2040 - Robert Czarkowski

-
Proszę czekać

7. Bia­ły­stok, czer­wiec 2039

- Idzie­my coś zjeść? Mój żo­łą­dek do­ma­ga się po­rząd­ne­go ke­ba­ba - zwró­cił się do Ant­ka je­go part­ner w pa­tro­lu, Kac­per.

- Dwa ra­zy nie trze­ba mnie na­ma­wiać - za­śmiał się An­tek.

Za­wadz­ki ja­ko po­cząt­ku­ją­cy po­li­cjant zo­stał skie­ro­wa­ny do Wy­dzia­łu Pa­tro­lo­wo-In­ter­wen­cyj­ne­go Ko­men­dy Miej­skiej Po­li­cji w Bia­łym­sto­ku. Nie mia­ło zna­cze­nia, kim był je­go oj­ciec. Do wspól­ne­go pa­tro­lo­wa­nia ulic zo­stał mu przy­dzie­lo­ny Kac­per Ło­zow­ski, po­li­cjant nie­wie­le od nie­go star­szy, jak rów­nież z nie­wie­le więk­szym do­świad­cze­niem.

Pod­po­rząd­ko­wa­nie po­li­cji i woj­ska obec­nej dyk­ta­tu­rze ob­ja­wia­ło się ochro­ną i re­ali­za­cją roz­ka­zów pre­mie­ra, tłu­mie­niem bun­tów oraz obec­no­ścią licz­nych wi­ze­run­ków Cy­ra­na w każ­dej jed­no­st­ce po­li­cyj­nej lub woj­sko­wej. Po­mi­mo te­go sche­mat dzia­ła­nia po­li­cji się nie zmie­nił. Tak przy­naj­mniej uwa­żał An­tek. W dal­szym cią­gu do­cho­dzi­ło do in­ter­wen­cji do­mo­wych, gdzie pi­ja­ne­go part­ne­ra za­bie­ra­no na izbę wy­trzeź­wień, bo za­czął znę­cać się nad part­ner­ką i dzieć­mi, za­bez­pie­cza­no dzie­ci od pi­ja­nych ro­dzi­ców, któ­rzy mie­li si­ły na spo­ży­wa­nie al­ko­ho­lu, ale na opie­kę nad po­tom­ka­mi już tych sił za­bra­kło; czę­sto trze­ba by­ło uspo­ko­ić skon­flik­to­wa­nych są­sia­dów, ale też za­bez­pie­czyć ja­kieś wy­da­rze­nie czy od­na­leźć po­szu­ki­wa­ne­go lub za­gi­nio­ne­go.

- Pew­ne rze­czy w ży­ciu się zmie­nia­ją, ale smak te­go ke­ba­ba po­zo­sta­je nie­zmien­ny od lat, naj­lep­szy ke­bab w mie­ście - rzu­cił w stro­nę Ant­ka Kac­per, już z peł­nym brzu­chem.

- Cen­tra­la do dzie­sięć-trzy­dzie­ści dwa, zgłoś się. - Bło­gi na­strój prze­rwał ko­mu­ni­kat z po­li­cyj­ne­go ra­dia.

- Tu dzie­sięć-trzy­dzie­ści dwa, zgła­szam się - od­po­wie­dział An­tek.

- Wa­ryń­skie­go dzie­więć­dzie­siąt, miesz­ka­nia pięć, pi­ja­ny fa­cet tłu­cze swo­ją żo­nę, jeźdź­cie tam!

- Cen­tra­la, je­dzie­my tam!

W cią­gu dwóch, trzech mi­nut mło­dzi po­li­cjan­ci by­li już na miej­scu. Ta oko­li­ca by­ła owia­na złą sła­wą, cho­ciaż po­wo­li zmie­nia­ła się na lep­sze, w du­żej mie­rze przez now­sze, wy­ra­sta­ją­ce jak grzy­by po desz­czu, no­wo­cze­sne blo­ki, któ­re za­ję­ły miej­sce sta­rych, drew­nia­nych do­mów. Po­li­cjan­ci mie­li szczę­ście, drzwi od klat­ki by­ły otwar­te. Bły­ska­wicz­nie do­bie­gli do miesz­ka­nia z nu­me­rem pięć na drzwiach.

- Otwie­rać, po­li­cja! - krzyk­nął Kac­per.

- Pier­dol się, psie! - od­wark­nął mę­ski głos zza drzwi.

- Otwie­rać, po­li­cja, po­wta­rzam ostat­ni raz!

- Wy­pier­da­lać mi stąd!

- Po­mo­cy! - krzyk­nę­ła ko­bie­ta zza drzwi.

- An­tek, trze­ba wy­wa­żyć, wcho­dzi­my, we­zwij po­sił­ki - wy­szep­tał Kac­per do part­ne­ra.

Drzwi by­ły nad­gry­zio­ne zę­bem cza­su, zgod­nie z prze­wi­dy­wa­nia­mi Kac­pra sfor­so­wa­nie ich nie wy­ma­ga­ło uży­cia du­żej si­ły i po kil­ku se­kun­dach po­li­cjan­ci by­li już w miesz­ka­niu. By­ło tu kil­ka po­miesz­czeń, ale nie wi­dzie­li spraw­cy. Obaj po­li­cjan­ci z wy­cią­gnię­tą bro­nią obok sie­bie po­ko­ny­wa­li ko­lej­ne cen­ty­me­try. Kac­per usły­szał do­cho­dzą­cy z kuch­ni szloch ko­bie­ty, przy­spie­szył kro­ku, by zo­ba­czyć, czy w dal­szym cią­gu jest na­ra­żo­na na nie­bez­pie­czeń­stwo. Uj­rzał ją za­pła­ka­ną sie­dzą­cą w ką­cie. Nie by­ło przy niej spraw­cy.

An­tek Za­wadz­ki w ułam­ku se­kun­dy uj­rzał męż­czy­znę bie­gną­ce­go w stro­nę part­ne­ra. W rę­ku miał nóż.

Strze­lił. Tra­fił. Krew roz­bry­znę­ła się na ścia­nie. Ko­bie­ta za­czę­ła krzy­czeć. Z rę­ki męż­czy­zny wy­padł nóż, a on osu­nął się na zie­mię.

Wszy­scy by­li oszo­ło­mie­ni obec­ną sy­tu­acją. Męż­czy­zna krwa­wił, ko­bie­ta w dal­szym cią­gu krzy­cza­ła, Kac­per pa­trzył na Ant­ka. Ten ostat­ni naj­szyb­ciej otrzą­snął się z te­go transu.

- Cen­tra­la, tu dzie­sięć-trzy­dzie­ści dwa. Wy­ślij­cie ka­ret­kę, już!

Kac­per od­su­nął nóż od męż­czy­zny i po usta­le­niu miej­sca krwa­wie­nia za­ta­mo­wał je pierw­szym lep­szym ma­te­ria­łem, któ­ry wpadł mu w rę­ce. An­tek po­strze­lił go w ra­mię.

Po chwi­li przy­je­cha­ła ka­ret­ka, któ­ra opa­trzy­ła męż­czy­znę i nie­przy­tom­ne­go za­bra­ła do szpi­ta­la. Mło­dzi po­li­cjan­ci spraw­dzi­li po­zo­sta­łe po­miesz­cze­nia, w miesz­ka­niu nie by­ło ni­ko­go wię­cej. Przy­by­ły na miej­sce dru­gi pa­trol za­jął się prze­ra­żo­ną ko­bie­tą. An­tek i Kac­per uda­li się do ra­dio­wo­zu. Mu­sie­li je­chać zło­żyć ra­port dla prze­ło­żo­nych.

- An­tek, sta­ry, ura­to­wa­łeś mi ży­cie - ode­zwał się Kac­per po dłuż­szej chwi­li. - Gdy­by nie ty, ten fa­cet wbił­by ten nóż we mnie.

- Nie ma za co, prze­cież ty zro­bił­byś dla mnie to sa­mo.

- Za­cho­wa­łeś zim­ną krew.

- To mój pierw­szy strzał do czło­wie­ka, pierw­szy raz ko­goś po­strze­li­łem.

- Wła­śnie, po­strze­li­łeś go, nie za­bi­łeś... Ura­to­wa­łeś mi ży­cie, je­stem two­im dłuż­ni­kiem.

- Dzię­ku­ję, Kac­per, z jed­nej stro­ny do­brze, że prze­żył, ale z dru­giej stro­ny ta­cy skur­wie­le nie po­win­ni cho­dzić po świe­cie...

- Nie­ste­ty, ta­kich nie bra­ku­je.

8. War­sza­wa, gru­dzień 2030

- Ko­cha­nie, ja­ki w koń­cu za­kła­dasz kra­wat na dzi­siej­szy bal syl­we­stro­wy? - za­py­ta­ła Aga­ta Mar­ka, przy­mie­rza­jąc su­kien­ki. Mia­ła do wy­bo­ru czer­wo­ną, z du­żym de­kol­tem i od­kry­ty­mi ple­ca­mi, przed ko­la­no lub fio­le­to­wą, z rów­nie du­żym de­kol­tem, nie­co krót­szą, jed­nak­że z pa­ska­mi na ple­cach. Do­brze, że nie spy­ta­ła part­ne­ra o wy­bór kon­kret­nej su­kien­ki, po­nie­waż on, jak i pew­nie każ­dy męż­czy­zna na Zie­mi, po­wie­dział­by, że obie są prze­pięk­ne i tym sa­mym nie po­mógł­by w wy­bo­rze ubio­ru, a w gor­szym przy­pad­ku mo­gła­by się z te­go wy­wią­zać kłót­nia. Zresz­tą Ma­rek uwa­żał Aga­tę za naj­pięk­niej­szą ko­bie­tę na świe­cie, na­wet jak by­ła w dre­sie, a zwłasz­cza jak nie mia­ła na so­bie żad­nych ubrań.

- Naj­droż­sza, nie bę­dę za­kła­dać kra­wa­ta. - Po­pa­trzył na zdzi­wio­ną Aga­tę. - Za­kła­dam mu­chę, czer­wo­ną.

- Głup­ku ty. - Uśmiech­nę­ła się. - Za­tem bę­dziesz miał part­ner­kę na ba­lu w su­kien­ce w ko­lo­rze czer­wo­nym.

- A ta part­ner­ka to faj­na? Znasz ją? - iro­ni­zo­wał Ma­rek.

- Chy­ba jed­nak za­ło­żę fio­le­to­wą su­kien­kę, bę­dzie pa­so­wa­ła do two­jej fio­le­to­wej śliw­ki pod okiem, któ­rą za­raz ci spre­zen­tu­ję - od­po­wie­dzia­ła pół­żar­tem, pół se­rio uro­cza blon­dyn­ka.

To był ich pierw­szy wspól­ny bal. By­li już na urlo­pie na jed­nej z Wysp Ka­na­ryj­skich, tam po raz pierw­szy wy­zna­li so­bie mi­łość. Po po­wro­cie z wa­ka­cji po­sta­no­wi­li ra­zem za­miesz­kać. Na­tu­ral­nym wy­bo­rem by­ło miesz­ka­nie Mar­ka, któ­re by­ło wła­sno­ścio­we, na­to­miast lo­kum Aga­ty by­ło wy­na­ję­te. Do­dat­ko­wym atu­tem by­ła bli­ska lo­ka­li­za­cja biu­ra, co, bio­rąc pod uwa­gę ogrom­ne war­szaw­skie kor­ki, wy­da­wa­ło się lo­gicz­nym po­su­nię­ciem.

Mie­siąc te­mu kil­ka osób z pra­cy za­pi­sa­ło się na bal syl­we­stro­wy, na­ma­wia­li ko­go się da­ło do wspól­nej za­ba­wy, Aga­ta i Ma­rek ule­gli tej po­ku­sie.

Na ba­lu zja­wi­li się punk­tu­al­nie. Nie­któ­rzy współ­pra­cow­ni­cy sie­dzie­li już przy wspól­nym, okrą­głym sto­le.

- Za­pra­sza­my kie­row­nicz­kę ze swo­im pod­wład­nym! - za­żar­to­wał Ka­mil z dzia­łu praw­ne­go.

Chwi­lę po zje­dze­niu pierw­sze­go da­nia wo­dzi­rej za­czął roz­krę­cać bal i nie­mal od ra­zu ca­ły par­kiet zo­stał wy­peł­nio­ny ludź­mi tań­czą­cy­mi w rytm naj­now­szych hi­tów. Ma­rek oka­zał się do­brym tan­ce­rzem, wy­cią­gał do tań­ca Aga­tę raz po raz, rzad­ko kie­dy da­jąc jej od­po­cząć. Aga­ta lu­bi­ła tań­czyć, ale in­ten­syw­ność Mar­ka by­ła za­trwa­ża­ją­ca. W wol­nych chwi­lach ucie­ka­ła do to­a­le­ty, mó­wiąc, że idzie "przy­pu­dro­wać no­sek", co by­ło oczy­wi­ście praw­dą, jed­nak­że mo­gła do­dat­ko­wo zła­pać chwi­lę od­de­chu od part­ne­ra. Po­mi­mo te­go Ma­rek był dla niej wy­jąt­ko­wym fa­ce­tem i by­ła w nim za­ko­cha­na po uszy.

Do­cho­dzi­ła pół­noc. Wo­dzi­rej ze­brał wszyst­kich i za­czę­ło się wiel­kie od­li­cza­nie. Koń­czył się rok dwa ty­sią­ce trzy­dzie­sty, za­czy­nał dwa ty­sią­ce trzy­dzie­sty pierw­szy.

- Dzie­sięć!

- Dzie­więć!

- Osiem!

- Sie­dem!

- Sześć!

- Pięć!

- Czte­ry!

- Trzy!

- Dwa!

- Je­den!

Szczę­śli­we­go No­we­go Ro­ku! Na sa­li roz­legł się wrzask, kor­ki od szam­pa­na po­le­cia­ły w gó­rę. Każ­dy krzy­czał z ra­do­ści, lu­dzie skła­da­li in­nym ży­cze­nia. Ma­rek i Aga­ta sta­li przy­tu­le­ni, ucho w ucho skła­da­li so­bie ży­cze­nia.

Ma­rek po chwi­li od­su­nął Aga­tę od sie­bie, po­pa­trzył na nią i uklęk­nął. Wy­cią­gnął z kie­sze­ni spodni pu­deł­ko. Otwo­rzył je. W środ­ku znaj­do­wał się bry­lan­to­wy pier­ścio­nek za­rę­czy­no­wy.

- Ko­cham cię, Aga­to, czy zo­sta­niesz mo­ją żo­ną?

Pa­trzył na Aga­tę, cze­kał na jej od­po­wiedź; wy­da­wa­ło mu się, że ta chwi­la trwa ca­łą wiecz­ność. Na twa­rzy ko­bie­ty ry­so­wa­ły się ta­kie emo­cje jak szok, zdzi­wie­nie, za­sko­cze­nie, ale co naj­waż­niej­sze, w koń­cu na jej twa­rzy za­go­ści­ła też ra­dość i sze­ro­ki uśmiech.

- Tak, głup­ku! Wyj­dę za cie­bie!

9. War­sza­wa, kwie­cień 2040

Twarz Mo­ni­ki Sier­pień by­ła opuch­nię­ta. Z wia­do­mych po­wo­dów nie go­ścił na niej uśmiech. Zresz­tą gdy rzą­dzi dyk­ta­tu­ra, to nie ma po­wo­dów do ra­do­ści. Mo­ni­ka ni­g­dy nie prze­pa­da­ła za ma­ki­ja­żem, ale obec­nie zre­zy­gno­wa­ła z nie­go cał­ko­wi­cie. Wie­dzia­ła, że na­wet de­li­kat­ny ma­ke-up roz­ma­że się od łez. A tych by­ło du­żo. Nie mo­gła po­wstrzy­mać pła­czu - dla­cze­go on to zro­bił? - cią­gle za­da­wa­ła so­bie to py­ta­nie. Dla­cze­go Szro­now­ski za­mor­do­wał Włod­ka? Prze­cież mia­ło to być spo­tka­nie ja­kich wie­le. Wie­dzie­li, że ra­czej nic nie wskó­ra­ją u Cy­ra­na, że z tym pier­do­lo­nym dyk­ta­to­rem i mor­der­cą nie da się roz­ma­wiać, ale w naj­czar­niej­szych sce­na­riu­szach nie przy­pusz­cza­ła, że mo­że dojść do ta­kiej tra­ge­dii...

By­ła wście­kła na Lu­bec­kie­go! Dla­cze­go prze­my­cił i wy­cią­gnął tę broń? Dla­cze­go, sko­ro już ją miał, nie strze­lił cel­nie? Prze­cież mógł żyć, zna­leź­li­by­śmy in­ny spo­sób na od­su­nię­cie Cy­ra­na od wła­dzy...

Mo­ni­ka Sier­pień wca­le nie ucie­szy­ła się z wy­stą­pie­nia Cy­ra­na. Co praw­da ten pier­do­lo­ny dyk­ta­tor za­sy­gna­li­zo­wał odej­ście od wła­dzy, ale w tym sa­mym ko­mu­ni­ka­cie de­sy­gno­wał na swo­je­go na­stęp­cę Szro­now­skie­go, bez­względ­ne­go mor­der­cę bez za­sad i ho­no­ru. Je­że­li kie­dyś mia­ła o nim in­ne zda­nie, to te­raz by­ło ono cał­ko­wi­cie ne­ga­tyw­ne. Na­wet je­śli Cy­ran odej­dzie, to al­bo bę­dzie rzą­dził z tyl­ne­go fo­te­la, al­bo Szro­now­ski bę­dzie ta­ki sam jak po­przed­nik.

Orę­dzie Cy­ra­na by­ło tak czę­sto po­wta­rza­ne we wszyst­kich sta­cjach te­le­wi­zyj­nych i ra­dio­wych, że moż­na się go by­ło na­uczyć na pa­mięć. W myśl za­sa­dy, że kłam­stwo po­wta­rza­ne ty­siąc ra­zy sta­nie się praw­dą. To, cze­go dyk­ta­tor nie po­wie­dział, by­ło uka­za­ne na nie­bie­skiej plan­szy za­raz po orę­dziu.

"Zmar­ły Wło­dzi­mierz Lu­bec­ki bę­dzie po­cho­wa­ny z naj­wyż­szy­mi ho­no­ra­mi i po­śmiert­nie od­zna­czo­ny Or­de­rem Or­ła Bia­łe­go. W związ­ku z tym, iż po­grzeb bę­dzie miał cha­rak­ter pań­stwo­wy, nie ze­zwa­la się oby­wa­te­lom na uczest­nic­two w po­grze­bie. Ce­re­mo­nia bę­dzie trans­mi­to­wa­na w te­le­wi­zji".

- Pod­ły łaj­dak! - krzyk­nę­ła wście­kła Mo­ni­ka, tym ra­zem nie du­sząc w so­bie emo­cji.

Re­żim do­sko­na­le zda­wał so­bie spra­wę, że po śmier­ci Lu­bec­kie­go mo­gą wró­cić pro­te­sty w ogrom­nej ska­li, po­rów­ny­wal­ne do tych z dwa ty­sią­ce trzy­dzie­ste­go czwar­te­go i pią­te­go ro­ku. Mia­ła na­dzie­ję, że lu­dzie nie da­dzą się oma­mić prze­ka­za­mi kon­tro­lo­wa­nych przez rząd te­le­wi­zji i ra­dia. Mia­ła na­dzie­ję, że słu­cha­ją ostat­niej wol­nej, nie­za­leż­nej sta­cji ra­dio­wej Wol­ność, któ­ra nie­ustan­nie wzy­wa­ła do pro­te­stów i jed­no­cze­nia się prze­ciw­ko dyk­ta­tu­rze. Mia­ła na­dzie­ję, że spo­łe­czeń­stwo ma swój ro­zum, prze­ła­mie strach i prze­ciw­sta­wi się re­żi­mo­wi. Wczo­raj, dzień po śmier­ci Lu­bec­kie­go, lu­dzie nie wy­szli pro­te­sto­wać, co mo­gło być spo­wo­do­wa­ne szo­kiem, za to li­cze­ni w dzie­siąt­kach ty­się­cy przy­cho­dzi­li pod biu­ro Opo­ru De­mo­kra­tycz­ne­go, za­pa­la­li zni­cze oraz świecz­ki i ta­mo­wa­li ruch w ob­rę­bie trzech ulic. To da­wa­ło na­dzie­ję - po raz pierw­szy od daw­na na twa­rzy za­stęp­czy­ni Lu­biec­kie­go po­ja­wił się nie­śmia­ły uśmiech.

Mo­ni­ka Sier­pień nie do­pusz­cza­ła do sie­bie my­śli, że nie bę­dzie mo­gła po­że­gnać przy­ja­cie­la. Po­sta­no­wi­ła pójść na po­grzeb bez wzglę­du na wszyst­ko. Przez dzia­łal­ność opo­zy­cyj­no-po­li­tycz­ną nie zna­la­zła cza­su na ży­cie oso­bi­ste. Nie mia­ła nic do stra­ce­nia.

*

Mo­ni­ka do­tar­ła w oko­li­ce ko­ścio­ła pw. św. Ka­ro­la Bo­ro­me­usza i cmen­ta­rza znaj­du­ją­ce­go się przy uli­cy Po­wąz­kow­skiej. Dro­gę za­bez­pie­cza­ły set­ki po­li­cjan­tów i woj­sko­wych, co unie­moż­li­wia­ło wej­ście do świą­ty­ni.

- Je­stem Mo­ni­ka Sier­pień z Opo­ru De­mo­kra­tycz­ne­go, pro­szę mnie prze­pu­ścić! - rzu­ci­ła w tłum mun­du­ro­wych po tro­chu krzyk, po tro­chu bła­gal­ną proś­bę.

- Nie­ste­ty, nie mo­że­my pa­ni wpu­ścić - ode­zwał się je­den z po­li­cjan­tów. - Ta­kie ma­my roz­ka­zy.

- W du­pie mam wa­sze roz­ka­zy, chcę po raz ostat­ni zo­ba­czyć i po­że­gnać przy­ja­cie­la! - Mo­ni­ka za­no­si­ła się od pła­czu.

- Przy­kro mi, nic nie mo­że­my zro­bić.

- Pa­no­wie, pro­szę ją prze­pu­ścić - ode­zwał się głos za ple­ca­mi Mo­ni­ki.

Dziew­czy­na się od­wró­ci­ła. To był Szro­now­ski. Spoj­rza­ła mu głę­bo­ko w oczy. Ma­rek od­czy­tał w tym spoj­rze­niu złość i po­gar­dę do swo­jej oso­by. Wca­le się nie dzi­wił. Przez chwi­lę my­ślał, że za­stęp­czy­ni Lu­bec­kie­go rzu­ci się na nie­go i bę­dzie pró­bo­wa­ła wy­dra­pać mu oczy.

Ale nie. Mo­ni­ka Sier­pień od­wró­ci­ła się na pię­cie i po tym jak po­li­cja zro­bi­ła jej przej­ście, po chwi­li we­szła do ko­ścio­ła.

Do uro­czy­sto­ści do­pusz­czo­no tyl­ko żo­nę Włod­ka oraz je­go do­ro­słe dzie­ci. Mo­ni­ka przy­sia­dła się do nich. Ba­ła się ich re­ak­cji. Po chwi­li wie­dzia­ła już, że bez­pod­staw­nie.

- Dzię­ku­ję - ode­zwa­ła się ci­cho żo­na Lu­bec­kie­go.

Szro­now­ski wraz z ro­dzi­ną usie­dli po dru­giej stro­nie ko­ścio­ła, w dru­gim rzę­dzie, tuż za Cy­ra­nem...

Zgod­nie z za­po­wie­dzia­mi, po­grzeb miał cha­rak­ter pań­stwo­wy. Cy­ran wie­dział, że ce­re­mo­nia jest trans­mi­to­wa­na przez te­le­wi­zję, oczy­wi­ście nie na ży­wo, że­by by­ła jesz­cze moż­li­wość wy­cię­cia nie­po­żą­da­nych zda­rzeń, ale wie­dział, że wszyst­ko mu­si być ide­al­nie po­ka­za­ne, aby nie da­wać ko­lej­nych po­wo­dów do pro­te­stów. Dla­te­go też nie na­krę­co­no mię­dzy in­ny­mi ogrom­nej licz­by mun­du­ro­wych sto­ją­cych na ze­wnątrz świą­ty­ni.

Przed rzą­da­mi Pań­stwo­wej Pa­trii Przy­szłość na ta­kich uro­czy­sto­ściach za­wsze był obec­ny Pre­zy­dent Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej, ale ten urząd zo­stał za­wie­szo­ny przez Cy­ra­na w dwa ty­sią­ce trzy­dzie­stym czwar­tym ro­ku; pre­zy­dent nie­słusz­nie tra­fił do wię­zie­nia za nie­złom­ność i sprze­ciw wo­bec dyk­ta­tu­ry.

Mo­ni­ka nie wie­dzia­ła, czy wo­la­ła za­pa­mię­tać przy­ja­cie­la, gdy obej­mo­wa­ła go, kie­dy ucho­dzi­ło z nie­go ży­cie, czy te­raz, gdy je­go bla­de, mar­twe cia­ło le­ży w trum­nie. Nie zna­ła od­po­wie­dzi na to py­ta­nie, ale osta­tecz­nie zde­cy­do­wa­ła się nie pod­cho­dzić do ka­ta­fal­ku.

Po mszy świę­tej uda­no się na miej­sce po­chów­ku. Trum­na by­ła na­kry­ta bia­ło-czer­wo­ną fla­gą; ce­re­mo­niał zo­stał prze­pro­wa­dzo­ny w okro­jo­nej pro­ce­du­rze - ode­gra­no hymn pań­stwo­wy, a po krót­kiej prze­mo­wie księ­dza zło­żo­no trum­nę do gro­bu. Po przy­sy­pa­niu jej zie­mią od­da­no sal­wę ho­no­ro­wą, a trę­bacz wy­ko­nał me­lo­dię ża­łob­ną Ci­sza.

Że­gnaj, Włod­ku... oby two­ja śmierć nie po­szła na mar­ne - po­wie­dzia­ła w my­ślach Mo­ni­ka, a wi­docz­ną kon­se­kwen­cją tych my­śli by­ła rze­ka łez spły­wa­ją­ca po po­licz­kach.

*

Chwi­lę po skoń­czo­nej ce­re­mo­nii Mo­ni­ka Sier­pień kie­ro­wa­ła się w stro­nę wyj­ścia z cmen­ta­rza. Wy­tę­ży­ła słuch, po­nie­waż zza bram cmen­ta­rza do­cho­dzi­ły okrzy­ki.

- Lu-bec-ki! Lu-bec-ki!

Z każ­dym me­trem prze­mie­rzo­nym po cmen­tar­nych alej­kach okrzy­ki sta­wa­ły sie co­raz gło­śniej­sze.

- Lu-bec-ki!!! Lu-bec-ki!!!

Gdy do­cho­dzi­ła już do bram cmen­ta­rza, okrzy­ki zro­bi­ły się nie­re­gu­lar­ne, cich­sze i słab­sze. Po chwi­li oczom Mo­ni­ki uka­zał się za­ra­zem dum­ny, ale prze­ra­ża­ją­cy wi­dok. Set­ki de­mon­stran­tów skan­du­ją­cych na­zwi­sko Lu­biec­kie­go by­ły po­py­cha­ne i pa­ło­wa­ne przez nie­mniej­szą licz­bę po­li­cjan­tów i woj­sko­wych. Ze­wsząd sły­chać by­ło krzy­ki w re­ak­cji na ból na­stę­pu­ją­cy po ude­rze­niu po­li­cyj­ną pał­ką. Po­ja­wia­ły się rów­nież dźwię­ki roz­pa­czy, lu­dzie upa­da­li. Na kil­ku twa­rzach po­ja­wia­ła się krew. Mun­du­ro­wi sta­ra­li się roz­go­nić tłum. Po­mi­mo agre­syw­ne­go na­tar­cia służb w dal­szym cią­gu skan­do­wa­no na­zwi­sko Lu­bec­kie­go. Mo­ni­ka nie pa­mię­ta­ła ta­kich wiel­ko­ska­lo­wych pro­te­stów w cią­gu do­brych kil­ku lat.

Dziew­czy­na przy­łą­czy­ła się do pro­te­stu, za­czę­ła krzy­czeć na­zwi­sko Lu­bec­kie­go i od­pie­rać ata­ki mun­du­ro­wych. Po chwi­li ktoś wy­pa­trzył ją w tłu­mie i za­czę­to skan­do­wać jej imię.

- Mo-ni-ka! Mo-ni-ka!

Krzy­cza­ło co­raz wię­cej lu­dzi. Twarz Mo­ni­ki by­ła zna­na, więk­szość dzia­łań po­dej­mo­wa­ła wspól­nie z Lu­bec­kim.

- Mo-ni-ka!!! Mo-ni-ka!!!

Na­gle padł strzał.

Czło­wiek znaj­du­ją­cy się naj­bli­żej służb padł na zie­mię. Zdez­o­rien­to­wa­ny tłum pod­dał się pa­ni­ce. Lu­dzie za­czę­li ucie­kać. Skan­do­wa­nie zo­sta­ło za­stą­pio­ne prze­raź­li­wym krzy­kiem.

- Dzwoń­cie po ka­ret­kę, czło­wiek zo­stał po­strze­lo­ny! - krzy­czał ktoś z tłu­mu. Mo­ni­ka pod­bie­gła do le­żą­ce­go czło­wie­ka, męż­czy­zny w śred­nim wie­ku, ale po chwi­li wie­dzia­ła, że po­go­to­wie nie bę­dzie po­trzeb­ne. Już nie żył.

Od­da­no ko­lej­ne strza­ły, tym ra­zem w po­wie­trze. Tłum roz­biegł się na wszyst­kie stro­ny. Licz­ba pro­te­stu­ją­cych dra­stycz­nie się zmniej­szy­ła. Na uli­cy po­zo­sta­ły oso­by ran­ne lub nie­przy­tom­ne, nie­któ­re zo­sta­ły stra­to­wa­ne przez spa­ni­ko­wa­ny tłum. Mo­ni­ka spraw­dza­ła, czy oso­by nie­przy­tom­ne ży­ją. Bra­ła pod uwa­gę moż­li­wość aresz­to­wa­nia. Ale wie­dzia­ła, że nie mo­że uciec. Mia­ła dość ucie­ka­nia. Te­raz ona sta­ła na cze­le Opo­ru De­mo­kra­tycz­ne­go. Nie mo­gła so­bie po­zwo­lić na ja­ką­kol­wiek sła­bość. Po­mi­mo ko­lej­ne­go tru­pa w od­stę­pie kil­ku dni.

Wła­dza osią­gnę­ła swój cel po raz ko­lej­ny.

10. War­sza­wa, wrze­sień 2031

- Wi­tam wszyst­kich, cie­szę się, że jest nas co­raz wię­cej - roz­po­czął Cy­ran. - Jesz­cze tro­chę i trze­ba bę­dzie szu­kać więk­sze­go biu­ra.

Sa­la buch­nę­ła śmie­chem. Prze­wod­ni­czą­cy kon­ty­nu­ował:

- Z ra­do­ścią oświad­czam, że otwo­rzy­li­śmy już biu­ra w każ­dym wo­je­wódz­twie, a w nie­któ­rych wo­je­wódz­twach na­wet kil­ka biur. Do par­tii co­dzien­nie zgła­sza­ją się no­we oso­by, któ­re ma­ją dość obec­nych rzą­dów, ko­lej­nych pod­wy­żek, opłat, po­dat­ków, ni­skie­go wzro­stu pła­cy mi­ni­mal­nej czy też ni­skiej kwo­ty wol­nej od po­dat­ku. Obec­na wła­dza jest nie­sku­tecz­na. My wpro­wa­dzi­my no­wą ja­kość w po­li­ty­ce i rzą­dze­niu!

Na sa­li ode­zwa­ły się grom­kie bra­wa, po czym Cy­ran do­dał:

- Od­dam te­raz głos Aga­cie Lis, na­sze­mu ce­nio­ne­mu kie­row­ni­ko­wi dzia­łu ana­liz wy­bor­czych.

- Dzię­ku­ję, pa­nie prze­wod­ni­czą­cy - roz­po­czę­ła Aga­ta - za­cznę od do­brej wia­do­mo­ści; je­ste­śmy już za­uwa­żal­ni w ca­łym kra­ju po­przez otwar­cie biur w każ­dym wo­je­wódz­twie, o czym wspo­mniał nasz prze­wod­ni­czą­cy, ale rów­nież przez co­raz to więk­szą obec­ność w me­diach, jak rów­nież obec­ność pod­czas róż­nych uro­czy­sto­ści czy pro­te­stów. Nie­za­leż­ne son­da­że da­ją nam obec­nie osiem, dzie­więć punk­tów pro­cen­to­wych. Za rok chce­my osią­gnąć po­ziom trzy­dzie­stu punk­tów pro­cen­to­wych, by w ro­ku wy­bor­czym osią­gnąć po­par­cie prze­kra­cza­ją­ce pięć­dzie­siąt punk­tów pro­cen­to­wych, by móc rzą­dzić sa­mo­dziel­nie, bez ko­niecz­no­ści wcho­dze­nia z kim­kol­wiek w ko­ali­cję.

Na sa­li po­now­nie roz­le­gły się du­że bra­wa. Głos po­now­nie za­brał prze­wod­ni­czą­cy:

- Chcę rów­nież po­dzię­ko­wać dzia­ło­wi in­for­ma­ty­ki, któ­ry pro­wa­dzi na­szą kam­pa­nię w in­ter­ne­cie, w obec­nych cza­sach jest to klucz do suk­ce­su. To oni pro­wa­dzą czar­ny pi­jar wo­bec na­szych prze­ciw­ni­ków, sta­ra­ją się, aby nas po­strze­ga­no po­zy­tyw­nie, i co naj­waż­niej­sze, bły­ska­wicz­nie usu­wa­ją nie­sprzy­ja­ją­ce nam tre­ści!

I ko­lej­ne bra­wa na sa­li.

Jó­zef Cy­ran był czło­wie­kiem biz­ne­su, któ­ry ni­g­dy nie krył się z aspi­ra­cja­mi po­li­tycz­ny­mi. Przez ca­łe ży­cie ze­brał dość oszczęd­no­ści, by fi­nan­so­wać kam­pa­nię wy­łącz­nie z wła­snych środ­ków. Był go­tów po­świę­cić każ­dą zło­tów­kę, aby uzy­skać upra­gnio­ny cel, ja­kim sta­ło się ob­ję­cie wła­dzy. Oczy­wi­ście par­tia przyj­mo­wa­ła da­ro­wi­zny, dla biz­nes­me­na to nor­mal­ne po­dej­ście, a nie­któ­re kwo­ty ro­bi­ły wra­że­nie. Nie­któ­rzy lob­by­ści lub biz­nes­me­ni li­czy­li na waż­ne sta­no­wi­sko po wy­bo­rach, jed­nak­że Cy­ran nie obie­cy­wał gru­szek na wierz­bie i ni­ko­mu nie gwa­ran­to­wał kon­kret­ne­go stoł­ka. Dzię­ki swo­jej cha­ry­zmie nie mu­siał te­go ro­bić.

- Dzię­ku­ję rów­nież po­zo­sta­łym dzia­łom, wszy­scy wy­ko­nu­je­cie ogrom cięż­kiej pra­cy. - Cy­ran po­chwa­lił pra­cow­ni­ków, prze­szedł się po sa­li i każ­de­mu po­dał rę­kę. - Dzi­siaj nie przy­no­szę wam złych wia­do­mo­ści, ale mu­si­my być czuj­ni, nie mo­że­my so­bie po­zwo­lić na po­mył­ki, je­den błąd mo­że nas kosz­to­wać kil­ka punk­tów pro­cen­to­wych i kil­ka mie­się­cy cięż­kiej pra­cy pój­dzie na mar­ne. Je­że­li do koń­ca ro­ku wy­krę­ci­my pięt­na­ście punk­tów pro­cen­to­wych, od stycz­nia wszy­scy do­sta­nie­cie so­lid­ną pod­wyż­kę! - za­chę­cił Cy­ran.

Te­raz braw by­ło naj­wię­cej. Ko­niec koń­ców pie­nią­dze za­wsze by­ły i są czyn­ni­kiem naj­waż­niej­szym. I Cy­ran o tym wie­dział.

*

Aga­ta Lis spraw­nie za­rzą­dza­ła dzia­łem ana­liz wy­bor­czych. Cho­dzi­ły plot­ki, że ma zo­stać sze­fem biu­ra Pań­stwo­wej Par­tii Przy­szłość, któ­re za­trud­nia­ło co­raz to wię­cej pra­cow­ni­ków. By­ło wi­dać, że prze­wod­ni­czą­cy ma co­raz wię­cej za­jęć i pra­cu­je od ra­na do wie­czo­ra. Na­wet nie­zmor­do­wa­na pa­ni Ja­dzia co­raz czę­ściej na­rze­ka­ła na nad­miar obo­wiąz­ków. Aga­ta by­ła zde­ter­mi­no­wa­na, aby roz­wi­jać się po­li­tycz­nie, zwłasz­cza u bo­ku ta­kie­go men­to­ra jak Cy­ran.

[...]

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.

1. War­sza­wa, kwie­cień 2040

- Ma­rek, jak wy­glą­da sy­tu­acja z bun­tow­ni­ka­mi? - za­py­tał pre­mier Jó­zef Cy­ran.

- Pa­nie pre­mie­rze, mel­du­ję, iż po­wsta­nia już nam nie za­gra­ża­ją - od­parł Szro­now­ski. - W pierw­szym przy­pad­ku bunt zo­stał pod­nie­sio­ny przez szes­na­stu po­li­cjan­tów z jed­nost­ki po­li­cji w Pa­bia­ni­cach, na­to­miast w dru­gim przy­pad­ku przez pięt­na­stu woj­sko­wych z jed­nost­ki w Byd­gosz­czy. Wszy­scy zgi­nę­li. Ich ro­dzi­ny, zgod­nie z wy­tycz­ny­mi pa­na pre­mie­ra, zo­sta­ły wy­pę­dzo­ne ze swo­ich miesz­kań. Na­zwi­ska po­dać? - za­py­tał.

- Nie trze­ba, Ma­rek, nie ma to dla mnie żad­ne­go zna­cze­nia. Naj­waż­niej­sze, że spra­wa za­ła­twio­na, do­bra ro­bo­ta. - Cy­ran uśmiech­nął się zło­wro­go.

Szro­now­ski ski­nął gło­wą i do­dał:

- Roz­ma­wia­łem z ko­men­dan­tem Ol­szań­skim i ge­ne­ra­łem Ba­ku­łą. Oczy­wi­ście ro­zu­mie­ją po­wa­gę sy­tu­acji, ale na­rze­ka­ją na co­raz to licz­niej­sze bra­ki ka­dro­we. Przy­mu­so­we wer­bun­ki do służb nie dzia­ła­ją, jak na­le­ży, lu­dzie się ukry­wa­ją; ci zwer­bo­wa­ni czę­sto de­zer­te­ru­ją lub nie wy­ko­nu­ją na­le­ży­cie swo­ich obo­wiąz­ków służ­bo­wych.

- Prze­każ im, że je­że­li da­lej chcą być na swo­ich sta­no­wi­skach, to ma­ją ten pro­blem roz­wią­zać! - krzyk­nął Cy­ran. - Bo jak nie, to znaj­dę in­nych chęt­nych na te sta­no­wi­ska!

- Tak jest, pa­nie pre­mie­rze - od­rzekł Szro­now­ski. Ja­ko je­go pra­wa rę­ka wie­dział, że Cy­ran nie żar­tu­je; po­mi­mo si­wi­zny i po­de­szłe­go wie­ku cho­le­rycz­ny cha­rak­ter nie ustę­po­wał. Gdy w dwa ty­sią­ce trzy­dzie­stym trze­cim ro­ku obej­mo­wał wła­dzę ja­ko li­der Pań­stwo­wej Par­tii "Przy­szłość", był zu­peł­nie in­ny; pew­ny sie­bie, sku­tecz­nie kon­tro­wał i traf­nie ri­po­sto­wał po­li­tycz­nych prze­ciw­ni­ków. W de­mo­kra­tycz­nych wy­bo­rach zdo­był zna­czą­cą licz­bę gło­sów.

- Chcesz jesz­cze coś po­wie­dzieć? - za­py­tał Cy­ran.

- Tak, pa­nie pre­mie­rze. Jest jesz­cze kwe­stia Lu­bec­kie­go. Chce się z pa­nem wi­dzieć.

- Kur­wa mać, ta kur­wa je­ba­na nie da­je mi żyć! - wark­nął pre­mier. - Niech wy­pier­da­la!

Wło­dzi­mierz Lu­bec­ki był prze­wod­ni­czą­cym je­dy­nej par­tii opo­zy­cyj­nej stwo­rzo­nej nie­dłu­go po tym, jak Cy­ran za­czął au­to­ry­tar­ne rzą­dy po wy­gra­nych wy­bo­rach. Był to Opór De­mo­kra­tycz­ny.

- Obaj wie­my, że ta kur­wa Lu­bec­ki to cho­dzą­cy smród po ga­ciach, ale mu­si­my stwo­rzyć po­zo­ry dia­lo­gu ze wzglę­du na je­go opo­zy­cyj­ność. Ten ku­tas jest wzbu­rzo­ny śmier­cią bun­tow­ni­ków. Przyj­dzie, po­ga­da swo­je i wyj­dzie z prze­świad­cze­niem, że coś uda­ło mu się ugrać - za­opi­nio­wał Szro­now­ski.

- Ugrać to on mo­że co naj­wy­żej ude­rze­nie pro­sto w twarz - za­śmiał się Cy­ran. - Do­bra, wpu­ścić go.

*

Po­kój, w któ­rym prze­by­wa­li Cy­ran ze Szro­now­skim, był ga­bi­ne­tem te­go pierw­sze­go. Ca­ło­do­bo­wo pil­no­wa­ło go dwóch uzbro­jo­nych lu­dzi. Po pra­wej stro­nie od wej­ścia znaj­do­wa­ły się pan­cer­ne drzwi. Pre­mier nie wpusz­czał tam ni­ko­go, na­wet Szro­now­skie­go. Po­miesz­cze­nie za­mknię­te od środ­ka by­ło nie do otwo­rze­nia od ze­wnątrz - je­go ścia­ny zo­sta­ły wzmoc­nio­ne i sta­no­wi­ło swo­isty bun­kier z mo­ni­to­rin­giem. Cy­ran miał tam za­pa­sy je­dze­nia i me­dy­ka­men­tów. Wie­dział, że do­ro­bił się wie­lu wro­gów, w ra­zie za­ma­chu na je­go ży­cie lub in­nej skraj­nej sy­tu­acji miał, gdzie uciec.

Do po­ko­ju spo­tkań wszedł Wło­dzi­mierz Lu­bec­ki wraz ze swo­ją za­stęp­czy­nią, Mo­ni­ką Sier­pień. Po­li­tycz­ni prze­ciw­ni­cy już daw­no po­rzu­ci­li ja­kie­kol­wiek uprzej­mo­ści.

- Cy­ran, kur­wa mać, prze­stać mor­do­wać lu­dzi - rzu­cił od ra­zu na wstę­pie li­der par­tii opo­zy­cyj­nej. - Chcesz wy­mor­do­wać wszyst­kich Po­la­ków?

- Nie, Lu­bec­ki, nie wszyst­kich, tyl­ko tych, co mi się sta­wia­ją. Nie mo­gę do­pu­ścić do utra­ty wła­dzy. - Pre­mier za­my­ślił się chwi­lę. - Tym bar­dziej nie chcę, że­by wła­dzę ob­ję­ła ta­ka men­da jak ty.

- Tak bo­isz się utra­ty wła­dzy, że mor­du­jesz lu­dzi? - za­py­tał re­to­rycz­nie Lu­bec­ki. - Lu­dzie ci te­go nie da­ru­ją, hi­sto­ria ci te­go nie da­ru­je. Nie chcę two­je­go sta­no­wi­ska, nie chcę two­jej wła­dzy, chcę tyl­ko nor­mal­no­ści i po­ko­ju. Two­je rzą­dy to je­den wiel­ki ter­ror, dość za­bi­ja...

- Do­bra, Lu­bec­ki, skończ już pier­do­lić - prze­rwał mu Szro­now­ski. - Ci po­li­cjan­ci i woj­sko­wi wsz­czy­na­li bunt, mo­gli spo­koj­nie peł­nić służ­bę i ro­bić swo­je, za­chcia­ło się im wo­jen­ki, to skoń­czy­li na cmen­ta­rzu.

Lu­bec­ki chciał coś po­wie­dzieć, ale uprze­dzi­ła go Sier­pień:

- Ci lu­dzie bun­to­wa­li się prze­ciw­ko wam, nie chcą wa­szej wła­dzy; tych bun­tów bę­dzie wię­cej, roz­le­ją się na ca­łą Pol­skę, nie za­trzy­ma­cie te­go!

Cy­ran się wściekł.

- Lu­bec­ki, po­wiedz swo­jej mar­nej za­stęp­czy­ni, że każ­dy bunt, czy to w naj­więk­szych mia­stach, czy w ma­leń­kiej wio­sce na za­du­piu, kil­ku­oso­bo­wy czy bar­dziej licz­ny, zo­sta­nie przez nas stłam­szo­ny!

- Wi­dzę, że nie doj­dzie­my do po­ro­zu­mie­nia - od­parł li­der Opo­ru De­mo­kra­tycz­ne­go.

- Lu­bec­ki, kur­wo je­ba­na, a co so­bie my­śla­łeś? - Twarz Cy­ra­na zro­bi­ła się czer­wo­na ze zło­ści. - Że tak po pro­stu przy­znam ci ra­cję i od­dam wła­dzę? Mi­mo wszyst­ko uwa­ża­łem cię za bar­dziej in­te­li­gent­ne­go czło­wie­ka. Chcesz mnie jesz­cze czymś po­wkur­wiać? Jak nie, to wy­pier­da­laj!

At­mos­fe­ra by­ła bar­dzo na­pię­ta. Prze­ciw­ni­cy obo­zów po­li­tycz­nych spo­glą­da­li na sie­bie w ci­szy. Wy­da­wa­ło­by się, że trwa­ło to wiecz­ność, cho­ciaż mi­nę­ło do­pie­ro kil­ka se­kund. Wszy­scy pa­trzy­li so­bie w oczy. Te pre­mie­ra by­ły już moc­no prze­krwio­ne. Po Szro­now­skim nie­wie­le by­ło wi­dać, czę­sto za­cho­wy­wał ka­mien­ną twarz. Lu­bec­ki i Sier­pień zda­wa­li się jed­no­cze­śnie wkur­wie­ni i zre­zy­gno­wa­ni.

Li­der opo­zy­cji za­czął się po­cić, wy­raz je­go twa­rzy się zmie­nił. Lu­bec­ki wy­glą­dał na zde­spe­ro­wa­ne­go. Rę­ce za­czę­ły mu drżeć, a wzrok miał roz­bie­ga­ny. Zro­bił ruch rę­ką, trwa­ło to uła­mek se­kun­dy, ale wszyst­kie oczy skie­ro­wa­ły się na nie­go.

Za­sko­czył wszyst­kich. Wy­cią­gnął broń. Strze­lił w stro­nę Cy­ra­na.

Po chwi­li padł dru­gi strzał.

Do po­miesz­cze­nia wbie­gli po­li­cjan­ci pil­nu­ją­cy drzwi. Za­uwa­ży­li osu­wa­ją­ce­go się Lu­bec­kie­go. Mo­ni­ka Sier­pień krzy­cza­ła, bły­ska­wicz­nie usia­dła przy Lu­bec­kim, za­wo­dzą­cym gło­sem bła­ga­ła o le­ka­rza, pró­bo­wa­ła sa­mo­dziel­nie za­ta­mo­wać krwa­wie­nie, po chwi­li by­ła już ca­ła w oso­czu prze­ło­żo­ne­go. Nie­ste­ty by­ło już za póź­no. Li­der Opo­ru De­mo­kra­tycz­ne­go nie żył. Zo­stał tra­fio­ny pro­sto w ser­ce.

Strze­lał Szro­now­ski. To on naj­szyb­ciej zo­rien­to­wał się w sy­tu­acji, w mo­ment wy­cią­gnął broń i strze­lił pro­sto w Lu­bec­kie­go.

- Kur­wa, jak on wszedł tu z bro­nią?! - krzyk­nął Cy­ran. - Nie prze­szu­ka­li­ście go?!

- Pa­nie pre­mie­rze, od ja­kie­goś cza­su prze­sta­li­śmy go spraw­dzać, on ni­g­dy nie miał przy so­bie cho­ciaż­by scy­zo­ry­ka... - tłu­ma­czył je­den z po­li­cjan­tów, cho­ciaż wie­dział już, że je­go dni są po­li­czo­ne.

Wło­dzi­mierz Lu­bec­ki nie tra­fił opo­nen­ta. Przy­pła­cił to ży­ciem.

*

- Po­sprzą­taj­cie ten ba­ła­gan. - Pre­mier ka­zał po­li­cjan­tom spro­wa­dzić eki­pę sprzą­ta­ją­cą i wo­rek na zwło­ki.

- Je­ste­ście mor­der­ca­mi - ża­li­ła się Sier­pień, z tru­dem po­wstrzy­mu­jąc łzy. - Ni­g­dy wam te­go nie wy­ba­czę!

- Ciesz się, że ty ży­jesz - od­po­wie­dział jej Cy­ran. - Prze­cież to cie­bie mógł­by tra­fić Szro­now­ski; a ten idio­ta Lu­bec­ki sam jest so­bie wi­nien. Gdy­by nie wy­cią­gnął pi­sto­le­tu, to, ku mo­jej nie­chę­ci, da­lej by żył.

Mo­ni­ka Sier­pień nie mia­ła już si­ły mó­wić. Zroz­pa­czo­na tkwi­ła przy cie­le zmar­łe­go i by­ła przy nim przez ca­ły czas, na­wet jak zo­stał umiesz­czo­ny w pla­sti­ko­wym wor­ku na zwło­ki. Nie by­ła go­to­wa na je­go śmierć. Do­syć szyb­ko zro­zu­mia­ła, że stra­ci­ła li­de­ra par­tii, ale przede wszyst­kim przy­ja­cie­la.

*

Eki­pa sprzą­ta­ją­ca skoń­czy­ła czy­ścić pla­my z krwi. Cy­ran i Szro­now­ski zo­sta­li sa­mi w po­ko­ju. Pa­no­wie tkwi­li chwi­lę w mil­cze­niu, po czym ode­zwał się Cy­ran:

- Ostro się po­pier­do­li­ło, Szro­now­ski. Oczy­wi­ście ura­to­wa­łeś mi ży­cie po raz ko­lej­ny, mo­ja wdzięcz­ność nie zna gra­nic.

- Dzię­ku­je, pa­nie pre­mie­rze - od­parł uprzej­mym, ale sta­now­czym gło­sem Ma­rek. - Ale pan pre­mier ma ra­cję, ostro się po­pier­do­li­ło. Za­bój­stwo li­de­ra par­tii opo­zy­cyj­nej, nie­za­leż­nie od oko­licz­no­ści, spo­wo­du­je ma­so­we pro­te­sty, lu­dzie wyj­dą na uli­ce. Mo­że się oka­zać, że nie bę­dzie­my dys­po­no­wa­li od­po­wied­nią licz­bą po­li­cjan­tów i żoł­nie­rzy, a i ci mo­gą zwró­cić się prze­ciw­ko nam.

Pre­mier po­pa­trzył na Szro­now­skie­go, za­my­ślił się na chwi­lę, wes­tchnął i po­wie­dział:

- Masz cał­ko­wi­tą ra­cję, Ma­rek. Dla­te­go ju­tro zwo­ła­my kon­fe­ren­cję pra­so­wą i prze­ka­żę wszyst­kim, iż zre­zy­gnu­ję z funk­cji pre­mie­ra. Jed­no­cze­śnie za­pro­po­nu­ję two­ją kan­dy­da­tu­rę na to sta­no­wi­sko.

- Mo­ją? - zdzi­wił się Szro­now­ski.

Cy­ran bez chwi­li za­sta­no­wie­nia od­po­wie­dział:

- Tak, śmierć Lu­bec­kie­go we­zmę na sie­bie. Cie­bie lu­dzie nie nie­na­wi­dzą tak jak mnie. Dzię­ki te­mu po­su­nię­ciu za­po­bie­gnie­my tym cho­ler­nym pro­te­stom i utrzy­ma­my się przy wła­dzy. Prze­wi­du­ję, że w cią­gu kil­ku dni wszyst­ko wró­ci do nor­my.

Jó­zef Cy­ran nie chciał od­da­wać wła­dzy, ale wie­dział, że nie ma już wyj­ścia. Je­go ból ła­go­dził fakt, że wła­dzę przej­mie je­go za­ufa­ny czło­wiek.

2. War­sza­wa, lu­ty 2030

- Dzień do­bry, Ma­rek Szro­now­ski, czy to z Pa­nią roz­ma­wia­łem przez te­le­fon? - za­py­tał se­kre­tar­kę sto­ją­cą na koń­cu po­miesz­cze­nia.

- Tak, pa­nie Szro­now­ski, ze mną. Je­stem Ja­dwi­ga, mo­żesz mi mó­wić Ja­dzia - od­po­wie­dzia­ła, a na­stęp­nie do­da­ła: - Za­tem chcesz się za­pi­sać do na­szej par­tii i z na­mi pra­co­wać?

- Tak, wa­sza par­tia ma bar­dzo do­bry pro­gram, utoż­sa­miam się z jej po­glą­da­mi i spoj­rze­niem na świat. Te­go mi bra­ko­wa­ło na na­szej sce­nie po­li­tycz­nej - sło­dził Szro­now­ski. - Czy do­sta­ła pa­ni mo­je cur­ri­cu­lum vi­tae?

- Żad­na tam pa­ni, tyl­ko Ja­dzia. - Da­ła mu nie­wer­bal­nie do zro­zu­mie­nia, że jak jesz­cze raz po­wie do niej "pa­ni", to się ob­ra­zi. - Tak, do­sta­łam, mu­szę przy­znać, że ta­kich lu­dzi nam po­trze­ba; ukoń­czo­ne stu­dia po­li­to­lo­gicz­ne z wy­róż­nie­niem, do­sko­na­łe re­fe­ren­cje z po­przed­niej pra­cy... Czym się tam zaj­mo­wa­łeś? - za­py­ta­ła, cho­ciaż trzy­ma­ła w rę­ku je­go ży­cio­rys.

- Pra­co­wa­łem w Urzę­dzie Mar­szał­kow­skim, naj­pierw ja­ko in­spek­tor, a na­stęp­nie ja­ko spe­cja­li­sta, mia­łem...

- Mia­łeś zo­stać kie­row­ni­kiem, praw­da? Twój prze­ło­żo­ny mi o tym po­wie­dział - prze­rwa­ła mu Ja­dzia i z za­cie­ka­wie­niem na twa­rzy cze­ka­ła na od­po­wiedź Szro­now­skie­go.

- Tak, mia­łem zo­stać kie­row­ni­kiem, ale czu­łem, że na tym sta­no­wi­sku nie roz­wi­nę się tak, jak bym chciał. Mo­je am­bi­cje się­ga­ją wy­żej - za­ko­mu­ni­ko­wał Ma­rek. - Chcę być czę­ścią cze­goś więk­sze­go, chcę zbu­do­wać lep­szy świat, lep­szą Pol­skę.

- Każ­dy tak mó­wi na po­cząt­ku - przy­sto­po­wa­ła go Ja­dzia. - Po­ten­cjał masz, za­le­ży, czy go od­po­wied­nio wy­ko­rzy­stasz. Na ra­zie za­czniesz od ana­li­zo­wa­nia da­nych wy­bor­czych, prze­wod­ni­czą­cy jest zde­ter­mi­no­wa­ny, że­by za trzy la­ta wy­grać wy­bo­ry, chce się do nich per­fek­cyj­nie przy­go­to­wać.

- Prze­wod­ni­czą­cy Cy­ran, tak? Kie­dy bę­dę mógł go po­znać? - Szro­now­ski oży­wił się jesz­cze bar­dziej, gdy usły­szał o swo­im no­wym sze­fie.

- Spo­koj­nie - przy­sto­po­wa­ła go po­now­nie Ja­dzia. - Wi­dać, że am­bit­ny je­steś, ale pó­ki co po­znasz się z na­szym ze­spo­łem.

*

Ja­dzia opro­wa­dzi­ła Mar­ka Szro­now­skie­go i przed­sta­wi­ła go in­nym współ­pra­cow­ni­kom. Miał trzy­dzie­ści lat, był ka­wa­le­rem słusz­ne­go wzro­stu, we­dług wie­lu ko­biet - bar­dzo przy­stoj­nym ka­wa­le­rem, już nie­jed­na pró­bo­wa­ła za­pro­wa­dzić go przed oł­tarz. Je­go ciem­ne oczy i wło­sy po­łą­czo­ne z de­li­kat­nym za­ro­stem i uśmie­chem dzia­ła­ły na wy­obraź­nię więk­szo­ści ko­biet, po­mi­mo te­go, iż nie był prze­sad­nie umię­śnio­ny. Wie­dział, że po­do­ba się ko­bie­tom i ko­rzy­stał z te­go. Ta­kie ży­cie mu od­po­wia­da­ło i nie za­mie­rzał dać się za­ob­rącz­ko­wać. Wszyst­ko zmie­ni­ło się, gdy zo­ba­czył ją.

*

- Słu­chaj­cie, od dzi­siaj ma­cie no­we­go ko­le­gę, przed­sta­wiam wam Mar­ka, po­każ­cie mu co i jak - po­wie­dzia­ła szyb­ko Ja­dzia i wy­szła z po­ko­ju.

Znaj­do­wa­ły się w nim trzy oso­by: Ja­nek, Ma­rio­la i Aga­ta. Ja­nek i Ma­rio­la wsta­li i się przy­wi­ta­li. Aga­ta ru­szy­ła się ja­ko ostat­nia, spoj­rza­ła Mar­ko­wi w oczy. A on nie mógł ode­rwać od niej wzro­ku. By­ła to nie­zwy­kle zja­wi­sko­wa dziew­czy­na, dłu­go­no­ga blon­dyn­ka z ża­rem w nie­zwy­kle du­żych oczach.

- Aga­ta je­stem, bar­dzo mi mi­ło.

- Ma­rek, ale to mi jest bar­dzo mi­ło. - Uśmiech­nął się Szro­now­ski.

Nie spo­tkał na swo­jej dro­dze jesz­cze ta­kiej dziew­czy­ny. Za­uro­czył się w niej cał­ko­wi­cie. Od­niósł też wra­że­nie, że Aga­ta od­wza­jem­nia to uczu­cie. W do­dat­ku na­prze­ciw niej by­ło wol­ne biur­ko. Ma­rek ucie­szył się, że bę­dzie mógł pa­trzeć się na nią za każ­dym ra­zem, gdy pod­nie­sie gło­wę. Te­go dnia w ogó­le nie my­ślał o roz­po­czę­ciu pra­cy. Z pięk­ne­go snu zo­stał bru­tal­nie zbu­dzo­ny przez Ma­rio­lę, kie­row­ni­ka dzia­łu.

- In­for­ma­tyk stwo­rzył ci kon­to, mo­żesz się lo­go­wać. Tak jak my, bę­dziesz zaj­mo­wać się ana­li­zą da­nych wy­bor­czych, ra­dzę ci za­cząć od ra­zu, jest spo­ro za­le­gło­ści.

- Oczy­wi­ście, już się za to za­bie­ram - okła­mał Ma­rio­lę, bo w dal­szym cią­gu spo­glą­dał na Aga­tę.

- W po­łu­dnie je­my lunch, wte­dy mo­że­my się bli­żej po­znać - oznaj­mi­ła blon­dyn­ka, a Ma­rek był już w siód­mym nie­bie.

*

- Skąd się u nas wzią­łeś, Mar­ku? - za­py­ta­ła Aga­ta, po tym jak za­mó­wi­ła lunch. W oko­li­cy znaj­do­wa­ło się wie­le lunch-ba­rów, jed­nak­że za­pro­wa­dzi­ła Mar­ka do knaj­py, w któ­rej nie by­ło ni­ko­go in­ne­go z biu­ra.

- Chcia­łem coś zmie­nić w swo­im ży­ciu, wy­sła­łem apli­ka­cję i... je­stem - oznaj­mił. Rów­nież za­mó­wił lunch, ale nie wziął ani jed­ne­go kę­sa, tak był wpa­trzo­ny w no­wą ko­le­żan­kę.

- No ale chy­ba wiesz, gdzie przy­sze­dłeś? - za­ga­iła Aga­ta. - Pla­nu­je­my dojść do wła­dzy w naj­bliż­szych wy­bo­rach par­la­men­tar­nych, prze­wod­ni­czą­cy Cy­ran ma wspa­nia­łe pla­ny i po­my­sły, pod któ­ry­mi zde­cy­do­wa­nie się pod­pi­su­ję. A ty? Przy­sze­dłeś do po­li­ty­ki dla pie­nię­dzy czy dla idei?

- A nie moż­na dla idei i pie­nię­dzy jed­no­cze­śnie? - za­śmiał się Ma­rek, a Aga­ta wraz z nim. - W Urzę­dzie Mar­szał­kow­skim, gdzie do­tych­czas pra­co­wa­łem, mia­łem co praw­da szan­sę na awans, ale czu­łem, że tam­to miej­sce...

- ...jest dla cie­bie za ma­łe, praw­da? - Aga­ta nie po­zwo­li­ła mu do­koń­czyć.

- Czy­tasz mi w my­ślach. - Obo­je gło­śno się za­śmia­li.

- Ja z ko­lei za­trud­ni­łam się w "Przy­szło­ści" od ra­zu po stu­diach, skoń­czy­łam po­li­to­lo­gię, pra­cu­ję już dwa la­ta. Mam dość obec­nej wła­dzy, nie mo­gę do­cze­kać się wy­bo­rów. To jest bar­dzo roz­wo­jo­wa pra­ca, tak­że je­stem pew­na, że się od­naj­dziesz; po wy­bo­rach, któ­re je­stem pew­na, że wy­gra­my, bę­dzie­my mo­gli zmie­niać Pol­skę na lep­sze - opo­wia­da­ła pew­nym gło­sem Aga­ta.

- Koń­czy­łaś po­li­to­lo­gię tu­taj, w War­sza­wie? Bo ja też, ale to­tal­nie cię nie ko­ja­rzę, ile masz lat? - Ma­rek po­stę­pem chciał się do­wie­dzieć jak naj­wię­cej.

- Stu­dia skoń­czy­łam dwa la­ta te­mu, te­raz mam dwa­dzie­ścia sześć. Nic dziw­ne­go, że mnie nie ko­ja­rzysz, bo go­łym okiem wi­dać, że je­steś star­szy, i za­pew­ne skoń­czy­łeś stu­dia wcze­śniej niż ja - po­wie­dzia­ła, śmie­jąc się z Mar­ka.

- No aż ta­ki sta­ry to nie je­stem, ale fakt, stu­dia skoń­czy­łem sześć lat te­mu. Tak­że kie­dy ja koń­czy­łem stu­dio­wać, to ty za­czy­na­łaś, a na pią­tym ro­ku ma­ło kie­dy przy­cho­dzi­ło się na uczel­nię - oznaj­mił Ma­rek i do­dał, uśmie­cha­jąc się: - Mo­głaś uro­dzić się wcze­śniej.

- Al­bo ty póź­niej - za­wtó­ro­wa­ła mu Aga­ta.

- Masz ko­goś? - pal­nął na­gle. Wie­dział, że nie po­wi­nien za­da­wać te­go py­ta­nia tak szyb­ko, ale nie mógł się po­wstrzy­mać. - Bo nie wi­dzę ob­rącz­ki na pal­cu.

- U cie­bie też żad­nej nie wi­dzę - od­po­wie­dzia­ła.

Ode­tchnął z ulgą. Za­uwa­żył, że na­da­ją na tych sa­mych fa­lach. Już nie mu­sia­ła od­po­wia­dać na je­go py­ta­nie. Uśmiech Aga­ty mó­wił wszyst­ko.

- Za­pra­szam cię na ko­la­cję wie­czo­rem - oświad­czył.

3. Bia­ły­stok, kwie­cień 2039

- Gra­tu­lu­ję, sy­nu! - oznaj­mił z ra­do­ścią Wła­dy­sław Za­wadz­ki. - Je­stem z cie­bie dum­ny i cie­szę się, że po­sze­dłeś w mo­je śla­dy.

- Dzię­ku­ję, ta­to, to dzię­ki to­bie zo­sta­łem po­li­cjan­tem.

An­tek Za­wadz­ki, mło­dy, dwu­dzie­sto­dwu­let­ni chło­pak z Bia­łe­go­sto­ku, wła­śnie ukoń­czył szko­łę po­li­cyj­ną i wkrót­ce roz­po­czy­nał pierw­szą służ­bę na uli­cach ro­dzin­ne­go mia­sta. Po­li­cja i woj­sko nie mia­ły przy­chyl­no­ści opo­zy­cji i lu­du ze wzglę­du na ty­ra­nicz­ne rzą­dy Cy­ra­na. Wie­lu chęt­nych nie by­ło, a ci któ­rzy się za­cią­ga­li, ro­bi­li to dla pie­nię­dzy. Zda­rza­ły się też przy­mu­so­we na­bo­ry. Pre­mier do­brze pła­cił za po­słu­szeń­stwo, lo­jal­ność i za­pew­nie­nie so­bie bez­pie­czeń­stwa. Po­nad­to każ­dy po­li­cjant czy żoł­nierz do­sta­wał służ­bo­we miesz­ka­nie, za­zwy­czaj po kimś, kto zo­stał z nie­go wy­pę­dzo­ny. Co wię­cej, mo­gło to być wcze­śniej lo­kum ko­goś, kto zo­stał za­mor­do­wa­ny za wsz­czę­cie bun­tu. No­wi lo­ka­to­rzy pra­wie za­wsze otrzy­my­wa­li miesz­ka­nie z rze­cza­mi oso­bi­sty­mi in­nych osób, a na­wet z nie­po­zmy­wa­ny­mi na­czy­nia­mi ze śnia­da­nia czy obia­du.

Jed­nak­że An­tek nie po­szedł do po­li­cji dla pie­nię­dzy czy miesz­ka­nia. Od ma­łe­go chciał zo­stać po­li­cjan­tem jak je­go oj­ciec; za­wsze, kie­dy wi­dział oj­ca w mun­du­rze, ma­rzył, aby pójść w je­go śla­dy. Nie zmie­nił zda­nia na­wet po uzy­ska­niu peł­no­let­nio­ści, gdy mło­dym lu­dziom do gło­wy przy­cho­dzi ty­siąc po­my­słów na mi­nu­tę. Tuż po zda­nej ma­tu­rze zło­żył do­ku­men­ty do szko­ły po­li­cyj­nej.

W Szczyt­nie, bo tam go wy­sła­no, nie miał lek­ko. Z jed­nej stro­ny nie­życz­li­wość oko­licz­nych miesz­kań­ców, któ­rzy uwa­ża­li po­li­cję za pry­wat­ną gwar­dię Cy­ra­na i nie mie­li do niej za grosz sza­cun­ku, z dru­giej stro­ny wy­so­kie wy­ma­ga­nia wy­kła­dow­ców, któ­rzy zna­li oj­ca Ant­ka i czę­sto go do nie­go po­rów­ny­wa­li. A że sta­ry Za­wadz­ki po­li­cjan­tem był wy­bit­nym, to chło­pak po­przecz­kę miał usta­wio­ną wy­so­ko.

Zda­rza­ły się rów­nież drwi­ny ko­le­gów i ko­le­ża­nek, któ­rzy w więk­szo­ści nie grze­szy­li in­te­li­gen­cją, a za naj­waż­niej­szy po­wód do by­cia po­li­cjan­tem uzna­wa­li po­czu­cie wła­dzy, bez­kar­no­ści i moż­li­wość pa­trze­nia na wszyst­kich z gó­ry. Nie wspo­mi­na­jąc o wy­so­kich za­rob­kach i miesz­ka­niach służ­bo­wych.

An­tek nie zra­ził się do mun­du­ru, na­wet kie­dy je­go oj­ciec prze­szedł na wcze­śniej­szą eme­ry­tu­rę. Spo­koj­nie mógł po­słu­żyć w po­li­cji jesz­cze wie­le lat, ale wi­dząc, co się dzie­je po ob­ję­ciu rzą­dów przez Cy­ra­na, od­szedł z ho­no­rem.

Nasz mło­dy po­li­cjant znał obec­ne re­alia, miał świa­do­mość obec­nej re­pu­ta­cji po­li­cji, a ra­czej jej bra­ku, jed­nak­że wie­rzył, że mo­że być do­brym po­li­cjan­tem, a rzą­dy te­go skur­wy­sy­na wkrót­ce się skoń­czą. Ży­wił go­rą­cą na­dzie­ję, że wró­cą nor­mal­ność i de­mo­kra­cja.

Gdy Jó­zef Cy­ran prze­jął wła­dzę, An­tek był jesz­cze na­sto­lat­kiem, ale wi­dział, jak ca­ła ta sy­tu­acja wpły­wa na je­go ro­dzi­nę, Po­li­cję i oto­cze­nie. Wy­cho­wy­wa­ny był w du­chu de­mo­kra­cji i miał świa­do­mość, że obec­nej sy­tu­acji da­le­ko do nor­mal­no­ści. Wie­rzył jed­nak, że wpływ ty­ra­nii Cy­ra­na na Bia­ły­stok jest mar­gi­nal­ny i że bę­dzie mógł zgod­nie z su­mie­niem wy­ko­ny­wać swo­je obo­wiąz­ki.

An­tek ko­chał to mia­sto. Bia­ły­stok był pięk­ny. Róż­ny­mi par­ka­mi i la­sa­mi moż­na by­ło przejść z cen­trum na obrze­ża. Chło­pak cie­szył się, że mia­sto jest do­brze sko­mu­ni­ko­wa­ne, od­re­mon­to­wa­no dwo­rzec ko­le­jo­wy i au­to­bu­so­wy. No­wo­cze­sny Ry­nek Ko­ściusz­ki cie­szył oko, a za­dba­ny Pa­łac Bra­nic­kich i je­go ogro­dy by­ły wi­zy­tów­ką mia­sta. Czuł, że to by­ło je­go miej­sce do ży­cia.

An­tek Za­wadz­ki był wy­so­kim męż­czy­zną nor­mal­nej po­stu­ry. Miał blond wło­sy i nie­bie­skie oczy, co przy­ku­wa­ło uwa­gę. Je­dząc obiad z ro­dzi­ca­mi, z któ­ry­mi miesz­kał, nie­cier­pli­wie wy­cze­ki­wał swo­jej pierw­szej służ­by.

4. War­sza­wa, kwie­cień 2040

- Ma­rek, co się dzie­je? - Szro­now­ski nie zdą­żył za­mknąć drzwi od do­mu, gdy Aga­ta wręcz krzyk­nę­ła do mę­ża: - Wszę­dzie trą­bią, że Lu­bec­ki nie ży­je!

- Bo nie ży­je - od­po­wie­dział jej, po czym na chwi­lę się za­my­ślił. - Za­bi­łem go...

- O czym ty mó­wisz, dla­cze­go go za­bi­łeś? Jak? Dla­cze­go? - py­ta­nia się nie koń­czy­ły.

- Był w Pa­ła­cu Cy­ra­na, roz­ma­wia­li­śmy... Jak zwy­kle był nie­za­do­wo­lo­ny, że krwa­wo tłu­mi­li­śmy re­be­lię, my­śle­li­śmy, że po­pier­do­li tro­chę i so­bie pój­dzie jak za­wsze, ale tym ra­zem prze­my­cił broń...

- Ce­lo­wał w cie­bie? - prze­rwa­ła mu prze­stra­szo­na Aga­ta.

- Nie, w Cy­ra­na... Nie tra­fił w nie­go, za to ja do­by­łem pi­sto­let z ka­bu­ry i strze­li­łem mu pro­sto w ser­ce...

Aga­ta słu­cha­ła mę­ża z uwa­gą, a gdy ten zro­bił pau­zę, ona się uśmiech­nę­ła.

- Je­stem z cie­bie dum­na, ko­cha­nie, ura­to­wa­łaś ży­cie na­sze­mu pre­mie­ro­wi. Je­steś bo­ha­te­rem! A te­go skur­wy­sy­na ni­g­dy nie lu­bi­łam.

- Dzię­ku­ję, ko­cha­nie, Lu­bec­ki to był wrzód na du­pie, ale bo­imy się te­raz kon­se­kwen­cji, lu­dzie mo­gą się zjed­no­czyć na wieść o je­go śmier­ci.

Aga­ta otwo­rzy­ła usta, ale nie zdą­ży­ła nic po­wie­dzieć.

- Ta­tu­siu, ta­tu­siu! - Ni stąd, ni zo­wąd przy­bie­gły dzie­ci i roz­mo­wa po­mię­dzy mał­żon­ka­mi zo­sta­ła prze­rwa­na. Ma­rek mu­siał speł­nić swo­je oj­cow­skie obo­wiąz­ki.

*

Aga­ta wraz z Mar­kiem mie­li dwój­kę dzie­ci. Po tym jak wzię­li ślub w dwa ty­sią­ce trzy­dzie­stym dru­gim ro­ku, Aga­ta za­szła w cią­żę i w dwa ty­sią­ce trzy­dzie­stym trze­cim ro­ku uro­dzi­ła sy­na Sta­ni­sła­wa. Na­to­miast w dwa ty­sią­ce trzy­dzie­stym pią­tym ro­ku uro­dzi­ła im się cór­ka Oli­wia. Ro­dzi­na miesz­ka­ła w ogrom­nej wil­li w pre­sti­żo­wej dziel­ni­cy War­sza­wy. Do­sta­li ją w pre­zen­cie od Cy­ra­na w dwa ty­sią­ce trzy­dzie­stym pią­tym ro­ku. W tej oko­li­cy miesz­ka­ło du­żo zwo­len­ni­ków i pod­wład­nych pre­mie­ra, mo­men­ta­mi miej­sce przy­po­mi­na­ło jed­nost­kę woj­sko­wą, bo mun­du­ro­wi by­li na każ­dym kro­ku. Bez od­po­wied­niej ochro­ny szyb­ko mo­gło­by dojść do roz­le­wu krwi.

Aga­ta Szro­now­ska w dal­szym cią­gu pra­co­wa­ła u bo­ku Cy­ra­na; by­ła sze­fo­wą Pa­ła­cu Pre­mie­ra. Mia­ła pod so­bą wszyst­kich pra­cow­ni­ków ad­mi­ni­stra­cyj­nych, a tak­że ku­cha­rzy, oso­by zaj­mu­ją­ce się ogro­dem czy oso­by sprzą­ta­ją­ce. By­ła w wą­skiej gru­pie osób, któ­rej Cy­ran ufał. To ona pil­no­wa­ła, że­by po­sił­ki przy­go­to­wy­wa­ne dla pre­mie­ra by­ły smacz­ne, a przede wszyst­kim, aby nie by­ły do­pra­wio­ne ja­kąś tru­ci­zną. Co­dzien­nie wy­zna­cza­ła kon­kret­ną oso­bę z kuch­ni, któ­ra pró­bo­wa­ła po­traw. To ona wy­zna­cza­ła pra­cę ogrod­ni­kom, że­by pre­mier miał za­chwy­ca­ją­cy wi­dok z okna. A wresz­cie, to ona za­rzą­dza­ła ca­łą ko­re­spon­den­cją przy­cho­dzą­cą i wy­cho­dzą­cą, w tym ko­re­spon­den­cją za­gra­nicz­ną, z re­gu­ły za­wie­ra­ją­cą ba­nal­ne proś­by o przy­wró­ce­nie ła­du de­mo­kra­tycz­ne­go i pu­ste groź­by w ra­zie igno­ro­wa­nia tych próśb.

*

Ma­rek, po speł­nie­niu obo­wiąz­ków ro­dzi­ciel­skich, ta­kich jak wy­słu­cha­nie dzie­ci, jak im mi­nął dzień, co cie­ka­we­go ro­bi­ły, prze­czy­ta­nie kil­ku baj­ko­wych ksią­że­czek, po­gra­nie w kil­ka gier plan­szo­wych i po­ło­że­nie dzie­ci spać, wró­cił do roz­mo­wy z żo­ną.

- Co chcia­łaś wte­dy po­wie­dzieć? - za­py­tał.

- Chcia­łam po­wie­dzieć, że nie ma ta­kie­go bun­tu, któ­re­go by­śmy nie opa­no­wa­li. Je­ste­śmy sil­ni, a po­li­cję i woj­sko ma­my w gar­ści.

- Po­nie­kąd masz ra­cję, ale jesz­cze nie zda­rzy­ło się, że za­bi­li­śmy tak waż­ną oso­bę. Lu­bec­ki miał po­słuch u re­be­lian­tów, ale i u zwy­kłych lu­dzi; był po­pu­lar­ny i lu­bia­ny, da­wał na­dzie­ję.

- Dla­te­go skoń­czy się na­dzie­ja, nie ma Lu­bec­kie­go, to i nie bę­dzie na­dziei - od­po­wie­dzia­ła z sa­tys­fak­cją.

- Oba­wiam się jed­nak, że te­raz w lu­dziach coś pęk­nie, mo­gą wyjść na uli­ce - przy­sto­po­wał ją Szro­now­ski. - Gdy tych lu­dzi bę­dzie du­żo, po­li­cja i woj­sko mo­że rów­nież zwró­cić się prze­ciw­ko nam.

- Sko­ro tak, to ma­cie ja­kiś po­mysł? Co Cy­ran mó­wił?

- Za chwi­lę pre­mier ma wy­gło­sić orę­dzie. Weź­mie na sie­bie śmierć Lu­bec­kie­go. Bę­dzie mó­wił o nie­szczę­śli­wym wy­pad­ku, cho­ciaż lu­dzie i tak nie uwie­rzą. Cy­ran, by za­po­biec pro­te­stom, oświad­czy, iż zre­zy­gnu­je z funk­cji pre­mie­ra i na­ma­ści mnie na swo­je­go na­stęp­cę.

Aga­ta aż za­nie­mó­wi­ła. Ma­rek kon­ty­nu­ował:

- Nie wiem, czy Cy­ran fak­tycz­nie zre­zy­gnu­je, czy tyl­ko tak oznaj­mi, aby uspo­ko­ić na­stro­je. Pew­nie zo­ba­czy, jak lu­dzie za­re­agu­ją, jak sy­tu­acja się roz­wi­nie. Je­śli je­go de­kla­ra­cja spo­wo­du­je bier­ność i brak pro­te­stów, to spra­wa przy­cich­nie, a on wte­dy nie zre­zy­gnu­je i da­lej bę­dzie pre­mie­rem.

- A jak ty byś wo­lał?

- Sam nie wiem, ni­g­dy o tym nie my­śla­łem. Zresz­tą nie by­ło na ten te­mat żad­nej roz­mo­wy, ani z Cy­ra­nem, ani z to­bą.

- Ko­cha­nie, był­byś fan­ta­stycz­nym pre­mie­rem, te­go ci z ca­łe­go ser­ca ży­czę. Je­śli nie te­raz, to jesz­cze przyj­dzie na to czas.

- Dzię­ku­ję, skar­bie; je­stem cie­kaw tej przy­szło­ści.

6. War­sza­wa, ma­rzec 2030

- Wi­tam wszyst­kich na co­rocz­nym spo­tka­niu przed­świą­tecz­nym. - Jó­zef Cy­ran mięk­kim, oj­cow­skim gło­sem mó­wi do swo­ich pra­cow­ni­ków. - Świę­ta Wiel­kiej No­cy to waż­ny czas, czas zmar­twych­wsta­nia Je­zu­sa Chry­stu­sa... Spędź­cie ten czas z ro­dzi­ną, udaj­cie się do ko­ścio­ła ze swo­imi świę­con­ka­mi, upiecz­cie jak naj­lep­sze ma­zur­ki, zjedz­cie kil­ka ja­je­czek, a te­mu, kto wie­rzy w in­ne­go Bo­ga lub jest nie­wie­rzą­cy, ży­czę spo­koj­ne­go week­en­du... Od­pocz­nij­cie, na­bierz­cie sił, po świę­tach wra­ca­my do cięż­kiej pra­cy, wy­bo­ry sa­me się nie wy­gra­ją!

Ma­rek Szro­now­ski pierw­szy raz był na ta­kim spo­tka­niu w biu­rze prze­wod­ni­czą­ce­go. Co wię­cej, pierw­szy raz miał oka­zję po­słu­chać, jak prze­ma­wia. Co praw­da wi­dział wcze­śniej Cy­ra­na na ko­ry­ta­rzach biu­ra, ale wiecz­ne za­bie­ga­ny szef nie za­cze­pił mło­de­go pra­cow­ni­ka na­wet na chwi­lę, na­wet na krót­ką roz­mo­wę. Ma­rek nie miał mu te­go za złe, w koń­cu pra­co­wał rap­tem kil­ka ty­go­dni, prze­ło­żo­ny miał wie­le spraw na gło­wie i nie by­ło cza­su na roz­mo­wy z ja­kimś sze­re­go­wym pod­wład­nym.

- Wi­dzę, że nasz ze­spół sta­le się roz­ra­sta - kon­ty­nu­ował Cy­ran. - Wi­dzę wie­le no­wych twa­rzy. Mo­że wam się wy­da­wać, że do wy­bo­rów jest jesz­cze du­żo cza­su, ale gwa­ran­tu­ję, że ten czas mi­nie bły­ska­wicz­nie. Dla­te­go waż­ne jest, aby­śmy jak naj­szyb­ciej da­li się po­znać ca­łej Pol­sce. Wkrót­ce otwie­ra­my biu­ra w ko­lej­nych mia­stach. Bę­dzie o nas co­raz gło­śniej, wkrót­ce ca­ły na­ród bę­dzie wie­dział, czym jest Pań­stwo­wa Pa­tria Przy­szłość, kim my je­ste­śmy, ja­kie ma­my ce­le, idee i ma­rze­nia. Bę­dzie­my gwa­ran­to­wać no­wą ja­kość w po­li­ty­ce i chciał­bym, aby każ­dy Po­lak o tym wie­dział. Na­si opo­nen­ci są dziś sła­bi, a my z każ­dym dniem bę­dzie­my ro­snąć w si­łę. Dla­te­go wy­gra­my na­stęp­ne wy­bo­ry!

Roz­le­gły się grom­kie bra­wa. Aga­ta Lis, za­pa­trzo­na w prze­wod­ni­czą­ce­go jak w ob­ra­zek, bi­ła te bra­wa naj­gło­śniej, co zo­sta­ło za­uwa­żo­ne.

- Wi­taj, Aga­to. - Prze­wod­ni­czą­cy zwró­cił się bez­po­śred­nio do niej. - Mu­szę ci po­gra­tu­lo­wać.

- Dzię­ku­ję, sze­fie, Ma­rek jest wspa­nia­łym męż­czy­zną.

Wszy­scy w biu­rze wie­dzie­li, że Aga­ta z Mar­kiem zo­sta­li pa­rą. Ta­kie in­for­ma­cje przy po­ran­nej ka­wie roz­cho­dzi­ły się jak świe­że bu­łecz­ki.

- Ma­rek mu­si być praw­dzi­wym szczę­ścia­rzem, gra­tu­lu­ję wam oboj­gu. - Cy­ran prze­rzu­cił wzrok na Szro­now­skie­go. - Wi­dzia­łem two­je ana­li­zy, po­do­ba­ją mi się, masz po­ten­cjał.

- Dzię­ku­ję, pa­nie prze­wod­ni­czą­cy, to za­szczyt pa­na po­znać! - Ma­rek w koń­cu mógł się za­pre­zen­to­wać.

- Cie­szę się, że mam wła­ści­wych lu­dzi na wła­ści­wym miej­scu. - Cy­ran uści­snął rę­kę Szro­now­skie­mu, po czym znów skie­ro­wał wzrok na Aga­tę. - Mu­szę ci po­gra­tu­lo­wać jesz­cze jed­nej rze­czy.

- Tak, pa­nie prze­wod­ni­czą­cy? - za­py­ta­ła zdzi­wio­na Aga­ta.

- Ma­rio­la bę­dzie otwie­rać biu­ro w Kra­ko­wie, zaj­miesz jej miej­sce. Bę­dziesz kie­row­ni­kiem dzia­łu ana­liz wy­bor­czych.

- Dzię­ku­ję, pa­nie prze­wod­ni­czą­cy. - Po chwi­lo­wym za­sko­cze­niu uśmiech Aga­ty zda­wał się cią­gnąć od ucha do ucha.

- To te­raz Ma­rek bę­dzie two­im pod­wład­nym - za­śmiał się Cy­ran. - Nie prze­szka­dza ci to?

- A skąd­że, już ja to od­po­wied­nio wy­ko­rzy­stam. - Śmiech udzie­lił się za­rów­no Aga­cie, jak i Mar­ko­wi.

- Tyl­ko czas na ro­man­se to po pra­cy, mi­łość to coś wspa­nia­łe­go, ale też roz­pra­sza. A przed na­mi wy­bo­ry do wy­gra­nia!