AURELIA - Michał Wawszczak

Kup ebooka

30.27 zł
25.12 zł (30,27 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Prolog - Głos spoza gwiazd

Zanim człowiek nauczył się nazywać gwiazdy, ktoś już

przemierzał między nimi ciemność.

Zanim powstały pierwsze cywilizacje, istniała sieć

łącząca odległe światy. Jej twórcy wierzyli, że żaden

świat nie powinien należeć do drugiego i że nikt nie

powinien decydować o losie wszystkich pozostałych.

Przez tysiące lat bramy pozwalały podróżować tam,

gdzie zwykły statek potrzebowałby całych pokoleń.

Wiedza przepływała między planetami, a odległe

cywilizacje mogły się spotykać. Nie wszystkie były

pokojowe, lecz sieć dawała im wybór.

Wszystko zmieniło się, gdy strażnicy zapragnęli zostać

władcami. Mówili o bezpieczeństwie i porządku,

zamykali kolejne przejścia i decydowali, kto może

poznać prawdę. Z czasem dawne szlaki zniknęły z map,

a historia zamieniła się w legendę.

W sercu sieci pozostało jednak coś, czego nie udało się

podporządkować. Niektórzy nazywali to Pamięcią. Inni

szeptali o bogach uśpionych poza granicami znanej

przestrzeni. Nikt nie wiedział, czym były te istoty.

Wiadomo było tylko, że nie wolno ich budzić.

Ostatni strażnicy ukryli moc dawnej sieci w błękitnym

minerale, rozproszonym po odległych planetach. Mijały

stulecia, a ostrzeżenia stawały się mitami. Ci, którzy

przejęli władzę, zaczęli wierzyć, że przeszłość nie ma już

znaczenia.

Na Aurelii, głęboko pod skalistymi górami, maszyny

wydobywały błękitny minerał. Dla jednych był cennym

surowcem, dla innych źródłem energii. Niewielu

podejrzewało, że każdy fragment może być częścią

czegoś znacznie większego.

Pewnego dnia jeden z kamieni rozbłysnął. Nie pod

wpływem maszyny ani dotyku strażnika. Zareagował na

obecność człowieka.

Gdzieś poza granicami znanego wszechświata coś

odpowiedziało na dawno zapomniany sygnał. Zamknięte

bramy poruszyły się po raz pierwszy od tysięcy lat, a w

sercu pradawnej sieci rozległ się głos:

- Nie pozwólcie im obudzić bogów.

I wszechświat, który przez tysiące lat udawał, że

zapomniał, zaczął sobie przypominać.

Rozdział I - Świat, którego

nie było na żadnej mapie

Narrator

Kosmos nie był pusty.

Człowiek od wieków patrzył w nocne niebo, próbując

zrozumieć, czy gdzieś daleko istnieje życie. Budował

teleskopy, wysyłał sondy i nasłuchiwał sygnałów

dochodzących z głębi przestrzeni. Zastanawiał się, czy

jest sam.

Nie wiedział jednak, jak niewiele widzi.

Poza Drogą Mleczną rozciągały się galaktyki, których

światło potrzebowało miliardów lat, by dotrzeć do Ziemi.

Wokół ich gwiazd krążyły niezliczone planety. Niektóre

były jałowymi pustyniami, inne oceanicznymi światami,

a jeszcze inne przypominały Ziemię tak bardzo, że

człowiek, stojąc na ich powierzchni, mógłby przez

chwilę uwierzyć, że wrócił do domu.

Na jednej z takich planet poranek rozpoczynał się

łagodnie.

Dwa słońca wznosiły się nad szerokimi równinami,

rozświetlając lasy o srebrzystych liściach. Rzeki

przecinały zielone doliny, a wysoko nad nimi powoli

przesuwały się ogromne statki transportowe. Nie

wydawały niemal żadnego dźwięku.

Mieszkańcy planety nie spieszyli się tak jak ludzie.

Nie musieli walczyć o każdy dzień. Ich miasta

powstawały przez tysiące lat, a wiedza przechodziła z

pokolenia na pokolenie. Większość ciężkiej pracy

wykonywały maszyny. Choroby należały do rzadkości, a

konflikty rozwiązywano, zanim zdążyły przerodzić się w

wojny.

Planetę nazywano Aurelią.

Nie oznaczało to jednak, że jej świat był doskonały.

Daleko od zielonych dolin, po drugiej stronie

kontynentu, znajdował się region, którego nie

pokazywano przybyszom. Pod powierzchnią skalistych

gór ciągnęły się kopalnie.

Wydobywano tam minerał o niezwykłych

właściwościach. Był rzadki nawet w skali całej galaktyki,

a jego wartość trudno było wyrazić w zwykłych

jednostkach handlowych. W odpowiednich warunkach

potrafił magazynować energię w sposób, którego nie

umiały naśladować nawet najbardziej zaawansowane

urządzenia.

Przy wydobyciu pracowały maszyny, lecz w

najgłębszych korytarzach można było spotkać również

żywe istoty. Wśród nich byli przedstawiciele kilku

obcych gatunków.

I ludzie.

Ludzie, którzy nie pochodzili z tej planety.

Niektórzy trafili tam wiele lat wcześniej. Inni przybyli

niedawno i wciąż nie rozumieli języka swoich nowych

gospodarzy. Nie wiedzieli, gdzie się znajdują ani ile

światów dzieli ich od Ziemi.

Jeden z nich, mężczyzna o imieniu Adam, zatrzymał

się pewnego ranka przy wejściu do kopalni.

W dłoni trzymał niewielki fragment minerału, który

znalazł poprzedniego dnia.

Kamień delikatnie pulsował światłem.

Adam widział już setki podobnych okazów, ale ten był

inny. Gdy dotknął go po raz pierwszy, usłyszał coś, co

przypominało odległy głos.

Nie słowa.

Raczej wspomnienie.

A teraz, gdy dwa słońca wschodziły nad obcą planetą,

głos powrócił.

Tym razem wypowiedział jedno zdanie.

- Nie pozwól im obudzić bogów.

Adam znieruchomiał.

Nie wiedział jeszcze, że właśnie usłyszał pierwsze

ostrzeżenie dotyczące tajemnicy starszej niż jego własna

galaktyka.

I nie miał pojęcia, że gdzieś daleko, poza granicami

znanego wszechświata, ktoś właśnie zauważył jego

obecność.

Adam przez chwilę nie potrafił oderwać wzroku od

kamienia. W kopalni wszystko miało swoją cenę, numer

i przeznaczenie. Ten fragment skały nie pasował do

żadnej z tych kategorii. Nie był też zwyczajnie ciepły ani

zimny; zdawał się odpowiadać na dotyk, jakby pod jego

powierzchnią poruszał się uśpiony puls. Schował go do

kieszeni, choć wiedział, że kontrola po zmianie może

oznaczać kłopoty. Po raz pierwszy od przybycia na

Aurelię poczuł, że wydarzyło się coś, czego nie da się

wyjaśnić rozkazem nadzorcy.