Baloniki

– Babciu!

Czy widziałaś mój balonik?

– Jaki balonik, Majeczko?

– Taki niebieski. A na nim była księżniczka z długimi włosami. A obok niej siedział zaczarowany czarny kot. I jeszcze z tyłu stała kareta! Caaała ze złota! Babciu, widziałaś?!

– Nie, niestety, Maju. Nie widziałam. Może porwał go wiatr?

– Babciu! Baaabciu!

A może widziałaś mój czerwony balonik?

Taki oooogromny!

I wiesz, był na nim królewicz w koronie, a w ręku trzymał jabłko.

Prawdziwe jabłko! I on je jadł. I miał jeszcze budyń w miseczce. Malinowy. Z sokiem.

Czy go widziałaś?

– Niestety, Maju. Nie fruwał tu żaden czerwony balonik. A nie ma go w twoim pokoju?

– Nie, nie ma. Szukałam. Tam go nie ma.

– Babciu!

Miałam jeszcze zielony balonik. I też go nie ma!

A ten zielony był najpiękniejszy!

Zaczarowany!

Byłam na nim ja i mama i tata, i Michał. Biegaliśmy po łące i tańczyliśmy z motylami. W górze świeciło słońce i nawet śpiewały na nim ptaki!

On naprawdę był zaczarowany.

A teraz go nie ma! Już nie wiem, gdzie mam szukać.

– Maju? Baloniki?

Ja tu nie widziałam żadnych baloników.

Ani niebieskich, ani czerwonych, ani zielonych.

Maju!

Jesteś pewna, że je miałaś?

– Oj, babciu, babciu!

Pewnie, że miałam!

Przecież sama je dla Ciebie narysowałam!