ROZDZIAŁ 0
Zielony
- Cześć, Ellen.
- Cześć, Ethan. Wejdź do środka.
Białowłosy wszedł do pomieszczenia. Dwójka przyjaciół udała się do salonu i natychmiast wyłączyła światło.
Bo pierwsze prawo Zoe brzmiało: "Jak jest ciemno, to jest cicho".
- I jak? - spytała zielonowłosa, po czym wzięła łyk gorzkiej kawy.
- Nic. Żadnego postępu - odpowiedział Ethan, stawiając na biurku cztery energetyki.
Widząc ten gest, Ellen posmutniała.
- Nie przemęczaj się - poprosiła.
Obydwoje żyli w niepokoju. Minął już tydzień, odkąd wraz z Adamem i Niną wydostali się z tej gry. Mimo że wyzwanie Czterdzieści osiem godzin się dla nich skończyło, ciągle jednak spali niespokojnie.
- Martwię się o niego... - westchnął Ethan, otwierając jedną z puszek. - A co z Niną?
Na dworze zaczął padać deszcz.
- Wyjechała z miasta - odpowiedziała zielonowłosa, zerkając za okno.
- Czyli jednak wybrała tę ścieżkę...
- Pamiętasz, była przerażona...
- Wiem... To było dziwne widzieć ją taką... żałosną - westchnął pod nosem Ethan. - Nie, przepraszam. Nie dziwię jej się. Ja także się boję...
- Ja tak samo... - przyznała Ellen. - Pola jest martwa. Czuję jednak, jakby było w tym coś jeszcze. Sam fakt, że nasza gra nie pojawiła się nigdzie, mnie martwi.
- Kłamała? Nie uwierzę w to.
Pola mówiła, że ich gra będzie gdzieś transmitowana. Telewizja? Serial internetowy? Takie mieli spekulacje, tego właśnie oczekiwali. Nic dziwnego, że nie widząc jej nigdzie, Ellen i Ethan odczuwali niepokój. Żyli w napięciu. Bali się momentu, w którym wszystko... eksploduje. Bali się przyszłości. A zniknięcie Adama jeszcze bardziej potęgowało ten strach.
- Na to wygląda. Ale to nie jest zwykłe kłamstwo. Ona coś planuje...
Ethan przełknął ślinę. Na dworze zagrzmiało.
- Bawi się nami nawet po własnej śmierci.
