WYPRAWA PO SZCZĘŚCIE DO MĘDRCA Z GÓR
Za górami, za lasami, w dolinie pełnej kwitnących kwiatów, mieszkała dziewczynka o imieniu Lila. Lila była ciekawa świata, ale od pewnego czasu czuła się zagubiona. Miała w głowie mnóstwo pytań:
- Dlaczego czasami czuję się smutna?
- Jak odnaleźć swoją drogę?
- Co zrobić, żeby być szczęśliwą?
Zadawała je bliskim ale nikt nie znał na nie odpowiedzi.
Pewnego dnia usłyszała od wędrowca opowieść o Mędrcu, który mieszkał wysoko w górach. Mówiono, że zna odpowiedzi na każde pytanie ale aby do niego dotrzeć, trzeba przejść przez trudną, pełną wyzwań drogę.
Lila długo myślała, aż w końcu postanowiła wyruszyć w podróż, by odnaleźć odpowiedzi. Spakowała torbę: trochę jedzenia, wodę i ulubioną przytulankę. Wyruszyła o świcie, kiedy słońce wschodziło nad górami, malując niebo ciepłymi kolorami.
Po kilku godzinach marszu dotarła do gęstego lasu. Drzewa były tak wysokie, że niemal zasłaniały światło. Lila czuła, jak serce bije jej szybciej. Wtem usłyszała szept liści:
- Tu jest strasznie, ciemno i nic nie widać. Nie dasz rady, wróć do domu!
Przystanęła, bo nie mogla złapać tchu ale przypomniała sobie, dlaczego wyruszyła. Zamknęła oczy i zaczęła mówić do siebie:
- To tylko strach. Mogę przejść przez ten las, jeśli będę odważna.
Powoli zaczęła iść, trzęsąc się, głęboko oddychając i stawiając malutkie kroki. Jednak z każdym krokiem las stawał się jaśniejszy, aż w końcu wyszła na otwartą polanę. Tam odpoczęła i nabrała sił aby po chwili ruszyć dalej.
Idąc przed siebie, po jakimś czasie, zobaczyła przed sobą rwąca rzekę. Most, który prowadził na drugą stronę, wydawał się kruchy i niestabilny.
- Co, jeśli spadnę? Co, jeśli nie uda mi się przejść na drugą stronę? - pomyślała Lila.
Ale wtedy przypomniała sobie, niegdyś zasłyszane zdanie, że nie dowie się tego, jeśli nie spróbuje. Krok po kroku, przeszła przez most, aż znalazła się bezpiecznie na drugim brzegu. Poczuła dumę - Zrobiłam to! - Nic się nie stało- powiedziała do siebie.
Kiedy dotarła do stóp góry, gdzie na szczycie zamieszkiwał Mędrzec, zdała sobie sprawę, że droga na szczyt jest długa i bardzo stroma.
- Czy dam radę? Góra wydaje się bardzo duża i trudna, chyba nie mam tyle sił i umiejętności - zastanawiała się.
Postanowiła jednak zacząć się wspinać, powoli, krok po kroku, odpoczywając, kiedy tylko tego potrzebowała. Kilka razy pomyślała żeby zawrócić i pobiec do domu ale także zdawała sobie sprawę że każdy krok przybliża ją do celu i byłoby niemądrze akurat teraz zawrócić. Aż wreszcie kiedy najmniej sie spodziewała i była już bardzo wyczerpana, zza skalnej półki ukazał jej się szczyt góry.
Na szczycie góry czekał Mędrzec. Był to starzec z długą, białą brodą, a jego oczy błyszczały jak gwiazdy. Siedział na kamieniu obok małego źródełka, z którego wypływała krystalicznie czysta woda
- Witaj, Lilo - powiedział łagodnym głosem.
- Czekałem na ciebie. Przeszłaś przez Las Strachu, Rzekę Niepewności i Wzgórze Cierpliwości. To była twoja droga do mnie, ale również droga do siebie samej.
Lila popatrzyła na niego z zaciekawieniem, po chwili uklękła przed nim i zapytała:
- Mędrcze, mam tyle pytań. Przede wszystkim powiedz mi: Jak odnaleźć swoją drogę? Jak być szczęśliwą?
Mędrzec uśmiechnął się i odpowiedział:
- Lilo, odpowiedzi już znasz. Cała ta podróż była twoją lekcją. W Lesie Strachu nauczyłaś się, że odwaga pozwala przezwyciężyć lęk. Nad Rzeką Niepewności zrozumiałaś, że warto próbować, nawet jeśli się boisz. A na Wzgórzu Cierpliwości nauczyłaś się, że droga do celu wymaga czasu i wysiłku.
- Szczęście to nie miejsce, do którego zmierzasz, ale to, co odkrywasz w sobie po drodze.
I kontynuował:
- Lilo, ta podróż już dała ci kilka odpowiedzi. Jednak wiem, że czasem potrzeba jasnych wskazówek, by je dostrzec. Możesz zadać mi trzy pytania. Pomyśl dobrze, co chcesz się dowiedzieć.
Lila zamyśliła się głęboko. Wiedziała, że to wyjątkowa szansa, dlatego postanowiła zadać pytania, które były dla niej najważniejsze:
- Mędrcze, dlaczego czasami czuję się smutna, chociaż nic złego się nie dzieje?
Mędrzec spojrzał na nią ciepło.
- Smutek, Lilo, jest jak chmura na niebie. Pojawia się, by coś ci powiedzieć - może potrzebujesz odpoczynku, może czegoś ci brak, a może to czas, by spojrzeć w głąb siebie. Zamiast go unikać, zapytaj go, co próbuje ci przekazać.
Lila poczuła, że te słowa trafiają jej do serca.
- Jak odnaleźć swoją drogę w życiu? zapytała po chwili.
Mędrzec wskazał na ścieżkę, którą Lila przeszła.
- Twoja droga, Lilo, to suma wyborów, które podejmujesz. Nie zawsze musisz znać cel, wystarczy, że będziesz robić krok za krokiem, słuchając swojego serca. Pamiętaj, że błędy są częścią tej drogi i uczą, co jest dla ciebie ważne.
Lila zrozumiała, że nawet małe kroki mogą prowadzić do wielkich rzeczy. I wszystko co przydaża się po drodze jest ważne i potrzebne.
- Co zrobić, żebym była szczęśliwa?
Mędrzec uśmiechnął się najcieplej, jak potrafił i powiedział:
- Szczęście, Lilo, nie jest czymś, co musisz znaleźć. Jest w tobie, kiedy doceniasz to, co masz, i cieszysz się chwilą obecną. Nie zapominaj także, że pomaganie innym, dzielenie się radością i akceptowanie siebie taką, jaką jesteś, przynosi najgłębsze szczęście.
Lila poczuła, jak w jej sercu rodzi się spokój i ciepło. Jak bardzo potrzebowała tej wędrówki i spotkania.
Z całego serca podziękowała Mędrcowi, a ten, zanim odeszła, dodał:
- Pamiętaj, że zawsze możesz wrócić, gdy pojawią się kolejne pytania. Ale najważniejsze odpowiedzi znajdziesz, patrząc w głąb siebie, słuchając swojego serca.
Z tymi słowami Lila rozpoczęła drogę powrotną. Schodząc z góry, czuła, że nie tylko znalazła odpowiedzi, ale także odkryła siłę i mądrość, która zawsze była w niej ukryta.
A teraz Twoja kolej...
Weź trzy głębokie oddechy i odpowiedz sobie na pytania:
* Jeżeli znalazłbyś/znalazłabyś się na przeciwko Mędrca z Gór i mógłbyś/moglabyś zadać 3 pytania o co byś zapytał/zapytała? Zadaj je teraz w głębi serca.
* Jak myślisz co by Ci odpowiedział?
* Czy odnalazłeś/odnalazłaś już swoją drogę w życiu?
Wiesz dokąd zmierzasz i jaki jest cel Twojego życia?
* Co robisz żeby być szczęśliwym/szczęśliwą? Jakie rzeczy powodują że tak się czujesz?
