2040 - Robert Czarkowski

Reflow text when sidebars are open.
- Idziemy coś zjeść? Mój żołądek domaga się porządnego kebaba - zwrócił się do Antka jego partner w patrolu, Kacper.
- Dwa razy nie trzeba mnie namawiać - zaśmiał się Antek.
Zawadzki jako początkujący policjant został skierowany do Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku. Nie miało znaczenia, kim był jego ojciec. Do wspólnego patrolowania ulic został mu przydzielony Kacper Łozowski, policjant niewiele od niego starszy, jak również z niewiele większym doświadczeniem.
Podporządkowanie policji i wojska obecnej dyktaturze objawiało się ochroną i realizacją rozkazów premiera, tłumieniem buntów oraz obecnością licznych wizerunków Cyrana w każdej jednostce policyjnej lub wojskowej. Pomimo tego schemat działania policji się nie zmienił. Tak przynajmniej uważał Antek. W dalszym ciągu dochodziło do interwencji domowych, gdzie pijanego partnera zabierano na izbę wytrzeźwień, bo zaczął znęcać się nad partnerką i dziećmi, zabezpieczano dzieci od pijanych rodziców, którzy mieli siły na spożywanie alkoholu, ale na opiekę nad potomkami już tych sił zabrakło; często trzeba było uspokoić skonfliktowanych sąsiadów, ale też zabezpieczyć jakieś wydarzenie czy odnaleźć poszukiwanego lub zaginionego.
- Pewne rzeczy w życiu się zmieniają, ale smak tego kebaba pozostaje niezmienny od lat, najlepszy kebab w mieście - rzucił w stronę Antka Kacper, już z pełnym brzuchem.
- Centrala do dziesięć-trzydzieści dwa, zgłoś się. - Błogi nastrój przerwał komunikat z policyjnego radia.
- Tu dziesięć-trzydzieści dwa, zgłaszam się - odpowiedział Antek.
- Waryńskiego dziewięćdziesiąt, mieszkania pięć, pijany facet tłucze swoją żonę, jeźdźcie tam!
- Centrala, jedziemy tam!
W ciągu dwóch, trzech minut młodzi policjanci byli już na miejscu. Ta okolica była owiana złą sławą, chociaż powoli zmieniała się na lepsze, w dużej mierze przez nowsze, wyrastające jak grzyby po deszczu, nowoczesne bloki, które zajęły miejsce starych, drewnianych domów. Policjanci mieli szczęście, drzwi od klatki były otwarte. Błyskawicznie dobiegli do mieszkania z numerem pięć na drzwiach.
- Otwierać, policja! - krzyknął Kacper.
- Pierdol się, psie! - odwarknął męski głos zza drzwi.
- Otwierać, policja, powtarzam ostatni raz!
- Wypierdalać mi stąd!
- Pomocy! - krzyknęła kobieta zza drzwi.
- Antek, trzeba wyważyć, wchodzimy, wezwij posiłki - wyszeptał Kacper do partnera.
Drzwi były nadgryzione zębem czasu, zgodnie z przewidywaniami Kacpra sforsowanie ich nie wymagało użycia dużej siły i po kilku sekundach policjanci byli już w mieszkaniu. Było tu kilka pomieszczeń, ale nie widzieli sprawcy. Obaj policjanci z wyciągniętą bronią obok siebie pokonywali kolejne centymetry. Kacper usłyszał dochodzący z kuchni szloch kobiety, przyspieszył kroku, by zobaczyć, czy w dalszym ciągu jest narażona na niebezpieczeństwo. Ujrzał ją zapłakaną siedzącą w kącie. Nie było przy niej sprawcy.
Antek Zawadzki w ułamku sekundy ujrzał mężczyznę biegnącego w stronę partnera. W ręku miał nóż.
Strzelił. Trafił. Krew rozbryznęła się na ścianie. Kobieta zaczęła krzyczeć. Z ręki mężczyzny wypadł nóż, a on osunął się na ziemię.
Wszyscy byli oszołomieni obecną sytuacją. Mężczyzna krwawił, kobieta w dalszym ciągu krzyczała, Kacper patrzył na Antka. Ten ostatni najszybciej otrząsnął się z tego transu.
- Centrala, tu dziesięć-trzydzieści dwa. Wyślijcie karetkę, już!
Kacper odsunął nóż od mężczyzny i po ustaleniu miejsca krwawienia zatamował je pierwszym lepszym materiałem, który wpadł mu w ręce. Antek postrzelił go w ramię.
Po chwili przyjechała karetka, która opatrzyła mężczyznę i nieprzytomnego zabrała do szpitala. Młodzi policjanci sprawdzili pozostałe pomieszczenia, w mieszkaniu nie było nikogo więcej. Przybyły na miejsce drugi patrol zajął się przerażoną kobietą. Antek i Kacper udali się do radiowozu. Musieli jechać złożyć raport dla przełożonych.
- Antek, stary, uratowałeś mi życie - odezwał się Kacper po dłuższej chwili. - Gdyby nie ty, ten facet wbiłby ten nóż we mnie.
- Nie ma za co, przecież ty zrobiłbyś dla mnie to samo.
- Zachowałeś zimną krew.
- To mój pierwszy strzał do człowieka, pierwszy raz kogoś postrzeliłem.
- Właśnie, postrzeliłeś go, nie zabiłeś... Uratowałeś mi życie, jestem twoim dłużnikiem.
- Dziękuję, Kacper, z jednej strony dobrze, że przeżył, ale z drugiej strony tacy skurwiele nie powinni chodzić po świecie...
- Niestety, takich nie brakuje.
- Kochanie, jaki w końcu zakładasz krawat na dzisiejszy bal sylwestrowy? - zapytała Agata Marka, przymierzając sukienki. Miała do wyboru czerwoną, z dużym dekoltem i odkrytymi plecami, przed kolano lub fioletową, z równie dużym dekoltem, nieco krótszą, jednakże z paskami na plecach. Dobrze, że nie spytała partnera o wybór konkretnej sukienki, ponieważ on, jak i pewnie każdy mężczyzna na Ziemi, powiedziałby, że obie są przepiękne i tym samym nie pomógłby w wyborze ubioru, a w gorszym przypadku mogłaby się z tego wywiązać kłótnia. Zresztą Marek uważał Agatę za najpiękniejszą kobietę na świecie, nawet jak była w dresie, a zwłaszcza jak nie miała na sobie żadnych ubrań.
- Najdroższa, nie będę zakładać krawata. - Popatrzył na zdziwioną Agatę. - Zakładam muchę, czerwoną.
- Głupku ty. - Uśmiechnęła się. - Zatem będziesz miał partnerkę na balu w sukience w kolorze czerwonym.
- A ta partnerka to fajna? Znasz ją? - ironizował Marek.
- Chyba jednak założę fioletową sukienkę, będzie pasowała do twojej fioletowej śliwki pod okiem, którą zaraz ci sprezentuję - odpowiedziała półżartem, pół serio urocza blondynka.
To był ich pierwszy wspólny bal. Byli już na urlopie na jednej z Wysp Kanaryjskich, tam po raz pierwszy wyznali sobie miłość. Po powrocie z wakacji postanowili razem zamieszkać. Naturalnym wyborem było mieszkanie Marka, które było własnościowe, natomiast lokum Agaty było wynajęte. Dodatkowym atutem była bliska lokalizacja biura, co, biorąc pod uwagę ogromne warszawskie korki, wydawało się logicznym posunięciem.
Miesiąc temu kilka osób z pracy zapisało się na bal sylwestrowy, namawiali kogo się dało do wspólnej zabawy, Agata i Marek ulegli tej pokusie.
Na balu zjawili się punktualnie. Niektórzy współpracownicy siedzieli już przy wspólnym, okrągłym stole.
- Zapraszamy kierowniczkę ze swoim podwładnym! - zażartował Kamil z działu prawnego.
Chwilę po zjedzeniu pierwszego dania wodzirej zaczął rozkręcać bal i niemal od razu cały parkiet został wypełniony ludźmi tańczącymi w rytm najnowszych hitów. Marek okazał się dobrym tancerzem, wyciągał do tańca Agatę raz po raz, rzadko kiedy dając jej odpocząć. Agata lubiła tańczyć, ale intensywność Marka była zatrważająca. W wolnych chwilach uciekała do toalety, mówiąc, że idzie "przypudrować nosek", co było oczywiście prawdą, jednakże mogła dodatkowo złapać chwilę oddechu od partnera. Pomimo tego Marek był dla niej wyjątkowym facetem i była w nim zakochana po uszy.
Dochodziła północ. Wodzirej zebrał wszystkich i zaczęło się wielkie odliczanie. Kończył się rok dwa tysiące trzydziesty, zaczynał dwa tysiące trzydziesty pierwszy.
- Dziesięć!
- Dziewięć!
- Osiem!
- Siedem!
- Sześć!
- Pięć!
- Cztery!
- Trzy!
- Dwa!
- Jeden!
Szczęśliwego Nowego Roku! Na sali rozległ się wrzask, korki od szampana poleciały w górę. Każdy krzyczał z radości, ludzie składali innym życzenia. Marek i Agata stali przytuleni, ucho w ucho składali sobie życzenia.
Marek po chwili odsunął Agatę od siebie, popatrzył na nią i uklęknął. Wyciągnął z kieszeni spodni pudełko. Otworzył je. W środku znajdował się brylantowy pierścionek zaręczynowy.
- Kocham cię, Agato, czy zostaniesz moją żoną?
Patrzył na Agatę, czekał na jej odpowiedź; wydawało mu się, że ta chwila trwa całą wieczność. Na twarzy kobiety rysowały się takie emocje jak szok, zdziwienie, zaskoczenie, ale co najważniejsze, w końcu na jej twarzy zagościła też radość i szeroki uśmiech.
- Tak, głupku! Wyjdę za ciebie!
Twarz Moniki Sierpień była opuchnięta. Z wiadomych powodów nie gościł na niej uśmiech. Zresztą gdy rządzi dyktatura, to nie ma powodów do radości. Monika nigdy nie przepadała za makijażem, ale obecnie zrezygnowała z niego całkowicie. Wiedziała, że nawet delikatny make-up rozmaże się od łez. A tych było dużo. Nie mogła powstrzymać płaczu - dlaczego on to zrobił? - ciągle zadawała sobie to pytanie. Dlaczego Szronowski zamordował Włodka? Przecież miało to być spotkanie jakich wiele. Wiedzieli, że raczej nic nie wskórają u Cyrana, że z tym pierdolonym dyktatorem i mordercą nie da się rozmawiać, ale w najczarniejszych scenariuszach nie przypuszczała, że może dojść do takiej tragedii...
Była wściekła na Lubeckiego! Dlaczego przemycił i wyciągnął tę broń? Dlaczego, skoro już ją miał, nie strzelił celnie? Przecież mógł żyć, znaleźlibyśmy inny sposób na odsunięcie Cyrana od władzy...
Monika Sierpień wcale nie ucieszyła się z wystąpienia Cyrana. Co prawda ten pierdolony dyktator zasygnalizował odejście od władzy, ale w tym samym komunikacie desygnował na swojego następcę Szronowskiego, bezwzględnego mordercę bez zasad i honoru. Jeżeli kiedyś miała o nim inne zdanie, to teraz było ono całkowicie negatywne. Nawet jeśli Cyran odejdzie, to albo będzie rządził z tylnego fotela, albo Szronowski będzie taki sam jak poprzednik.
Orędzie Cyrana było tak często powtarzane we wszystkich stacjach telewizyjnych i radiowych, że można się go było nauczyć na pamięć. W myśl zasady, że kłamstwo powtarzane tysiąc razy stanie się prawdą. To, czego dyktator nie powiedział, było ukazane na niebieskiej planszy zaraz po orędziu.
"Zmarły Włodzimierz Lubecki będzie pochowany z najwyższymi honorami i pośmiertnie odznaczony Orderem Orła Białego. W związku z tym, iż pogrzeb będzie miał charakter państwowy, nie zezwala się obywatelom na uczestnictwo w pogrzebie. Ceremonia będzie transmitowana w telewizji".
- Podły łajdak! - krzyknęła wściekła Monika, tym razem nie dusząc w sobie emocji.
Reżim doskonale zdawał sobie sprawę, że po śmierci Lubeckiego mogą wrócić protesty w ogromnej skali, porównywalne do tych z dwa tysiące trzydziestego czwartego i piątego roku. Miała nadzieję, że ludzie nie dadzą się omamić przekazami kontrolowanych przez rząd telewizji i radia. Miała nadzieję, że słuchają ostatniej wolnej, niezależnej stacji radiowej Wolność, która nieustannie wzywała do protestów i jednoczenia się przeciwko dyktaturze. Miała nadzieję, że społeczeństwo ma swój rozum, przełamie strach i przeciwstawi się reżimowi. Wczoraj, dzień po śmierci Lubeckiego, ludzie nie wyszli protestować, co mogło być spowodowane szokiem, za to liczeni w dziesiątkach tysięcy przychodzili pod biuro Oporu Demokratycznego, zapalali znicze oraz świeczki i tamowali ruch w obrębie trzech ulic. To dawało nadzieję - po raz pierwszy od dawna na twarzy zastępczyni Lubieckiego pojawił się nieśmiały uśmiech.
Monika Sierpień nie dopuszczała do siebie myśli, że nie będzie mogła pożegnać przyjaciela. Postanowiła pójść na pogrzeb bez względu na wszystko. Przez działalność opozycyjno-polityczną nie znalazła czasu na życie osobiste. Nie miała nic do stracenia.
*
Monika dotarła w okolice kościoła pw. św. Karola Boromeusza i cmentarza znajdującego się przy ulicy Powązkowskiej. Drogę zabezpieczały setki policjantów i wojskowych, co uniemożliwiało wejście do świątyni.
- Jestem Monika Sierpień z Oporu Demokratycznego, proszę mnie przepuścić! - rzuciła w tłum mundurowych po trochu krzyk, po trochu błagalną prośbę.
- Niestety, nie możemy pani wpuścić - odezwał się jeden z policjantów. - Takie mamy rozkazy.
- W dupie mam wasze rozkazy, chcę po raz ostatni zobaczyć i pożegnać przyjaciela! - Monika zanosiła się od płaczu.
- Przykro mi, nic nie możemy zrobić.
- Panowie, proszę ją przepuścić - odezwał się głos za plecami Moniki.
Dziewczyna się odwróciła. To był Szronowski. Spojrzała mu głęboko w oczy. Marek odczytał w tym spojrzeniu złość i pogardę do swojej osoby. Wcale się nie dziwił. Przez chwilę myślał, że zastępczyni Lubeckiego rzuci się na niego i będzie próbowała wydrapać mu oczy.
Ale nie. Monika Sierpień odwróciła się na pięcie i po tym jak policja zrobiła jej przejście, po chwili weszła do kościoła.
Do uroczystości dopuszczono tylko żonę Włodka oraz jego dorosłe dzieci. Monika przysiadła się do nich. Bała się ich reakcji. Po chwili wiedziała już, że bezpodstawnie.
- Dziękuję - odezwała się cicho żona Lubeckiego.
Szronowski wraz z rodziną usiedli po drugiej stronie kościoła, w drugim rzędzie, tuż za Cyranem...
Zgodnie z zapowiedziami, pogrzeb miał charakter państwowy. Cyran wiedział, że ceremonia jest transmitowana przez telewizję, oczywiście nie na żywo, żeby była jeszcze możliwość wycięcia niepożądanych zdarzeń, ale wiedział, że wszystko musi być idealnie pokazane, aby nie dawać kolejnych powodów do protestów. Dlatego też nie nakręcono między innymi ogromnej liczby mundurowych stojących na zewnątrz świątyni.
Przed rządami Państwowej Patrii Przyszłość na takich uroczystościach zawsze był obecny Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, ale ten urząd został zawieszony przez Cyrana w dwa tysiące trzydziestym czwartym roku; prezydent niesłusznie trafił do więzienia za niezłomność i sprzeciw wobec dyktatury.
Monika nie wiedziała, czy wolała zapamiętać przyjaciela, gdy obejmowała go, kiedy uchodziło z niego życie, czy teraz, gdy jego blade, martwe ciało leży w trumnie. Nie znała odpowiedzi na to pytanie, ale ostatecznie zdecydowała się nie podchodzić do katafalku.
Po mszy świętej udano się na miejsce pochówku. Trumna była nakryta biało-czerwoną flagą; ceremoniał został przeprowadzony w okrojonej procedurze - odegrano hymn państwowy, a po krótkiej przemowie księdza złożono trumnę do grobu. Po przysypaniu jej ziemią oddano salwę honorową, a trębacz wykonał melodię żałobną Cisza.
Żegnaj, Włodku... oby twoja śmierć nie poszła na marne - powiedziała w myślach Monika, a widoczną konsekwencją tych myśli była rzeka łez spływająca po policzkach.
*
Chwilę po skończonej ceremonii Monika Sierpień kierowała się w stronę wyjścia z cmentarza. Wytężyła słuch, ponieważ zza bram cmentarza dochodziły okrzyki.
- Lu-bec-ki! Lu-bec-ki!
Z każdym metrem przemierzonym po cmentarnych alejkach okrzyki stawały sie coraz głośniejsze.
- Lu-bec-ki!!! Lu-bec-ki!!!
Gdy dochodziła już do bram cmentarza, okrzyki zrobiły się nieregularne, cichsze i słabsze. Po chwili oczom Moniki ukazał się zarazem dumny, ale przerażający widok. Setki demonstrantów skandujących nazwisko Lubieckiego były popychane i pałowane przez niemniejszą liczbę policjantów i wojskowych. Zewsząd słychać było krzyki w reakcji na ból następujący po uderzeniu policyjną pałką. Pojawiały się również dźwięki rozpaczy, ludzie upadali. Na kilku twarzach pojawiała się krew. Mundurowi starali się rozgonić tłum. Pomimo agresywnego natarcia służb w dalszym ciągu skandowano nazwisko Lubeckiego. Monika nie pamiętała takich wielkoskalowych protestów w ciągu dobrych kilku lat.
Dziewczyna przyłączyła się do protestu, zaczęła krzyczeć nazwisko Lubeckiego i odpierać ataki mundurowych. Po chwili ktoś wypatrzył ją w tłumie i zaczęto skandować jej imię.
- Mo-ni-ka! Mo-ni-ka!
Krzyczało coraz więcej ludzi. Twarz Moniki była znana, większość działań podejmowała wspólnie z Lubeckim.
- Mo-ni-ka!!! Mo-ni-ka!!!
Nagle padł strzał.
Człowiek znajdujący się najbliżej służb padł na ziemię. Zdezorientowany tłum poddał się panice. Ludzie zaczęli uciekać. Skandowanie zostało zastąpione przeraźliwym krzykiem.
- Dzwońcie po karetkę, człowiek został postrzelony! - krzyczał ktoś z tłumu. Monika podbiegła do leżącego człowieka, mężczyzny w średnim wieku, ale po chwili wiedziała, że pogotowie nie będzie potrzebne. Już nie żył.
Oddano kolejne strzały, tym razem w powietrze. Tłum rozbiegł się na wszystkie strony. Liczba protestujących drastycznie się zmniejszyła. Na ulicy pozostały osoby ranne lub nieprzytomne, niektóre zostały stratowane przez spanikowany tłum. Monika sprawdzała, czy osoby nieprzytomne żyją. Brała pod uwagę możliwość aresztowania. Ale wiedziała, że nie może uciec. Miała dość uciekania. Teraz ona stała na czele Oporu Demokratycznego. Nie mogła sobie pozwolić na jakąkolwiek słabość. Pomimo kolejnego trupa w odstępie kilku dni.
Władza osiągnęła swój cel po raz kolejny.
- Witam wszystkich, cieszę się, że jest nas coraz więcej - rozpoczął Cyran. - Jeszcze trochę i trzeba będzie szukać większego biura.
Sala buchnęła śmiechem. Przewodniczący kontynuował:
- Z radością oświadczam, że otworzyliśmy już biura w każdym województwie, a w niektórych województwach nawet kilka biur. Do partii codziennie zgłaszają się nowe osoby, które mają dość obecnych rządów, kolejnych podwyżek, opłat, podatków, niskiego wzrostu płacy minimalnej czy też niskiej kwoty wolnej od podatku. Obecna władza jest nieskuteczna. My wprowadzimy nową jakość w polityce i rządzeniu!
Na sali odezwały się gromkie brawa, po czym Cyran dodał:
- Oddam teraz głos Agacie Lis, naszemu cenionemu kierownikowi działu analiz wyborczych.
- Dziękuję, panie przewodniczący - rozpoczęła Agata - zacznę od dobrej wiadomości; jesteśmy już zauważalni w całym kraju poprzez otwarcie biur w każdym województwie, o czym wspomniał nasz przewodniczący, ale również przez coraz to większą obecność w mediach, jak również obecność podczas różnych uroczystości czy protestów. Niezależne sondaże dają nam obecnie osiem, dziewięć punktów procentowych. Za rok chcemy osiągnąć poziom trzydziestu punktów procentowych, by w roku wyborczym osiągnąć poparcie przekraczające pięćdziesiąt punktów procentowych, by móc rządzić samodzielnie, bez konieczności wchodzenia z kimkolwiek w koalicję.
Na sali ponownie rozległy się duże brawa. Głos ponownie zabrał przewodniczący:
- Chcę również podziękować działowi informatyki, który prowadzi naszą kampanię w internecie, w obecnych czasach jest to klucz do sukcesu. To oni prowadzą czarny pijar wobec naszych przeciwników, starają się, aby nas postrzegano pozytywnie, i co najważniejsze, błyskawicznie usuwają niesprzyjające nam treści!
I kolejne brawa na sali.
Józef Cyran był człowiekiem biznesu, który nigdy nie krył się z aspiracjami politycznymi. Przez całe życie zebrał dość oszczędności, by finansować kampanię wyłącznie z własnych środków. Był gotów poświęcić każdą złotówkę, aby uzyskać upragniony cel, jakim stało się objęcie władzy. Oczywiście partia przyjmowała darowizny, dla biznesmena to normalne podejście, a niektóre kwoty robiły wrażenie. Niektórzy lobbyści lub biznesmeni liczyli na ważne stanowisko po wyborach, jednakże Cyran nie obiecywał gruszek na wierzbie i nikomu nie gwarantował konkretnego stołka. Dzięki swojej charyzmie nie musiał tego robić.
- Dziękuję również pozostałym działom, wszyscy wykonujecie ogrom ciężkiej pracy. - Cyran pochwalił pracowników, przeszedł się po sali i każdemu podał rękę. - Dzisiaj nie przynoszę wam złych wiadomości, ale musimy być czujni, nie możemy sobie pozwolić na pomyłki, jeden błąd może nas kosztować kilka punktów procentowych i kilka miesięcy ciężkiej pracy pójdzie na marne. Jeżeli do końca roku wykręcimy piętnaście punktów procentowych, od stycznia wszyscy dostaniecie solidną podwyżkę! - zachęcił Cyran.
Teraz braw było najwięcej. Koniec końców pieniądze zawsze były i są czynnikiem najważniejszym. I Cyran o tym wiedział.
*
Agata Lis sprawnie zarządzała działem analiz wyborczych. Chodziły plotki, że ma zostać szefem biura Państwowej Partii Przyszłość, które zatrudniało coraz to więcej pracowników. Było widać, że przewodniczący ma coraz więcej zajęć i pracuje od rana do wieczora. Nawet niezmordowana pani Jadzia coraz częściej narzekała na nadmiar obowiązków. Agata była zdeterminowana, aby rozwijać się politycznie, zwłaszcza u boku takiego mentora jak Cyran.
[...]
Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.
- Marek, jak wygląda sytuacja z buntownikami? - zapytał premier Józef Cyran.
- Panie premierze, melduję, iż powstania już nam nie zagrażają - odparł Szronowski. - W pierwszym przypadku bunt został podniesiony przez szesnastu policjantów z jednostki policji w Pabianicach, natomiast w drugim przypadku przez piętnastu wojskowych z jednostki w Bydgoszczy. Wszyscy zginęli. Ich rodziny, zgodnie z wytycznymi pana premiera, zostały wypędzone ze swoich mieszkań. Nazwiska podać? - zapytał.
- Nie trzeba, Marek, nie ma to dla mnie żadnego znaczenia. Najważniejsze, że sprawa załatwiona, dobra robota. - Cyran uśmiechnął się złowrogo.
Szronowski skinął głową i dodał:
- Rozmawiałem z komendantem Olszańskim i generałem Bakułą. Oczywiście rozumieją powagę sytuacji, ale narzekają na coraz to liczniejsze braki kadrowe. Przymusowe werbunki do służb nie działają, jak należy, ludzie się ukrywają; ci zwerbowani często dezerterują lub nie wykonują należycie swoich obowiązków służbowych.
- Przekaż im, że jeżeli dalej chcą być na swoich stanowiskach, to mają ten problem rozwiązać! - krzyknął Cyran. - Bo jak nie, to znajdę innych chętnych na te stanowiska!
- Tak jest, panie premierze - odrzekł Szronowski. Jako jego prawa ręka wiedział, że Cyran nie żartuje; pomimo siwizny i podeszłego wieku choleryczny charakter nie ustępował. Gdy w dwa tysiące trzydziestym trzecim roku obejmował władzę jako lider Państwowej Partii "Przyszłość", był zupełnie inny; pewny siebie, skutecznie kontrował i trafnie ripostował politycznych przeciwników. W demokratycznych wyborach zdobył znaczącą liczbę głosów.
- Chcesz jeszcze coś powiedzieć? - zapytał Cyran.
- Tak, panie premierze. Jest jeszcze kwestia Lubeckiego. Chce się z panem widzieć.
- Kurwa mać, ta kurwa jebana nie daje mi żyć! - warknął premier. - Niech wypierdala!
Włodzimierz Lubecki był przewodniczącym jedynej partii opozycyjnej stworzonej niedługo po tym, jak Cyran zaczął autorytarne rządy po wygranych wyborach. Był to Opór Demokratyczny.
- Obaj wiemy, że ta kurwa Lubecki to chodzący smród po gaciach, ale musimy stworzyć pozory dialogu ze względu na jego opozycyjność. Ten kutas jest wzburzony śmiercią buntowników. Przyjdzie, pogada swoje i wyjdzie z przeświadczeniem, że coś udało mu się ugrać - zaopiniował Szronowski.
- Ugrać to on może co najwyżej uderzenie prosto w twarz - zaśmiał się Cyran. - Dobra, wpuścić go.
*
Pokój, w którym przebywali Cyran ze Szronowskim, był gabinetem tego pierwszego. Całodobowo pilnowało go dwóch uzbrojonych ludzi. Po prawej stronie od wejścia znajdowały się pancerne drzwi. Premier nie wpuszczał tam nikogo, nawet Szronowskiego. Pomieszczenie zamknięte od środka było nie do otworzenia od zewnątrz - jego ściany zostały wzmocnione i stanowiło swoisty bunkier z monitoringiem. Cyran miał tam zapasy jedzenia i medykamentów. Wiedział, że dorobił się wielu wrogów, w razie zamachu na jego życie lub innej skrajnej sytuacji miał, gdzie uciec.
Do pokoju spotkań wszedł Włodzimierz Lubecki wraz ze swoją zastępczynią, Moniką Sierpień. Polityczni przeciwnicy już dawno porzucili jakiekolwiek uprzejmości.
- Cyran, kurwa mać, przestać mordować ludzi - rzucił od razu na wstępie lider partii opozycyjnej. - Chcesz wymordować wszystkich Polaków?
- Nie, Lubecki, nie wszystkich, tylko tych, co mi się stawiają. Nie mogę dopuścić do utraty władzy. - Premier zamyślił się chwilę. - Tym bardziej nie chcę, żeby władzę objęła taka menda jak ty.
- Tak boisz się utraty władzy, że mordujesz ludzi? - zapytał retorycznie Lubecki. - Ludzie ci tego nie darują, historia ci tego nie daruje. Nie chcę twojego stanowiska, nie chcę twojej władzy, chcę tylko normalności i pokoju. Twoje rządy to jeden wielki terror, dość zabija...
- Dobra, Lubecki, skończ już pierdolić - przerwał mu Szronowski. - Ci policjanci i wojskowi wszczynali bunt, mogli spokojnie pełnić służbę i robić swoje, zachciało się im wojenki, to skończyli na cmentarzu.
Lubecki chciał coś powiedzieć, ale uprzedziła go Sierpień:
- Ci ludzie buntowali się przeciwko wam, nie chcą waszej władzy; tych buntów będzie więcej, rozleją się na całą Polskę, nie zatrzymacie tego!
Cyran się wściekł.
- Lubecki, powiedz swojej marnej zastępczyni, że każdy bunt, czy to w największych miastach, czy w maleńkiej wiosce na zadupiu, kilkuosobowy czy bardziej liczny, zostanie przez nas stłamszony!
- Widzę, że nie dojdziemy do porozumienia - odparł lider Oporu Demokratycznego.
- Lubecki, kurwo jebana, a co sobie myślałeś? - Twarz Cyrana zrobiła się czerwona ze złości. - Że tak po prostu przyznam ci rację i oddam władzę? Mimo wszystko uważałem cię za bardziej inteligentnego człowieka. Chcesz mnie jeszcze czymś powkurwiać? Jak nie, to wypierdalaj!
Atmosfera była bardzo napięta. Przeciwnicy obozów politycznych spoglądali na siebie w ciszy. Wydawałoby się, że trwało to wieczność, chociaż minęło dopiero kilka sekund. Wszyscy patrzyli sobie w oczy. Te premiera były już mocno przekrwione. Po Szronowskim niewiele było widać, często zachowywał kamienną twarz. Lubecki i Sierpień zdawali się jednocześnie wkurwieni i zrezygnowani.
Lider opozycji zaczął się pocić, wyraz jego twarzy się zmienił. Lubecki wyglądał na zdesperowanego. Ręce zaczęły mu drżeć, a wzrok miał rozbiegany. Zrobił ruch ręką, trwało to ułamek sekundy, ale wszystkie oczy skierowały się na niego.
Zaskoczył wszystkich. Wyciągnął broń. Strzelił w stronę Cyrana.
Po chwili padł drugi strzał.
Do pomieszczenia wbiegli policjanci pilnujący drzwi. Zauważyli osuwającego się Lubeckiego. Monika Sierpień krzyczała, błyskawicznie usiadła przy Lubeckim, zawodzącym głosem błagała o lekarza, próbowała samodzielnie zatamować krwawienie, po chwili była już cała w osoczu przełożonego. Niestety było już za późno. Lider Oporu Demokratycznego nie żył. Został trafiony prosto w serce.
Strzelał Szronowski. To on najszybciej zorientował się w sytuacji, w moment wyciągnął broń i strzelił prosto w Lubeckiego.
- Kurwa, jak on wszedł tu z bronią?! - krzyknął Cyran. - Nie przeszukaliście go?!
- Panie premierze, od jakiegoś czasu przestaliśmy go sprawdzać, on nigdy nie miał przy sobie chociażby scyzoryka... - tłumaczył jeden z policjantów, chociaż wiedział już, że jego dni są policzone.
Włodzimierz Lubecki nie trafił oponenta. Przypłacił to życiem.
*
- Posprzątajcie ten bałagan. - Premier kazał policjantom sprowadzić ekipę sprzątającą i worek na zwłoki.
- Jesteście mordercami - żaliła się Sierpień, z trudem powstrzymując łzy. - Nigdy wam tego nie wybaczę!
- Ciesz się, że ty żyjesz - odpowiedział jej Cyran. - Przecież to ciebie mógłby trafić Szronowski; a ten idiota Lubecki sam jest sobie winien. Gdyby nie wyciągnął pistoletu, to, ku mojej niechęci, dalej by żył.
Monika Sierpień nie miała już siły mówić. Zrozpaczona tkwiła przy ciele zmarłego i była przy nim przez cały czas, nawet jak został umieszczony w plastikowym worku na zwłoki. Nie była gotowa na jego śmierć. Dosyć szybko zrozumiała, że straciła lidera partii, ale przede wszystkim przyjaciela.
*
Ekipa sprzątająca skończyła czyścić plamy z krwi. Cyran i Szronowski zostali sami w pokoju. Panowie tkwili chwilę w milczeniu, po czym odezwał się Cyran:
- Ostro się popierdoliło, Szronowski. Oczywiście uratowałeś mi życie po raz kolejny, moja wdzięczność nie zna granic.
- Dziękuje, panie premierze - odparł uprzejmym, ale stanowczym głosem Marek. - Ale pan premier ma rację, ostro się popierdoliło. Zabójstwo lidera partii opozycyjnej, niezależnie od okoliczności, spowoduje masowe protesty, ludzie wyjdą na ulice. Może się okazać, że nie będziemy dysponowali odpowiednią liczbą policjantów i żołnierzy, a i ci mogą zwrócić się przeciwko nam.
Premier popatrzył na Szronowskiego, zamyślił się na chwilę, westchnął i powiedział:
- Masz całkowitą rację, Marek. Dlatego jutro zwołamy konferencję prasową i przekażę wszystkim, iż zrezygnuję z funkcji premiera. Jednocześnie zaproponuję twoją kandydaturę na to stanowisko.
- Moją? - zdziwił się Szronowski.
Cyran bez chwili zastanowienia odpowiedział:
- Tak, śmierć Lubeckiego wezmę na siebie. Ciebie ludzie nie nienawidzą tak jak mnie. Dzięki temu posunięciu zapobiegniemy tym cholernym protestom i utrzymamy się przy władzy. Przewiduję, że w ciągu kilku dni wszystko wróci do normy.
Józef Cyran nie chciał oddawać władzy, ale wiedział, że nie ma już wyjścia. Jego ból łagodził fakt, że władzę przejmie jego zaufany człowiek.
- Dzień dobry, Marek Szronowski, czy to z Panią rozmawiałem przez telefon? - zapytał sekretarkę stojącą na końcu pomieszczenia.
- Tak, panie Szronowski, ze mną. Jestem Jadwiga, możesz mi mówić Jadzia - odpowiedziała, a następnie dodała: - Zatem chcesz się zapisać do naszej partii i z nami pracować?
- Tak, wasza partia ma bardzo dobry program, utożsamiam się z jej poglądami i spojrzeniem na świat. Tego mi brakowało na naszej scenie politycznej - słodził Szronowski. - Czy dostała pani moje curriculum vitae?
- Żadna tam pani, tylko Jadzia. - Dała mu niewerbalnie do zrozumienia, że jak jeszcze raz powie do niej "pani", to się obrazi. - Tak, dostałam, muszę przyznać, że takich ludzi nam potrzeba; ukończone studia politologiczne z wyróżnieniem, doskonałe referencje z poprzedniej pracy... Czym się tam zajmowałeś? - zapytała, chociaż trzymała w ręku jego życiorys.
- Pracowałem w Urzędzie Marszałkowskim, najpierw jako inspektor, a następnie jako specjalista, miałem...
- Miałeś zostać kierownikiem, prawda? Twój przełożony mi o tym powiedział - przerwała mu Jadzia i z zaciekawieniem na twarzy czekała na odpowiedź Szronowskiego.
- Tak, miałem zostać kierownikiem, ale czułem, że na tym stanowisku nie rozwinę się tak, jak bym chciał. Moje ambicje sięgają wyżej - zakomunikował Marek. - Chcę być częścią czegoś większego, chcę zbudować lepszy świat, lepszą Polskę.
- Każdy tak mówi na początku - przystopowała go Jadzia. - Potencjał masz, zależy, czy go odpowiednio wykorzystasz. Na razie zaczniesz od analizowania danych wyborczych, przewodniczący jest zdeterminowany, żeby za trzy lata wygrać wybory, chce się do nich perfekcyjnie przygotować.
- Przewodniczący Cyran, tak? Kiedy będę mógł go poznać? - Szronowski ożywił się jeszcze bardziej, gdy usłyszał o swoim nowym szefie.
- Spokojnie - przystopowała go ponownie Jadzia. - Widać, że ambitny jesteś, ale póki co poznasz się z naszym zespołem.
*
Jadzia oprowadziła Marka Szronowskiego i przedstawiła go innym współpracownikom. Miał trzydzieści lat, był kawalerem słusznego wzrostu, według wielu kobiet - bardzo przystojnym kawalerem, już niejedna próbowała zaprowadzić go przed ołtarz. Jego ciemne oczy i włosy połączone z delikatnym zarostem i uśmiechem działały na wyobraźnię większości kobiet, pomimo tego, iż nie był przesadnie umięśniony. Wiedział, że podoba się kobietom i korzystał z tego. Takie życie mu odpowiadało i nie zamierzał dać się zaobrączkować. Wszystko zmieniło się, gdy zobaczył ją.
*
- Słuchajcie, od dzisiaj macie nowego kolegę, przedstawiam wam Marka, pokażcie mu co i jak - powiedziała szybko Jadzia i wyszła z pokoju.
Znajdowały się w nim trzy osoby: Janek, Mariola i Agata. Janek i Mariola wstali i się przywitali. Agata ruszyła się jako ostatnia, spojrzała Markowi w oczy. A on nie mógł oderwać od niej wzroku. Była to niezwykle zjawiskowa dziewczyna, długonoga blondynka z żarem w niezwykle dużych oczach.
- Agata jestem, bardzo mi miło.
- Marek, ale to mi jest bardzo miło. - Uśmiechnął się Szronowski.
Nie spotkał na swojej drodze jeszcze takiej dziewczyny. Zauroczył się w niej całkowicie. Odniósł też wrażenie, że Agata odwzajemnia to uczucie. W dodatku naprzeciw niej było wolne biurko. Marek ucieszył się, że będzie mógł patrzeć się na nią za każdym razem, gdy podniesie głowę. Tego dnia w ogóle nie myślał o rozpoczęciu pracy. Z pięknego snu został brutalnie zbudzony przez Mariolę, kierownika działu.
- Informatyk stworzył ci konto, możesz się logować. Tak jak my, będziesz zajmować się analizą danych wyborczych, radzę ci zacząć od razu, jest sporo zaległości.
- Oczywiście, już się za to zabieram - okłamał Mariolę, bo w dalszym ciągu spoglądał na Agatę.
- W południe jemy lunch, wtedy możemy się bliżej poznać - oznajmiła blondynka, a Marek był już w siódmym niebie.
*
- Skąd się u nas wziąłeś, Marku? - zapytała Agata, po tym jak zamówiła lunch. W okolicy znajdowało się wiele lunch-barów, jednakże zaprowadziła Marka do knajpy, w której nie było nikogo innego z biura.
- Chciałem coś zmienić w swoim życiu, wysłałem aplikację i... jestem - oznajmił. Również zamówił lunch, ale nie wziął ani jednego kęsa, tak był wpatrzony w nową koleżankę.
- No ale chyba wiesz, gdzie przyszedłeś? - zagaiła Agata. - Planujemy dojść do władzy w najbliższych wyborach parlamentarnych, przewodniczący Cyran ma wspaniałe plany i pomysły, pod którymi zdecydowanie się podpisuję. A ty? Przyszedłeś do polityki dla pieniędzy czy dla idei?
- A nie można dla idei i pieniędzy jednocześnie? - zaśmiał się Marek, a Agata wraz z nim. - W Urzędzie Marszałkowskim, gdzie dotychczas pracowałem, miałem co prawda szansę na awans, ale czułem, że tamto miejsce...
- ...jest dla ciebie za małe, prawda? - Agata nie pozwoliła mu dokończyć.
- Czytasz mi w myślach. - Oboje głośno się zaśmiali.
- Ja z kolei zatrudniłam się w "Przyszłości" od razu po studiach, skończyłam politologię, pracuję już dwa lata. Mam dość obecnej władzy, nie mogę doczekać się wyborów. To jest bardzo rozwojowa praca, także jestem pewna, że się odnajdziesz; po wyborach, które jestem pewna, że wygramy, będziemy mogli zmieniać Polskę na lepsze - opowiadała pewnym głosem Agata.
- Kończyłaś politologię tutaj, w Warszawie? Bo ja też, ale totalnie cię nie kojarzę, ile masz lat? - Marek postępem chciał się dowiedzieć jak najwięcej.
- Studia skończyłam dwa lata temu, teraz mam dwadzieścia sześć. Nic dziwnego, że mnie nie kojarzysz, bo gołym okiem widać, że jesteś starszy, i zapewne skończyłeś studia wcześniej niż ja - powiedziała, śmiejąc się z Marka.
- No aż taki stary to nie jestem, ale fakt, studia skończyłem sześć lat temu. Także kiedy ja kończyłem studiować, to ty zaczynałaś, a na piątym roku mało kiedy przychodziło się na uczelnię - oznajmił Marek i dodał, uśmiechając się: - Mogłaś urodzić się wcześniej.
- Albo ty później - zawtórowała mu Agata.
- Masz kogoś? - palnął nagle. Wiedział, że nie powinien zadawać tego pytania tak szybko, ale nie mógł się powstrzymać. - Bo nie widzę obrączki na palcu.
- U ciebie też żadnej nie widzę - odpowiedziała.
Odetchnął z ulgą. Zauważył, że nadają na tych samych falach. Już nie musiała odpowiadać na jego pytanie. Uśmiech Agaty mówił wszystko.
- Zapraszam cię na kolację wieczorem - oświadczył.
- Gratuluję, synu! - oznajmił z radością Władysław Zawadzki. - Jestem z ciebie dumny i cieszę się, że poszedłeś w moje ślady.
- Dziękuję, tato, to dzięki tobie zostałem policjantem.
Antek Zawadzki, młody, dwudziestodwuletni chłopak z Białegostoku, właśnie ukończył szkołę policyjną i wkrótce rozpoczynał pierwszą służbę na ulicach rodzinnego miasta. Policja i wojsko nie miały przychylności opozycji i ludu ze względu na tyraniczne rządy Cyrana. Wielu chętnych nie było, a ci którzy się zaciągali, robili to dla pieniędzy. Zdarzały się też przymusowe nabory. Premier dobrze płacił za posłuszeństwo, lojalność i zapewnienie sobie bezpieczeństwa. Ponadto każdy policjant czy żołnierz dostawał służbowe mieszkanie, zazwyczaj po kimś, kto został z niego wypędzony. Co więcej, mogło to być wcześniej lokum kogoś, kto został zamordowany za wszczęcie buntu. Nowi lokatorzy prawie zawsze otrzymywali mieszkanie z rzeczami osobistymi innych osób, a nawet z niepozmywanymi naczyniami ze śniadania czy obiadu.
Jednakże Antek nie poszedł do policji dla pieniędzy czy mieszkania. Od małego chciał zostać policjantem jak jego ojciec; zawsze, kiedy widział ojca w mundurze, marzył, aby pójść w jego ślady. Nie zmienił zdania nawet po uzyskaniu pełnoletniości, gdy młodym ludziom do głowy przychodzi tysiąc pomysłów na minutę. Tuż po zdanej maturze złożył dokumenty do szkoły policyjnej.
W Szczytnie, bo tam go wysłano, nie miał lekko. Z jednej strony nieżyczliwość okolicznych mieszkańców, którzy uważali policję za prywatną gwardię Cyrana i nie mieli do niej za grosz szacunku, z drugiej strony wysokie wymagania wykładowców, którzy znali ojca Antka i często go do niego porównywali. A że stary Zawadzki policjantem był wybitnym, to chłopak poprzeczkę miał ustawioną wysoko.
Zdarzały się również drwiny kolegów i koleżanek, którzy w większości nie grzeszyli inteligencją, a za najważniejszy powód do bycia policjantem uznawali poczucie władzy, bezkarności i możliwość patrzenia na wszystkich z góry. Nie wspominając o wysokich zarobkach i mieszkaniach służbowych.
Antek nie zraził się do munduru, nawet kiedy jego ojciec przeszedł na wcześniejszą emeryturę. Spokojnie mógł posłużyć w policji jeszcze wiele lat, ale widząc, co się dzieje po objęciu rządów przez Cyrana, odszedł z honorem.
Nasz młody policjant znał obecne realia, miał świadomość obecnej reputacji policji, a raczej jej braku, jednakże wierzył, że może być dobrym policjantem, a rządy tego skurwysyna wkrótce się skończą. Żywił gorącą nadzieję, że wrócą normalność i demokracja.
Gdy Józef Cyran przejął władzę, Antek był jeszcze nastolatkiem, ale widział, jak cała ta sytuacja wpływa na jego rodzinę, Policję i otoczenie. Wychowywany był w duchu demokracji i miał świadomość, że obecnej sytuacji daleko do normalności. Wierzył jednak, że wpływ tyranii Cyrana na Białystok jest marginalny i że będzie mógł zgodnie z sumieniem wykonywać swoje obowiązki.
Antek kochał to miasto. Białystok był piękny. Różnymi parkami i lasami można było przejść z centrum na obrzeża. Chłopak cieszył się, że miasto jest dobrze skomunikowane, odremontowano dworzec kolejowy i autobusowy. Nowoczesny Rynek Kościuszki cieszył oko, a zadbany Pałac Branickich i jego ogrody były wizytówką miasta. Czuł, że to było jego miejsce do życia.
Antek Zawadzki był wysokim mężczyzną normalnej postury. Miał blond włosy i niebieskie oczy, co przykuwało uwagę. Jedząc obiad z rodzicami, z którymi mieszkał, niecierpliwie wyczekiwał swojej pierwszej służby.
- Marek, co się dzieje? - Szronowski nie zdążył zamknąć drzwi od domu, gdy Agata wręcz krzyknęła do męża: - Wszędzie trąbią, że Lubecki nie żyje!
- Bo nie żyje - odpowiedział jej, po czym na chwilę się zamyślił. - Zabiłem go...
- O czym ty mówisz, dlaczego go zabiłeś? Jak? Dlaczego? - pytania się nie kończyły.
- Był w Pałacu Cyrana, rozmawialiśmy... Jak zwykle był niezadowolony, że krwawo tłumiliśmy rebelię, myśleliśmy, że popierdoli trochę i sobie pójdzie jak zawsze, ale tym razem przemycił broń...
- Celował w ciebie? - przerwała mu przestraszona Agata.
- Nie, w Cyrana... Nie trafił w niego, za to ja dobyłem pistolet z kabury i strzeliłem mu prosto w serce...
Agata słuchała męża z uwagą, a gdy ten zrobił pauzę, ona się uśmiechnęła.
- Jestem z ciebie dumna, kochanie, uratowałaś życie naszemu premierowi. Jesteś bohaterem! A tego skurwysyna nigdy nie lubiłam.
- Dziękuję, kochanie, Lubecki to był wrzód na dupie, ale boimy się teraz konsekwencji, ludzie mogą się zjednoczyć na wieść o jego śmierci.
Agata otworzyła usta, ale nie zdążyła nic powiedzieć.
- Tatusiu, tatusiu! - Ni stąd, ni zowąd przybiegły dzieci i rozmowa pomiędzy małżonkami została przerwana. Marek musiał spełnić swoje ojcowskie obowiązki.
*
Agata wraz z Markiem mieli dwójkę dzieci. Po tym jak wzięli ślub w dwa tysiące trzydziestym drugim roku, Agata zaszła w ciążę i w dwa tysiące trzydziestym trzecim roku urodziła syna Stanisława. Natomiast w dwa tysiące trzydziestym piątym roku urodziła im się córka Oliwia. Rodzina mieszkała w ogromnej willi w prestiżowej dzielnicy Warszawy. Dostali ją w prezencie od Cyrana w dwa tysiące trzydziestym piątym roku. W tej okolicy mieszkało dużo zwolenników i podwładnych premiera, momentami miejsce przypominało jednostkę wojskową, bo mundurowi byli na każdym kroku. Bez odpowiedniej ochrony szybko mogłoby dojść do rozlewu krwi.
Agata Szronowska w dalszym ciągu pracowała u boku Cyrana; była szefową Pałacu Premiera. Miała pod sobą wszystkich pracowników administracyjnych, a także kucharzy, osoby zajmujące się ogrodem czy osoby sprzątające. Była w wąskiej grupie osób, której Cyran ufał. To ona pilnowała, żeby posiłki przygotowywane dla premiera były smaczne, a przede wszystkim, aby nie były doprawione jakąś trucizną. Codziennie wyznaczała konkretną osobę z kuchni, która próbowała potraw. To ona wyznaczała pracę ogrodnikom, żeby premier miał zachwycający widok z okna. A wreszcie, to ona zarządzała całą korespondencją przychodzącą i wychodzącą, w tym korespondencją zagraniczną, z reguły zawierającą banalne prośby o przywrócenie ładu demokratycznego i puste groźby w razie ignorowania tych próśb.
*
Marek, po spełnieniu obowiązków rodzicielskich, takich jak wysłuchanie dzieci, jak im minął dzień, co ciekawego robiły, przeczytanie kilku bajkowych książeczek, pogranie w kilka gier planszowych i położenie dzieci spać, wrócił do rozmowy z żoną.
- Co chciałaś wtedy powiedzieć? - zapytał.
- Chciałam powiedzieć, że nie ma takiego buntu, którego byśmy nie opanowali. Jesteśmy silni, a policję i wojsko mamy w garści.
- Poniekąd masz rację, ale jeszcze nie zdarzyło się, że zabiliśmy tak ważną osobę. Lubecki miał posłuch u rebeliantów, ale i u zwykłych ludzi; był popularny i lubiany, dawał nadzieję.
- Dlatego skończy się nadzieja, nie ma Lubeckiego, to i nie będzie nadziei - odpowiedziała z satysfakcją.
- Obawiam się jednak, że teraz w ludziach coś pęknie, mogą wyjść na ulice - przystopował ją Szronowski. - Gdy tych ludzi będzie dużo, policja i wojsko może również zwrócić się przeciwko nam.
- Skoro tak, to macie jakiś pomysł? Co Cyran mówił?
- Za chwilę premier ma wygłosić orędzie. Weźmie na siebie śmierć Lubeckiego. Będzie mówił o nieszczęśliwym wypadku, chociaż ludzie i tak nie uwierzą. Cyran, by zapobiec protestom, oświadczy, iż zrezygnuje z funkcji premiera i namaści mnie na swojego następcę.
Agata aż zaniemówiła. Marek kontynuował:
- Nie wiem, czy Cyran faktycznie zrezygnuje, czy tylko tak oznajmi, aby uspokoić nastroje. Pewnie zobaczy, jak ludzie zareagują, jak sytuacja się rozwinie. Jeśli jego deklaracja spowoduje bierność i brak protestów, to sprawa przycichnie, a on wtedy nie zrezygnuje i dalej będzie premierem.
- A jak ty byś wolał?
- Sam nie wiem, nigdy o tym nie myślałem. Zresztą nie było na ten temat żadnej rozmowy, ani z Cyranem, ani z tobą.
- Kochanie, byłbyś fantastycznym premierem, tego ci z całego serca życzę. Jeśli nie teraz, to jeszcze przyjdzie na to czas.
- Dziękuję, skarbie; jestem ciekaw tej przyszłości.
- Witam wszystkich na corocznym spotkaniu przedświątecznym. - Józef Cyran miękkim, ojcowskim głosem mówi do swoich pracowników. - Święta Wielkiej Nocy to ważny czas, czas zmartwychwstania Jezusa Chrystusa... Spędźcie ten czas z rodziną, udajcie się do kościoła ze swoimi święconkami, upieczcie jak najlepsze mazurki, zjedzcie kilka jajeczek, a temu, kto wierzy w innego Boga lub jest niewierzący, życzę spokojnego weekendu... Odpocznijcie, nabierzcie sił, po świętach wracamy do ciężkiej pracy, wybory same się nie wygrają!
Marek Szronowski pierwszy raz był na takim spotkaniu w biurze przewodniczącego. Co więcej, pierwszy raz miał okazję posłuchać, jak przemawia. Co prawda widział wcześniej Cyrana na korytarzach biura, ale wieczne zabiegany szef nie zaczepił młodego pracownika nawet na chwilę, nawet na krótką rozmowę. Marek nie miał mu tego za złe, w końcu pracował raptem kilka tygodni, przełożony miał wiele spraw na głowie i nie było czasu na rozmowy z jakimś szeregowym podwładnym.
- Widzę, że nasz zespół stale się rozrasta - kontynuował Cyran. - Widzę wiele nowych twarzy. Może wam się wydawać, że do wyborów jest jeszcze dużo czasu, ale gwarantuję, że ten czas minie błyskawicznie. Dlatego ważne jest, abyśmy jak najszybciej dali się poznać całej Polsce. Wkrótce otwieramy biura w kolejnych miastach. Będzie o nas coraz głośniej, wkrótce cały naród będzie wiedział, czym jest Państwowa Patria Przyszłość, kim my jesteśmy, jakie mamy cele, idee i marzenia. Będziemy gwarantować nową jakość w polityce i chciałbym, aby każdy Polak o tym wiedział. Nasi oponenci są dziś słabi, a my z każdym dniem będziemy rosnąć w siłę. Dlatego wygramy następne wybory!
Rozległy się gromkie brawa. Agata Lis, zapatrzona w przewodniczącego jak w obrazek, biła te brawa najgłośniej, co zostało zauważone.
- Witaj, Agato. - Przewodniczący zwrócił się bezpośrednio do niej. - Muszę ci pogratulować.
- Dziękuję, szefie, Marek jest wspaniałym mężczyzną.
Wszyscy w biurze wiedzieli, że Agata z Markiem zostali parą. Takie informacje przy porannej kawie rozchodziły się jak świeże bułeczki.
- Marek musi być prawdziwym szczęściarzem, gratuluję wam obojgu. - Cyran przerzucił wzrok na Szronowskiego. - Widziałem twoje analizy, podobają mi się, masz potencjał.
- Dziękuję, panie przewodniczący, to zaszczyt pana poznać! - Marek w końcu mógł się zaprezentować.
- Cieszę się, że mam właściwych ludzi na właściwym miejscu. - Cyran uścisnął rękę Szronowskiemu, po czym znów skierował wzrok na Agatę. - Muszę ci pogratulować jeszcze jednej rzeczy.
- Tak, panie przewodniczący? - zapytała zdziwiona Agata.
- Mariola będzie otwierać biuro w Krakowie, zajmiesz jej miejsce. Będziesz kierownikiem działu analiz wyborczych.
- Dziękuję, panie przewodniczący. - Po chwilowym zaskoczeniu uśmiech Agaty zdawał się ciągnąć od ucha do ucha.
- To teraz Marek będzie twoim podwładnym - zaśmiał się Cyran. - Nie przeszkadza ci to?
- A skądże, już ja to odpowiednio wykorzystam. - Śmiech udzielił się zarówno Agacie, jak i Markowi.
- Tylko czas na romanse to po pracy, miłość to coś wspaniałego, ale też rozprasza. A przed nami wybory do wygrania!