Prolog - Głos spoza gwiazd
Zanim człowiek nauczył się nazywać gwiazdy, ktoś już
przemierzał między nimi ciemność.
Zanim powstały pierwsze cywilizacje, istniała sieć
łącząca odległe światy. Jej twórcy wierzyli, że żaden
świat nie powinien należeć do drugiego i że nikt nie
powinien decydować o losie wszystkich pozostałych.
Przez tysiące lat bramy pozwalały podróżować tam,
gdzie zwykły statek potrzebowałby całych pokoleń.
Wiedza przepływała między planetami, a odległe
cywilizacje mogły się spotykać. Nie wszystkie były
pokojowe, lecz sieć dawała im wybór.
Wszystko zmieniło się, gdy strażnicy zapragnęli zostać
władcami. Mówili o bezpieczeństwie i porządku,
zamykali kolejne przejścia i decydowali, kto może
poznać prawdę. Z czasem dawne szlaki zniknęły z map,
a historia zamieniła się w legendę.
W sercu sieci pozostało jednak coś, czego nie udało się
podporządkować. Niektórzy nazywali to Pamięcią. Inni
szeptali o bogach uśpionych poza granicami znanej
przestrzeni. Nikt nie wiedział, czym były te istoty.
Wiadomo było tylko, że nie wolno ich budzić.
Ostatni strażnicy ukryli moc dawnej sieci w błękitnym
minerale, rozproszonym po odległych planetach. Mijały
stulecia, a ostrzeżenia stawały się mitami. Ci, którzy
przejęli władzę, zaczęli wierzyć, że przeszłość nie ma już
znaczenia.
Na Aurelii, głęboko pod skalistymi górami, maszyny
wydobywały błękitny minerał. Dla jednych był cennym
surowcem, dla innych źródłem energii. Niewielu
podejrzewało, że każdy fragment może być częścią
czegoś znacznie większego.
Pewnego dnia jeden z kamieni rozbłysnął. Nie pod
wpływem maszyny ani dotyku strażnika. Zareagował na
obecność człowieka.
Gdzieś poza granicami znanego wszechświata coś
odpowiedziało na dawno zapomniany sygnał. Zamknięte
bramy poruszyły się po raz pierwszy od tysięcy lat, a w
sercu pradawnej sieci rozległ się głos:
- Nie pozwólcie im obudzić bogów.
I wszechświat, który przez tysiące lat udawał, że
zapomniał, zaczął sobie przypominać.
Rozdział I - Świat, którego
nie było na żadnej mapie
Narrator
Kosmos nie był pusty.
Człowiek od wieków patrzył w nocne niebo, próbując
zrozumieć, czy gdzieś daleko istnieje życie. Budował
teleskopy, wysyłał sondy i nasłuchiwał sygnałów
dochodzących z głębi przestrzeni. Zastanawiał się, czy
jest sam.
Nie wiedział jednak, jak niewiele widzi.
Poza Drogą Mleczną rozciągały się galaktyki, których
światło potrzebowało miliardów lat, by dotrzeć do Ziemi.
Wokół ich gwiazd krążyły niezliczone planety. Niektóre
były jałowymi pustyniami, inne oceanicznymi światami,
a jeszcze inne przypominały Ziemię tak bardzo, że
człowiek, stojąc na ich powierzchni, mógłby przez
chwilę uwierzyć, że wrócił do domu.
Na jednej z takich planet poranek rozpoczynał się
łagodnie.
Dwa słońca wznosiły się nad szerokimi równinami,
rozświetlając lasy o srebrzystych liściach. Rzeki
przecinały zielone doliny, a wysoko nad nimi powoli
przesuwały się ogromne statki transportowe. Nie
wydawały niemal żadnego dźwięku.
Mieszkańcy planety nie spieszyli się tak jak ludzie.
Nie musieli walczyć o każdy dzień. Ich miasta
powstawały przez tysiące lat, a wiedza przechodziła z
pokolenia na pokolenie. Większość ciężkiej pracy
wykonywały maszyny. Choroby należały do rzadkości, a
konflikty rozwiązywano, zanim zdążyły przerodzić się w
wojny.
Planetę nazywano Aurelią.
Nie oznaczało to jednak, że jej świat był doskonały.
Daleko od zielonych dolin, po drugiej stronie
kontynentu, znajdował się region, którego nie
pokazywano przybyszom. Pod powierzchnią skalistych
gór ciągnęły się kopalnie.
Wydobywano tam minerał o niezwykłych
właściwościach. Był rzadki nawet w skali całej galaktyki,
a jego wartość trudno było wyrazić w zwykłych
jednostkach handlowych. W odpowiednich warunkach
potrafił magazynować energię w sposób, którego nie
umiały naśladować nawet najbardziej zaawansowane
urządzenia.
Przy wydobyciu pracowały maszyny, lecz w
najgłębszych korytarzach można było spotkać również
żywe istoty. Wśród nich byli przedstawiciele kilku
obcych gatunków.
I ludzie.
Ludzie, którzy nie pochodzili z tej planety.
Niektórzy trafili tam wiele lat wcześniej. Inni przybyli
niedawno i wciąż nie rozumieli języka swoich nowych
gospodarzy. Nie wiedzieli, gdzie się znajdują ani ile
światów dzieli ich od Ziemi.
Jeden z nich, mężczyzna o imieniu Adam, zatrzymał
się pewnego ranka przy wejściu do kopalni.
W dłoni trzymał niewielki fragment minerału, który
znalazł poprzedniego dnia.
Kamień delikatnie pulsował światłem.
Adam widział już setki podobnych okazów, ale ten był
inny. Gdy dotknął go po raz pierwszy, usłyszał coś, co
przypominało odległy głos.
Nie słowa.
Raczej wspomnienie.
A teraz, gdy dwa słońca wschodziły nad obcą planetą,
głos powrócił.
Tym razem wypowiedział jedno zdanie.
- Nie pozwól im obudzić bogów.
Adam znieruchomiał.
Nie wiedział jeszcze, że właśnie usłyszał pierwsze
ostrzeżenie dotyczące tajemnicy starszej niż jego własna
galaktyka.
I nie miał pojęcia, że gdzieś daleko, poza granicami
znanego wszechświata, ktoś właśnie zauważył jego
obecność.
Adam przez chwilę nie potrafił oderwać wzroku od
kamienia. W kopalni wszystko miało swoją cenę, numer
i przeznaczenie. Ten fragment skały nie pasował do
żadnej z tych kategorii. Nie był też zwyczajnie ciepły ani
zimny; zdawał się odpowiadać na dotyk, jakby pod jego
powierzchnią poruszał się uśpiony puls. Schował go do
kieszeni, choć wiedział, że kontrola po zmianie może
oznaczać kłopoty. Po raz pierwszy od przybycia na
Aurelię poczuł, że wydarzyło się coś, czego nie da się
wyjaśnić rozkazem nadzorcy.