Cios
Zajmujący miejsce w fotelu pasażera Janek wyprostował plecy i przeciągnął się ostrożnie, starając się nie wkraczać w przestrzeń siedzącego za kierownicą Maćka. Przełożył ręce za głowę i ułożył ją na splecionych dłoniach, które oparł o zagłówek. Mimo że kilkugodzinna podróż z Wrocławia w towarzystwie przyjaciela minęła szybko, odczuwał lekkie zmęczenie, a ciało domagało się zwykłego rozprostowania kości.
Przez chwilę siedział odchylony, wpatrując się w obrazy za oknem. Zapadał grudniowy zmierzch, lecz w przeddzień mikołajek ulice Gdyni rozświetlały świąteczne światełka, które sprawiały, że miasto prezentowało się bajecznie. Blask lampek wypełniał witryny sklepów, barów, kafejek i restauracji, rzucając ciepłą poświatę na ośnieżone chodniki. Uliczne latarnie zdobiły iluminacje idealnie łączące bożonarodzeniowy klimat z morskim charakterem miasta.
Zmierzając do swojego biurowca, poruszali się powoli w ogromnej rzece samochodów, lecz przyzwyczajeni do korków nie tracili energii na niepotrzebne nerwy i ciche epitety pod adresem innych kierowców, którzy niekiedy niecierpliwie wymuszali pierwszeństwo lub popędzali innych krótkim klaksonem.
- Nie jechałbym do biura, ale muszę odebrać pocztę. Alina z recepcji dzwoniła, że czeka na mnie przesyłka. To prezent dla Izy na jutro, więc sam rozumiesz... - tłumaczył Maciek.
- Spokojnie, mam czas - odrzekł Janek.
Sięgnął po leżącą między nimi paczkę ciastek i zanurzył palce w opakowaniu z napisem Pieguski. Po chwili wydobył z niej okrągłe brązowe ciasteczko upstrzone bakaliami.
- Ostatnie - stwierdził z żalem. - Chcesz? - zapytał przyjaciela.
Maciek pokręcił głową, uśmiechając się pod nosem.
- Nie, dzięki. Jest twoje. Wiem, że za nimi przepadasz - odparł wesoło. - Poza tym jeszcze czuję w żołądku te dwa hot-dogi ze stacji.
- Mi wystarczył jeden, no i paczka ciastek - stwierdził Janek, a potem wgryzł się w ostatnie z nich. - Gdyby Viki wiedziała, jaka ilość cukru zasiliła dzisiaj mój organizm, suszyłaby mi głowę tymi swoimi wykładami na temat szkodliwości słodyczy, glutenu i tak dalej.
- Nie wydam cię, bez obaw - zapewnił Maciek. - Poza tym to twój żołądek. Co jej do tego?
Janek wzruszył ramionami.
- Zwykła kobieca troska - wyjaśnił.
- Raczej krótka smycz - odparował Maciek i natychmiast zacisnął usta, jakby pożałował swych słów. Spojrzał niepewnie na Janka. - Nie chciałem.
- Spoko, nie obrażę się.
- Najważniejsze, że czujesz się dobrze z tą hmm... troską. A jeśli chodzi o mnie, to możesz zjeść nawet dziesięć paczek ciastek razem z tym całym cukrem i glutenem. - Maciek zaśmiał się.
- W tym przypadku to sprawa sentymentalna - odrzekł Janek.
- Sentymentalna? - zdziwił się przyjaciel.
- Kiedy żyła moja mama, piekła takie świąteczne ciastka z bakaliami. Mogłem ich zjeść całą górę! Pieguski trochę je przypominają, lecz to oczywiście inny smak. Tamten był niepowtarzalny.
Zamilkł na chwilę, przypominając sobie przedświąteczne wypieki. Jako chłopiec wpatrywał się w szybkę piekarnika i z niecierpliwością czekał, aż ciasteczka na blaszce urosną i nabiorą właściwego koloru. Na moment, gdy jego nos wypełni ich wspaniały aromat, a potem, najkrócej jak to możliwe po wyjęciu z gorącego piecyka, wpakuje je sobie do ust, ciesząc się wspaniałym smakiem.
Maciek pokiwał głową ze zrozumieniem.
- Na pewno. Tak jak pomidorowa mojej babci, z którą czekała na mnie, gdy ją odwiedzałem. Babcia już nie żyje, a ja nie lubię żadnej innej pomidorówki.
Janek uśmiechnął się życzliwie.
- Bo to smak dzieciństwa - stwierdził. - Wtedy wszystko smakowało lepiej.
- Prawda - zgodził się Maciek. - No, ale dorosłość ma swoje dobre strony. Już jutro będziesz się zajadał hotelowymi specjałami pod palmami. O której fruniecie na te wasze mikołajki w tropikach? - zapytał.
Zmiana tematu przywołała Janka do rzeczywistości. W ułamku sekundy wrócił z ciepłej kuchni swojego domu z czasów, gdy był kilkuletnim chłopcem, do nowoczesnego auta zmierzającego w stronę szklanego biurowca w śródmieściu Gdyni.
- Po południu, z Gdańska - odrzekł krótko.
Maciek spojrzał na niego z ukosa.
- Jakoś nie pałasz entuzjazmem.
Janek wzruszył ramionami.
- Bo jakoś nie przekonują mnie mikołajki pod palmami. Wolałbym pojechać w góry, ale Viki... Wiesz, jak to jest z kobietami. - Wzniósł oczy ku górze. - Viki twierdzi, że lepiej wygląda w bikini niż w spodniach narciarskich.
Maciek uśmiechnął się kącikiem ust, mając nadzieję, że przyjaciel nie dostrzegł kpiącego wyrazu jego twarzy.
- To akurat fakt - powiedział cicho pod nosem i dodał głośniej: - Mam nadzieję, że będziesz się dobrze bawił pod tymi palmami.
- Dwa tygodnie to kawał czasu. Za długo jak dla mnie, ale Viki się uparła. To nasz kompromis, bo na początku chciała wyjechać na święta, ale nie zgodziłem się. Nie wyobrażam sobie, bym mógł spędzić ten czas, wylegując się na jakiejś plaży. Poza tym na święta zaplanowałem coś innego. Specjalnego.
- Specjalnego? To znaczy co? - zapytał zaciekawiony Maciek.
- To chyba dobry moment, żeby się oświadczyć - odrzekł Janek i obserwował reakcję kumpla, który w tym momencie wzdrygnął się, jakby poczuł nieprzyjemny dreszcz, a na jego twarzy pojawił się grymas.
- Jesteś pewien? Skąd ten pomysł? Po co pośpiech? I dlaczego nic wcześniej nie mówiłeś?
Janek uniósł brwi.
- Bo wiedziałem, że nie usłyszę: "Świetnie, gratuluję!". Dlaczego nie powiesz od razu, że to kiepski pomysł i nie dodasz tego, co zawsze: "Ona nie jest dla ciebie".
Maciek milczał przez chwilę, a potem powiedział krótko:
- Masz rację, tak uważam. Ona nie jest dla ciebie.
Janek spojrzał w okno. Jego relacja z Viki była tematem, który rzucał cień na przyjaźń z Maćkiem. Kumpel od początku próbował go zniechęcić do tego związku, za każdym razem kwitując jego wynurzenia jednym zdaniem: "To nie jest dziewczyna dla ciebie", a Janek nie umiał odebrać tego stwierdzenia inaczej, jak tylko przez pryzmat swoich kompleksów.
Viki była zjawiskowo piękną kobietą, przy której on ze swoją bardziej chłopięcą niż męską urodą musiał wydawać się przeciętniakiem. Był przekonany, że nie tylko Maciek, ale wszyscy znajomi zastanawiają się, co taka bogini robi u jego boku. Kiedy wychodzili gdzieś razem, gdy trzymali się za ręce, odnosił wrażenie, że wszyscy widzą dzielącą ich przepaść i patrzą na niego z politowaniem. Słyszał za plecami szepty, które wbijały się w jego serce niczym ostre igiełki goździków w świąteczną pomarańczę.
Starał się myśleć, że to zwykła zazdrość, że dziewczyny po prostu zazdroszczą jej urody, a chłopacy zazdroszczą mu związku z taką pięknością. Dzięki temu odsuwał od siebie przekonanie, że według nich pasuje do niej jak przysłowiowy wół do karety.
Po trwającej kilka minut ciszy Maciek, któremu informacja o oświadczynach najwyraźniej nie dawała spokoju, postanowił wyjątkowo złamać postanowienie o niewtrącaniu się w relację kumpla z dziewczyną i podjął temat raz jeszcze:
- Przemyśl to, proszę - powiedział spokojnie. - Obiecaj mi.
Janek pokręcił głową.
- Ja już wszystko przemyślałem - odrzekł pewnie. - Kocham ją. Na co mam czekać, skoro chcę z nią spędzić resztę życia? I mam nadzieję, że będziesz moim świadkiem.
Maciek zrobił minę, jakby dwa zjedzone w drodze z Wrocławia hot-dogi podeszły mu do gardła.
- Ale... - zaczął, lecz zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, Janek poklepał go lekko po ramieniu.
- Postanowione, nie ma o czym mówić - uciął.
Chwilę później zatrzymali się przy krawężniku, tuż przy wejściu do biurowca, w którym mieściła się siedziba ich firmy ubezpieczeniowej, o czym informowało rozpoznawalne w całym kraju ogromne podświetlane logo. Wyszli z samochodu, a Janek sięgnął po swoją torbę, w której między dwoma koszulkami, parą spodni, bielizną i kosmetyczką spoczywał jego laptop. Po drugiej stronie Maciek wyjmował swoją teczkę. Ich spojrzenia spotkały się ponad dachem auta. Patrzyli na siebie przez kilka sekund, a potem Janek uśmiechnął się do kumpla, dając do zrozumienia, że nie żywi urazy za to, co usłyszał. Maciek odpowiedział uśmiechem, który nie sięgnął oczu.
Janek przesunął dłonią po swetrze, strzepując okruszki po pieguskach, zarzucił na ramię torbę, poczekał, aż Maciek zrówna z nim krok, i ruszyli do głównego wejścia.
Wielki hol zdobiły bożonarodzeniowe dekoracje idealnie komponujące się z wszechobecnym szkłem. Nie było tutaj miejsca na przypadkowe ozdoby. Białe girlandy z niebieskimi kokardkami oplatały chromowane poręcze szerokich schodów, kontuar recepcji zdobiły małe stroiki, a na stolikach umiejscowionych przy dużych sofach leżały przepiękne kompozycje z malowanych na biało małych szyszek. Lecz najważniejsza była stojąca na środku duża, srebrna choinka obwieszona niebieskimi bombkami, które odbijały blask lampek w kształcie gwiazdek. I chociaż wszystko prezentowało się wspaniale, pracownicy mówili, że ich firma wygląda jak zamek Królowej Lodu, bo w tych wysublimowanych i przemyślanych dekoracjach nie odnajdywali świątecznego ciepła.
Ciepła atmosfera panowała za to wśród współpracowników gromadzących się w holu, co wyrównywało zimny wystrój wnętrza. Na twarzach zbierających się do wyjścia ludzi malowała się radość. Panowało ogólne rozluźnienie. Wybierali się na dorocznego mikołajkowego drinka do jednego z lokali w okolicy Skweru Kościuszki, ciesząc się, że następnego dnia wypada sobota, co przedłuży czas świętowania. Janek nie miał wątpliwości, że niejeden z kumpli przywita szóstego grudnia na imprezie, na którą właśnie ruszali.
On sam przez kilka lat próbował w tym dniu łączyć dwa wyjścia. Godził się na szybkiego drinka w firmowym towarzystwie, a potem uciekali z Viki do kawiarni, w której spędzili pierwsze wspólne mikołajki. Przechodząc z jednego lokalu do drugiego, podziwiali widoczne z oddali maszty Daru Pomorza.
W tym roku wszystko wyglądało inaczej. W mikołajki ruszali przecież w tropiki, a firmowa impreza, od której zamierzał się wymigać, przypadała dzień wcześniej.
Maciek odebrał swoją przesyłkę od Aliny z recepcji i odnalazł Izę, po czym pocałował ją na powitanie.
- Janek, mam też twoją korespondencję! - zawołała Alina, machając do niego plikiem kopert, a on ruszył w jej kierunku, lecz zanim dotarł do kontuaru, spojrzał na schody, ponieważ na półpiętrze dojrzał Viki.
Zatrzymał się w połowie drogi i patrzył oczarowany na swoją dziewczynę, wiedząc, że nie zauważyła jeszcze jego obecności. Nie umiał oderwać od niej wzroku. Miała na sobie czerwoną aksamitną sukienkę, która kusząco opinała jej doskonałe ciało, oraz czarne wysokie kozaki podkreślające smukłe nogi. Piękną twarz otaczały ułożone w doskonałą fryzurę jasne włosy. Miał wrażenie, że z daleka poczuł jej odurzający zapach.
Zrobił krok w jej kierunku, lecz w tym momencie dołączył do niej ich szef, którego Janek szczerze nie znosił. Uważał go za aroganckiego dupka i zapatrzonego w siebie pyszałka. Wiedział, że nie jest osamotniony w swej opinii. Krystian, który kazał do siebie mówić Kris, potrafił zajść za skórę każdemu. Nikt nie miał wątpliwości, że swoje stanowisko osiągnął drogą "po trupach do celu". Jako szef budził niechęć. Ludzie nienawidzili jego złośliwostek, które uważał za hasła motywacyjne, a najbardziej irytował swój zespół, gdy mówił o firmie i podwładnych, parafrazując znane powiedzenie: "Mój cyrk, moje małpki".
Janek starał się go unikać jak ognia. Jeśli Kris miał pojawić się na wspólnych wyjściach lub wyjazdach integracyjnych, Janek robił wszystko, by nie dotrzeć na imprezę. Viki z początku naciskała, by brał w nich udział, lecz w końcu pogodziła się z wolą chłopaka. Janek cieszył się, że jego kontakty z szefem są sporadyczne. Pamiętał moment, gdy Kris pochwalił go za wyniki, mówiąc, że nie ma pojęcia, jakich akrobacji dokonuje i jakich sztuczek używa, ale jest jedną z najlepszych małpek w jego cyrku. Wspominając tamtą rozmowę, Janek nadal czuł niesmak.
Gdy zobaczył, jak Kris podchodzi do Viki i jakby nigdy nic obejmuje ją w pasie, mówiąc coś do ucha, a ona śmieje się głośno, poczuł, że jego serce zwija się w ciasny supeł, a dłonie zaciskają w pięści. Kiedy schodzili z półpiętra, Kris trzymał dłoń na plecach Viki, idąc tuż obok niej, a ich biodra niemal ocierały się o siebie.
Janek, nie mogąc znieść tego widoku, wszedł na pierwszy stopień schodów, by zasygnalizować swoją obecność. Dostrzegłszy go, Viki natychmiast odsunęła się od szefa, zbiegła do Janka, objęła go, uśmiechając się promiennie, i pocałowała szybko.
- W końcu dotarłeś! - ucieszyła się.
W tym momencie dołączył do nich Kris, który powoli zszedł ze schodów.
- Gratuluję Wrocławia. Świetna robota! - powiedział z uznaniem i podał rękę Jankowi, który niechętnie odwzajemnił uścisk.
- Przyjemna współpraca, fajni ludzie - odrzekł krótko.
- Wszyscy, którzy są skłonni zostawiać nam co miesiąc kasę, są fajni! - Kris zaśmiał się. - A tacy, jakich tam pozyskaliście, najlepsi. Trzy spore grupówki to nie byle co! Będziesz miał z tego sporą działkę i o to chodzi, no nie? - zakończył, klepiąc Janka w ramię.
- Fajni ludzie - powtórzył chłopak. - Dbają o firmę i pracowników, to wszystko.
- To tak jak ja! Chociaż uważam, że najpierw zawsze trzeba dbać o siebie - stwierdził Kris i mrugnął porozumiewawczo.
Janek patrzył na niego z niesmakiem. Nie odezwał się, nie mając ochoty na rozmowę z szefem ani na wysłuchiwanie jego życiowej filozofii.
- No dobra, na nas już czas. - Kris, widząc, że nie doczeka się odpowiedzi, zakończył krótką wymianę zdań. - Drinki się chłodzą. Lecimy. Idziesz? - zwrócił się do Viki.
- Zaraz dołączę - obiecała, a gdy szef się oddalił, skupiła się na Janku. - Jedziemy na kilka drinków. Mam nadzieję, że dołączysz?
- Nie mam ochoty - odrzekł. - Wolałbym zabrać cię do domu.
- Kochanie, od jutra mamy czas tylko dla siebie. Będę cała twoja! Mikołajki spędzimy już pod palmami - powiedziała z uśmiechem. - Spakowałam nas. Nic nie musisz robić.
- Poradziłbym sobie.
- Nie bądź dzieckiem! Powinieneś mi podziękować. - Udała urażoną. - Kto lepiej niż ja wie, w czym będziesz wyglądał najkorzystniej? Pakowanie masz z głowy. Leć do domu, odśwież się i dołącz do nas. Będziemy tam, gdzie zawsze. I błagam cię! Przebierz ten sweter. - Pokręciła głową z dezaprobatą, patrząc na jego ulubiony szary kardigan w norweskie wzory, a potem strzepnęła z kołnierza malutki okruszek, który Janek wcześniej przeoczył. - I jeszcze te okropne ciastka! Nie wiem, jak możesz je lubić - westchnęła. - Okruchy po nich są wszędzie. Wybaczam ci tylko dlatego, że nakruszyłeś w aucie Maćka, a nie moim. - Zaśmiała się i cmoknęła go w usta. - Pośpiesz się - zaleciła.
- Nie wiem, nie obiecuję. Jestem zmęczony - próbował wymigać się od spotkania w towarzystwie szefa.
- Co ja z tobą mam! - Viki westchnęła teatralnie. Przez chwilę zastanawiała się, a potem zdecydowała: - No dobrze, jeśli nie chcesz, nie zmuszam. Ale ostrzegam, że wrócę najwcześniej około północy. Jutro możemy się wyspać, samolot mamy dopiero po południu.
Janek odetchnął z ulgą.
- Możesz być późno - odrzekł, a potem dodał, przyciągając ją do siebie: - Pięknie wyglądasz w tej sukience. Jeśli zasnę, obudź mnie, bym pomógł ci ją zdjąć. Skoro jutro możemy się wyspać, w nocy możemy już rozpocząć świętowanie naszej rocznicy.
Viki zachichotała i delikatnie wyswobodziła się z jego objęć.
- Wrócę i będziemy świętować - obiecała.
Janek pomógł jej założyć płaszcz i odprowadził ją do wyjścia. Gdy zobaczył, jak Kris macha do niej, wołając ją do taksówki, poczuł, jak serce ponownie zwija mu się w supeł. Kiedy odjechali, zapiął kurtkę, zarzucił torbę na ramię i zszedł po schodach wejściowych, by iść do domu. Gdy zrobił kilka kroków, dogoniła go Alina z recepcji, trzymając w dłoni plik kopert.
- Miałeś się do mnie zgłosić - przypomniała i wręczyła mu przesyłki.
- Faktycznie - przypomniał sobie Janek. - Przepraszam. Zobaczyłem Viki i zapomniałem.
- Oj, Janek! Żebyś tak umiał widzieć więcej - odrzekła i pokręciła głową.
Pomyślał, że powtarza słowa Izy, która powiedziała kiedyś o nim, że poza Viki nie widzi świata. Uśmiechnął się, przypominając sobie to stwierdzenie. Wiedział, że jest prawdziwe.
- Dzięki, Alinka! - Ukłonił się, pomachał jej listami i ruszył w swoją stronę.
Patrząc, jak kolega wędruje ośnieżonym chodnikiem, dziewczyna westchnęła.
- Taki fajny chłopak! Kiedy się ockniesz? I co z tobą będzie, gdy w końcu zobaczysz więcej? - powiedziała do siebie, nie wiedząc, że wręczając mu pocztę, uruchomiła lawinę, która wisiała nad jego życiowym szlakiem.
Janek dotarł do mieszkania, zostawił torbę przy drzwiach, wszedł do salonu i rzucił pocztę na niską ławę. Włączył czajnik elektryczny, przygotował kubek i odszukał w szafce pudełko z herbatą o smaku pomarańczy z goździkami. Postanowił wziąć długi prysznic i obejrzeć kilka odcinków swojego ulubionego serialu, nadrabiając zaległości spowodowane nawałem pracy w ostatnich tygodniach i niechęcią Viki do jego filmowych upodobań. Ona preferowała inne gatunki i wiedziała, jak go przekonać do swojego wyboru, gdy wieczorem decydowali się na kino domowe.
Myśląc o odprężającym prysznicu, zerknął w stronę łazienki. W małym korytarzyku dostrzegł dwie walizki. Duża należała do Viki, mniejsza do niego. Pomyślał, że mimo jej zapewnień, iż spakowała wszystko, co uważała za najodpowiedniejsze dla niego, zanim dziewczyna wróci, on zdąży jeszcze zrobić mały przegląd bagażu i dokonać w nim ewentualnych zmian.
Cieszył się na wyjazd we dwoje, chociaż żałował, że nie dała się namówić na góry, o których marzył. Twierdziła, że zimą nie ma warunków na górskie wycieczki, szlaki są oblodzone i niebezpieczne, jest zimno i nieciekawie. Poza tym nie przepadała za wspinaczką.
Kilka tygodni wcześniej próbował przeforsować swoją propozycję.
- To może chociaż Karkonosze? - namawiał.
- Tak, jasne! A może Bieszczady? - odpowiedziała kpiąco. - To jeszcze większe zadupie.
- Bieszczady są wspaniałe! - zapewniał. - Byłem tam kilka razy z tatą. Po tygodniach na morzu chętnie uciekał w te góry. Przeszliśmy wszystkie szlaki. Są świetne! Zawsze chciałem je zobaczyć zimą, bo to zupełnie inna bajka. Może jednak?
Viki wzniosła oczy ku górze.
- Daj spokój, skarbie, stać nas na lato zimą. Przecież wiesz, że uwielbiam palmy, złoty piasek, no i oczywiście ciepłą wodę w basenie. A ty na pewno wolisz mnie oglądać w bikini niż w spodniach narciarskich, mam rację? Nie marudź! Jedziemy się wygrzać - zakończyła dyskusję, a on pogodził się z jej decyzją, pocieszając się tym, że czekają go nie tylko gorące dni, ale również noce, gdy podczas wyjazdu będą mogli zapomnieć o pracy i cieszyć się do woli swoją bliskością.
Gdy usłyszał pstryknięcie czajnika, postanowił, że najpierw wypije herbatę, a potem zajmie się prysznicem, walizką i serialem. Postawił kubek z gorącym napojem na ławie i w tym momencie jego wzrok zatrzymał się na rozsypanych na szklanej tafli listach. Usiadł na sofie i wziął koperty do ręki, robiąc szybki przegląd korespondencji. Pomiędzy reklamowymi drukami, kilkoma rachunkami oraz życzeniami od klientów zauważył list, który różnił się od pozostałych. Na nieostemplowanej szarej kopercie widniało jego imię i nazwisko wydrukowane na kartce doklejonej przy pomocy taśmy.
Przez chwilę obracał kopertę w dłoniach, zastanawiając się, co to w ogóle jest. Wydawała się zbyt ciężka na zwykły list. Zaspokajając rosnącą ciekawość, rozerwał papier, a z wnętrza wysypały się zdjęcia.
W pierwszej chwili nie wiedział, co się dzieje. Patrzył na fotografie zaścielające ławę, a widok, jaki przedstawiały, sprawił, że poczuł, jakby całe jego ciało ogarnął paraliż. Jedynie serce biło w nim jak oszalałe, przy każdym uderzeniu sprawiając dotkliwy ból. Powoli położył dłoń na piersi, jakby obawiał się, że okruchy serca, które właśnie roztrzaskało się na milion kawałków, rozerwą koszulkę, przebiją się przez szary sweter w norweskie wzory i niczym grad kryształów uderzą z hukiem o podłogę.
Przez kilka minut przerzucał wzrok z jednego zdjęcia na drugie, nie umiejąc znaleźć w sobie siły, by wziąć je do rąk i oglądać po kolei. Na każdym z nich widział Viki w objęciach Krisa. Ktoś ujął ich uściski i pocałunki; moment, gdy siedzieli na jakiejś sofie, a Kris trzymał dłoń na jej udzie, gdy mówił coś do jej ucha, a ona rozbawiona odchylała głowę; i wreszcie taniec, gdy przyciskał ją do siebie, trzymając ręce poniżej linii pasa.
Janek walczył z mdłościami. Przez moment wszystkie zdjęcia zlały się w jedną plamę. Potrzebował kilku chwil, by odzyskać oddech. Gdy w końcu w pełni dotarło do niego, co zobaczył, miał wrażenie, że ogień i lód tańczą naprzemiennie w jego żyłach. Nigdy wcześniej nie szarpały nim podobne emocje.
Nie miał pojęcia, jak długo trwał w bezruchu, próbując odzyskać sprawność ciała i umysłu po tym nokaucie, wiedząc, że rozbitego na drobne kawałki serca nie uda się już uratować.
Zmrużył oczy, by wyostrzyć wzrok i dostrzec wnętrze, w którym zrobiono te zdjęcia. Gdy przyjrzał się szczegółom, zauważył, że Viki ma na sobie trzy różne sukienki. Te, które zabrała, gdy płynęła promem na firmową integrację do Karlskrony... Wypad, który on sobie wtedy odpuścił. Nie miał wątpliwości, że zdjęcia zrobiono podczas imprez w trakcie rejsu.
Pamiętał, że to było we wrześniu, lecz przez chwilę nie umiał policzyć, ile czasu upłynęło od tamtej pory. Gdy dotarło do niego, że kilka miesięcy, poczuł, jakby ktoś kopnął go w żołądek. Oparł łokcie na kolanach, pochylił głowę i wsunął dłonie we włosy, jakby chciał wyszarpnąć z umysłu obrazy, które wbiły się w jego pamięć niczym ostre ciernie. Czuł obezwładniający ból.
Gdy wreszcie odzyskał kontrolę nad ciałem, wstał i zaczął chodzić po salonie, robiąc kilka kroków w jedną, kilka w drugą stronę jak tygrys w klatce, spoglądając co chwilę na zdjęcia na ławie. W końcu zgarnął je i wrzucił z powrotem do koperty, mając wrażenie, że każde z nich parzy jego dłonie. Zabrał telefon, zarzucił kurtkę, chwycił kopertę ze zdjęciami i wybiegł z mieszkania.
Kiedy dotarł do lokalu, w którym trwała firmowa impreza, zatrzymał się zdyszany przed wejściem. Przez chwilę patrzył w duże okna. Dostrzegł migającą między tłumem ludzi czerwoną sukienkę Viki i poczuł przeszywający ból w każdej komórce ciała. Oparł się o ścianę, wyjął telefon, wybrał numer Maćka i wywołał go na zewnątrz.
Po chwili przyjaciel przebijał się przez grupkę osób stojących przy wejściu, uśmiechając się szeroko.
- Jednak dotarłeś! - ucieszył się. Jego błyszczące oczy i lekko zaczerwieniona twarz zdradzały, że miał za sobą kilka drinków.
Janek patrzył na niego przez chwilę, nie odzywając się słowem, a widok, jaki przedstawiał, sprawił, że Maciek przyjrzał mu się uważniej.
- Wchodzisz? - zapytał.
Janek nadal milczał, wpatrując się w przyjaciela śmiertelnie poważnym wzrokiem.
- Coś się stało?
Przyjaciel wziął go za rękaw i odciągnął na bok, a potem podał mu kopertę ze zdjęciami.
- Co to jest? - zapytał Maciek.
- Otwórz - polecił zimno Janek.
Maciek zdziwiony tym niezrozumiałym zachowaniem wziął kopertę, sięgnął do środka i wyjął zdjęcia. Przez moment trzymał je w dłoniach, przypatrując się im. Jego zaróżowione policzki zmieniły kolor na blady, a oczy straciły blask. Wyglądał, jakby wytrzeźwiał w jednej chwili. Przez kilkanaście sekund zagryzał usta z opuszczoną głową, nie mając odwagi spojrzeć w oczy przyjacielowi. W końcu popatrzył na niego, a na jego twarzy malowało się niezmierzone współczucie.
- Przykro mi... - powiedział cicho.
- Wiedziałeś o tym? Od kiedy to trwa? - zapytał Janek.
Maciek spojrzał w bok, bijąc się z myślami, w końcu ponownie spojrzał na kumpla.
- Wszyscy wiedzieli. Kilka miesięcy, może dłużej.
Najkrócej jak umiał odpowiedział na pytania. Z trudem wypowiadał słowa, wiedząc, że każde z nich sprawia przyjacielowi ból. Czekał na pretensje, że niczego nie zdradził, że nie poinformował go o tej sytuacji, lecz Janek milczał. Maciek, nie mogąc znieść tej ciszy i zdając sobie sprawę, co przeżywa przyjaciel, podszedł do niego i położył mu rękę na ramieniu.
- Próbowałem ci powiedzieć. Planowałem to zrobić, ale nie umiałem cię zranić. Poza tym nie miałem dowodów. Nie uwierzyłbyś mi. Nie chciałem cię stracić...
Janek nadal milczał, lecz Maciek wiedział, że uczucia, jakie go wypełniają, szarpią nim jak zimowy sztorm wodami Bałtyku.
- Przykro mi, stary. Oddałeś duszę diabłu...
Janek zadrżał i skulił się na sekundę, a potem zrzucił z ramienia dłoń Maćka, wyrwał z jego rąk kopertę ze zdjęciami, odwrócił się i ruszył biegiem przed siebie.
- Janek! Janek! - zawołał za nim Maciek, ale chłopak zginął pośród tłumu roześmianych ludzi w mikołajkowych czapkach wędrujących ośnieżonymi chodnikami grudniowej Gdyni.
Przez pewien czas biegł, nie oglądając się na boki. Przed oczami migały mu kadry ze zdjęć i czerwona sukienka Viki. Gdy zwolnił, zorientował się, że jest na ulicy prowadzącej z jego rodzinnego domu w kierunku morza. Tej samej, którą chodził z mamą na plażę, gdzie wypatrywali statku taty, chociaż dobrze wiedzieli, że do powrotu zostało jeszcze kilka tygodni.
Mama opowiadała mu o żeglarzach i marynarzach, jakby chciała wytłumaczyć nieobecność taty jego miłością do morza. Pamiętał historię Robinsona Crusoe i Edmunda Dantesa, czyli hrabiego Monte Christo. Uwielbiał wyprawy w jej towarzystwie. Przez chwilę zapragnął być znowu małym chłopcem, siedzieć na plaży, wpatrywać się w morze i wsłuchiwać w głos mamy.
Popatrzył w ciemność, a do jego uszu dochodził jedynie szum fal. Ogarnęło go przenikliwe zimno.
Zawrócił i poszedł do mieszkania, próbując po drodze chociaż odrobinę poukładać rozsypany świat. Nie miał pojęcia, co zrobi i co będzie dalej. Oczami wyobraźni oglądał Viki w objęciach Krisa. W jednej chwili myślał o tym, że nie chce jej widzieć już nigdy w życiu, w kolejnej, by wrócić do lokalu, wyciągnąć ją stamtąd i udusić gołymi rękami; potem, że musi z niej wytrząsnąć odpowiedzi na pytania, które krzyczały w jego głowie: Dlaczego?! Jak mogłaś?!
Po paru krokach każda z tych myśli wydała mu się nieważna, bo tego wieczoru wszystko straciło dla niego sens.
Kiedy wrócił do mieszkania, oparł się o drzwi, nie mogąc się zmobilizować do tego, by zdjąć kurtkę, usiąść i podjąć ponowną próbę poukładania roztrzaskanej rzeczywistości.
Na wprost niego na ścianie w saloniku, tuż nad sofą wisiało ich duże wspólne zdjęcie. Objęci, roześmiani, szczęśliwi...
Janek poczuł, jak zabolał go każdy okruszek rozbitego w drobny mak serca.
Sięgnął do kieszeni po spoczywającą tam kopertę z fotografiami, które zniszczyły jego świat. Wyjął je ze środka, spojrzał na nie, a potem na swoje zdjęcie z Viki wiszące nad sofą i z całej siły rzucił w nie plikiem fotografii z koperty.
Wiedział, że nie zdoła zostać w miejscu, które nazywali swoim domem. Chwycił nierozpakowaną po powrocie z Wrocławia małą torbę i wyszedł, zatrzaskując w środku klucze do mieszkania.
Nie wiedział, w jaki sposób znalazł się przed budynkiem, na którym w nocnej ciemności odbijał się neon Gdynia Główna. Przeszedł przez wielkie drewniane drzwi i stanął w niemal pustej dworcowej poczekalni. Duży zegar wskazywał kilkanaście minut po dwudziestej trzeciej. Przez chwilę rozglądał się dookoła. Spojrzał na tablicę odjazdów, a potem podszedł do kasy, nie pamiętając, kiedy ostatnio kupował bilet w taki sposób. Zazwyczaj korzystał z aplikacji w telefonie, nie zawracając sobie głowy drukowaniem.
- Kiedy odjeżdża najbliższy pociąg dalekobieżny? - zapytał kasjerkę.
Kobieta spojrzała na niego ze zdziwieniem.
- A dokąd? - zapytała.
- Wszystko jedno, jak najdalej - odrzekł, a ona przyjrzała mu się uważniej. Rozmawiał z nią, lecz wydawał się nieobecny.
Zerknęła na ekran komputera.
- Za kilkanaście minut jest do Rzeszowa, z przesiadką w Warszawie.
- Poproszę bilet.
- Do Warszawy czy Rzeszowa?
- Rzeszów - odrzekł krótko.
Kiedy odebrał wydruk, przez chwilę wpatrywał się w niego, nie ruszając się z miejsca.
"Co ja robię?" - zapytał sam siebie. Wiedział jednak, że nie zawróci. Każda cząstka jego ciała i umysłu pragnęła uciec od bólu, jaki je wypełniał.
Gdy znalazł się w wagonie, odszukał swoje miejsce i wrzucił torbę na bagażową półkę. Zajął miejsce przy oknie, skulił się i podniósł kołnierz szarego swetra w norweskie wzory, chowając w niego głowę i marząc o tym, by odciąć się od rzeczywistości.