Tytuł oryginału:

Potwory z „Aquariusa”

Copyright: © 2022 by Maire Harcourt

Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.

Wydanie I, 2022

ISBN: 978-83-965321-8-3

Grafiki na okładce:

Pixabay

Opracowanie graficzne okładki:

Maire Harcourt

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom. Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Miesiąc 1, tydzień 1, dzień 6

na Bestialskim Morzu

Wodo,

Zabijająca i pożerająca nadzieję.

Zimna i bezduszna.

Wypełniasz wszystkie moje sny, zabijasz moje marzenia.

Jesteś wszędzie wokół, za burtą, pod nami, w mojej głowie.

Mówią, że dajesz życie, ale ty zabijasz.

Zwodzisz nas i prowadzisz ku zgubie. Moją nadzieję pochłonęłaś już dawno. Innych zresztą także. Czterech już strącono w twe otchłanie, by wykupić nam drogę. Jak mogą to robić? Jak, za taką cenę?

Miażdży nas strach, chłodny i mętny, taki sam jak ty. I też ma swą głębię, do której my wszyscy zmuszeni jesteśmy zaglądać każdego dnia i każdej nocy. Jedynie kapitan zdaje się wcale nie trwożyć o swój los. W końcu nie ma powodu. Jest ostatni w kolejce na śmierć. Jeśli przyjdzie mu zginąć, to jedynie wówczas, gdy cały okręt pójdzie na dno.

Ja nie mam tego szczęścia. Czy mam jakieś w ogóle? Pozycja uzdrowicielki kupiła mi nieco czasu, ale wiem dobrze, że jeśli nie strącą mnie w twe odmęty teraz, zrobią to w drodze powrotnej.

Wodo, bystra i bezlitosna.

Nie pozwól, bym zmuszona była utonąć w twych odmętach.

Reyna

Rozdział Pierwszy

„Aquarius”

Mieszkałam w Port-Majar odkąd pamiętam.

Teraz zmierzam ku nieuniknionej śmierci.

Majar nigdy nie był miejscem, które bym uwielbiała. Może i mamy tam plaże, sławną na całe południe Akademię Morską, a klimat ciepły, jednak mnie od zawsze ciągnęło do czegoś więcej. Ale nie chciałam, by doszło do tego w taki sposób.

Z Port-Majar jest też prosta droga do królewskiego pałacu, co okazywało się dość korzystnym faktem, kiedy ojciec był nadwornym medykiem. Odesłano go jednak, gdy wydało się, że poślubił wiedźmę. Choć prawda jest taka, że moja matka jest jedynie zielarką, popadliśmy w niełaskę. Widać szczęście jest czymś tymczasowym i bardzo zmiennym w naszej rodzinie.

Jest jeszcze Krateria.

Majar i Krateria leżą na dwóch przeciwległych krańcach morza, a od niepamiętnych czasów wzbogacają się na wzajemnym handlu. Jest jednak pewien znaczny problem w transporcie towarów pomiędzy Port-Majar, a Port-Kraterią – dwoma miasteczkami portowymi. Morze, które je dzieli, to Bestialskie Morze.

Jakieś osiemdziesiąt czy dziewięćdziesiąt lat temu w morzu pojawiły się potwory, monstra czyhające na przepływające statki, zatapiające je i pożerające załogę. Drogą lądową nie dało się odbyć podróży z kilku powodów, a najniklejszym z nich był czas. Kolejne wiązały się z koniecznością przebycia dwóch krain, z czego mieszkańcy jednej liczyli sobie zbyt wielkie opłaty za przejazd z towarem, a druga pozostawała w stanie konfliktu z Księstwem Kraterii. Można byłoby również przeprawiać się okrężną drogą przez Wielki Ocean, ale ta trasa zajmuje pięć razy więcej czasu i jest zupełnie nieopłacalna.

Ludzie zaczęli główkować, a kiedy ludzie zamiast naprawdę myśleć główkują, nie wychodzi z tego nic dobrego.

I to właśnie te półgłówki wykombinowały, jak pokonać trasę przez Bestialskie Morze i oszukać potwory. Sęk w tym, że nie było to możliwe bez strat w ludziach.

Przed każdym rejsem, kapitan najmował dokładnie osiemnastu skazańców, obiecując im, że, jeśli uda im się przeżyć podróż przez morze, będą wolni. Mało kto przeżywał podróż przez to morze.

Jedyne, co mogę, to mieć nadzieję, że będę jednym z tych wyjątków.

Byłam w domu, kiedy to wszystko się zaczęło. Od tygodni było głośno o tym, że kolejny statek wypływa, żeby przewieść towary do Kraterii, a potem przywieść kolejne do nas. Kapitanem mianowano Jamesa Crepusculum, jakiś czas temu i o nim było głośno. Przybył z południa, ukończył Akademię Morską w wieku osiemnastu lat, a zatem najszybciej, jak to możliwe, i zatrudnił się na okręcie, po to, by trzy lata później awansować na kapitana. Otrzymał przydzielony okręt i wypłynął w morze. Wystarczył mu rok, by cały świat poznał jego imię. Dwa, by stał się żywią legendą.

Jego nowy statek nazwano „Aquarius” na cześć boga pogody i złego oblicza wody. Nazwa ta miała uchronić statek przed potworami i dać załodze nadzieję, że ich okręt pobłogosławił sam bóg. Ale, kto by się dał na to nabrać, gdy każdy wyruszający na Bestialskie Morze doskonale zdaje sobie sprawę, że nie da się przez nie bezpiecznie przepłynąć?

To był dzień przed tym, gdy „Aquarius” miał wypłynąć. Właściwie to niemal wieczór. Najpierw usłyszałam pukanie do drzwi naszego domu. Ktoś wszedł, głośno tupiąc butami, a potem rozległy się krzyki i awantura. Zaalarmowana zeszłam na schody, dokładnie wtedy, gdy troje oficjalnie ubranych mężczyzn zaczęło po nich wychodzić. Na mój widok pierwszy z nich uśmiechnął się triumfalnie. Był dość niski, opalony, jak to marynarz, o krótkich, siwych włosach. Pierwszy oficer „Aquariusa”.

Co robił w naszym domu?

– Reyna, córka Johna?

– Ja? – wydusiłam z siebie zdezorientowana.

Triumfalny uśmiech jedynie się powiększył.

W tej samej chwili rodzice znaleźli się u podnóża schodów. Mama płakała. Ojciec coś wrzeszczał, nie wiem… nie rozróżniałam jego słów, skupiona na tym, co mówił do mnie pierwszy oficer.

– Z rozkazu kapitana Crepusculum zostałaś mianowana pokładowym medykiem i dostąpisz zaszczytu wyruszenia w rejs do Kraterii. Jutro.

– Ona nie może! – dobiegł mnie zrozpaczony głos mamy. – Nie macie prawa!

– Ja nie… – wydukałam. – nie mam przeszkolenia. I nie jestem pełnoletnia. Nie mogę pełnić funkcji medyka. – oznajmiłam, siląc się na spokojny ton. Przecież nie mogli mnie zmusić żadną siłą. Nie mogli… prawda?

– Zostałaś mianowana medykiem – rzucił ostro oficer. – i czy chcesz, czy nie, jutro wyruszasz w morze.

– Nie możecie! – warknął ojciec. – Nie ma uprawnień, by leczyć kogokolwiek i nie zgłaszała się na ochotnika. To niemal morderstwo! Bezprawne morderstwo! Jeśli król…

Nagle zaschło mi w gardle. Nie każdy z okrętów, które wypłynęły na te wody wracał. A tych, których załoga powróciła w komplecie było naprawdę niewiele.

Ojciec miał rację. Zabierając mnie na pokład, skazywali mnie na śmierć.

– Z tego co wiem, nie jest pan już mile widziany na dworze. – zauważył oficer. – Król pana nie wysłucha.

– Nie macie prawa odbierać nam córki! – łkała mama, a ja, korzystając z zamieszania, wolnym krokiem ruszyłam na górę.

Nie wiem, co zamierzałam. Chciałam uciec, a oni blokowali mi drogę na dół. Może liczyłam, że uda mi się wymknąć przez okno, choć nie wiem czy odważyłabym się skoczyć z pierwszego piętra ani, jak by się to dla mnie skończyło. Równie dobrze mogłam dobrowolnie udać się z nimi na „Aquariusa”.

Oficer skinął głową na swoich towarzyszy, dwoje napakowanych, rudowłosych marynarzy, którzy dopadli mnie w ułamku sekundy, chwycili pod ręce i zawlekli na dół.

Opierałam się i krzyczałam. Płakałam i szamotałam się. Ale to było na nic. Wyrok już zapadł. Byłam na wpół w grobie, którego nigdy mi nie wykopią.

Tamci patrzyli z pogardą: na mnie, na moją matkę, którą z pewnością mieli za wiedźmę, mojego ojca, który stracił pracę na dworze królewskim i popadł w niełaskę. Gdy teraz patrzę na to z perspektywy czasu, wiem już, dlaczego padło na mnie. W Majarze zazwyczaj dziecko szło w ślady rodziców, a zatem z pewnością sądzili, że uczę się na lekarkę. Byłam takim łatwym celem. Samotnym, za którym nikt się nie wstawi, którego nie da się ocalić.

I miałam dokładnie tak zginąć: samotna. Nie do ocalenia.

Zmrok zaczął zapadać, gdy wlekli mnie przez miasto. Z początku rodzice ruszyli za nami, próbowali mnie ocalić, ale nadaremno. Nie mogli nic zrobić. To wszystko było odgórnie zaplanowane. Wiedzieli dokładnie, że to muszę być ja. Wtedy jednak nie rozumiałam.

Ciągle zastanawiałam się i pytałam w duchu: ale dlaczego ja? Na co przyda im się córka medyka i zielarki, która nie ma bladego pojęcia, jak objawia się szkorbut? Wynagrodzenie, jakie oferują mogło skusić niejednego medyka, dostatecznie zdesperowanego, mającego znacznie lepsze wykształcenie niż ja.

Dzisiaj w koszmarach widzę czerwone światła lamp oświetlających drogę do portu i nabrzeże. Dających nadzieję i wskazujących żeglarzom, że to, co najgorsze już za nimi, że wrócili do domu. Już nic złego się nie stanie. Już wróciliście, możecie odpocząć.

Ale dla mnie to czerwone światło kojarzy się tylko ze strachem i niesprawiedliwością losu. Gdy szliśmy nabrzeżem, pamiętam dokładnie, jak jedna zaczęła blednąć, rzucając mroczną poświatę, po to, by za chwilę zgasnąć na dobre. Tak umiera płomyk nadziei.

– Puśćcie mnie! – mój głos nie brzmiał już tak donośnie i pewnie, tak długo krzyczałam. Zastanawiałam się, czy nie prościej się poddać, skoro to wszystko i tak na nic. W mojej sytuacji było coś, co przypominało tonięcie: z początku walczyłam do utraty sił, ale, gdy dostrzegłam, że to na nic, poddałam się, bo, czy pozostał mi jakikolwiek wybór?

Byłam stracona.

Wciąż jestem.

Wylądowałam pod pokładem związana i zakneblowana, choć przestałam się szamotać jeszcze przed wejściem na statek.

Dumny „Aquarius”.

Powiedzieli mi, że mam być medykiem, ale nie widziałam różnicy pomiędzy położeniem moim, a kilkunastu niewolników, czekających na swój koniec w paszczach potworów.

Oni też nie mieli żadnego złudzenia wolności.

Jest taka zasada, że rekrutując niewolników przed wyruszeniem na Bestialskie Morze, zawsze najpierw pyta się o ochotników. Ci spośród więźniów, którzy przeżyją rejs, zostają ułaskawieni i uwolnieni. Są też ostatni w kolejce na śmierć. Na początku nawet się na to nabierano, ale teraz… teraz każdy więzień wie doskonale, że niewolnicy to właśnie przepustka, cena, jaką płacą kapitanowie za bezpieczne przepłynięcie tych przeklętych wód. Wszyscy niewolnicy giną. Nie ma już ochotników. Teraz wykupuje się największych zbrodniarzy i najgorszych morderców. Załatwiają w ten sposób dwa problemy naraz: kapitan ma łapówkę dla potworów, król ma problem skazańców z głowy.

Z resztą załogi jest inaczej. Zaciągają się jedynie chętni, a, w nagrodę, otrzymują ogromną zapłatę. Istnieje oczywiście ryzyko, że więźniów nie wystarczy i najmniej potrzebni członkowie załogi podzielą los niewolników, ale i tak znajdują się ludzie na tyle zdesperowani i potrzebujący pieniędzy, że ochotników jest pod dostatkiem.

Tylko, że potwory stają się coraz bardziej głodne.

Spośród ostatnich kilku rejsów, żaden nie obył się bez ofiar pośród załogi. Dwukrotnie zginął i medyk.

Jednak to, co mnie spotkało, było inne, bardziej okrutne. Porwano mnie, zmuszono, bym wzięła udział w tej samobójczej wyprawie. Nie musiałam nawet się zastanawiać, by wiedzieć, że to nielegalne.

Nawet nie marzę o tym, że w ogóle dostanę wynagrodzenie.

Pierwszy oficer nakazał mi siedzieć pod pokładem w milczeniu i nie wychylać się, nim statek nie ruszy w morze. Nie musiał mi tego nawet mówić, przecież zostawił mnie związaną.

Jednak, gdy tylko wyszedł, na nowo obudziła się we mnie wola przetrwania. Chciałam żyć.

Nie chciałam ginąć, nie w ten sposób.

Zdesperowana robiłam wszystko, by się uwolnić, szarpałam sznury, potem, gdy nieco się uspokoiłam, drżącymi palcami starałam się rozpętać supły. Donikąd mnie to nie doprowadziło: przecież marynarze są mistrzami węzłów.

Zawsze, nim statek wypłynie, cała załoga zbiera się na pokładzie, wszyscy, prócz niewolników. Kapitan przedstawia wtedy każdego, błogosławi go, jako posłaniec Aquariusa, boga zdradzieckich wód i Pisces – bogini łagodnych. Dopiero po tym wypływa się w morze. Dlatego nieco, choć tylko nieco, zaskoczyło mnie, gdy poczułam kołysanie okrętu.

Wypłynęliśmy.

Wszyscy otrzymali już błogosławieństwo bogów, prócz mnie. Nie byłam nigdy szczególnie wierząca w Wielką Dwunastkę, ale znaczyło to dla mnie coś innego. Coś więcej, niż przychylność bogów, o wątpliwym istnieniu. Wiedziałam już doskonale kim jestem na tym pokładzie. Na pewno nie medykiem.

Raczej kimś pokroju niewolnika.

Miesiąc 1, tydzień 1, dzień 1

na Bestialskim Morzu

Wodo.

Czemu zwracam się do ciebie, a nie do gwiazd czy księżyców? Przecież to one każdej nocy oglądają tyle bólu, zadawanego światu.

One ponoć są sprawiedliwe.

Zawsze, gdy na nie patrzyłam, czułam się bezpieczna, ale gdy patrzę w twoją taflę, niezależnie ile gwiazd się w niej odbije, wydają się zimne i odległe.

Chyba już się pogodziłam.

Chyba już się poddałam.

Reyna

Rozdział Drugi

Na bezmiarze błękitu

Nie wiem ile minęło godzin, ile minut, ile żyć przemknęło, bo nie potrafię nawet określić, czy dzień przemienia się w noc, a noc w dzień.

Ale w końcu po mnie przychodzą, ci sami, którzy mnie porwali, prócz oficera. Rozwiązują mnie i wyprowadzają.

Nawet nie walczę, po co walczyć, skoro jedyna droga ucieczki, to dotarcie gdzieś wpław. A to właśnie spotkania z wodą tak bardzo chciałabym uniknąć.

Nie traktują mnie już jak więźnia… to znaczy, poniekąd. Pokazują mi moją kajutę i po prostu zostawiają.

Obrzucam ją szybkim spojrzeniem. W środku nie ma nic, prócz koi i skrzyni z ubraniami na zmianę. Dziwię się, że w ogóle je otrzymałam.

Nie chcę spędzać pod pokładem ani chwili dłużej.

Gdy tylko znajduję się na górze, błądzę wzrokiem, szukając Majaru, mając nadzieję, że tylko metry dzielą mnie od jego brzegów.

Ale nie.

Jest za daleko.

Kilkoro marynarzy stoi opartych o burtę i patrzy tęsknie w stronę znikającego za horyzontem lądu. Staję obok, ale w moim spojrzeniu jest jedynie żal. Patrzymy, jak miasto staje się maleńkim punktem na linii horyzontu. Jak ginie wraz z nadzieją, że to tylko sen, że to koszmar, z którego w każdej chwili mogę się wybudzić.

Złudzenie znika wraz z ostatnim skrawkiem lądu. Teraz jesteśmy tylko my: załoga okrętu płynącego ku zgubie, maleńki punkt na bezmiarze błękitu.

Marynarze z rezygnacją odsuwają się od burty. Wtedy dopiero zwracają na mnie uwagę. Wydają się zaskoczeni moim widokiem, potem pojmuję czemu.

Jedyna kobieta na pokładzie.

To znaczy, oprócz topicielki, ale ona raczej się nie liczyła.

To nie tak, że kobiety nie żeglowały, wręcz przeciwnie. Ale na samobójcze rejsy po Bestialskim Morzu na ogól nie wypływały.

Jestem straceńcem, więźniem, przyszłym pokarmem dla potworów, a na dodatek jak widać zaskakującą atrakcją. Czy może być jeszcze gorzej?

Może.

Nie znam jeszcze kapitana.

Na samym początku niemal nie pojawiałam się w swojej kajucie. Wolałam wszystko, niż przebywanie w maleńkim, ciasnym pomieszczeniu, które nader dotkliwie przypominało mi miejsce, w którym zamknięto mnie po zaciągnięciu na pokład, a zatem i o tym, że jestem tu wbrew własnej woli.

Kiedyś chciałam podróżować, zobaczyć południowy kontynent, stepy wschodu, lasy północy. Świat jest taki olbrzymi, a ja znam jedynie jedno małe portowe miasteczko. Chciałam zobaczyć wszystko.

Teraz jedyne czego pragnę, to spędzić resztę życia w tym właśnie małym, nudnym miasteczku. Przynajmniej byłabym żywa.

Jednak przebywanie na pokładzie, bycie wytykaną i wyśmiewaną, dało mi w kość tak mocno, że powoli przestałam w ogóle opuszczać swój bezpieczny kąt pod pokładem.

Myślałam, że nie wytrzymam czekania na śmierć w samotności, w klaustrofobicznym pomieszczeniu z jednym, maleńkim bulajem, o który wciąż uderzały fale. Myślałam, że przebywanie pośród towarzyszy niedoli to znacznie lepsze rozwiązanie. Jednak, za każdym razem, gdy pojawiałam się na górze, pojmowałam swój błąd. Załogę stanowili zdesperowani absolwenci Akademii Morskiej, wszyscy tak do siebie podobni z tą trwogą wymalowaną na twarzach, że niemal nie do rozróżnienia. Nie poznawałam już nawet, którzy z nich towarzyszyli pierwszemu oficerowi, gdy mnie porwano. Na pokładzie czułam się jakbym tonęła w morzu identycznych postaci.

W mojej kajucie przynajmniej mam spokój.

Były jednak takie chwile, kiedy musiałam wyjść. Może nie na pokład, ale do mesy, bo wszyscy marynarze spożywali posiłki razem. Wszyscy, prócz kapitana Crepusculum, ale jego to właściwie z rzadka można było zobaczyć gdziekolwiek.

W mesie jest okropnie. To pomieszczenie małe i ciasne, niewiele większe od kajut załogi, ale miejsce pod pokładem było przecież ograniczone. Każdemu marynarzowi, który wyruszał na Bestialskie Morze przydzielano własną kajutę, tylko niewolnicy byli zebrani razem w, jak to nazywają, „piwnicy”. Myślałam czasem, że jest im z tego powodu lepiej, mają przynajmniej towarzystwo, ale prawda jest taka, że towarzystwo to coś, czego na tym pokładzie lepiej unikać.

Posiłki, jakie nam podają, przypominają breję o bliżej nieokreślonym zapachu, mdłym smaku i kolorze ni to białym, ni to szarym. Poza tym w pomieszczeniu panuje duszna atmosfera, smród jedzenia, potu i wszechobecnego strachu.

Gdybym mogła, nie przebywałabym tam w ogóle, ale musiałam. Nawet niewolnicy musieli jeść resztki z naszego stołu, choć, jestem pewna, że potwory pożarły by także i zwłoki.

Po kilku posiłkach w mesie zaczynam zauważać pewien wzór: chwilę przed przybyciem załogi przynosi je chłopiec, może dziesięcioletni – pomocnik kucharza. Zbiera je kucharz we własnej osobie. Mały chłopiec wydaje się być bezpieczniejszą opcją, więc to z nim decyduję się porozmawiać trzeciego dnia pobytu na „Aquariusie”. On przynajmniej nie nosi za pasem tasaka.

Przychodzę do mesy znacznie szybciej, niż w porze obiadowej. Załoga może przemieszczać się po całym statku, nie licząc piwnicy i kajuty kapitana, nikt mnie więc nie zatrzymuje. Zgodnie z moimi przewidywaniami, chłopiec pojawia się chwilę później, niosąc drewniane miski pełne ohydnej brei. Ma jasne, rozczochrane włosy i oczy przepełnione zaskoczeniem na mój widok.

Ale nie pogardą. To między innymi dlatego zdecydowałam się z nim porozmawiać.

– Obiad będzie… za dziesięć minut. – mówi niepewnie, machinalnie wycierając ręce w materiał czarnej kamizelki.

Każdy marynarz na pokładzie nosił coś czarnego. Jakby taki niemy akt żałoby nad samym sobą. Ten chłopiec jednak ma jasną koszulę i lniane spodnie. Tylko ta kamizelka…

– Jesteś pomocnikiem kucharza? – pytam. Wiem o tym, ale musiałam coś powiedzieć, przypomnieć sobie jak to się robiło. Od czasu, kiedy niemal zdarłam sobie gardło trzy dni wcześniej, ciągle milczałam.

– Jestem Jonathan. – mówi. Wciąż wyciera ręce w kamizelkę, choć zdecydowanie są czyste. Zaczyna mi to przypominać bardziej tik nerwowy.

Nie odpowiedział na pytanie, ale to pewnie dlatego, że jest równie przerażony, co ja.

– Jestem Reyna. Jestem tu medykiem. – ryzykuję. Właściwie, czy go okłamałam? Oficer powiedział, że pełnię na „Aquariusie” rolę uzdrowiciela, może pora zacząć ją odgrywać. – Chciałabym cię o coś prosić.

– O co? – pyta. Teraz jest bardziej zaciekawiony niż przestraszony. Nie sądzę zresztą, abym wyglądała zbyt groźnie.

– Nie potrafię tego znieść. – mówię. Rozmawiam z kimś po raz pierwszy od porwania na ten przeklęty okręt i dziwnie się z tym czuję. – Posiłków tutaj, tego tłoku, smrodu…

– Marynarzy? – chłopiec odzywa się nieco pewniej. – Ja też. Ale ja zawsze jadam w kuchni ze stryjem.

– Kucharz to twój stryj?

– Tak. – potwierdza, nieco zbyt energicznie kiwając głową. – Dlatego dostałem się na ten rejs. Stryjek mnie zabrał. Chciał mi pokazać morze. Gdy wrócę, za zarobione pieniądze rozpocznę Akademię Morską. Świetnie, nie?

Biedny, naiwny dzieciak, nieświadomy, ile śmierci przyjdzie mu oglądać w czasie tej podróży.

Tylko kiwam głową, bojąc się, że ton głosu zdradzi, w jak dużym jest błędzie, jak okrutne są te wody i, że chęć zaznania przygód, może przypłacić tu życiem.

– O co chciałaś mnie prosić? – pyta po chwili.

– Zauważyłam, że zawsze to ty roznosisz posiłki. – zaczynam niepewnie.

– Tak.

– Czy mógłbyś przynosić moją porcje pod drzwi kajuty?

Jonathan patrzy na mnie, przekrzywiając głowę.

– Mógłbym. – mówi w końcu.

Od tamtego czasu jadam wszystkie posiłki w swojej kajucie. To mój azyl, jedyne miejsce, do którego inni nie mają wstępu bez zaproszenia.

Od tamtego czasu także nie odbyłam z nikim przyjaznej pogawędki. Nawet jakiejkolwiek pogawędki, której nie określa się takimi przymiotnikami, jak wroga, czy przynajmniej niemiła.

Czasami wyobrażam sobie, że gdy przyjdzie moja kolej, to dopiero wtedy znów poczuję zapach świeżego powietrza. Po raz ostatni, wleczona na śmierć przez topicielkę. Lubię sobie wyobrażać, że przez przypadek to ona wpada do paszczy potwora.

Miesiąc 1, tydzień 1, dzień 5

na Bestialskim Morzu

Wodo.

Powiedz mi, choćby tylko w szumie fal, które tworzysz, dlaczego? Czemu pozwoliłaś, by te monstra znalazły u ciebie dom, by mąciły twą taflę plamami krwi.

Sprawiają, że na wieki kojarzona będziesz z okrucieństwem.

Sprawiają, że boją się ciebie i nienawidzą.

Kiedyś było inaczej, pamiętasz? Bo ja nie, ja pamiętam tylko potwory, odkąd żyję, były tylko one. Ale księgi i kroniki dawnych czasów nie kłamią. Kiedyś, w innej erze, statki płynęły tędy bez obaw.

Dlaczego pozwalasz, by robiono z ciebie miejsce rzezi?

Czyżbyś była tak okrutna jak mawiają?

Niech twoja nienawiść nie będzie równie bezbrzeżna, co błękit twych wód, po których przyszło nam podróżować… ale wiem, że te słowa są daremne, bo ostatnie, co zobaczę to właśnie twoja toń.

Kiedyś sądziłam, że jesteś bardziej bestialska, niż ludzie na tym pokładzie. Myliłam się. Ty i kapitan jesteście siebie warci.

Reyna

Rozdział Trzeci

Potwory na pokładzie i pod pokładem

To było oczywiste, że natkniemy się w końcu na potwory. Po to przecież płyniemy, jak się nam zdaje. Nie z przyczyny wymiany towarów z Kraterią. Na śmierć.

A jednak, te niespełna pięć dni na pokładzie „Aquariusa”, kazały nam myśleć, że te bestie są czymś odległym, że nasz czas na tym statku jest jedynie przepełniony oczekiwaniem i lękiem czegoś dalekiego.

Ale, niespełna dobę po opuszczeniu bezpiecznej strefy, nasze złudzenia legły w gruzach. Pierwszy potwór niemal przewrócił nasz statek.

Pierwszą bestią był kraken, ale ja osobiście odniosłam wrażenie, że pierwszym potworem, jaki stanął mi na drodze podczas tego rejsu, był kapitan Crepusculum.

Widziałam kiedyś mapy Bestialskiego Morza. Pamiętam je w najdrobniejszych szczegółach: kształty wysp na wschodzie, tych na północnym zachodzie i większej na środku morza.

Na mapach rysowano też monstra. Zawsze. Stały się już tak nieodłącznym elementem tych wód, że nie ma kartografa, który nie umieściłby ich na swym dziele. Właściwie na tych mapach więcej było potworów, niż samej wody. Zawsze uważałam to za przesadę, nadmiernie wybujałą wyobraźnię.

Myliłam się odnośnie tylu rzeczy, że nikt już tego nie zliczy.

Na mapach bezpieczna strefa zazwyczaj zamalowana jest na zielono zarówno po stronie Majaru, jak i Kraterii. W rzeczywistości jednak nie miałam pojęcia, kiedy ją przekroczyliśmy. Wody wydawały się spokojne, ciągle takie same, niezmienne. Ta monotonia, choć ciągnęła za sobą straszliwe następstwa, sprawiała także, że czasami zapominałam o potworach. Bo gdzie mogłyby się czaić, skoro tafla jest taka gładka i niczym nie zmącona?

Gdybym wiedziała, że bezpieczna strefa jest już za nami, nigdy nie wyszłabym na pokład.

Czasem można mnie jeszcze było znaleźć na górze. Ale to był ostatni raz. Teraz wiem, że nie odważę się na to już nigdy więcej. Wolę zgnić w tej ciasnej, zatęchłej kajucie, niż patrzeć na kolejne bestie, czyhające na nasze życia.

Ale wtedy wyszłam. Zrobiłam to i nie cofnę już czasu.

Niech ktoś tylko wymaże te wydarzenia z mojej pamięci.

Było spokojnie. Nudno i spokojnie. Jonathan – Joy, jak mówią na niego na pokładzie – minął mnie w biegu. Gdzieś przede mną dwóch marynarzy grało w warcaby. Wciąż ich nie rozróżniałam, właściwie nadal ich wszystkich nie rozróżniam. Nie widzę nawet sensu by zaczynać się ich uczyć. Zmierzamy ku zagładzie, po co kogokolwiek tu rozpoznawać? Po co do czegokolwiek się przywiązywać? Jesteśmy bandą anonimowych straceńców. Gdy jednak bardzo się skupiłam, wydawało mi się, że rozpoznaję tych dwóch rudowłosych marynarzy, którzy towarzyszyli pierwszemu oficerowi tamtego okropnego dnia, gdy zostałam przywleczona na statek. Sternik i nawigator. To któryś z nich grał w warcaby. Obok jakiś chłopiec okrętowy zaczął szorować pokład.

Wtedy podłoże pod naszymi stopami lekko zadrżało. Lekko, ale wystarczyło, bym się zachwiała i upadła. I wystarczyło, by wiadro z wodą przesunęło się tuż pod moje nogi, przewróciło i oblało mnie całą.

Wtedy jeszcze nie pojmowałam, co oznaczał ten wstrząs. Wtedy najbardziej przejęło mnie to, że jestem cała mokra i zdenerwowana.

Nieszczęście dopiero się rozpoczynało.

Od czasu, gdy zaciągnięto mnie na pokład „Aquariusa”, tak naprawdę nie widziałam kapitana na tyle dokładnie, by się mu uważniej przyjrzeć. Zdarzało się jedynie, że dostrzegałam go gdzieś w oddali. Ominęło mnie oficjalne przedstawienie przed wyruszeniem w rejs, które przeczekałam związana pod pokładem, Crepusculum nie jadał także z pozostałymi marynarzami w mesie. Ale musiał przecież bywać na pokładzie, w końcu odpowiadał za ten przeklęty statek. Jak się okazało równie przeklęty, co i on.

Ale wtedy, właśnie wtedy, gdy nie potrafiłam już usiedzieć w kajucie, gdy potrzebowałam świeżego powietrza i zaskoczył mnie ten dziwny wstrząs, gdy tak ślęczałam przemoknięta na deskach pokładu i marzyłam jedynie o tym, by czmychnąć do tej głupiej kajuty i znaleźć coś suchego, podniosłam głowę i napotkałam gniewne spojrzenie kapitana Crepusculum we własnej osobie.

Spis treści

1. Start

2. Rozdział Pierwszy

3. Rozdział Drugi

4. Rozdział Trzeci