Bipolarna - Luiza Jakubowska - Komušar

Wyruszasz na ekspedycję

boso,

uchem do Ziemi,

delektujesz się każdym dźwiękiem.

Ciekawska i chciwa,

spragniona emocji

pożerasz otoczenie.

A głowa Twoja -

odurzona,

ponad chmurami,

gubi szyję.

Nigdy nie będąc pewną

prognozy pogody,

kolejny

raz.

W miejsce źrenic

spadające gwiazdy.

Zjeżdżasz,

pod prąd

ku szczytowi tęczy.

Przędza Twoja

wyczerpana,

wyblakłe

i mroczne

...

Gdzie wszystko gaśnie.

już nie protestujesz,

już nie krzyczysz.

Spadasz

w ciszy.

Mierząc odległość

szacujesz obrażenia,

w obawie

że się nie pozbierasz.

Na wakacjach

zdrowy rozsądek -

urlop wziął na żądanie.

W sercu lato.

To na moje zawołanie

świat do życia

budzi wiosna.

Na spacer

zakładam

- kurtkę?

Nie, skrzydła!

Smakuję barwy tęczy,

dotykam dźwięku światła,

i na własnej skórze słyszę

oddech Boga.

Węszę jego myśli

i w lot pojmuję

sens wszystkosci.

Płynę z myśli orszakiem

jak ławica nieuchwytnych;

doskonałych w swym bycie -

myślotworach moich.

Ja jedna,

ja sama -

jednoczę religie,

niczym anioł;

niosę miłość i ukojenie.

Ja sama.

i moja hipo...

czy to już mania?

Rychło w poranek

w rytm tylko sobie znanych

wyliczanek

skaczesz na skakance szaleństwa.

Towarzystwo zabaw znika,

co przez palce Ci umyka.

w samotności Ty dalej -

hop-sa-sa.

Lustro nieopodal

służy Ci odbiciem.

by ponownie

westchnąć z zachwytem.

Z lustra w oczy zaglądają:

anielica,

Afrodyta,

jednocząca religie kochanica.

Ty jedna -

odbić wiele.

Każde z Góry dane,

z dumą przez Ciebie odebrane.

Nie śpisz.

Nie jesz.

Nie przestajesz.

Oszalejesz?

Ależ skąd?!

Na przestrogi

lejesz!

Brodząc po kostki

w zbytkach mocy,

jak ta ćma wabiona światłem

zachodzisz do bram piekła.

Nie pukasz.

Na oścież wrota,

z wiarą, że się nie poparzysz.

Nawet nie zauważysz

a wnet jak pochodnia

żywcem się palisz,

wraz z Tobą na stosie

lądują przegrane

idee i misje

od samego Boga Ci dane.

Jak pachnie człowiek z ChADem?

To zależy -

co rusz inaczej.

Jak zatem pachnie człowiek w manii?

Pachnie niespełnionymi marzeniami.

Pachnie ochami i achami

I w zapachu wyczuwalnymi -

Myślami z rymami.

Pachnie szybko

wonią nieuchwytną,

wonią uwodzicielską,

wonią zniewalającą.

Człowiek w depresji pachnie

solą łez

spalenizną wypalonej duszy

i odorem rozkładających się nadziei.

Człowiek pachnie powoli -

wonią duszącą w gardle.

A ta ciągnie się za nim

i jej zapach aż boli.

Jak więc pachnie człowiek z ChADem?

Rozpoznasz go w zapachu wonnej manii

albo dla odmiany

śmierdzącego depresją.

Zawieszona na dwóch sznurkach; długości zmiennej

bliżej nieokreślonej

prowizorycznie -

huśtawka.

Moja własna

niewygodna

niesterowna -

huśtawka.

Z siedziskiem bez oparcia,

zawadiacko,

zaprasza do tańca.

Mając w poważaniu

zasady bezpieczeństwa - siadasz,

oczekując uniesienia.

Huśtawka

odrywa stopy od Ziemi

na różowej

puszystej chmurze.

Oczyma roziskrzonymi

zasysasz widoki.

śmiertelni,

codziennością zaaferowani.

Ty tymczasem

chwytasz słońce za nogi!

i niżej -

ku Ziemi.

Niczym Prometeusz

chcesz dzielić się szczęściem

żyjącymi w tej

pożal się Bogu prozie.

W obliczeniach

nadwyżka -

Promyki przemykają Ci przez palce. WYŻEJ!

Nerwowo wymachujesz nogami. MUSISZ SIĘGNĄĆ WYŻEJ!

Huśtawka skrzypi,

słońce parzy.

Tracisz równowagę.

Uśmiech blednie z Twarzy.

Wraz z powrotem zmysłów

twardość belki na pośladkach.

Z powrotem krytycyzmu

strach i wstyd.

Jest w ChADzie taki stan -

chodźcie, chodźcie opowiem Wam

"Palec pod budkę

bo za minutkę..."

stan czadowego berka -

stan mieszany.

Zaczynamy!

"Szła krowa przez pole

zgubiła..."

stan równowagi...

"Berek! Goń mnie!" -

Mania zaczepnie woła,

Depresja stojąc Ci na sznurówce,

złapać manii żadna z Was nie podoła.

"Berek! Goń mnie!"

Nabuzowane ciało

goni otępiały umysł.

"Berek! Goń mnie!"

Napędzony umysł

ucieka przed

spowolnionym ciałem.

Zabawa w rytm

pomieszanych wyliczanek

misiu, misiu pokaż..." GATKI!

jak się bawi stan mieszany!

Gonitwa myśli

przejmuje skakankę

gotowa skakać Ci na nerwach,

a ty obok nie pewnie

balansujesz na gumie

resztek zdrowych zmysłów.

Guma pęka,

plącze Ci nogi.

Obdarte kolana -

ślady czadowego berka.

Dziś jestem

w słońca promieniach skąpanym Ikarem.

Jutro

rozbitkiem,

o którego uderzają fale.

Dziś otwartą dłonią

muskam promienie;

aby jutro zgładzona

przejść w zapomnienie.

Dziś:

- Hej Cheruby, Serafinowie!

jak równy z równym

stare czasy powspominamy.

Jutro:

- Hejże! Gdzieś był rozumie?

by powiedzieć że rozmawiać z Bogiem

nie umiem...

Czyś zapomniał

że słońce parzy;

że nie wszystko prawdą

chodź na jawie się marzy?

Dziś zabłysnę

jak Gwiazda Polarna

jutro zgasnę

zmęczona

niezdarna -

Bipolarna.

Gdzie jest niebo

tam musi też być i piekło.

Smak słodyczy nie istniałby

gdybyśmy nie zaznali smaku goryczy.

I ma co komu byłoby słońce

bez ciemności którą rozświetla?

I co jak nie zło nauczyłoby nas

rozpoznawać dobro?

Podobnie sprawa ma się z moim chorowaniem -

gdyby nie ChAD

byłabym pustą niezapisaną kartką.

Bez niego stąpała bym po płaskiej ziemi,

nie wiedząc nawet że ta jest okrągła.

Byłabym jak jaskółka,

która lata tylko nisko na deszcz.

I mimo że nie przejdzie mi to przez gardło -

to bez mojej depresji

nie czułabym całą paletą barw,

nie wiedziałabym gdzie boli świat.

Wtedy z pewnością

nie byłbym poetką...

Zatem proszę Was -

nie odbierajcie mi moich demonów

z nimi znikną też anioły.

Zostanę sama jak palec.

Odchodzę.

Mknąc alejami melancholii

przemykam pod krużgankami rozpaczy,

Maszeruję grzecznie pod osłoną cieni.

Czuję jej obecność -

próbuje wtłoczyć się w pustkę

po swej milszej poprzedniczce.

Odchodzę,

nerwowo zerkając na zegarek

"Może w porę?"

Za późno!

Zastąpiła mi drogę.

Szkaradna wyciąga do mnie ręce

by w zamian za duszę

zaoferować mi w okup -

Muzę.

Złapana w ślepy zaułek,

sama pomagam jej

na ślepo posklejanych

odłamków serca.

I wtedy,

niby na pocieszenie,

wyczekującą lekkiego wiersza

kartkę.

By napisać-

"Odeszła".

Co wieczór w dłoniach chowasz twarz,

rozluźniasz uśmiech z kłamstw

zmęczone swoją rolą

usta

wychodzą z charakteru;

teraz spragnione prawdy

delektują się słonym smakiem.

Poranek - brutal jakich mało,

rozmarzoną duszę wyrwał z objęć snu.

Kubek ciepłej kawy na wynos -

Twoja poranna pieszczota

A chociaż staje Ci w gardle -

czerstwy na śniadanie zjadasz strach.

W przerwie w pracy

na drobną chwilę, łapiesz za nogi czas.

wyciągasz spakowany wcześniej lunch -

nijakie pure, serwowane ze stekiem kłamstw.

Otwarte drzwi kopcącego dymem autobusu

zapraszają Cię w dobrze znaną podróż

o które nie dbasz,

a które jak na złość wykułaś na pamięć.

Masz swoje 5 minut -

by być nikim

anonimowym

zlepkiem kurtek.

Umysł zajął tylne miejsce.

Schodząc z drogi palcom u dłoni,

na bieżniach telefonów

mogły niepostrzeżone zabić czas.

Otwierasz drzwi prywatności przemoczona -

parasolka jak zwykle

została w biurze,

kiedy Ty zapomniałaś o nadgodzinach.

Koronkowe nerwy pod spódnicą, puszczają oczko

kaskadując w dół, odzierają z resztek godności.

Trzeba będzie oszczędzać na nowe -

stalowe.

Wyrzuty sumienia zjadają Twój wieczór, kolację.

To co że przed spaniem?

W łóżku odgrzewany deser

słodko-gorzkie wspomnienia,

Wieczór.

Dłonie odruchowo chowają Twą twarz.

wychodzą z charakteru.

Spragnione autentyczności

wykrzywiają się częstowane przez Ciebie

słonym smakiem.

Westchnienie porannego wiatru

wtóruje mojej zadumie.

Ulotna kropla deszczu na szybie

godnie zastępuje moje łzy.

Szkarłatne niebo

skrzętnie maskuje zranioną duszę.

Kracząca na skwerze wrona

oddaje nachalność natrętnych myśli.

Piętrzące się wszędzie kretowiska

niczym narastające we mnie

poczucie winy

za to że istnieję.

Mizerne kikuty krzewów

wytykają mnie palcami.

Ogołocone gałęzie drzew

wskazują drogę

na most -

tam ból,

poczucie winy

przepadną jak kamień w wodę.

W mętnej wodzie Wisły

wspomnienie ziemskiej mnie.