem samemu przemycić Sangalin i spróbować zajrzeć do jego umysłu, ale twoja obecność znacznie ułatwia zadanie. Wystarczy, że będziesz nas obserwować z bezpiecznej odległości i kto wie? Może luneta zdradzi jakieś ważne informacje.

- Okej, ale w jaki sposób wszedłeś w kontakt z tym człowiekiem? Dlaczego w ogóle będziesz z nim rozmawiał?

W tym momencie adept spojrzał Monice prosto w oczy i odpowiedział tak spontanicznie, że nie było mowy o żadnej grze aktorskiej.

- I tu jest problem, bo sam nie wiem, jak to się stało - zaśmiał się. - Wiem tylko jedno. Ci ludzie są wrogami Królestwa i szpiegowanie ich może być dla straży bardzo użyteczne.

Monika wyraźnie chciała zadać kolejne pytanie, jednak tym razem ugryzła się w język.

Wędrowcy kontynuowali podróż. Już wkrótce Poltifar odnalazł niepozorny piaszczysty szlak, który wiódł przez wyżynę porośniętą ogromnymi paprociami. Z każdą chwilą ścieżka stawała się coraz bardziej stroma, natomiast opadająca mgła odsłaniała kontury brunatnej ściany. Cień góry okrył drużynę Poltifara i teraz trójka podróżnych obchodziła szczyt od zachodniego zbocza. Po kilkunastu minutach ciszy adept wreszcie zapytał:

- Słyszysz to?

- Co jest? - spytała Monika, wyrwana z zamyślenia. - Rodneyowi znowu burczy w brzuchu?

- Oby nie! Jesteśmy w górach, jego burczenie może wywołać lawinę kamieni!

- Wypraszam sobie. Przecież dopiero co jadłem!

- Widzisz? - zaśmiał się mężczyzna. - Nawet nie zaprzecza.

- Poczekaj, coś słyszę... - powiedziała Monika, nadstawiając uszu. - To... wodospad?

- Krwawe Spadło - potwierdził.

Drużyna Poltifara dotarła wreszcie do celu podróży. Zsiedli z koni i ostrożnie ruszyli ku ścianie wody, która z hukiem uderzała o półkę skalną. Poltifar przywarł do ściany i prowadził swego rumaka ku ukrytemu wśród skał przejściu. Nagle mężczyzna wstrzymał pochód i krzyknął do idących za nim towarzyszy:

- Wydaje mi się, że minęliśmy wejście! - oznajmił. - Musimy minąć Spadło i spróbować jeszcze raz.

- Jak mogliśmy je minąć? - zapytał Rodney.

- Brama wygląda tak samo jak skała, musiałem ją przeoczyć...

W ten sposób wędrowcy wyszli poza strefę wodospadu i raz jeszcze uformowali pieszą kolumnę. Niestety historia się powtórzyła i idący na czele Poltifar po raz drugi ominął wyryty na skale symbol. Udało się dopiero za trzecim podejściem.

- Jest! - krzyknął z wyraźną ulgą. - Widzę znak na ścianie, zaraz wejdziemy do środka!

Adept przyłożył dłoń do wyrytego w skale symbolu, wywierając nacisk. Już w następnej chwili dało się słyszeć głuchy dźwięk i skała zaczęła cofać się w głąb jamy, odsłaniając wąskie przejście. Drużyna przekroczyła próg skalnej bramy i stanęła na środku wąskiego korytarza.

- Kalisium. - W ciemnościach wybrzmiał głos Poltifara i wokół nich zrobiło się całkiem jasno.

- Te medaliony świecą w ciemności? - zdziwiła się Monika, przyjmując srebrny krążek.

- Nie tylko. Dzięki nim możemy wybrać właściwy korytarz i uniknąć śmiertelnych pułapek. Istnieje pewien tajny system zabezpieczeń, który wykorzystują wartownicy Elderhold. System jest zmienny i opiera się na cyklach roku. Mając medaliony i posługując się kalendarzem, jesteśmy w stanie wybrać bezpieczną trasę. Jaki dziś dzień?

- Środa - rzekła Córka Pustyni.

- Ale jaka data?

- Dziewiąty grudnia - dopowiedział gryzosapiens.

- Dzięki, Rodney. Tylko pamiętaj, od teraz zero gadania! Jesteś moim zastępcą i masz szansę udowodnić, że jesteś profesjonalnym szpiegiem.

Po tych słowach adept dłuższą chwilę wykonywał w głowie jakieś obliczenia, po czym zaczął majstrować przy swoim medalionie, obracając nim w dłoniach. Dopiero teraz Monika zorientowała się, że oba przedmioty składają się z dwóch ruchomych pierścieni. Gdy mężczyzna przekręcił zewnętrzny okrąg, w niewielkim otworze ukazała się jakaś cyfra.

- Dziewiąty grudnia oznacza, że mamy czterdziesty dziewiąty tydzień roku. Moniko, ustaw zewnętrzny pierścień na cyfrze czterdzieści dziewięć i odczytaj, co pojawi się w otworze bliżej centrum.

Kobieta wykonała polecenie i przez kilka sekund wpatrywała się w powierzchnię medalionu. Bijące z niego światło nieco ją oślepiało.

- Mam trójkę - rzekła wreszcie.

- Dobra, u mnie też. Wolałem się upewnić. Musimy wybrać środkowy korytarz.

- Co potem? - dopytywała.

- Na końcu tunelu spotkamy kilku wartowników. Zadadzą ci jedno nietypowe pytanie.

- Czy słodzi pani herbatę? - Monice zebrało się na żarty.

- Nie, ale byłaś blisko. Zapytają cię: Droga do Kalisium...?

- Nie musiałeś podpowiadać - zaśmiała się. - Za drugim razem sama bym zgadła.

- Masz odpowiedzieć: Wiedzie przez wodę.

- A czy zamiast tego mogę odpowiedzieć: Wiedzie przez herbatę?

- Oczywiście, że możesz. Ale jeśli chcesz jeszcze kiedykolwiek napić się herbaty, lepiej przemyśl to dwa razy.

- A ja co mam powiedzieć? - zapytał zaniepokojony Rodney.

Poltifar przez dłuższą chwilę patrzył na łasicę w milczeniu. Uznał, że cisza i surowe spojrzenie będą dla niego silniejszym upomnieniem niż choćby najcięższa reprymenda.

W tym samym czasie mechanizm za ich plecami zaczął zamykać wejście do jaskini, na powrót przysłaniając je kamienną płytą. Poltifar przez dłuższą chwilę wpatrywał się w miejsce, w którym jeszcze przed chwilą widzieli wodospad. Wyglądał jak ktoś, kto zastanawia się, czy nie zawrócić.

Zgodnie z zapowiedzią już niebawem dotarli do rozwidlenia i mieli do wyboru pięć ciemnych tuneli. Adept wybrał środkowy i przez kilka kolejnych minut szli w milczeniu, wsłuchując się w odgłosy kapiącej wody. Droga okazała się zaskakująco długa. Po kilku minutach weszli do szerokiej groty, w której stało dwóch groźnie wyglądających mężczyzn. Każdy z nich miał na sobie ciężki pancerz płytowy, a u pasa - dwuręczny miecz. W ciemnościach padło pytanie:

- Stać! Droga do Kalisium?

- Wiedzie przez wiatr - odpowiedział Poltifar, po czym pokazał mężczyźnie diamentowy medalion. Wojownik przyjrzał mu się uważnie, po czym zniknął w ciemnościach.

- Droga do Kalisium? - padło po raz drugi.

- Wiedzie przez wodę - odpowiedziała Monika, jednocześnie pokazując świecący przedmiot.

- A nie miało być: Wiedzie przez herbatę? - wyrwało się Rodneyowi.

Mężczyzna, który właśnie zrobił krok w stronę Moniki, nagle obrócił się i spojrzał w tamtym kierunku. Siedząca na ramieniu Poltifara łasica całkiem zesztywniała i adept musiał improwizować. Próbując naśladować głos Rodneya, powiedział pospiesznie:

- Wybaczcie... głupi żart.

Wartownik przez dłuższą chwilę wpatrywał się w twarz mężczyzny, usiłując zrozumieć całe zajście. Oba głosy wyraźnie różniły się od siebie. Na szczęście w tym samym momencie wrócił pierwszy wojownik i wręczywszy adeptowi złotą pelerynę, rozproszył uwagę kolegi. Poltifar założył ją na siebie i zapiął klamrę. Równocześnie modlił się w duchu, by wybryk Rodneya nie przeszkodził im w dostaniu się do twierdzy.

Drużyna odetchnęła z ulgą dopiero wtedy, gdy podano Monice biały płaszcz i gestem ręki wskazano wąski tunel. Do samego końca towarzyszył im jeden z wartowników. Gdy kompania doszła do ściany, mężczyzna położył dłoń na powierzchni wilgotnej skały. Po raz kolejny tego dnia usłyszeli głuchy dźwięk i ujrzeli przesuwającą się kamienną płytę. Mężczyzna obrócił twarz i zapytał po raz ostatni:

- Droga do Kalisium?

- Wiedzie przez Elderhold - odpowiedział Poltifar i ruszył w stronę światła.

Roland i niezapominajki

Choć Natalka okłamała Rolanda, rycerz nie miał jej tego za złe. Wręcz przeciwnie! Jeszcze na korytarzu zrobił jej krótki wykład o tym, jak ważne jest, by nie ufać nieznajomym. Tego samego wieczoru dziewczyna przekonała się, w jakim celu Mocarny Roland przybył do Akademii. Okazało się, że gdy tylko Henryk dowiedział się o ataku gargulców na sterowce i próbie zamachu na jej życie, postanowił zastosować "środki ostrożności prewencyjnej". Natalia nie do końca wiedziała, co to znaczy, tymczasem rycerz powtórzył to sformułowanie kilka razy w ciągu trzech minut. W końcu zrozumiała, że zbroja ma być jej prywatnym ochroniarzem.

- Ale ja nie potrzebuję ochrony. W Akademii jest bezpiecznie! - zaśmiała się Nati.

Uczennica mogła sobie pozwolić na uśmiech, bo nie była świadoma powagi sytuacji oraz skrupulatności swojego przyszłego bodyguarda.

- Nonsens - usłyszała na zakończenie rozmowy. - Od jutra rozpoczynam służbę.

Rozmowa rozbawiła Natalię i kładąc się spać, dziewczyna nie mogła powstrzymać szerokiego uśmiechu, który szturmem wdarł się na jej zaspaną buzię. Niestety wydarzenia kolejnego dnia sprawiły, że przestało jej być do śmiechu.

Cyrk zaczął się od samego rana. Punktualnie o szóstej na korytarzu ósmego piętra rozległ się odgłos donośnych kroków, którym towarzyszył szczęk pancerza. Choć supermoc Natalki, czyli jej "nieobudzialność", uchroniła ją przed otwarciem oczu, to gdy zbroja zapukała do drzwi, nawet supermoc okazała się niewystarczająca.

- Śpisz?

- Jest szósta rano! Kto pyta?!

- Rycerz Roland.

- Chcę spać!

- Proszę spać. Będę pilnował, żeby nikt nie budził.

- Za późno! Już mnie obudzono!

- Kto panienkę obudził?! Ktoś się tu kręcił?!

- Ty się kręcisz!!!

- Ale ja dopiero przyszedłem...

W tej samej chwili lokatorka z sąsiedniego pokoju zaczęła walić w ścianę.

- Jest szósta rano! Są ferie! - krzyczała Ula.

Po tych słowach rycerz najwyraźniej zdał sobie sprawę, że jego pukanie do drzwi obudziło całe piętro. Nastała pojednawcza cisza i dzieciaki zdołały jeszcze zasnąć. Natalka wstała punktualnie o ósmej. Poszła do łazienki, po czym włożyła dżinsy i ciepły zimowy sweter. Przeglądając się w lustrze, po raz kolejny nie mogła nadziwić się swojemu najnowszemu odkryciu - było jej do twarzy w beżowych swetrach. Niestety, gdy wyszła z pokoju i zobaczyła stojącego na baczność rycerza, na jej buzi pojawił się grymas niezadowolenia.

- Dobrze panienka wygląda. Do twarzy jej w tym swetrze. - Rycerz próbował udobruchać ją na starcie.

- Pomyśl tylko, jak bym wyglądała, gdybym nie miała tych worów pod oczami.

Roland nic nie odpowiedział i ruszył za nastolatką w kierunku windy. Gdy drzwi podnośnika się rozsunęły, Roland zagrodził jej drogę i energicznie zajrzał do środka. Sprawdzał, czy w kącie windy nie czają się jakieś zbiry.

- Ty tak na poważnie? - spytała Natalka.

- Rozkazy księcia Henryka traktuję śmiertelnie poważnie!

Miała okazję przekonać się o prawdziwości tych słów, gdy rycerz wkroczył z nią do Sali Zgromadzeń. Dziewczyna kilkukrotnie prosiła, by dał jej spokój, jednak Roland za każdym razem dobitnie powtarzał jedno słowo: "Nonsens". Dla Natalii jedynym nonsensem był fakt, że przez kolejne pół godziny zbroja turniejowa stała nad nią i prosiła, żeby niczego nie jadła. Olbrzym nakładał na łyżkę każdą z potraw i podsuwał pod brodę zdegustowanej Astrid. Przyjaciółka Natalii miała być królikiem doświadczalnym, dzięki któremu Roland mógł upewnić się, że potrawy nie zostały zatrute.

- Cześć wszystkim! - przywitała ich spóźniona Zofia. Uczennica usiadła na swoim miejscu, po czym spojrzała w stronę stojącej nad Natalką ogromnej zbroi. Nastolatka uniosła wysoko brwi i szepnęła do przyjaciółki: - Nati... Kto to jest?

- Środek ostrożności prewencyjnej - mruknęła Rycerka, mieszając kakao.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji