Niemal przewracam Paige, próbując pośpiesznie zmienić kierunek. Wślizgujemy się za ciężarówkę firmy transportowej. Nie potrafię opanować ciekawości i wyglądam zza samochodu.

Pięć aniołów nurkuje w stronę tego ze śnieżnobiałymi skrzydłami. Sądząc po ich agresywnym zachowaniu, szykują się do ataku - pięciu na jednego. W ciemnościach nie mogę dokładnie dostrzec wyglądu tych istot. Skrzydła jednego wydają się odmienne niż reszty, ale zwija je zbyt szybko, żebym zdążyła się przyjrzeć. A może mi się przewidziało? Jest wielki i góruje nad pozostałymi.

Przypadamy do ziemi. Moje ciało nieruchomieje i nie zgadza się na opuszczenie względnie bezpiecznego schronienia za oponą ciężarówki. Chyba nas nie zauważyły.

Nad roztrzaskanym samochodem hybrydowym niespodziewanie rozbłyska jedna z wciąż działających ulicznych latarni. Włączył się prąd. Pojedynczy snop światła wydaje się oślepiający i upiorny - raczej uwydatnia kontrasty niż oświetla. Światło pojawia się również w kilku pustych oknach, dzięki czemu nieco lepiej widzę starcie.

Skrzydła aniołów różnią się kolorem. U tego, który roztrzaskał samochód, są śnieżnobiałe. Czarne niczym noc u olbrzyma. Niebieskie, zielone, ciemnopomarańczowe i pasiaste u pozostałych.

Mają nagie, muskularne torsy. Mięśnie napinają się przy każdym ruchu. Różnią się nie tylko skrzydłami, lecz także barwą skóry. Śnieżnoskrzydły ma skórę jasnokarmelową, a czarnoskrzydły bladą jak skorupka jajka. Pozostałe - od złocistej do ciemnobrązowej. Mogłoby się wydawać, że ich skórę powinna pokrywać duża liczba blizn - pamiątek po stoczonych bitwach - tymczasem nie jest ona w najmniejszym stopniu oszpecona. Każda nastolatka oddałaby wszystko, żeby jej partner na bal maturalny miał tak nieskazitelnie gładką skórę.

Śnieżnoskrzydły stacza się z roztrzaskanego samochodu. Mimo obrażeń ląduje w półprzysiadzie, gotowy do odparcia kolejnego ataku. Lekkością ruchów przypomina pumę - widziałam kiedyś w telewizji, jakie są zwinne.

Musi być doskonałym wojownikiem, bo choć jest ranny i walczy w pojedynkę, pozostałe anioły zachowują dużą ostrożność. Mimo muskularnych sylwetek wyglądają dość prymitywnie i niezgrabnie w zestawieniu z jego jędrnym, umięśnionym ciałem - wygląda jak jeden z pływaków startujących na igrzyskach olimpijskich. Wyraźnie jest gotów odeprzeć atak gołymi rękami, mimo że większość z jego przeciwników jest uzbrojona w miecze.

Jego miecz leży kilka metrów od samochodu - wypadł mu z dłoni podczas upadku. Podobnie jak miecze pozostałych aniołów ma dość krótkie, półmetrowe, obosieczne ostrze, świetnie przystosowane do podrzynania gardeł.

Śnieżnoskrzydły dostrzega miecz i odwraca się, aby do niego doskoczyć, ale Ciemnopomarańczowy odkopuje go z całej siły. Miecz wiruje po asfalcie, coraz dalej od właściciela. Zatrzymuje się dość szybko, więc musi być ciężki jak ołów. Śnieżnoskrzydły rezygnuje z próby odzyskania broni.

Zaczynam rozumieć, że będę świadkiem egzekucji. Wynik starcia wydaje się przesądzony, mimo to Śnieżnoskrzydły broni się zaciekle. Trafia kopniakiem Pasiastego i odpiera ciosy dwóch pozostałych. Ulega dopiero, gdy cała piątka atakuje jednocześnie.

Cztery anioły powalają go na ziemię i przytrzymują, w zasadzie na nim siadając. Dopiero wtedy dołącza do nich Mroczny Olbrzym. Przypomina Anioła Śmierci. Kto wie, może to jest Anioł Śmierci. Mam dziwne przeczucie, że oglądam ostatnie starcie z serii bitew, które stoczyli w przeszłości. Wiele musiało się między nimi wydarzyć - świadczą o tym wymowne spojrzenia i sposób, w jaki Mroczny szarpie za skrzydło powalonego anioła, rozpościerając je na ziemi. Kiwnięciem głowy daje znak Pasiastemu, który unosi miecz.

Chcę zamknąć oczy, aby nie oglądać śmiertelnego ciosu, ale nie potrafię. Zupełnie jakbym zapomniała, jak się opuszcza powieki.

- Trzeba było skorzystać z naszego zaproszenia, póki mogłeś - mówi Mroczny, przyciskając skrzydło do ziemi, aby Śnieżnoskrzydły nie mógł go zwinąć. - Nawet ja nie sądziłem, że skończysz w ten sposób.

Ponownie daje znak Pasiastemu. Ostrze opada ze świstem i odcina skrzydło.

Śnieżnoskrzydły ryczy z wściekłości. Ulica wypełnia się odgłosami furii i cierpienia.

Krew tryska na wszystkie strony, ochlapując pozostałych. Przytrzymują go z coraz większym trudem, ponieważ mokre od krwi ciało zaczyna im się wyślizgiwać. Niespodziewanie Śnieżnoskrzydły powala i odrzuca kopniakami dwóch napastników. Zwinięci toczą się po asfalcie. Dwa pozostałe anioły usiłują go przytrzymać. Zdaje się, że lada chwila się wyswobodzi.

Ale Mroczny przyciska but do pleców Śnieżnoskrzydłego, w miejscu otwartej rany.

Z piersi leżącego anioła wydobywa się syk. Jego oddech jest przepełniony bólem, ale zachowuje milczenie. Napastnicy korzystają z okazji, aby ponownie go mocno pochwycić.

Mroczny upuszcza na ziemię odcięte skrzydło, które niczym martwe zwierzę z głuchym łoskotem ląduje na asfalcie.

Na twarzy Śnieżnoskrzydłego maluje się wściekłość. Wciąż ma zapał do walki, ale traci go równie szybko jak krew, która spływa mu po skórze i oblepia włosy.

Mroczny łapie go za drugie skrzydło i z wysiłkiem je rozkłada.

- Gdyby to zależało ode mnie, puściłbym cię wolno - stwierdza. W jego głosie pobrzmiewa szacunek dla Śnieżnoskrzydłego, tak że wydaje się mówić prawdę. - Ale każdy z nas ma do wykonania rozkazy.

Szacunek szacunkiem, ale litości nie ma.

W ostrzu miecza Pasiastego, uniesionym nad staw łączący skrzydło z ciałem, połyskuje światło księżyca.

Kulę się, oczekując kolejnego krwawego ciosu. Zza moich pleców dobiega cichutkie, przepełnione współczuciem westchnienie Paige.

Ciemnopomarańczowy wystawia głowę zza pleców Mrocznego. Patrzy prosto na nas.

Zastygam, skurczona za ciężarówką. Serce zamiera mi na sekundę, po czym zaczyna walić z potrójną szybkością.

Ciemnopomarańczowy wstaje i oddala się od towarzyszy.

Zmierza prosto w naszą stronę.

Z miejsca ogarnia mnie poczucie, że jestem widoczna jak na dłoni. Napinam mięśnie, jakby lada chwila ktoś miał mnie postrzelić.

Chwytam wózek inwalidzki Paige i wyjeżdżam na zewnątrz. Obserwuję przez chwilę niebo, potem rozglądam się wokół, niczym króliczek uciekający przed drapieżnikiem.

Cienie szybko pogłębiają się między okolicznymi budynkami, samochodami i krzewami, których nikt nie podlewał od sześciu tygodni. Na bloku po przeciwnej stronie ulicy grafficiarz namalował złowrogiego anioła z wielkimi skrzydłami i mieczem. Długa szczelina w murze przebiega zygzakiem przez jego twarz, nadając jej opętańczy wygląd. Poniżej jakiś domorosły poeta nagryzmolił: "Kto nas ustrzeże przed stróżami?".

Wzdrygam się, słysząc terkotanie wózka sklepowego mamy, która wyprowadza go właśnie przez drzwi na chodnik. Pod naszymi stopami chrzęści roztłuczone szkło. Ukrywałyśmy się w budynku dłużej, niż powinnyśmy. Ktoś porozbijał szyby na parterze.

A w drzwi wbił pióro.

Oczywiście nie wierzę, że jest to prawdziwe pióro ze skrzydła anioła, ale taka wyraźnie była intencja. Żaden z nowych gangów nie jest dostatecznie potężny ani bogaty, aby upolować anioła. Przynajmniej na razie.

Pióro zanurzono w czerwonej farbie, która ścieka po drewnianych drzwiach. Mam nadzieję, że to faktycznie farba. W ostatnich tygodniach widywałam ten symbol na aptekach i supermarketach - gangi oznaczają w ten sposób budynki, ostrzegając samotnych uciekinierów, że wkrótce przybędą ponownie, aby splądrować resztę. Nas już na szczęście nie zastaną. Rywalizują z innymi gangami, kto oznaczy większe terytorium.

Przebiegamy do najbliższego samochodu i kucamy.

Nie muszę się oglądać, ponieważ słyszę turkotanie kół wózka mamy. Zerkam w górę i w bok. W pobliżu nie dostrzegam żadnego ruchu.

Rodzi się we mnie nadzieja - po raz pierwszy odkąd obmyśliłam ten plan. Kto wie, może dzisiejsza noc będzie należała do spokojnych. Bez gangów grasujących po ulicach, bez nadjedzonych szczątek zwierząt znajdowanych nad ranem, bez krzyków odbijających się echem w ciemnościach.

Nabieram coraz większej pewności siebie. Przemieszczamy się od samochodu do samochodu w szybszym tempie, niż przypuszczałam.

Skręcamy w El Camino Real, główną drogę przebiegającą przez Dolinę Krzemową. Według mojego nauczyciela języka hiszpańskiego "El Camino Real" znaczy "Królewska droga". Teraz nazwa ta wydaje się o tyle zasadna, że i lokalni możnowładcy - założyciele Google, Apple, Yahoo, Facebooka i innych podobnych firm - zapewne utknęli na niej jak wszyscy inni.

Skrzyżowania są zatarasowane porzuconymi samochodami. Jeszcze sześć tygodni temu w Dolinie Krzemowej w zasadzie nie było korków - kierowcy wykazywali się tu zawsze wielką kulturą. O realności apokalipsy przekonuje mnie jednak coś innego: chrzęst smartfonów pod naszymi butami. Tylko koniec świata mógł skłonić miłośników gadżetów do porzucenia urządzeń na ulicy. Kiedyś takie postępowanie uznano by niemal za świętokradztwo, dziś telefony są zbędnym balastem.

Wcześniej rozważałam, czy bezpieczniej nie byłoby się poruszać bocznymi uliczkami, ale uznałam, że odsłoniętych miejsc unikają zapewne również gangi. Gdybyśmy wkroczyły na ich teren, nawet w nocy mogliby zaryzykować przejęcie wózka wypełnionego łupami. Bo niby skąd mieliby wiedzieć, że w środku znajdują się puste butelki i łachmany.

Mam akurat wyjrzeć zza SUV-a, aby sprawdzić kolejny odcinek drogi, kiedy Paige wsadza głowę do środka przez uchylone drzwi i bierze coś z siedzenia.

Batonik. Nieotwarty.

Leżał w rozsypanej stercie ulotek. Najrozsądniej byłoby zabrać batonik, uciec i zjeść go później w bezpiecznym miejscu, ale - o czym przekonałam się w minionych tygodniach - żołądek potrafi czasami przejąć kontrolę nad umysłem.

Paige rozdziera opakowanie i rozłamuje batonik na trzy części. Rozpromieniona podaje nam po jednej. Jej dłoń drży z głodu i podniecenia, mimo to dla siebie zostawia najmniejszy kawałek.

Przełamuję swój i oddaję połowę Paige. Mama robi to samo. Paige posyła nam zawiedzione spojrzenie, jakbyśmy odrzuciły podarunek. Przytykam palec do ust i spoglądam na nią srogo. Ociągając się, bierze od nas po połowie kawałka.

Paige została wegetarianką w wieku trzech lat po wizycie w zoo. Choć była jeszcze dzieckiem, potrafiła skojarzyć indyka, który rozbawił ją w zoo, z mięsem na kanapkach. Nazywaliśmy ją naszą dalajlamą. Dopiero kilka tygodni temu zaczęłam ją zmuszać, aby jadła wszystko, co tylko znajdziemy. A nic lepszego od batonika nie mogłyśmy jej teraz zaoferować.

Po pierwszym kęsie chrupiącej masy na naszych twarzach pojawia się uczucie ulgi. Cukier i czekolada! Kalorie i witaminy!

Z fotela w samochodzie zsuwa się, uniesiona podmuchem wiatru, kartka papieru. Przed oczami miga mi nagłówek: "Radujcie się! Pan nadchodzi! Przyłączcie się do nowego początku i jako pierwsi wstąpcie do Raju!".

Ulotkę przygotował zapewne zwolennik jednego z nowych ruchów religijnych, które po atakach zaczęły się pojawiać jak pryszcze na przetłuszczonej skórze. Na kartkach umieszczono niewyraźne fotografie płonących miast: Jerozolimy, Mekki i Watykanu. Ktoś wyciął pojedyncze klatki z materiałów telewizyjnych i wydrukował je na domowym sprzęcie. Całość wykonano w wielkim pośpiechu.

Pochłaniam resztę batonika, nerwy nie pozwalają mi nacieszyć się jego słodyczą. Dotarłyśmy niemal do Page Mill Road, która zaprowadzi nas przez mało zaludnioną okolicę ku wzgórzom, gdzie w mojej ocenie powinnyśmy mieć znacznie większe szanse przeżycia.

Zapadła głęboka noc. Jest pełnia, opuszczone auta lśnią upiornie w blasku księżyca. Wokół panuje dojmująca cisza, co budzi we mnie osobliwie duży niepokój. Mimo wszystko powinnam słyszeć jakieś dźwięki - odgłos przebiegających szczurów, piski ptaków albo cykanie świerszczy. Nawet wiatr boi się poruszyć.

Pośród tej ciszy wózek mamy trzeszczy ze zdwojoną siłą. Żałuję, że nie zdążyłam jej przekonać do zostawienia tego żelastwa. Zaczyna ogarniać mnie zniecierpliwienie, jakbym coś przeczuwała. A wystarczy dotrzeć do Page Mill...

Ze zdwojoną energią popycham wózek z siostrą, lawirując między samochodami. Za plecami słyszę rzężenie mamy, która z coraz większym trudem łapie powietrze. Paige zachowuje się tak cichutko, jakby wstrzymała oddech.

Coś białego opada powoli z nieba i ląduje na Paige. Siostra chwyta to między palce i odwraca się, żeby mi pokazać. Pobladła, oczy ma okrągłe jak spodki.

W dłoni trzyma kawałek pierza. Śnieżnobiałe piórko. Podobne do tych, które wyłażą czasami z puchowej kołdry, tylko większe.

Z mojej twarzy również odpływa krew.

Czyżby spotkał nas aż taki pech?

Przecież one atakują głównie duże miasta. Dolina Krzemowa to pas niskich budynków biurowych i podmiejskich domów położonych między San Francisco i San Jose. San Francisco już padło, więc gdyby chciały przeprowadzić kolejne ataki w okolicy, wybrałyby raczej San Jose, a nie Dolinę. Nad naszymi głowami przeleciał pewnie jakiś ptak i tyle. I tyle.

Mimo to ogarnia mnie panika.

Zmuszam się, żeby spojrzeć w górę. Widzę tylko bezkresne czarne niebo.

Chwilę później coś przykuwa moją uwagę. Kolejne, większe pióro wiruje powoli obok mojej głowy.

Czuję, jak kropelki potu pokrywają moje czoło.

Ruszam pędem przed siebie.

Z tyłu wózek mamy klekocze jak szalony. Nie muszę wyjaśniać, co się stało, ani jej ponaglać. Żeby tylko któraś z nas nie upadła, żeby tylko wózek Paige się nie wywrócił. Ale przecież nie mogę się zatrzymać. Musimy znaleźć schronienie. Szybko, szybko, szybko.

Jakiś wielki ciężar niespodziewanie zgniata samochód hybrydowy, przy którym chciałam przycupnąć. Rozlega się tak straszliwy huk, że niemal wyskakuję z butów. Na szczęście w tym hałasie ginie krzyk mamy.

Widzę zarys płowych kończyn i śnieżnobiałych skrzydeł.

Anioł.

Muszę zamrugać, aby się upewnić, że jest prawdziwy.

Nigdy wcześniej nie widziałam anioła na żywo. Wszyscy pamiętamy, oczywiście, emitowane na okrągło nagranie złotoskrzydłego Gabriela, Posłańca Bożego, który padł pod gradem kul na gruzach Jerozolimy. Ale kiedy oglądało się te sceny w telewizji, choć nadawano je całymi dniami na wszystkich kanałach, można było sobie wmawiać, że nie są prawdziwe.

Teraz jednak ponad wszelką wątpliwość mam przed sobą prawdziwego anioła. Jedną z uskrzydlonych istot. Aniołów Apokalipsy. Nadprzyrodzonych istot, które starły na proch współczesny świat i wymordowały miliony, a może nawet miliardy ludzi.

Teraz jedna z tych przerażających istot wylądowała kilka metrów ode mnie.

Anioł umiera.

Leży na sofie z torsem owiniętym bandażami i wygląda zupełnie jak człowiek. Kropelki potu gromadzą mu się wokół brwi. Kiedy go dotykam, czuję, jak jego ciało pali gorączka.

Znajdujemy się w jednym z niezliczonych biurowców w Dolinie Krzemowej, dawnej siedzibie firmy z branży elektronicznej. Specjalnie wybrałam taki, który wchodzi w skład kompleksu kilku identycznych budynków. Gdyby ktoś postanowił przetrząsnąć któryś z biurowców w okolicy, z kilku jednakowych być może wybierze inny.

Do ominięcia naszego budynku zachęcają zwłoki leżące w holu. Martwy mężczyzna znajdował się tam, kiedy przybyliśmy. Budynek wciąż pachniał papierem i tuszem z drukarek, drewnem i pastą, co oznaczało, że proces rozkładu jeszcze się nie rozpoczął, a trup dopiero zaczynał podśmierdywać. W pierwszym odruchu chciałam szukać szczęścia gdzie indziej i dopiero kiedy zawróciłam ku wyjściu, oświeciło mnie, że inni zareagowaliby tak samo.

Główne wejście do budynku jest przeszklone, więc zwłoki widać z zewnątrz. Wystarczy wejść dwa kroki w głąb holu, a człowiek natyka się na leżącego faceta z rozchylonymi nogami i otwartymi ustami. Wybieram ten budynek na swoje tymczasowe gniazdko. Dość niska temperatura powietrza w holu sprawia, że zwłoki nie śmierdzą za mocno, niemniej wkrótce będziemy musieli zmienić lokum.

Anioł leży na skórzanej kanapie w narożnym gabinecie, który musiał należeć do jakiegoś dyrektora. Na ścianach wiszą oprawione w ramki czarno-białe fotografie parku Yosemite, a na biurku i na półkach stoją zdjęcia kobiety i dwojga małych dzieci w identycznych strojach sportowych.

Wybrałam jednopiętrowy biurowiec, który nie wyróżnia się niczym specjalnym. Na budynku widnieje nazwa firmy: "Zygo­tronics". Wystrój holu stanowią wielkie, zabawne krzesła i kanapy, głównie w złamanych fioletach i przesadnie jaskrawych żółciach. Przy boksach ze stanowiskami dla pracowników stoi dwuipółmetrowy dmuchany dinozaur. Dolina Krzemowa w ostrym stylu retro. Podejrzewam, że praca w takim miejscu sprawiałaby mi przyjemność, gdybym dopiero co skończyła studia.

Do biura przylega mała kuchnia. O mało się nie pobeczałam na widok spiżarki pełnej przekąsek. Batoniki, orzeszki, czekolady w zabawnych kształtach, do tego paczka zupek błyskawicznych sprzedawanych od razu ze styropianowymi miseczkami. Dlaczego wcześniej nie przyszło nam do głowy, żeby przetrząsać biura? Zapewne dlatego, że nigdy nie pracowałam w takim miejscu.

Nie zaglądam do lodówki, bo wiem, że nie znajdę w środku niczego nadającego się do zjedzenia. Elektrownie wciąż pracują, ale wyłączenia prądu są częste i trwają nawet po kilka dni. W zamrażalniku musi leżeć jedzenie, ponieważ wydobywa się stamtąd nieprzyjemny zapach przypominający smród zgniłych jajek, które woziła ze sobą matka. W biurowcu jest nawet prysznic, zapewne przeznaczony dla otyłych kierowników próbujących zrzucić kilka kilogramów podczas przerwy na lunch. Tak czy siak, przydaje się do spłukania krwi.

Budynek oferuje wszystkie wygody typowego domu. Z oczywistych powodów brakuje tylko rodziny, której obecność uzasadniałaby nazwanie go domem.

Biorąc pod uwagę spoczywającą na mnie odpowiedzialność i towarzyszącą temu presję, od dawna nachodzą mnie myśli, że byłabym szczęśliwsza bez rodziny. Ale to złudne myślenie. Może gdybym nie zamartwiała się tak o Paige i matkę? Mimowolnie zaczynam wyobrażać sobie, jak szalałybyśmy ze szczęścia, gdybyśmy znalazły to miejsce razem. Mogłybyśmy zatrzymać się tu na tydzień i udawać, że życie toczy się normalnie.

Czuję się zagubiona i osamotniona, skołowana i bezbronna. Zaczynam rozumieć, dlaczego ludzie wstępują do gangów po utracie bliskich.

Siedzimy w biurowcu od dwóch dni. Anioł nie umarł, ale też nie wyzdrowiał. Leży na sofie, przepocony, i tyle. Jestem w zasadzie pewna, że umiera. Gdyby było inaczej, już by się przebudził, prawda?

Pod umywalką znajduję apteczkę, ale plastry i większość innych środków nadaje się do opatrywania tylko drobnych skaleczeń. Przetrząsam jej zawartość i czytam opisy na opakowaniach. Buteleczka z aspiryną. Czy dobrze pamiętam, że aspiryna zmniejsza gorączkę i ból głowy? Na etykiecie znajduję potwierdzenie moich przypuszczeń.

Nie mam pojęcia, czy aspiryna pomoże aniołowi ani czy jego gorączka ma jakikolwiek związek z ranami. Kto wie, może to jego normalna temperatura ciała. Nawet jeśli z wyglądu przypomina człowieka, nie oznacza to, że nim jest.

Wracam do narożnego gabinetu z aspiryną i szklanką wody. Anioł leży na brzuchu na czarnej sofie. Pierwszej nocy próbowałam okrywać go kocem, ale go z siebie strącał. Teraz leży na kanapie w samych spodniach i butach, owinięty bandażami. Początkowo zamierzałam zdjąć mu spodnie i buty przed opłukaniem go z krwi pod prysznicem, ale uznałam, że moją rolą nie jest dbanie o jego wygodę.

Kosmyki czarnych włosów oblepiają mu czoło. Chcę go nakłonić do przełknięcia kilku pastylek i popicia ich wodą, ale nie potrafię go obudzić. Leży na łóżku niczym rozpalony głaz i nie reaguje na żadne bodźce.

- Jeżeli nie wypijesz wody, zostawię cię tu i umrzesz.

Tak jak przez poprzednie dwa dni zabandażowane plecy łagodnie unoszą się i opadają.

Czterokrotnie wychodziłam na zewnątrz w poszukiwaniu mamy. Nie oddalałam się daleko z obawy, że anioł obudzi się podczas mojej nieobecności, a ja nie zdążę przed śmiercią wydobyć z niego informacji o losach Paige. W przeciwieństwie do dziewczynek przykutych do wózka inwalidzkiego szalone kobiety potrafią sobie poradzić na ulicy. Z poszukiwań za każdym razem wracam pośpiesznie do budynku. Na widok nieprzytomnego anioła czuję jednocześnie ulgę i frustrację.

Od dwóch dni spędzam czas głównie na siedzeniu i zajadaniu się zupkami błyskawicznymi, podczas gdy moja siostra...

Nie próbuję sobie nawet wyobrażać, co się z nią dzieje, ponieważ nie mam pojęcia, co anioły robią z ludzkimi dziećmi. Nie mogłyby uczynić z niej niewolnicy. Paige nie potrafi chodzić. Uciszam tego rodzaju myśli. Nie zamierzam roztrząsać tego, co jej grozi albo co mogło się jej przytrafić. Muszę po prostu zrobić wszystko, żeby ją odnaleźć.

Ogarniają mnie przytłaczający gniew i frustracja. Najchętniej zaczęłabym się wydzierać jak dwuletnie dziecko. Walczę z pragnieniem, aby cisnąć szklankę z wodą o ścianę, zerwać z niej półki z książkami i wykrzyczeć z głowy całą złość. Pragnienie jest tak silne, że zaczynają mi się trząść dłonie. Jeszcze chwila i wychlapię wodę ze szklanki.

Zamiast tego chlustam nią w twarz anioła. Najchętniej dodatkowo roztrzaskałabym pustą szklankę o jego głowę, ale się powstrzymuję.

- Obudź się, do cholery! No obudź się! Co oni wyprawiają z moją siostrą?! Czego od niej chcą?! Dokąd ją, u diabła, zabrali?! - krzyczę na całe gardło. Wiem, że mogę ściągnąć sobie na głowę gangi, ale mam to gdzieś.

Kopię kanapę.

Ku mojemu zaskoczeniu zaczerwienione powieki się unoszą. Anioł wpatruje się we mnie ciemnoniebieskimi oczami.

- Możesz się uspokoić? Próbuję spać.

Mówi zachrypniętym, zbolałym głosem, ale i tak zdołał nasycić słowa protekcjonalnym tonem.

Padam na kolana, aby nasze twarze znajdowały się dokładnie na tej samej wysokości.

- Gdzie poleciały te anioły? Gdzie zabrały moją siostrę?

Z premedytacją zamyka oczy.

Z całej siły walę go w plecy, celując w najbardziej zakrwawioną część bandaży.

Natychmiast otwiera oczy, zaciskając zęby. Z jego ust wydobywa się syk, ale powstrzymuje okrzyk bólu. O rany, teraz wygląda na porządnie wkurzonego. Siłą woli zmuszam się, aby nie odskoczyć do tyłu.

- Nie boję się ciebie - mówię najspokojniej, jak potrafię, próbując ukryć strach. - Jesteś za słaby, żeby wstać. Niemal całkowicie się wykrwawiłeś i bez mojej pomocy już byś nie żył. Mów, gdzie ją zabrali!

- Ona już nie żyje - oświadcza z pełnym przekonaniem. Zamyka oczy, jakby zamierzał ponownie zasnąć.

Przysięgam, że moje serce przestaje bić na dobrą minutę. Palce robią się zimne, jakby przemarzły. W końcu wykonuję bolesny wdech.

- Kłamiesz. Kłamiesz!

Nie reaguje. Chwytam stary koc, który zostawiłam na stole.

- Popatrz na mnie!

Pozwalam, aby koc się rozwinął, a jego zawartość stoczyła na podłogę. Spomiędzy fałd koca wypadają odcięte skrzydła. Zwinięte zajmują znacznie mniej miejsca, niż kiedy są rozłożone. Wydaje się, jakby pióra niemal zaniknęły. Po zetknięciu z podłogą skrzydła częściowo się otwierają, a drobny puch pęcznieje, jakby przeciągał się po długiej drzemce.

Przerażenie, które dostrzegam w jego oczach, musi być dokładnie takie samo jak przerażenie człowieka, któremu pokazano by jego amputowane nogi wytaczające się ze zjedzonego przez mole koca. Mam świadomość, że stosuję niewybaczalnie okrutne metody, ale jeśli chcę jeszcze zobaczyć Paige żywą, nie mogę sobie pozwolić na uprzejmości.

- Poznajesz?

Sama ledwo rozpoznaję swój głos. Jest chłodny i stanowczy. Głos najemnika. Głos oprawcy, który nie zawaha się posłużyć torturami.

Skrzydła straciły blask, częściowo są pokryte zakrzepłą krwią. Choć spomiędzy śnieżnobiałych piór przebijają pozostałości złotych pasemek, wiele piór się połamało. Sterczą na wszystkie strony posklejane w strąki.

- Dostaniesz je z powrotem, jeśli pomożesz mi znaleźć siostrę. Przechowałam je dla ciebie.

- Wielkie dzięki - mówi chrapliwie, przyglądając się uważnie skrzydłom. - Znakomicie zaprezentują się na ścianie w salonie.

Z jego głosu przebija gorycz, ale też coś jeszcze. Odrobina nadziei?

- Zanim ze swoimi kumplami zniszczyłeś nasz świat, pracowali tu lekarze, którzy potrafili przyszyć ucięty palec do ręki.

Nie wspominam nic o konieczności przechowywania takiego palca w niskiej temperaturze ani o tym, że operację można wykonać najpóźniej kilka godzin od wypadku. Anioł prawdopodobnie i tak wkrótce umrze, więc nie ma to większego znaczenia.

Napięcie nie znika z jego surowej twarzy, za to spojrzenie odrobinę łagodnieje, jakby nie mógł się powstrzymać od rozważania szans na odzyskanie skrzydeł.

- Nie ja je odcięłam - dodaję - ale pomogę ci je odzyskać. Pod warunkiem, że ty pomożesz mi znaleźć siostrę.

W odpowiedzi zamyka oczy. Oddycha głęboko, jak człowiek pogrążony we śnie.

Zdolność regeneracji u anioła jest nieludzka. Kiedy go tu przytaszczyłam, jego twarz była poczerniała, sina i nabrzmiała. Po niecałych dwóch dniach snu wygląda całkiem dobrze. Wgniecenie w miejscu złamanych żeber zniknęło. Podobnie siniaki na policzkach. Zabliźniły się liczne rany i stłuczenia na dłoniach, ramionach i klatce piersiowej.

Pozostały jedynie rany po odciętych skrzydłach. Nie potrafię ocenić, czy ich stan się poprawił, ponieważ są zasłonięte bandażami. Dalej krwawią, więc prawdopodobnie nie wygląda to dużo lepiej niż przed dwoma dniami.

Poświęcam chwilę na przeanalizowanie możliwych rozwiązań. Jeżeli go nie przekupię, będę musiała wydobyć z niego informacje torturami. Zrobiłabym wszystko, aby zapewnić rodzinie bezpieczeństwo, mam jednak wątpliwości, czy w tej sytuacji zdołam się posunąć tak daleko.

Na szczęście on nie musi znać moich rozterek.

A skoro już się obudził, powinnam zadbać, żeby mi się nie wymknął. Należałoby go jakoś unieruchomić.

Jak na ironię, od czasu ataków zachody słońca były wyjątkowo urokliwe. Za oknem bloku, w którym się zatrzymałyśmy, niebo płonie oranżami, czerwieniami i fioletami. Wymieszane przypominają powierzchnię owocu mango. Chmury tak intensywnie rozgorzały barwami zachodzącego słońca, że niemal ogarnia mnie lęk, że i my, przyczajeni poniżej, zajmiemy się ogniem.

Czuję, jak ciepło ucieka mi z twarzy, ale teraz całą uwagę skupiam na dłoniach. Ostrożnie zasuwam nimi zamek plecaka - nie chcę, żeby zaczęły się trząść.

Wkładam ulubione buty. Stały się moimi ulubionymi, od kiedy Misty Johnson zwróciła uwagę na urodę pionowych skórzanych pasków przyszytych w kilkucentymetrowych odstępach po bokach. Misty jest - była - cheerleaderką i słynęła z wyrobionego gustu. Jej komentarz uznałam za wyraz uznania dla mojego wyczucia smaku, mimo że buty zostały wyprodukowane przez firmę specjalizującą się w obuwiu trekkingowym, a ich główną zaletą jest wytrzymałość. Teraz są moimi ulubionymi butami, ponieważ skórzane paski idealnie nadają się do przechowywania noża.

Wsuwam kilka zaostrzonych kuchennych noży do kieszeni w wózku inwalidzkim Paige. Po krótkim wahaniu umieszczam kolejny w wózku sklepowym mamy. Kiedy nie patrzy, wtykam go między stos Biblii i puste butelki po napojach gazowanych, na koniec przykrywam go ubraniami. Mam nadzieję, że go nie zauważy.

Jeszcze przed zapadnięciem zmroku pcham wózek inwalidzki Paige w kierunku windy. Paige spokojnie przejechałaby przez korytarz sama, ponieważ zawsze wolała tradycyjne wózki od elektrycznych, ale widzę, że czuje się bezpieczniej ze mną u steru. Oczywiście nie ma sensu korzystać z windy, no chyba że ktoś byłby gotów zaryzykować utknięcie między piętrami, kiedy znów wysiądzie prąd.

Pomagam Paige wstać i znoszę ją na plecach trzy piętra. Mama sprowadza wózek po schodach. Niepokoją mnie sterczące kości u siostry. Waży mało nawet jak na siedmiolatkę, a jej wychudzona sylwetka przeraża mnie bardziej, niż wszystko inne razem wzięte.

W holu na parterze sadzam Paige z powrotem na wózek. Odgarniam jej kosmyk czarnych włosów za ucho. Ma wysokie kości policzkowe i ciemne oczy - wyglądamy niemal jak bliźniaczki. Paige ma jednak bardziej lisią twarz i choć za dziesięć lat całkowicie upodobni się do mnie, nikt by nas nie pomylił, bo różnimy się od siebie tak bardzo jak miękkie od twardego, ciepłe od zimnego. Musi być przerażona, a i tak dostrzegam cień uśmiechu w leciutko uniesionych kącikach ust. Nawet w takiej chwili myśli o mnie, a nie o sobie. Odwzajemniam uśmiech, starając się, by wyglądał pokrzepiająco.

Wbiegam po schodach, aby pomóc mamie staszczyć wózek sklepowy. Siłujemy się z niezgrabnym kolosem, który z potwornym łoskotem podskakuje na kolejnych stopniach. Dopiero teraz doceniam fakt, że budynek jest pusty i nikt nas nie słyszy. Wózek mamy jest wypełniony pustymi butelkami, kocykami Paige, czasopismami i Bibliami, wszystkimi koszulami, które tato zostawił w szafie, kiedy się wyprowadził, oraz oczywiście największym skarbem: pudełkami ze zgniłymi jajkami. Mama wypchała sobie nimi również wszystkie kieszenie swetra i kurtki.

Chętnie zostawiłabym wózek, ale scysja z mamą trwałaby dłużej i byłaby głośniejsza niż sprowadzenie go po schodach. Mam nadzieję, że oczekującej na nas Paige nie przydarzy się nic złego. Robię sobie wyrzuty, że nie sprowadziłyśmy wózka najpierw, zostawiając Paige w relatywnie bezpiecznym miejscu na górze, a nie w holu na parterze.

Nie dotarłyśmy jeszcze do bramy prowadzącej na ulicę, a już jestem spocona i strasznie podenerwowana.

- Tylko pamiętajcie - mówię - w razie kłopotów biegnijcie w kierunku El Camino. Na wysokości Page Mill skręćcie na wzgórza. Gdyby coś nas rozdzieliło, spotkamy się na szczycie, dobrze?

Gdyby coś nas rozdzieliło, pewnie byśmy się już nigdy nie zobaczyły. Muszę jednak zachowywać pozory optymizmu, ponieważ niewiele więcej nam pozostało.

Przykładam ucho do bramy wejściowej. Cisza. Nie słyszę wiatru, ptaków, samochodów, głosów. Uchylam ciężkie drzwi i wyglądam na zewnątrz przez wąską szczelinę.

Ulice są puste, jeśli nie liczyć porzuconych samochodów tarasujących wszystkie pasy. W przygasających promieniach słońca beton i stal spłowiały, przybierając jednolity szarawy odcień.

Dzień należy do uchodźców i gangów, w nocy wszyscy wracają do kryjówek i do świtu znikają z ulic. Ludzie boją się istot nadprzyrodzonych. Wszyscy śmiertelnicy - drapieżcy i ofiary - ulegają pierwotnym lękom i kryją się przed ciemnościami. W nowym świecie nocą zawładnęły istoty, których obawiają się nawet najgroźniejsze gangi.

A przynajmniej taki układ panuje w tej chwili. Prędzej czy później co bardziej zdesperowani zaczną korzystać z osłony nocy, nie bacząc na zagrożenia. Mam nadzieję, że wybrałyśmy takie rozwiązanie pierwsze i będziemy jedynymi ludźmi na ulicy. Choćby z tego powodu, żebym nie musiała wysłuchiwać protestów Paige, że nie udzielamy pomocy obcym.

Mama chwyta mnie za ramię i wygląda przez drzwi. W jej zwężonych oczach kryje się strach. Rok temu odszedł tato, a ona tyle się od tego czasu napłakała, że ma trwale opuchnięte powieki. Panicznie boi się nocy, ale na to już nic nie poradzę. Zapewniam ją, że wszystko będzie dobrze, ale uspokajające kłamstwo grzęźnie mi w gardle. Pocieszanie mamy nie ma sensu.

Biorę głęboki oddech i otwieram drzwi na oścież.

Sparaliżowany strachem mózg przestaje działać. Jedyne, co mi przychodzi do głowy, to ściągnąć na siebie uwagę anioła, aby matka mogła odwieźć Paige w bezpieczne miejsce.

- Uciekajcie!

Matka nieruchomieje, wpatrując się we mnie przerażonym wzrokiem. Spanikowana odwraca się i ucieka, zostawiając Paige. Musiała założyć, że to ja będę pchać wózek inwalidzki siostry.

Szeroko otwarte ze strachu oczy Paige dominują nad resztą szczupłej buzi. Nagle odwraca wózek i rusza ile sił w rękach za mamą. Porusza się sprawnie, ale dużo wolniej, niż gdyby ktoś ją popychał.

Żadna z nas nie przeżyje, jeżeli nie odwrócimy w jakiś sposób uwagi aniołów. Decyzję podejmuję w ułamku sekundy. Nie mam czasu na analizę plusów i minusów.

Wybiegam zza ciężarówki i ruszam pędem prosto na Ciemnopomarańczowego.

Jakaś cząstka mojego umysłu rejestruje dobiegający z oddali wściekły, przepełniony cierpieniem ryk. Odcięto drugie skrzydło, a to oznacza, że się spóźniłam. Tyle że dotarłam już do miejsca, gdzie leży miecz Śnieżnoskrzydłego. Nie wymyślę teraz nowego planu.

Wyrywam miecz niemal spod stóp Ciemnopomarańczowego. Chwytam go obiema rękami, spodziewając się, że będzie bardzo ciężki. Jest lekki jak piórko. Unoszę go w powietrze i ciskam w stronę Śnieżnoskrzydłego.

- Ej! - wołam ile sił w płucach.

Ciemnopomarańczowy uchyla się, zaskoczony widokiem miecza przelatującego mu nad głową. Działam w desperacji i chyba niezbyt rozsądnie, ponieważ anioł prawdopodobnie wykrwawia się właśnie na śmierć. Na szczęście rzucam celniej, niż się spodziewałam. Miecz ląduje rękojeścią w wyciągniętej dłoni Śnieżnoskrzydłego, zupełnie jakby coś go w to miejsce poprowadziło.

Bezskrzydły anioł płynnym ruchem zamachuje się na Mrocznego. Mimo straszliwych obrażeń jest zwinny i wściekły. Teraz rozumiem, dlaczego pozostałe anioły potrzebowały tak wielkiej przewagi liczebnej, aby go dopaść.

Ostrze rozcina brzuch Mrocznego. Krew tryska z rany i szybko tworzy szkarłatną kałużę na asfalcie. Pasiasty doskakuje do szefa i chwyta go, zanim tamten zdąży upaść.

Śnieżnoskrzydły próbuje odzyskać równowagę mimo braku skrzydeł. Krew spływa mu strumieniami po plecach. Ponownie zamachuje się mieczem. Rozcina nogę Pasiastego, ale ten rzuca się do ucieczki, unosząc w ramionach Mrocznego. Mimo rany nie zwalnia.

Dwa pozostałe anioły, które odskoczyły w chwili kontrataku Śnieżnoskrzydłego, ruszają biegiem za Mrocznym i Pasiastym. Chwytają rannych towarzyszy i, uderzając mocno potężnymi skrzydłami, wzbijają się w powietrze. Znikają w mroku nocy, pozostawiając na ziemi ślad z rozchlapanej krwi.

Mój plan okazał się zdumiewająco skuteczny. Wzbiera we mnie nadzieja, że matka i siostra zdążyły znaleźć bezpieczną kryjówkę.

Zaraz potem zalewa mnie wszechogarniająca fala bólu. Ciemnopomarańczowy wali mnie na odlew grzbietem dłoni. Lecę do tyłu i uderzam o asfalt. Zgniecione płuca nie są w stanie zaczerpnąć powietrza. Zwijam się w kłębek, próbując złapać oddech.

Ciemnopomarańczowy zwraca się w stronę Śnieżnoskrzydłego, którego trudno już takim nazwać. Nieruchomieje na moment przyczajony, jakby oceniał swoje szanse w starciu z rannym. Śnieżny, pozbawiony skrzydeł i zlany krwią, ledwie trzyma się na nogach. Choć sam się chwieje, miecz trzyma nieruchomo, wycelowany w Ciemnopomarańczowego. Jego oczy wyrażają wściekłość i determinację. Prawdopodobnie tylko dzięki tym dwóm emocjom wciąż stoi na nogach.

Zakrwawiony anioł musiał się cieszyć niesamowitym uznaniem, ponieważ muskularny Ciemnopomarańczowy, choć sam nawet niedraśnięty, wsuwa miecz do pochwy. Obrzuca mnie pogardliwym spojrzeniem i rusza biegiem ulicą z rozpostartymi skrzydłami. Po kilku krokach wzbija się w powietrze.

Ledwie przeciwnik odwraca się do niego plecami, ranny anioł pada na kolana pomiędzy odciętymi skrzydłami. Krwawi naprawdę mocno. Za kilka minut zostanie z niego padlina.

W końcu udaje mi się wziąć głębszy oddech. Czuję pieczenie, kiedy powietrze wypełnia płuca. Dotlenione mięśnie nareszcie się rozluźniają. Przez chwilę się tym rozkoszuję. Rozprostowuję ciało i odwracam się, aby spojrzeć w przeciwnym kierunku.

To, co widzę, mrozi mi krew w żyłach.

Paige z mozołem jedzie ulicą. Nad jej głową niczym sęp krąży Ciemnopomarańczowy. Właśnie zaczyna pikować.

Podrywam się i pędzę na złamanie karku.

Płuca żądają tlenu, ale nie zważam na ból.

Ciemnopomarańczowy posyła mi triumfujące spojrzenie. Podmuchy powietrza wzbudzane przez uderzenia skrzydeł unoszą mi włosy.

Tak blisko, tak blisko. Trochę szybciej. Moja wina. Wkurzyłam go, a on z czystej złośliwości skrzywdzi Paige. Poczucie winy dodaje mi sił w szaleńczym wyścigu z czasem.

- Biegnij, małpo, biegnij - woła Ciemnopomarańczowy.

Wyciąga ręce i chwyta Paige.

- Nie! - krzyczę, dobiegając do wózka.

Paige unosi się w górę, krzycząc moje imię: "Penryn!".

Łapię ją za nogawkę spodni. Trzymam skrawek materiału, na którym mama naszyła żółtą gwiazdkę mającą chronić Paige przed złem.

Przez krótką chwilę pozwalam sobie uwierzyć, że zdołam ją ściągnąć na ziemię. Uścisk w klatce piersiowej lekko słabnie.

Materiał wyślizguje mi się z dłoni.

- Nie!!!

Podskakuję, ale zamiast chwycić Paige za stopę, tylko ocieram palcami o buty.

- Wypuść ją! Po co ci ona?! To tylko mała dziewczynka... - Przy ostatnich słowach głos mi się załamuje.

Zaraz potem anioł wzbija się tak wysoko, że na pewno znajduje się poza zasięgiem mojego głosu. Mimo to krzyczę, biegnąc ulicą za coraz słabszymi nawoływaniami Paige. W pewnej chwili moje serce niemal przestaje bić, sparaliżowane strachem, że anioł ją upuści.

Mijają długie minuty, a ja wciąż stoję na ulicy, patrząc na malejący punkcik wysoko na niebie.

Długo stoję, wpatrując się w chmury, dopiero potem spuszczam wzrok i zaczynam się rozglądać w poszukiwaniu matki. Bynajmniej nie dlatego, że nie przejmuję się jej losem. Po prostu łączy nas bardziej skomplikowana relacja niż większość matek i córek. Czysta miłość, którą powinnam odczuwać, jest podszyta mrokiem i różnymi odcieniami szarości.

Nigdzie nie mogę jej dostrzec. Wózek sklepowy leży przewrócony, zawartość wysypała się na ulicę obok ciężarówki, za którą się chowałyśmy. Po krótkim wahaniu decyduję się zawołać:

- Mamo?!

Wszyscy, których mogły przyciągnąć hałasy, czają się już nieopodal i obserwują całe zajście z ciemności.

- Mamo!

Na opustoszałej ulicy panuje przenikliwa cisza. Nawet jeśli milczący obserwatorzy ukryci w ciemnych oknach widzieli, w którym kierunku pobiegła, nikt dobrowolnie nie podzieli się tą informacją. Próbuję sobie przypomnieć, czy nie została porwana przez innego anioła, ale jedyne wspomnienie, które potrafię przywołać, to bezwładne nogi Paige unoszonej z wózka inwalidzkiego. Nawet gdyby coś wydarzyło się tuż obok mnie, nie miałabym o tym pojęcia.

W cywilizowanym świecie, gdzie obowiązuje prawo, istnieją banki i supermarkety, człowiek chory na schizofrenię paranoidalną ma poważny problem z normalnym funkcjonowaniem. Ale w świecie, w którym banki i supermarkety służą gangom do torturowania, lekka paranoja okazuje się atutem. Sama schizofrenia niekoniecznie, bo niezdolność do odróżnienia rzeczywistości od fantazji bywa uciążliwa.

Mama prawdopodobnie zdążyła gdzieś czmychnąć i będzie śledzić moje poczynania z ukrycia, dopóki nie poczuje się na tyle bezpieczna, aby opuścić kryjówkę.

Ponownie lustruję okolicę. Dostrzegam wyłącznie budynki z ciemnymi oknami oraz porzucone samochody. Gdybym przez kilka ostatnich tygodni nie wyglądała godzinami przez jedno z takich zaciemnionych okien, doszłabym teraz pewnie do wniosku, że jestem ostatnim człowiekiem na Ziemi. Mam jednak świadomość, że gdzieś niedaleko, za warstwami betonu i stali, czai się co najmniej kilka par oczu. Ich właściciele rozważają właśnie, czy warto zaryzykować opuszczenie kryjówki, aby porwać skrzydła anioła oraz inne części jego ciała, które zdołaliby odciąć.

Zdaniem Justina, który jeszcze tydzień temu był naszym sąsiadem, panuje ogólne przekonanie, że ktoś wyznaczył nagrodę za przyniesienie części ciała aniołów. Ćwiartowanie aniołów zrodziło rzekomo nową gałąź handlu. Najwyższą cenę można dostać za skrzydła, ale dłonie, stopy, skalp i inne bardziej intymne części ciała również pozwalają na zarobienie sporej sumki - jeżeli tylko ktoś potrafi udowodnić, że faktycznie pochodzą od anioła.

Moje rozmyślania przerywa niski jęk. Natychmiast cała się naprężam, gotowa do kolejnego starcia. Czyżby zbliżał się jakiś gang?

Kolejny cichy jęk. Dochodzi nie z budynków, ale z jakiegoś miejsca dokładnie przede mną. A jedyne, co znajduje się przede mną, to leżący na brzuchu, wykrwawiający się anioł.

Czyżby wciąż żył?

Według wszystkich znanych mi relacji anioł umiera po odcięciu skrzydeł. Ale może były tak samo prawdziwe, jak przekonanie, że człowiek umiera po odcięciu ręki. Pozostawiony sam sobie po prostu wykrwawi się na śmierć.

Okazje do zdobycia kawałka ciała anioła nie zdarzają się często. Lada chwila ulica zaroi się od padlinożerców. Rozsądek nakazuje się ulotnić, póki to możliwe.

Ale jeśli anioł wciąż żyje, być może wie, dokąd zabrano Paige. Podbiegam do niego truchtem. Przepełnione nadzieją serce wali szaleńczo.

Krew spływa mu obficie po plecach i rozlewa się po asfalcie. Przewracam go bezceremonialnie, nie zastanawiając się nawet przez chwilę nad własnym bezpieczeństwem. Mimo paniki dostrzegam jego eteryczne piękno, gładki łuk klatki piersiowej. Pod siniakami i obrzękami musi się kryć prawdziwie anielska twarz.

Potrząsam nim. Nie reaguje. Przypomina marmurowy posąg greckiego boga.

Uderzam go mocno w twarz. Mruga kilkakrotnie i na moment dostrzega moją obecność. Zwalczam w sobie wszechogarniające pragnienie, aby rzucić się do ucieczki.

- Gdzie polecieli?

Wydaje z siebie jęk, jego powieki opadają. Uderzam go ponownie - z całej siły.

- Mów, gdzie polecieli! Gdzie ją zabrali?!

Jakaś część mnie nienawidzi tej nowej Penryn, którą się stałam. Nienawidzi dziewczyny, która wymierza cios konającej istocie. Ale spycham te myśli głęboko w ciemny zakamarek mojego wnętrza. Będą sobie mogły pomarudzić przy innej okazji, kiedy Paige przestanie grozić niebezpieczeństwo.

Z ust anioła wydobywa się kolejny jęk. Dociera do mnie, że niczego się nie dowiem, jeśli nie powstrzymam krwawienia i nie zabiorę go w miejsce, gdzie nie dopadnie go żądny krwi gang. Wstrząsają nim drgawki, jego organizm pogrąża się prawdopodobnie w stanie głębokiego szoku. Przewracam go z powrotem na twarz. Tym razem zauważam, że jest niesamowicie lekki.

Podbiegam do przewróconego wózka matki. Przetrząsam stertę rzeczy, szukając czegoś, czym mogłabym go owinąć. Apteczka leży na dnie wózka. Po krótkim wahaniu biorę ją do ręki. Wolałabym nie marnować cennych gaz i bandaży na anioła, który i tak umrze. Problem w tym, że bez skrzydeł wygląda niesamowicie ludzko. Daję sobie w myślach pozwolenie na zużycie kilku opatrunków.

Z powodu ogromnej ilości krwi i brudu na plecach nie potrafię ocenić głębokości i rozległości ran. Uznaję, że nie ma to znaczenia. Wystarczy, jeśli utrzymam go przy życiu do czasu, aż zdradzi mi, gdzie zabrali Paige. Owijam tors paskami materiału, zaciskając je tak mocno, jak tylko potrafię. Nie mam pojęcia, czy można kogoś zabić za mocno zawiązanym opatrunkiem, ale z tego, co pamiętam, śmierć przez wykrwawienie następuje szybciej niż z jakiegokolwiek innego powodu.

Niemal czuję na plecach wzrok niewidocznych oczu. Członkowie gangów myślą, że odcinam cenne kawałki ciała anioła. Zapewne rozważają prawdopodobieństwo, że pozostałe anioły powrócą, gdy oni będą wyrywać mi łupy. Muszę skończyć opatrywanie anioła i zabrać go z ulicy, zanim nabiorą odwagi. W pośpiechu obwiązuję go jak szmacianą lalkę.

Biegnę po wózek inwalidzki Paige. Anioł jest zdumiewająco lekki jak na swoje rozmiary - posadzenie go na wózku okazuje się łatwiejsze, niż sądziłam. W sumie nie powinnam się dziwić. Łatwiej lata się istocie ważącej trzydzieści niż trzysta kilogramów. Świadomość, że jest silniejszy i lżejszy od ludzi bynajmniej nie zmniejsza niechęci, jaką we mnie budzi.

Podczas sadzania go na wózku odstawiam teatrzyk, stękając i chwiejąc się na nogach. Chcę, by świadkowie tej sceny pomyśleli, że anioł jest ciężki. Kto wie, może dojdą do wniosku, że jestem silniejsza i bardziej niebezpieczna, niżby to wynikało z mojej wychudłej stusześćdziesięciocentymetrowej sylwetki.

Czy to możliwe, że na jego twarzy dostrzegam cień uśmiechu?

Nawet jeśli tak, natychmiast przeradza się w grymas bólu. Próbuję wepchnąć anioła na wózek, ale jego ciało jest zbyt potężne i niespecjalnie się na nim mieści. Jakoś sobie z tym radzę.

Szybko podnoszę aksamitne skrzydła i owijam je w przeżarty przez mole koc wzięty z wózka matki. Śnieżnobiałe pióra są cudownie delikatne, zwłaszcza w porównaniu z szorstkością koca. Mimo obezwładniającej paniki mam ochotę pogłaskać miękką powierzchnię skrzydła. Gdybym wyrywała pióra pojedynczo i używała ich jako waluty, jedno skrzydło pozwoliłoby mi zapewne na zakup jedzenia na cały rok. Zakładając oczywiście, że zdołam odnaleźć matkę i Paige.

Szybko owijam oba skrzydła, nie przejmując się specjalnie tym, czy połamię pióra. Przechodzi mi przez myśl, aby zostawić jedno skrzydło na ulicy. Odciągnęłabym dzięki temu uwagę gangów ode mnie i dała im coś, o co mogłyby walczyć między sobą. Dochodzę jednak do wniosku, że potrzebuję obu skrzydeł, jeśli zamierzam nakłonić anioła do rozmowy. Biorę miecz, również lekki jak piórko, i wtykam go bezceremonialnie w boczną kieszeń wózka.

Ruszam pędem ulicą w ciemną noc, pchając przed sobą wózek z aniołem.