(1)Sekretne Myśli - Karolina Grzegrzółka

Ludzie odchodzą,

choć pozostaje po nich złoty pył.

Jest on bezcenny,

zasiany w umysłach,

pozwala pamiętać ich.

W szkatule stare fotografie -

sięgasz po nie co jakiś czas

i w sercu masz filmy nagrane,

kiedy byli wśród nas.

Pielęgnuj te wspomnienia,

nie pozwól, by wymazał je czas.

Przekaż dzieciom

przodków wartości,

złoty pył zasiej w nich choć raz.

Kiedyś wszyscy się znów spotkamy.

Pamiętaj: nigdy nie kończy się czas.

O zmroku patrzę w gwiazdy.

Ta jedna to Ona -

zerka na mnie każdej nocy

i w snach mnie wciąż woła.

Kiedy przytłaczają mnie zmartwienia,

w ciemności przychodzi

i doznaję wtedy ukojenia,

bo strach mój Ona łagodzi.

Po wizycie Jej w mym śnie

czekam na więcej,

na kolejne nocne spotkanie,

kiedy będzie ratowała moje serce.

Gdy rano promień słońca

łaskocze me skronie,

wszystkie troski rozpromienia -

jak kiedyś Jej dłonie.

Uczył, jak stawiać pierwsze kroki,

jak nie potykać się o własne nogi.

Do ideału było mu daleko -

trzeba to przyznać,

ale miłość swoją muszę mu wyznać.

Nigdy mnie nie zostawił,

a bywa tak czasem,

że samotny ojciec

ucieka na zawsze.

Trudny miał charakter,

jednak serce złote.

Jego cząstka jest we mnie

i zostanie tu na dobre.

Teraz jest ze mną

już tylko we wspomnieniach.

Odwiedzić go mogę,

gdzie mogiła z kamienia.

Kiedyś się spotkamy

po drugiej stronie,

więc jeszcze czas nam będzie dany -

czuję to, SPOKOJNIE.

Nie martw się, tato, o mnie.

To, co było, nie wróci,

jednak serce pełne wspomnień.

Te złe i te dobre

plączą się wciąż w mej głowie.

Wszystkie zdarzenia

budują nasze "ja".

po każdej burzy

jest słońce.

Byliśmy dziećmi,

teraz budujemy przyszłość.

To nasze dzieci teraz

mają przed sobą wszystko.

Nie rzucaj im kłód pod nogi,

ale też nie wyręczaj.

swoje życie.

Jest ono długie - pamiętaj.

Nie wiadomo,

ile dni nam jeszcze zostało,

więc każdy traktuj jak ostatni,

bo życie to wartość.

Największa, nadrzędna -

tego nie zapomnij,

bo gdy się zatracisz,

odejdziesz w samotni.

Nie ma co się czarować,

trzeba do ludzi się pomalować.

Nie ma co straszyć z rana,

gdy oczy sine i cera niewyraźna.

Kiedy chcę czuć się dobrze,

zatuszować zły sen,

założyć maskę z lekkim uśmiechem

i wtedy nikt nie dopytuje, czy wszystko gra.

Wtapiam się w tłum -

tak mija dzień za dniem.

Kiedy wieczór nadchodzi,

zmywam make-up.

Zdejmuję maskę

i niestety znowu myśli krążą,

a dotyczą tylko jednej osoby,