Wstęp
"Życie sumą jest przypadków, ze skłonnością do upadków i szukania swego szczęścia w pechu."
Z tej sumy przypadkowych zdarzeń, spotkań oraz niepohamowanych pokładów wyobraźni powstała książka, którą właśnie trzymasz w ręku.
BajkoLunty 2 są kolejną odsłoną poezji dla najmłodszych. Są kolejnym zbiorem bajek dla dzieci, w których starałem się zawrzeć uniwersalne prawdy oraz kilka dobrych rad.
Macie przed sobą zbiór czterdziestu jeden bajek, co w porównaniu z pierwszą częścią BajkoLuntów jest zwiększeniem treści niemal dwukrotnie.
Książka ta, w założeniu miała zawierać około dwudziestu historii, z czego 15 premier i 5 takich, które już zostały zaprezentowane światu na mojej stronie na FB "Łukasz Świerkowski Autor", jednak powiedźcie proszę sami, dlaczego miałbym dokonać wyboru niemożliwego i na wstępie odrzucić tyle historii? Zresztą, nigdy nie mam w sobie tyle samozaparcia, aby wstrzymać się z publikacją tego, napisałem i za każdym razem, gdy pisałem coś, co miało trafić jedynie do książki, moja silna wola okazywała się niesamowicie słaba i nie umiałem się powstrzymać przed wcześniejszą publikacją. Nie znaczy to jednak, że nie udało mi się zachować czegoś specjalnie dla czytelników BajkoLuntów 2.
Wiele z moich opowieści i tak nie dostało szansy na zapisanie się na kartach tej książeczki, ale kto wie, może kiedyś powstanie zbiór pt.: "Odrzucone historie"?
Pisanie opowiastek dla dzieci jest trudne. A może jednak łatwe? Nie wiem. Wiem jednak, że gdyby nie suma przypadków, to moglibyśmy się nigdy nie spotkać. Ja z Tobą, gdy dla Ciebie piszę, a Ty ze mną, gdy to czytasz.
W tym zbiorze, znajdują się historie, które są dla mnie osobiście bardzo ważne. Wiele z utworów powstało z myślą o kimś lub o czymś. W każdej bajce zostawiłem małą cząstkę siebie.
Ilustracje, podobnie jak w pierwszej części, nie są kolorowe. Zatem kredki w dłoń i malujcie, kolorujcie, ozdabiajcie. Ja nadałem kierunek historiom, wy zaś, nadacie im kolor.
Dziękuję tym wszystkim, którzy we mnie wierzą i wspierają na tej wyboistej drodze.
Ogromnym minusem samodzielnego wydawania książek jest fakt pełnego finansowania tego przez autora, brak promocji wydawniczej oraz pięknej wystawy na oknie pobliskiej lub dalszej księgarni. Niesamowicie wielkim plusem jest to, że jako autor, jestem w pełni odpowiedzialny zarówno za treść, tytuły oraz wszystko inne, co znajduje się w tej książce. Również za ten zbyt długi wstęp.
Dzięki temu, że nikt mi nie mówi, co mogę napisać, a czego nie powinienem, pozwoliłem sobie umieścić w tej książce z wierszami dla dzieci utwór pt.: "U Papuszy". Właśnie w tym miejscu, czyli w bibliotece imienia Papuszy w Żaganiu odbyło się moje pierwsze spotkanie z dziećmi po wydaniu pierwszej części "BajkoLuntów".
Gdy tylko będziecie w tym mieście, zachęcam was do odwiedzenia najlepszej biblioteki w naszym kraju. Może nie jest największa, może nie posiada największego zbioru książek w Polsce, ale z pewnością jest to miejsce, które skradnie wasze serca. A panie bibliotekarki dobrze o was zadbają.
Oczywiście, książka ta nie miałyby szans powstać, gdyby nie wsparcie mojej najwspanialszej na świecie, najukochańszej drugiej połowy. Jako autor tegoż zbioru, mogę teraz głośno i wyraźnie powiedzieć:
Asiu, Kocham Cię!
Dziękuję Ci za każdą ilustrację, za każdy obrazek który stworzyłaś po to, aby mógł znaleźć się w tej książce. Gdyby nie Ty i Twoja praca, tego wydawnictwa z pewnością by nie było.
Dziękuję Ci za każdą minutę z ołówkiem w ręku, za każdą godzinę twojego wolnego czasu i za każdy dzień pracy nad tym, co teraz wszyscy mogą zobaczyć w BajkoLuntach 2
Oczywiste jest też to że, nie mogę nie wspomnieć o moim małym (jednak z każdym dniem coraz większym)Olku, który jest motorem napędowym wszelkich działań, jakie podejmuje w życiu.
Olek, Ciebie też kocham!
Nie wstydźcie się kochać.
Nie wstydźcie się okazywać swoich uczuć.
Przytulcie swoich bliskich i też im to powiedźcie.
Ostatnia historia jest dla mnie najważniejsza w całym tym zbiorze i dlatego zachęcam was do pozostawienia jej sobie na deser.
Miłej lektury.
Pozdrawiam
Łukasz Świerkowski
Jestem już duży
Kiedy byłem małych chłopcem,
Wszystko w świecie było obce,
Nawet taki zwykły baran,
Co łbem walił niczym taran.
Albo taki słoń w Afryce,
Albo jenot w Ameryce,
Zresztą, po co Ameryka?
Wystarczyło widzieć dzika.
Czemu wielka jest topola?
Po co zboże zwozić z pola?
Na co komu pijać kawę,
Zamiast ruszać na zabawę?
Skąd się biorą samochody?
Czemu w górę idą schody?
Czy są ślady od grzebienia?
Wszak nie brak mu uzębienia.
Skąd mój głos się wydobywa?
Jak szczyt góry się zdobywa?
Kto w lodówce światło gasi?
Kto warkocze plecie Kasi?
Skąd co wieczór wracał tata?
Czym w ogóle jest wypłata?
Czemu mama nie śpi wcale,
Reperując siostrze lalę?
Po co zawsze kapcie nosić?
Czemu dziękować i prosić?
I dlaczego pies sąsiada,
Wciąż przed progiem mu przysiada?
Kiedyś latwiej w życiu było,
O marzeniach wciąż się śniło,
Nikt nie myślał o przyszłości,
Nikt się nie bał o swe kości.
Świat beztroski i radosny,
Poprzez zimę, aż do wiosny.
Lecz to wszystko się schowało
Dorosłością się nazwało.
Problem zajączka
W świecie bajek awantura,
Krzyków wznosi już się chmura,
Ktoś koszyczek wziął zająca,
Do roboty mu się wtrąca.
Biedny zając i kurczaczek,
Biedny baran nieboraczek,
Jak prezenty dać dzieciakom?
Co tradycja teraz na to?
Jak pisanki i jajeczka?
Jak cukierki i ciasteczka?
Jak to rozdać bez koszyka?
Z każdą chwilą radość znika!
Jednak zając, mądra głowa,
Jak koziołek z Pacanowa,
Znalazł proste rozwiązanie,
By dać jajka na śniadanie.
Esemesy z paczkomatów,
Wysłał w świat do małolatów,
Teraz każdy sam odbiera,
Jajka z paczki swej wybiera.
Tak wspólczesne wynalazki,
Wielkanocne niosą blaski,
Wielka ulga w świecie bajek,
Zając pozbył się swych jajek.
Mądrości przeszłości
W marcu jak w garncu-mówi przysłowie,
Niech jednak zaraz ktoś mi odpowie,
Czy kwiecień plecień, zamiast przeplatać,
Nie może przynieść samego lata?
Jak w maju plucha, w czerwcu posucha,
Lecz czy pogoda przysłów się słucha?
Gdy w lipcu upały- styczeń mroźny cały,
Pamiętaj o czapce zimą brzdącu mały.
Sierpień pogodny dla winogron dobry,
Ciekawe czy wiedział o tym król Bolesław Chrobry?
Jaki pierwszy wrzesień, taka cała jesień,
We wrześniu mam zawsze jabłek pełną kieszeń.
Ciekawe czy o zdanie ktoś zapytał jesień?
Czy ma być ochotę, taką jaki wrzesień?
Październik w kraju-ptactwo precz z gaju!
Ptaki odlatują do ciepłego raju.
A co w listopadzie? Ano goło w sadzie,
Do snu zimowego niedźwiadek się kładzie,
Gdy grudzień z grzmotami, przyszły rok z wiatrami,
Szykujcie więc kurtki już moi kochani.
Gdy styczeń biały to w lecie upały,
Cieszyć się z tego trzeba miesiąc cały,
Gdy luty z burzami- wiosna prędko z nami,
Lecz czy jest to prawda? Oceńcie sami!
A w marcu jak w garncu, już o tym mówiłem,
Lecz bardzo Was proszę, przystańmy na chwilę,
Przysłowia są przecież narodów mądrością
Więc przysłów nauki przyjmujmy z godnością.
I chociaż się czasem z nimi nie zgadzamy,
To fajna pamiątka- po przodkach ją mamy,
I nawet traktując je jak ciekawostkę,
To często stanowią umysłu zagwostkę.
Przysłowia, tradycja to ludzkie pamiątki,
I niech nikt z obecnych w to nigdy nie zwątpi,
A wszystko to o czym dziś była tu mowa,
Krótko podsumuję- niech żyją przysłowia!
Wiosenka
Wyruszyła ciemną nocą, na długą wycieczkę,
Piękna Pani w jasnej sukni, zbyt dużej troszeczkę,
Jej rękawy są bufiaste jak ze wzgórza Ani,
Jednak troszkę dziwny ubiór jest tej naszej Pani.
Na swych stopach ma kalosze nie zaś espadryle,
Choć przebranie dziwnych butów, zajęłoby chwilę.
A na głowie w słońcu zalśnił słomkowy kapelusz,
Piękny jakby jej go zrobił antyczny Tezeusz.
A na plecach ma w plecaku sweter z owczej wełny,
Dwie kanapki, termos wody ot i plecak pełny.
Pędzi prędko nasza Pani, poprzez wsie i miasta,
Zawitała na rowerze tu, do grodu Piasta.
Wywołała poruszenie na rynku w Gorzowie,
"Niechaj każdy w pięknym kraju ode mnie się dowie,
