Spis treści

1. Dedykacja

2. 1

3. 2

4. 3

5. 4

6. 5

Tytuł oryginału: The Lost

Przekład: Karolina Podlipna
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Redakcja: Marta Stęplewska
Korekta: Karolina Pawlik, Natalia Jóźwiak, Maria Zalasa

Projekt okładki: Elsie Lyons
Zdjęcia na okładce: © Roy Bishop/arcangel, ilolab/Shutterstock,
ultimathule/Shutterstock, design56/Shutterstock,
PinkBlue/Shutterstock, thanasus/Shutterstock
Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak

Copyright © 2019 by Natasha Preston.
Originally published in the United States of America by Sourcebooks Fire, an imprint of Sourcebooks, Inc. www.sourcebooks.com
All rights reserved.
Copyright for Polish edition and translation
© JK Wydawnictwo sp. z o.o. sp. k., 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-66380-45-5 Wydanie I, Łódź 2020

JK Wydawnictwo sp. z o.o. s.k.
ul. Krokusowa 3,
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Elizabeth
Byłam wręcz porażona, kiedy powiedziałaś mi, że jechałaś piętnaście godzin z Florydy do Teksasu na spotkanie ze mną. Nigdy nie zapomnę czasu, który tam razem spędziłyśmy. I naprawdę jestem szalenie dumna z tego, co teraz osiągnęłaś!

1

Dziesięcioro uciekinierów. Tak określiła ich policja.

W tym roku w naszym miasteczku zaginęło dziesięcioro nastolatków, a był dopiero lipiec.

Wyglądałam przez okno starego baru. Odpryskująca, wyblakła farba w magnoliowym odcieniu nadawała mu nieco obskurny wygląd, ale jedzenie było tu smaczne. Było lato, jednak pogoda ewidentnie zapomniała zajrzeć do kalendarza. Ciemne szare chmury kłębiły się na niebie, zwiastując kolejne opady deszczu. Tak było przez cały dzień, jedna mżawka zaczynała siąpić tuż po drugiej. Deszcz raz po raz zamierał niemal tak szybko, jak się pojawiał. My natomiast miałyśmy przed sobą całe długie wakacje, po których czekał nas ostatni rok szkoły. Jeżeli pogoda nie zechce łaskawie stanąć po naszej stronie, nie wyglądało na to, aby szykowała się szczególnie świetna zabawa.

– Piper, patrz, jest kolejna ofiara – powiedziała Hazel, machając do mnie z drugiego końca stołu telefonem, na którym czytała właśnie artykuł z lokalnej prasy. Odgarnęła za ucho swoje długie do ramion, ciemne, kręcone włosy.

– Spójrz tylko. – Pokazała mi ekran.

„Ucieczka jedenastego nastolatka”.

Zniknęło ich już jedenaścioro.

– Kto tym razem?

– Lucie Bean, szesnastolatka. Znów nasz rocznik . Mieszka o pół godziny drogi stąd. Ostatnio widziana dwa dni temu przed Huck’s Café z przyjaciółmi. Podobno wyszła stamtąd sama, ale nigdy nie dotarła do domu.

Mauveton liczy pięć tysięcy ośmiuset trzydziestu dziewięciu mieszkańców. To gęsto zaludniona, ale mała mieścina, w której nie ma nic do roboty, a większe miasto znajduje się o ponad godzinę jazdy samochodem stąd, co sprawia, że żyjemy w jednym z najnudniejszych miejsc na ziemi.

Ale mimo to jedenaścioro uciekinierów na przestrzeni osiemnastu miesięcy wydawało się nieadekwatnie dużą liczbą. Wszyscy zniknęli kompletnie bez śladu.

– Hazel, do której szkoły chodziła ta Lucie?

– Do Świętego Drake’a.

– Wow. Czy to przypadkiem nie jest… czekaj, już trzecia osoba z tej szkoły? – Przygryzając wargę, sięgnęłam po telefon Hazel, żeby przeczytać cały artykuł.

– Co masz na myśli? – zapytała, a jej oczy zwęziły się podejrzliwie.

– Myślę, że to tylko kwestia czasu, nim zniknie ktoś, z kim chodzimy na lekcje. – Z tej dziury na końcu świata zawsze uciekało mnóstwo ludzi, ale w ciągu ostatniego roku trend ten zdecydowanie się nasilił. Niewiarygodnie się nasilił.

Hazel odłożyła telefon, a ręce oparła na stole po obu stronach talerza z frytkami. Tak, zamówiła frytki na śniadanie. Ohyda.

– Naprawdę sądzisz, że oni zaginęli? To znaczy, że, no wiesz, ktoś ich porwał, a nie po prostu dali nogę?

– Jeśli ktoś zamierza się stąd wynieść, na ogół robi to po osiemnastce. A teraz rośnie liczba młodszych uciekinierów. Nie sądzisz, że coś tu nie gra?

Połknęła kolejną przeżuwaną frytkę.

– Być może. Ale gliniarze najwyraźniej nie podzielają twoich obaw.

Zbyłam jej komentarz wzruszeniem ramion.

– No cóż, pewnie wiedzą lepiej.

– Hmm, no nie wiem… A co jeżeli to ty masz rację? Co jeżeli policja nawet nie bierze pod uwagę opcji, że dzieje się coś dziwnego? – Nagle zaczęła grać rolę adwokata diabła.

Ale co niby miałybyśmy zrobić? To, że uwielbiałam oglądać filmy i programy detektywistyczne, nie oznaczało, że miałam kwalifikacje do odnajdywania zaginionych ludzi w prawdziwym świecie!

Cóż, potencjalnie zaginionych.

– Hazel, co zatem mamy twoim zdaniem zrobić?

– Eee… Możemy na przykład spróbować ich odnaleźć.

Och, no tak po prostu. Jasne.

– A w jaki sposób?

– Zachowując się jak normalne nastolatki. – Unosząc brwi, rzuciła mi triumfujące spojrzenie. – Będziemy chodzić na imprezy i włóczyć się z ludźmi… no tam, gdzie włóczą się normalni ludzie w naszym wieku.

– Czekaj, chyba za tobą nie nadążam.

Przewróciła swoimi ciemnobrązowymi oczami.

– Żeby odnaleźć nastolatków, musimy zachowywać się jak nastolatki. Takie stereotypowe, no wiesz. Nie sądzę, żebyśmy się do takich zaliczały.

Hazel miała rację. Żadnej z nas nikt nie nazwałby ekstrawertyczką. Większość czasu spędzałyśmy albo w moim pokoju, albo w jej, oglądając komedie romantyczne, przerażające filmy grozy i thrillery.

– Tak, zdecydowanie się do takich nie zaliczamy – potwierdziłam.

– Musimy to zmienić.

– Dlaczego? To znaczy, dlaczego chcesz spróbować rozwikłać tę zagadkę, Haze?

Przechyliła lekko głowę.

– A co innego mamy do roboty przez całe wakacje? – odpowiedziała.

Cóż. Nic. Może i nic nie znajdziemy, a może akurat uda nam się odkryć, co się stało z tymi nastolatkami.

Ale tak czy inaczej wyglądało na to, że możemy zafundować sobie całkiem ciekawe wakacje, a nie spędzić je, przesiadując przez cały czas w domu.

Zapowiedź choćby tej namiastki życia towarzyskiego była zbyt nęcąca, aby ją zignorować. Może nawet fajnie będzie gdzieś wyjść. Może przez to ciągłe siedzenie w domu tylko we dwie coś nas omijało.

– No dobra, wchodzę w to.

– Jupi! – krzyknęła Hazel entuzjastycznie. – Och, myślisz, że uda nam się zdemaskować kryjówkę jakiegoś patologicznego seryjnego mordercy?

– Nie, myślę, że niczego się nie dowiemy, ale przynajmniej te wakacje zakończymy ze świadomością, że wchłonęłyśmy trochę witaminy D i nie spędziłyśmy ich jak dwa totalne przegrywy. Więc to plus, prawda?

Ramiona Hazel opadły lekko.

– Pipes, czy twoja szklanka jest dzisiaj do połowy pusta?

– Nie. Wierzę, że kryje się za tym coś więcej niż ucieczka kilkorga nastolatków z miasta, jednak nie wydaje mi się, abyśmy miały się znaleźć w epicentrum jakiegoś kryminalnego dramatu. Nie mamy pojęcia, co robimy, a skoro policja nie może niczego znaleźć, nie ma najmniejszego powodu sądzić, że nam się uda.

– Pipes, musisz się w to w pełni zaangażować. Wchodzimy w to tylko i wyłącznie z pozytywnym nastawieniem.

– Niech będzie. Wszystko mi jedno. Polowanie na mordercę czas zacząć! – powiedziałam, żeby ją udobruchać.

– Jupi! – Wzięła do ust kolejną frytkę. Ja zamówiłam dwa ciastka i kawę, Hazel frytki i filiżankę herbaty.

– To gdzie zaczynamy?

– Może nad jeziorem? – podsunęłam.

Jej oczy rozszerzyły się, jakby nagle zdała sobie sprawę, co całe to „życie towarzyskie” za sobą pociągnie.

– Wolno nam tam pójść?

– To nie jest teren prywatny. Dlaczego miałybyśmy nie iść?

– Nigdy tam nie byłyśmy. Nikt nas nigdy nie zapraszał.

– Hazel, jezioro jest dla wszystkich. Nie potrzebujesz specjalnego zaproszenia.

Rozumiałam jednak, co miała na myśli. W szkolnych salach często pobrzmiewały echa rozmów związanych z wyjazdami nad jezioro. Rozmów prowadzonych przez tych, którzy spędzali tam większość weekendów. A w lecie również większość wieczorów w tygodniu.

Lecz nikt nigdy nie wyszedł z propozycją, abyśmy ja i Hazel również się tam wybrały. Same sobie też nigdy tego nie zaproponowałyśmy. Tak, zdecydowanie powinnyśmy trochę pożyć.

– Okej – powiedziałam, wyjmując z kieszeni gumkę. Związałam długie, ciemne włosy na czubku głowy. – Do dzieła! Spotkajmy się nad jeziorem dziś wieczorem. I proszę, zachowuj się normalnie.

Skrzywiła się.

– Nie wiem, co masz na myśli.

– I tego właśnie się obawiam. Wiesz, że nie jesteś w stanie powstrzymać się od mówienia ludziom dokładnie tego, co myślisz, a nie wszyscy to lubią. Nie zawsze będę obok ciebie, żeby stanąć za tobą murem.

– Ale dzisiaj wieczorem będziesz!

– Zachowuj się jak najlepiej. – Ostrzegawczo uniosłam brew.

Ostatnią rzeczą, której potrzebowałyśmy podczas naszego pierwszego towarzyskiego wypadu, był ostracyzm. W sumie i tak nie miałam pojęcia, jakiego przyjęcia mogłyśmy się tam spodziewać.

Dzwoneczek u drzwi zadźwięczał irytująco, oznajmiając coś, co można było określić tylko jako wejście smoka.

Hazel i ja jednocześnie spojrzałyśmy w tamtą stronę. Do kawiarni weszło dwóch przystojnych studentów w ciuchach, które prawdopodobnie kosztowały więcej niż auto moich rodziców.

Nazywali się chyba Caleb i Owen. Kojarzyłam gości, ponieważ ich dziani starzy należeli do organizacji hojnie dotującej lokalne akcje charytatywne.

Mieszkali parę mil za miasteczkiem, w okolicy, w której osiedlali się inni zamożni ludzie. Tutaj przyjeżdżali tylko wtedy, kiedy mieli do załatwienia coś w związku z którąś z licznych akcji dobroczynnych.

Ale bar i dobroczynność? Nie żeby temu lokalowi nie przydał się zastrzyk gotówki, ale jednak organizacja charytatywna to to raczej nie jest.

Hazel wyciągnęła szyję, żeby lepiej im się przyjrzeć. W rzeczy samej, to samo zrobili wszyscy obecni w barze. Obejrzałam się przez ramię, gdy nowo przybyli ruszyli w stronę lady. Nie byłam w stanie zrozumieć, co mówią, choć w pomieszczeniu panowała taka cisza, że można by było usłyszeć piśnięcie myszy.

Po jakiejś minucie wzięli dwie kawy na wynos. Gdy odwrócili się do wyjścia, szybko obróciłam z powrotem głowę, mocno zaciskając wargi.

Cholera. Miałam nadzieję, że nie zauważyli, jak się gapię.

Twarz mi płonęła, a Hazel, spoglądając na mnie, wytrzeszczyła oczy. Czy próbowała w ten sposób dać mi do zrozumienia, że zostałam przyłapana na gorącym uczynku? Czy też zachwycała się ich niemalże posągowym pięknem oraz idealnie dopasowanymi, modnymi, eleganckimi fryzurami?

Czego oni w ogóle używają, że ich włosy są aż tak błyszczące?

Przeszli obok nas i kątem oka dostrzegłam, jak jeden z nich obrócił głowę, by na mnie spojrzeć. Co miałam robić?

Wiedziałam, czego zdecydowanie robić nie powinnam, ale… mimo to również spojrzałam. Krystalicznie przejrzyste niebieskie oczy wpatrywały się we mnie bez cienia zażenowania. Byłam więcej niż pewna, że moje zdradzały coś zgoła innego. Ten, który na mnie patrzył, to chyba Caleb. Obaj mieli krótkie blond włosy, modnie zaczesane na bok. Obaj nosili świeżo wyprasowane granatowe spodnie i koszule na guziki, z rękawami podwiniętymi do łokci. Ubranko bogacza, ech.

Caleb skinął głową w moim kierunku, a jego blond kosmyki tylko nieznacznie drgnęły. I w następnej chwili już go nie było.

Dzwoneczek ponownie zadźwięczał, gdy drzwi otworzyły się i zamknęły za chłopakami.

Głośno wypuściłam powietrze. Nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, że wstrzymywałam oddech, dopiero teraz w głowie zaczęło mi się kręcić z braku tlenu.

– Widziałaś to? Spojrzał na ciebie! – Hazel aż kipiała podekscytowaniem. – No tak totalnie na ciebie patrzył! I wiesz, że cię uwielbiam, słonko, ale twoje włosy w tej chwili są w tragicznym stanie.

– Dzięki – mruknęłam, nie kryjąc sarkazmu. Odsunęłam od siebie resztę ciastka. Po tym, co się stało, jakoś przeszła mi chęć na jedzenie. Caleb nie mógł przecież na serio na mnie patrzeć, prawda? Nie żeby to miało jakiekolwiek znaczenie. Byłam dla niego zbyt młoda. – Chodźmy po nasze rowery. Muszę wracać do domu i pomyśleć o makijażu na wieczór.

Hazel wstała.

– Nie zapomnij zrobić też czegoś z włosami.

2

Przypięłam rower do stojaka przed biblioteką.

Dochodziła dwudziesta, lecz słońce nie skryło się jeszcze w morzu szarych chmur. Szkoda tylko, że mżawka wciąż nie ustępowała. Zaczęłam schodzić w dół ścieżką ciągnącą się stąd aż do jeziora. Na głowę naciągnęłam kaptur.

Wyprostowałam włosy, które teraz sięgały mi do pasa. Trwało to całe wieki, ale efekt zdecydowanie był tego wart. Makijaż odpuściłam, bo prawdopodobnie wyglądałabym jak klaun. Użyłam tylko tuszu do rzęs i błyszczyka, a to i tak znacznie więcej niż zazwyczaj.

Dotarłam teraz do ścieżki prowadzącej do polnej dróżki wiodącej nad jezioro. I wtedy z drugiego jej końca ruszył biegiem jakiś chłopak. Niesamowicie przystojny chłopak. Nie patrzył pod nogi, ponieważ oczy utkwił… we mnie. Chwila. To Caleb. Znowu?

Stanął przede mną i uśmiechnął się. Wow, miał naprawdę fajny, perłowobiały uśmiech.

– Cześć! – rzucił.

– Hej – odpowiedziałam, starając się nie marszczyć brwi. – Wszystko w porządku?

Skąd on się tu wziął?

– Tak. Przepraszam, widziałem cię stamtąd. – Podrapał się po karku, jak gdyby rozmowa ze mną sprawiała, że stawał się nerwowy. – No i dzisiaj rano. Idziesz nad jezioro?

Pamięta mnie z kawiarni!

– Taki był plan. Mogę ci w czymś pomóc? – zapytałam, próbując nadać głosowi chłodne brzmienie, jakby na niczym mi nie zależało. W środku natomiast mój żołądek fikał koziołki.

– Hmm, tak jakby – odpowiedział z lekkim uśmiechem. – Mogłabyś ze mną pogadać. – Trochę dziwna prośba od, było nie było, nieznajomego.

– Pogadać z tobą? – zapytałam.

– Czemu nie? – odpowiedział, wzruszając lekko ramionami.

Och, pachniał też przyjemnie, jakby dopiero wyszedł spod prysznica. Chciałam podejść o krok bliżej.

– Nie znam cię.

– Wiem. Teraz rozumiesz mój problem?

Potrząsnęłam głową.

– Nieszczególnie.

Śmiejąc się, zbliżył się o krok.

– Jestem Caleb – przedstawił się.

Wiem, jak ma na imię, lecz przecież tak naprawdę go nie znam.

– Piper – odpowiedziałam.

– Ładne imię.

– Dzięki. – Dlaczego on w ogóle ze mną rozmawia?

– Studiujesz tutaj czy…?

Pokręciłam głową, czując się jak dziecko.

– Chodzę do liceum.

– Ach tak, przeszło mi to przez myśl.

– Czyli wyglądam na licealistkę – wymamrotałam. Może powinnam była zaryzykować z nieco mocniejszym makijażem. Ech, nie, wyglądałabym jak klaun.

– Nie. Wręcz przeciwnie. To tylko moje parszywe szczęście, że nie masz jeszcze osiemnastu lat, więc nie mogę zaprosić cię na randkę.

Unosząc brew, poczułam, jak początkowy szok związany z tym, że do mnie podszedł, powoli zanika, a budzi się mieszkająca we mnie uszczypliwa laska.

– Dlaczego sądzisz, że chciałabym się z tobą umówić, nawet jeśli byłabym już pełnoletnia?

Jego niebieskie oczy zamigotały rozbawieniem.

– Myślę, że byłbym w stanie cię przekonać.

Dobrze myślisz.

– Cóż, Caleb, obawiam się, że nigdy się tego nie dowiemy. Jeszcze trochę mi do osiemnastki brakuje.

Przy czym „trochę” oznaczało półtora roku, ale mniejsza z tym. Chłopak przygryzł dolną wargę i przez sekundę mi się przyglądał. Wyglądało to trochę tak, jakby procesor mu się przegrzewał. Boże, co ja bym dała, żeby móc zajrzeć teraz do jego głowy!

Czekałam, czy będzie mi dane dowiedzieć się, o czym tak intensywnie myśli.

– Ja mam dwadzieścia jeden lat.

Pięć lat to nie taka znów ogromna różnica. Dobra, kogo ja tu próbuję nabrać i czemu w ogóle o tym myślę?

Odpychając idiotyczne myśli przemykające mi w tym momencie przez głowę, cofnęłam się o krok, jakby ten odrobinę większy dystans miał w jakiś sposób sprawić, że zacznę myśleć bardziej trzeźwo.

– Powinnam poszukać przyjaciółki. Czeka na mnie nad jeziorem.

Spojrzał na ścieżkę, przeczesując otoczenie wzrokiem w poszukiwaniu czegoś lub kogoś, po czym znów skupił uwagę na mnie.

– Idziesz sama?

– Tak. Zostawiłam rower obok biblioteki.

Caleb znów spojrzał na ścieżkę prowadzącą nad jezioro.

– Pozwól, że cię odprowadzę.

– Dzięki, ale byłam tu już mnóstwo razy.

Cóż, może niezupełnie mnóstwo, zważywszy na fakt, że Hazel i ja nigdy wcześniej się w tym miejscu nie umawiałyśmy, ale nie chciałam przy nim sprawiać wrażenia totalnego przegrywa. Z jakiegoś niemądrego powodu – i to pierwszy raz, kiedy coś takiego mi się przytrafiło – zależało mi na tym, co ktoś o mnie pomyśli. Co pomyśli o mnie chłopak.

Och, jak wszystko może zmienić się w mgnieniu oka.

– Jesteś pewna? – Zmarszczka widoczna na jego czole jeszcze się pogłębiła. – Wolałbym, żebyś nie chodziła tędy sama.

– Tak, jestem całkiem pewna. Dzięki. – Odwróciłam się, by odejść, lecz Caleb chwycił mnie za nadgarstek.

– Zaczekaj chwilkę. Masz konto na Facebooku?

– A są jeszcze ludzie, którzy nie mają? – odpowiedziałam, a Caleb zachichotał.

– Znajdę cię. Piper…?

– Willis.

Skinął szybko głową i puściwszy mnie, oddalił się powoli.

Znajdzie mnie na Facebooku. Jak od teraz będzie wyglądało moje życie?

Ruszyłam dalej ścieżką, by znaleźć Hazel. Deszcz wreszcie przestał padać. W okolicy zebrali się ludzie z trzech szkół średnich. Wszystkich razem była, lekko licząc, setka, więc wyglądało na to, że nie będzie mi łatwo odnaleźć przyjaciółkę. Wyszła przede mną i mieszkała bliżej, więc powinna już gdzieś się tutaj kręcić. Wieczór był naprawdę ciepły, więc nie mogłam pojąć, dlaczego ktoś wpadł na pomysł rozniecenia cholernego ogniska. Chociaż to, że udało im się utrzymać ogień przy mżawce, robiło pewne wrażenie. Hazel nie znosiła gorąca, więc było mało prawdopodobne, bym znalazła ją w pobliżu ogniska. Ja z kolei miałam wprost przeciwnie – wolałam raczej, żeby było mi za gorąco, niż żebym miała zmarznąć. Jakimś cudem dostrzegłam ją jednak niemal natychmiast. Gadała z trzema dziewczynami.

Nie rozpoznawałam ich. Ramiona miała skrzyżowane a jedną brew uniesioną. Wyglądała, jakby się z nimi sprzeczała.

Szykuje się niezłe przedstawienie…

Podeszłam do niej szybko. Gdy tylko się zbliżyłam, zdałam sobie sprawę o co chodziło – o Lucie. Zaginiona dziewczyna numer jedenaście.

– Jak możecie nic nie wiedzieć? Była waszą przyjaciółką! – powiedziała Hazel. Trzy dziewczyny popatrzyły na siebie.

– Co się dzieje? – zapytałam Hazel, zatrzymując się obok niej i uśmiechając do dziewczyn, które wyglądały na nieco przerażone moją przyjaciółką o, mówiąc oględnie, raczej nikłych umiejętnościach towarzyskich.

Hazel obróciła głowę w moim kierunku.

– Przyjaciółki Lucie nie wiedzą, dlaczego zniknęła ani dokąd mogła się udać.

– Wszyscy chcą dać drapaka z tego okropnego miasta – odparowała dziewczyna stojąca w środku, obdarzając nas wyjątkowo nieprzyjaznym spojrzeniem.

Hazel może i była trochę nieokrzesana, ale to w końcu moja przyjaciółka.

– To mimo wszystko dość dziwne. No wiecie, w końcu się przyjaźniłyście, a kompletnie nie miałyście pojęcia, że ma zamiar wyjechać? – powiedziałam.

Przeniosły uwagę na mnie, a dziewczyna pośrodku, najwyraźniej samozwańcza rzeczniczka grupy, prychnęła.

– Odwalcie się, to nie wasza sprawa. Nie znacie Lucie, więc zostawcie swoje opinie dla siebie.

– Nie osądzam was, ale kto ucieka, nie powiedziawszy ani jednej osobie, dokąd zamierza się udać? Albo nie zostawiwszy przynajmniej jakiejś wskazówki?

– Cóż, najwidoczniej są ludzie, którzy nie chcą, aby ich odnaleziono. Tak jak Lucie.

Podniosłam dłonie.

– Okej, w porządku. Po prostu byłyśmy ciekawe.

– No to nie bądźcie. To nie ma z wami nic wspólnego – przerwała mi liderka grupy. Jako pierwsza ruszyła z miejsca, a pozostałe dwie dziewczyny poszły potulnie za nią, niczym marionetki.

Odwróciłam się do Hazel.

– O co poszło?

Wzruszyła ramionami, podnosząc na mnie wzrok.

– Podsłuchałam, jak rozmawiały o Lucie. Wspomniały, że nie odpisywała na ich SMS-y.

– A ty nie mogłaś się powstrzymać, co?

Zadarła nos.

– To chyba jakaś choroba.

Śmiejąc się, szturchnęłam ją, wskazując na miejsce nieopodal, gdzie było nieco chłodniej.

– Chodź, postarajmy się przynajmniej sprawiać wrażenie, że tu pasujemy.

– Nie sądzisz, że to dziwne? Najlepsze przyjaciółki Lucie kompletnie nic nie wiedziały o tym, żeby planowała opuścić miasto. No wiesz, tak konkretnie. Dokąd Lucie mogłaby się udać? Co chciała robić? Przecież przyjaciele wiedzieliby takie rzeczy, nie? – zapytała Hazel. Ruszyłyśmy po puszki… czegoś.

– Jasne, ale raczej nic nam nie powiedzą, skoro trudno powiedzieć, abyś się z nimi zaprzyjaźniła.

Prychnęła.

– Wszystko jedno.

– Myślisz, że ktokolwiek z tutaj obecnych wie coś o uciekinierach?

– Założę się, że tak.

Przystanęłam w miejscu.

– Ooo, może jest tu ktoś zamieszany w handel ludźmi? Albo jakieś chore, sekciarskie rytuały?

– Piper, przyhamuj trochę z tymi swoimi wyobrażeniami jak z filmów grozy.

– Nie wiesz tego – zaoponowałam.

Hazel sięgnęła do lodówki po dwie puszki coli.

– Zaczyna mnie to nudzić. To był błąd, nie ma w tym nic zabawnego. Kiedy wracamy?

– Dopiero co przyszłam!

Znów zadarła nos, a jej kręcone włosy zatańczyły na wietrze.

– To twój problem. Ja jestem tu już od dziesięciu minut. Jedyne osoby, z którymi rozmawiałam, to te cholernie wrogo nastawione dziewczyny i jakiś gość, który uznał za stosowne mnie pocałować.

– Ktoś cię pocałował?

– Próbował.

Taaak, nie ma mowy, żebyśmy zawarły tu nowe znajomości.

– To wszystko do bani – powiedziała.

– Chyba wspomniałam coś o tym, że nie damy rady rozwiązać żadnej zagadki kryminalnej, jeśli będziemy stereotypowymi nastolatkami, pamiętasz?

Jeżeli chodziło o mnie, nie wszystko było tak całkiem do bani, bo po drodze tutaj spotkałam najsłodszego faceta na świecie. Dlaczego nie powiedziałam o tym Hazel? Udławiłaby się na wieść, że gadałam z facetem, nawet jeśli miałabym go już nigdy więcej nie zobaczyć. Byłam zbyt młoda, żeby chodzić z Calebem, chociaż Hazel i tak próbowałaby mnie do tego przekonać. Od roku nie miałam chłopaka. W zasadzie poprzedniego też nawet nie powinnam tak określać, bo byliśmy razem przez pięć dni i tylko raz musnął mnie w policzek. Najwyraźniej byłam dla niego zbyt wielką nudziarą. Mogłabym mu oszczędzić tych pięciu dni, gdyby po prostu zapytał na początku, czy jestem ciekawą osobą.

– Powinnyśmy trochę pośledzić znajomych Lucie na Facebooku – zaproponowałam. I może przy okazji sprawdzić, czy Caleb już mnie tam odnalazł. O ile w ogóle zadał sobie ten trud. Nie byłby pierwszym chłopakiem, który coś powiedział, a później zmienił zdanie.

– Znacie Lucie?

Odwróciłam się w stronę, z której dobiegł mnie głos zadający to pytanie. Wpatrywał się w nas chłopak, na oko w naszym wieku. Pochmurne spojrzenie, jakim nas obdarzył, pozwalało założyć, że słyszał każde słowo, które właśnie powiedziałam.

Więc teraz nie tylko oskarżałyśmy ludzi o to, że są okropnymi przyjaciółmi, ale również głośno rozprawiałyśmy o tym, że lubimy urządzić sobie od czasu do czasu małe stalkowanko.

Rewelka.

Hazel zrobiła mały krok do tyłu.

– Nieszczególnie. Słyszałyśmy, że zniknęła, ale nie znałyśmy jej osobiście.

Gość wpatrywał się we mnie przez chwilę, która wydawała się wiecznością. Takie w każdym razie miałam wrażenie.

– Dlaczego przesłuchujecie przyjaciółki Lucie?

Wzruszyłam ramionami.

– Wpadłyśmy na nie przez przypadek.

– Przyszłyście tu poplotkować? Ona nie jest tylko kolejną uciekinierką, liczbą w raporcie. To moja… przyjaciółka.

Ależ gładko nam szło!

– Nie sądzimy, że to tylko kolejna uciekinierka. Uważamy, że to dziwne, że ludzie znikają. Wydaje się, że nikogo więcej to nie martwi.

Skrzyżował ramiona i popatrzył na mnie takim wzrokiem, jakim Hazel obdarzyła tamte dziewczyny.

No dalej. Nie czułam się onieśmielona.

Prostując plecy, zyskałam jakiś cal wzrostu, niemal dorównując mu pod tym względem.

– Uważasz, że Lucie uciekła?

Lewa powieka mu zadrgała.

– Nie, nie uważam tak. Ale najwyraźniej bardziej chciała się stąd wyrwać niż być ze mną.

Och, czyli była dla niego kimś więcej niż przyjaciółką. Czuł się zraniony. I ze wszystkich osób, które mogły podsłuchać naszą rozmowę o Lucie, musiało trafić akurat na niego. Moja przyjaciółka-zdrajczyni najwidoczniej straciła głos. Jakże wygodnie.

– Przykro mi, że Lucie zniknęła – powiedziałam. Mówiłam szczerze. Naprawdę było mi przykro.

Potrząsając głową, odwrócił się na pięcie i odszedł, jakby nie chciał tracić na nas ani chwili więcej.

– Cóż… – zaczęłam, obracając się do Hazel. – Czy jest tu jeszcze ktoś, komu masz ochotę naubliżać, czy możemy już iść?

– Zdecydowanie możemy wracać.

Jednocześnie odwróciłyśmy się i ruszyłyśmy ścieżką pod górę.

– Dzięki za wsparcie – rzuciłam sarkastycznie, wyrzucając swoją puszkę po coli do pojemnika na odpady.

Hazel się roześmiała.

– Wyglądało na to, że masz wszystko pod kontrolą. Nie odniosłam wrażenia, że potrzebujesz wsparcia.

Obejrzałam się przez ramię, by ostatni raz rzucić okiem na grupkę skupioną nad jeziorem. Po drugiej stronie widać było rzekę przecinającą miasteczko. Chłopak Lucie obserwował nas z założonymi rękami, mocno marszcząc brwi. Wszystko jedno.

– Jak myślisz, co się wydarzy, jeśli ją znajdziemy? I wszystkich innych też? – zapytała Hazel.

– Może nie chcą, aby ich odnaleziono.

– Nie wiem. Ale dla osób, które ich kochają, to musi być straszne… Niewiedza, gdzie są, czy nic im się nie stało. Poza tym, jakie jest prawdopodobieństwo, że rzeczywiście ich odnajdziemy? Bo jeżeli chodzi o mnie, to jestem przekonana, że nasze szanse są zerowe.

– Nie próbujemy rozwiązać zagadki kryminalnej, przyglądamy się tylko dziwnym ucieczkom. To i tak lepsze niż przesiedzenie całego lata w domu, nie pamiętasz?

Idąc obok Hazel, bawiłam się bransoletką przyjaźni, którą nosiłam na nadgarstku. Zrobiłyśmy takie dla siebie nawzajem, kiedy miałyśmy po dziesięć lat. Moja była czarno-fioletowa, zwykły splot z czarnymi koralikami na obu końcach. Hazel natomiast miała czarno-różową.

Żadna z nas nie lubiła już fioletu ani różu, lecz mimo to wciąż je nosiłyśmy. Gdy dotarłyśmy do końca ścieżki, obok nas zatrzymał się samochód.

Przyciemniana szyba zjechała w dół.

– O, Caleb – powiedziałam, a moje serce zrobiło fikołka. Obok siedział jego kumpel Owen. Uniósł dłoń w leniwym geście powitania.

– Wsiadaj, Piper. Podwiozę cię.

– Eee – powiedziałam, odwracając się ku Hazel… której szczęka znajdowała się niemal na ziemi.

W sumie chyba powinnam była wspomnieć jej o spotkaniu z Calebem. Po powrocie do domu usta jej się nie zamkną.

Caleb się roześmiał.

– Podwieziemy was obie.

– Mamy rowery – zaczęłam tłumaczyć, oglądając się za siebie.

– Wiem, ale zapowiada się jeszcze większa ulewa. Po rowery wrócicie jutro.

Hazel zamknęła usta. Szturchnęła mnie.

– Tak, Piper, możemy po nie wrócić jutro, żaden problem.

– No dobra – ustąpiłam. I tak nie chciałam przemoknąć na wylot. Hazel obeszła auto dookoła, ładując się do środka z drugiej strony.

Też otworzyłam drzwi i wsiadłam.

– Dzięki, Caleb.

Spojrzał na mnie w lusterku wstecznym i się uśmiechnął.

– Zawsze do usług.

Hazel trzasnęła drzwiami. Caleb opuścił wzrok i włączył się do ruchu. Obserwowałam go w lusterku. Był skoncentrowany na drodze. Jego oczy stały się puste, a uśmiech zgasł. Nacisnął guzik i wszystkie drzwi zostały zablokowane.

3

Tylko. Nie. Panikuj.

Jakież byłoby to upokarzające, gdybym zaczęła świrować, a okazałoby się, że Caleb zablokował drzwi dla naszego bezpieczeństwa. Moja mama zawsze tak robiła. Co prawda nie istniało ryzyko, że ktoś nas napadnie i ukradnie auto – starego trupa, w którym w dodatku nie było absolutnie nic cennego – ale mimo to mama za każdym razem na to nalegała.

Ale on nie jest twoją mamą.

Hazel albo niczego nie zauważyła, albo jej to nie zaniepokoiło. Jej oczy biegały od Caleba do Owena, jakby nie była pewna, w którym z nich bardziej chce się zakochać.

Przełknęłam ślinę. Caleb nie zapytał żadnej z nas, gdzie mieszkamy.

– Mój dom znajduje się przy Park Lane – powiedziałam więc, podciągając nieco rękaw koszulki.

Owen obejrzał się przez ramię.

– Najpierw pojedziemy gdzie indziej.

– Tak? A dokąd? – zainteresowała się Hazel. Ton, jakim zadała pytanie, był lekki, pobrzmiewało w nim zaintrygowanie. Dlaczego się nie niepokoiła?

– Nie martw się, spodoba ci się. – Owen wyszczerzył zęby. – Gdzie moje dobre maniery? Mam na imię Owen. Caleb opowiedział mi o spotkaniu z tobą, Piper, ale nie wspomniał o twojej przyjaciółce.

Opowiedział Owenowi o spotkaniu ze mną? To dobrze czy źle?

– Ja jestem Hazel. Miło cię poznać, Owen. – Uśmiechnęła się do niego, posyłając mu długie, powłóczyste spojrzenie. Wyglądało zatem na to, że woli Owena. Powinnam poczuć ulgę, jednak w tej chwili nie byłam pewna, jakie uczucia w zasadzie budzi we mnie Caleb. Nie wiedziałam, dokąd nas zabiera, a on nie palił się do wyjaśnień.

– Wyglądasz na zaniepokojoną – powiedział Caleb. Podniosłam wzrok, a serce mi podskoczyło. Znów obserwował mnie w lusterku. Teraz z jego twarzy zniknął wcześniejszy pochmurny wyraz. Czy przypisywałam temu, co widziałam, zbyt duże znaczenie?

Może naoglądałam się zbyt wiele horrorów. Potrząsnęłam przecząco głową, lecz w środku cała krzyczałam: „Tak!”.

– Nie bój się, Piper. Chciałbym cię lepiej poznać, a trudno o to, jeśli nigdy się nie spotykamy. Chodzi o blokadę? Ten nawyk przejąłem od mamy. – Ponownie nacisnął przycisk, a blokada się zwolniła.

Napięcie zelżało i w końcu normalnie odetchnęłam. Czułam się również trochę głupio.

– Przepraszam – wymamrotałam. – Moja mama robi to samo.

– Nie musisz przepraszać. Nie pomyślałem, jak to może wyglądać z waszej perspektywy.

Owen z ciekawością przysłuchiwał się naszej wymianie zdań. Czyżby Caleb nie rozmawiał zbyt wiele z dziewczynami? To wydawało się totalnie nieprawdopodobne. Biorąc pod uwagę jego urok i charyzmę oraz to, że wyglądał jak gwiazdor filmowy, gotowa byłam iść o zakład, że zawsze kręci się wokół niego wianuszek dziewczyn chętnych spędzać z nim czas.

Ja byłam dla niego za młoda, a mój eks z pewnością zaświadczyłby, że nie jestem szczególnie interesująca.

Caleb mógł mieć każdą, więc dlaczego wybrał mnie, skoro w zasadzie nie powinien się ze mną umawiać? Chyba że nie o to chodziło. Może podobało mu się to, że nic z tego nie będzie. Niektórzy ludzie tylko z tego powodu pragną tego, czego nie mogą mieć.

W porządku, niewykluczone, że trochę zapędzam się z tymi myślami. Uniosłam dłonie w obronnym geście.

– Już więcej nie będę robić z siebie idiotki.

Hazel uniosła brew, a ja miałam ochotę ją rąbnąć. Obie wiedziałyśmy, że ja nigdy nie przestanę robić z siebie idiotki. Zbyt często moje usta zaczynały się poruszać, zanim jeszcze włączył się mózg.

Caleb zachichotał i potrząsnął głową, nie odrywając jednak wzroku od drogi.

– Piper, nie jesteś idiotką.

Hazel prychnęła i tym razem naprawdę rąbnęłam ją w ramię.

– Pipes, no daj już spokój! – Moja przyjaciółka z powrotem przeniosła uwagę na Owena, który wciąż wykręcał szyję do tyłu, by na nas patrzeć. – Dokąd się wybieramy?

Owen jeszcze bardziej wyszczerzył zęby.

– Do miejsca, które nie jest pełne licealistów.

– My jesteśmy licealistkami – powiedziałam, krzyżując ramiona.

– Tak, no cóż, wydaje mi się, że Caleb zrobił dla was wyjątek, więc ja też nie będę miał nic przeciwko.

Niech będzie.

Z głównej ulicy skręciliśmy teraz w polną drogę. Nigdy wcześniej tu nie byłam. To teren prywatny, jak głosiły nieprzyjazne znaki przymocowane do słupka przy wjeździe. Na ile mogłam stwierdzić, rozciągały się za nimi jedynie połacie pól i gęstych lasów.

– Wolno nam tutaj wjechać? – zapytałam, a budząca się we mnie adrenalina zapowiadała, że może okazać się to niezwykle ekscytującą przygodą. W ciągu niespełna dwudziestu czterech godzin przeszłam od, praktycznie rzecz biorąc, niewystawiania nosa z domu – swojego czy Hazel – do wkraczania na prywatne włości obcych ludzi.

Owen się roześmiał.

– To własność rodziny Caleba, więc raczej nie ma problemu.

Szeroko rozwarte oczy Hazel napotkały moje, a wyraz jej twarzy zdawał się wręcz krzyczeć: „Hajtaj się z nim!”. Nie była w stanie ukryć podekscytowania. Wiedziałam, że Caleb jest bogaty. Jeździł drogimi autami, nosił supereleganckie ciuchy, jednak nie do końca zdawałam sobie sprawę z tego, że posiadał znaczne obszary ziemi.

Jasne, był przystojny i fakt, że ja też mogłam się jemu podobać, sprawiał, że moje serce skakało z podekscytowania i nerwów. Ale z całą pewnością nie myślałam o poślubieniu go tylko dlatego, że był bogaty.

Umościłam się wygodnie na siedzeniu i zaczęłam wyglądać przez okno. Jechaliśmy przez całe hektary pola uprawne, usiane fioletowymi kwiatami polnymi, tak znienawidzonymi przez rolników. Rzadkie z początku drzewa tuż za miastem stawały się coraz gęstsze, a w oddali tworzyły już regularny las.

Spojrzałam na zegarek znajdujący się na desce rozdzielczej. Było jeszcze mnóstwo czasu do godziny, o której musiałam zameldować się w domu. Moi rodzice byli szczęśliwi, kiedy w ogóle gdzieś wychodziłam. Nie wiedziałam jednak, jak daleko jedziemy ani jak długo Caleb zamierza tam zostać.

– W takim razie gdzie spędzacie czas? No wiecie, żeby uniknąć towarzystwa licealistów? – zapytałam Owena, na co Caleb roześmiał się szczerze.

– Jest tu takie miejsce, które trochę podrasowaliśmy. – Obrócił się do Caleba: – Czuję się trochę tak, jakbyśmy popełniali świętokradztwo, przywożąc je tutaj.

Przewróciłam oczami.

– Daj spokój, stary, jakoś to przeżyjesz – odpowiedział beznamiętnie Caleb.

Znów się odwrócił.

– Bez urazy. Po prostu mamy pewne zasady.

Okej… w porządku.

– Jakie zasady? – zapytałam.

– Żadnych obcych.

– Hazel i ja jesteśmy obce.

– To Caleb łamie reguły, nie ja.

Caleb utkwił wzrok w wyboistej drodze rozciągającej się przed nami i wzruszył ramionami. Owen zachichotał.

– No proszę. Ona na serio ci się podoba.

– Owen, możesz się w końcu zamknąć?! – warknął Caleb.

Zacisnęłam mocno wargi, bo czułam czający się na nich uśmiech.

Przez kilka minut jechaliśmy w milczeniu, po czym zatrzymaliśmy się obok całkiem sporego parterowego domu zbudowanego z cegły i blachy. Budynek może i nie miał piętra, ale i tak okazał się zdecydowanie większy od mojego domu.

– Ty go zbudowałeś? – zapytałam.

Caleb zgasił silnik.

– Nie, stoi tu już od lat. Jakiś czas temu odnowiliśmy wnętrze, więc mamy gdzie przesiadywać. Gdybyś nie zauważyła, w okolicy nie ma zbyt wiele do roboty.

Cóż, zauważyłam.

Owen wysiadł pierwszy, więc ruszyłam za nim. Caleb, uśmiechając się do mnie, również wygramolił się z auta i je zamknął. Hazel rozglądała się dookoła, ale co chwilę wracała wzrokiem do Owena.

– Przywiozłeś mnie do miejsca, które odnowiłeś, żeby się nie nudzić? – zapytałam.

Caleb zbliżył się do mnie o krok, wciąż jednak zachowując odpowiedni dystans.

– Miałem wybór między tym a wejściem na drogę drobnej przestępczości.

– A zatem dokonałeś dobrego wyboru.

– Chcesz wejść do środka?

Roześmiałam się.

– Nie dałeś mi zbyt wielkiego wyboru co do przyjazdu tutaj, ale pytasz, czy chcę wejść do środka?

Nonszalancko opierając się o auto, wyciągnął ku mnie rękę.

– Piper, w każdej chwili mogłaś powiedzieć, żebym zawiózł cię prosto do domu, i zrobiłbym to.

– Żartowałam. I tak, chcę wejść do środka.

Jego hollywoodzki uśmiech sprawił, że w moim żołądku znów zatańczyły motyle.

– Spodoba ci się tutaj, zobaczysz.

4

Spojrzałam na budynek. Z zewnątrz nie wyglądał szczególnie okazale, sprawiał wręcz wrażenie nieco zaniedbanego. Blacha, pełna wgnieceń, wyglądała trochę tak, jakby coś się w nią wbiło.

Siekiera? Trudno było to stwierdzić. Tymczasem słońce schowało się za dachem i niebo wokół nas pociemniało. Powiew chłodu sprawił, że zadrżałam.

Caleb nie puścił mojej ręki, więc ja również jej nie cofnęłam. Owen i Hazel lekko nas wyprzedzili i już wchodzili do środka.

– O której musisz być w domu? – zapytał Caleb, gdy wolno podążyliśmy za nimi.

– O dwudziestej drugiej. – Nagle poczułam się strasznie dziecinnie z godziną powrotu wyznaczoną przez rodziców. Zastanawiałam się, czy dałoby się jakoś porozmawiać z nimi o tym, czy podczas wakacji nie mogłabym wracać w domu później. Ale gdybym to zrobiła, zaczęłyby się pytania. A gdyby dowiedzieli się, że gadam z nieznajomym chłopakiem, wsiadam do jego auta i daję się gdzieś wywieźć, już nigdy w życiu nie pozwoliliby mi wyściubić nosa za drzwi. Caleb zatrzymał się i skinął głową, a w jego niebieskich oczach migotało rozbawienie.

– Będę zatem pilnował, żebyś każdego wieczoru była w domu przed dwudziestą drugą.

Każdego wieczoru?

– Wygląda na to, że zabrakło ci języka w gębie, co? – Obrócił się tak, że staliśmy teraz twarzą w twarz.

– Dobrze powiedziane.

– Dlaczego uważasz, że nie mogę się o ciebie troszczyć?

– Bo mnie nie znasz. Ponieważ jestem dla ciebie za młoda.

Przechylił głowę.

– Piper, uczucia nie da się kontrolować. Na całym świecie ludzie próbują ukryć, kim naprawdę są i czego pragną. Nigdy tego nie zrozumiem. Jasne, nie zamierzam próbować wchodzić z tobą w związek, ale to nie znaczy, że nie chciałbym tego.

Czyli był superszczery. To pokrzepiające.

– Zgadzam się z tym. Tylu ludzi próbuje ukryć to, jak naprawdę się czują, aż w końcu jedyne, co im pozostaje, to ucieczka.

– Dokładnie. – Odetchnął głęboko, z wyraźnym poczuciem ulgi, zadowolony, że nareszcie znalazł kogoś, kto podziela jego poglądy. – Gdyby tylko ludzie zechcieli być w stosunku do siebie odrobinę bardziej otwarci…

– Nie wydaje się, żebyś ty miał z tym problem.

– Kiedyś miałem. A później wszedłem w to i… wow.

Ugryzłam się w język, ledwo powstrzymując się od pytania, w co wszedł i tak się zaangażował, lecz wydawało się to nieco wścibskie. No i jeżeli to coś obrzydliwego, żałowałabym, że zapytałam. Niektóre rzeczy lepiej przemilczeć.

– Dołączymy do nich? – zapytał, pociągając mnie lekko za rękę, dlatego zbliżyłam się o krok.

Pochyliłam lekko głowę.

– Jasne.

Przeszliśmy przez drzwi i szczęka mi opadła. Pomieszczenie było ogromne. Przestronny pokój z sofami, olbrzymim telewizorem, grami zręcznościowymi, stołem bilardowym i barem.

– To… niesamowite. Nic dziwnego, że nie spędzasz czasu nad jeziorem.

– Nie przepadam za tłumami ludzi.

Uśmiechając się do niego kącikiem ust, dodałam:

– Ani za outsiderami.

– Bardzo zabawne. Dobra, telefony na stolik – poinstruował, wyjmując z kieszeni swoją komórkę i odkładając ją na bok, czym dał nam sygnał do zrobienia tego samego.

– Dlaczego? – zapytała Hazel.

Owen również odłożył swój smartfon na wskazane miejsce.

– Wszyscy siedzą ciągle przyklejeni do mediów społecznościowych. Tutaj rozmawiamy ze sobą normalnie, twarzą w twarz. To znacznie fajniejsze. Takie są zasady tego domu.

Hazel wzruszyła ramionami i położyła telefon obok ich. Ja się zawahałam. Moja komórka zawsze była albo w mojej dłoni, albo w kieszeni.

– Piper, to nie szkoła – zachichotał Caleb. – Twój telefon nie został skonfiskowany. Nie musisz go wyłączać i zostawiać tu do końca lekcji. Jeśli ktoś zadzwoni, możesz podejść i odebrać.

Hazel rzuciła mi spojrzenie pod tytułem: „Tylko nie narób mi znowu wstydu”.

– No ruchy, Pipes, to wyzwiemy chłopaków na rundkę bilardu.

Żadna z nas nie potrafiła grać w bilard. Ale znowu zachowywałam się jak idiotka.

– W porządku. – Wysunęłam telefon z kieszeni i położyłam obok pozostałych na stoliku.

Caleb się uśmiechnął.

– To co, chcesz zobaczyć resztę, zanim skopiemy im tyłki w bilardzie?

– Resztę? – zapytałam.

– Nie zauważyłaś, że budynek jest znacznie większy niż ten pokój?

– Cóż, owszem, ale założyłam, że reszty nie wyremontowaliście. – Po drugiej stronie pokoju znajdowało się dwoje drzwi z klawiaturą do wprowadzania kodu odblokowującego zabezpieczenie.

– Co tam jest?

– Przez które drzwi chcesz przejść?

– Dokąd prowadzą te po prawej?

– Do kolejnych pokojów.

– A te po lewej?

Ściskając moją rękę, odpowiedział tajemniczo:

– Gdybym ci to zdradził, musiałbym cię zabić.

Przewróciłam oczami.

– A poważnie?

– Musisz któreś wybrać. Trochę jak w Matrixie. „Piper, wybierasz czerwone drzwi, czy niebieskie?”

– Jedne i drugie są białe.

Roześmiał się i zbliżył niebezpiecznie. Teraz nasze klatki piersiowe niemal się stykały. Zważywszy na to, że mogliśmy być tylko przyjaciółmi, ta pozycja zdecydowanie nie była odpowiednia. Poza tym nie znałam go przecież na tyle dobrze, aby mógł wkraczać w moją przestrzeń osobistą.

Spojrzał mi w oczy i przestał się uśmiechać. Czy ma zamiar mnie pocałować? Nie mogłam odbyć pierwszego prawdziwego pocałunku w życiu z – było nie było – kompletnym nieznajomym.

Wziął głęboki oddech.

– Nie powinienem tego robić.

W tym samym momencie Hazel krzyknęła:

– Pipes, no chodź tu!

Cofnęłam się o krok, a Caleb pozwolił moim palcom wysunąć się z jego dłoni. Powoli pokręcił głową.

– To co, Piper, które drzwi?

– Hmm, niespecjalnie urządza mnie bycie martwą, więc wybieram te po prawej.

– W porządku – przytaknął z zapierającym dech w piersiach uśmiechem.

– Chodź. – Jego postawa była teraz inna; wyprostował się, wydawał się bardziej ożywiony.

– Naprawdę jesteś dumny z tego miejsca, co? – droczyłam się z nim.

Spojrzał na mnie przez ramię.

– Nawet nie masz pojęcia jak bardzo. Owen, wy też wchodzicie?

Owen podniósł wzrok znad pinballa, w którego grał z Hazel.

– Jasne.

Podążyłam za Calebem, zaintrygowana, co kryje się dalej. Chłopak wcisnął kod na klawiaturze i drzwi się otworzyły.

Caleb przepuścił Owena i Hazel przodem, po czym odwrócił się do mnie.

– Wszystko okej?

Skinęłam głową, a on znów wyciągnął do mnie rękę. Prawdopodobnie nawet tego nie powinniśmy robić, lecz i tak chwyciłam jego dłoń, a on poprowadził mnie do środka. Moim oczom ukazał się korytarz. Bardzo długi korytarz. Co u diabła?

Wpatrując się w Caleba, uniosłam pytająco brew.

– Co to jest?

Po obu stronach korytarza znajdowały się drzwi – co najmniej troje po każdej stronie, i kolejne na samym końcu holu. Oświetlenie było przytłumione, przez co na podłodze tworzył się efekt jasnoszarych cieni.

Caleb roześmiał się i puścił moją rękę.

– Ten budynek służył niegdyś jako biuro, tata prowadził stąd sprawy firmowe. Oprócz tego ogromnego pomieszczenia, z którego tu weszliśmy, jest jeszcze drugie takie na końcu korytarza. Do tego mnóstwo mniejszych pokoi.

Odwróciłam się z powrotem w kierunku korytarza, którym już przechadzała się Hazel.

– Zrobiłeś już coś z tymi pokojami? – zapytałam.

Przycisnął klatkę piersiową do moich pleców. Zamarłam, czując na szyi jego oddech.

– Czemu sama się o tym nie przekonasz?

Aha, nie wydaje mi się.

– Wiesz, chyba wrócę teraz tam, skąd przyszliśmy – powiedziałam, gdy odsunął się ode mnie. – Hazel, wracaj. – Zrobiłam krok w kierunku przyjaciółki, która zmierzała już w stronę pierwszych drzwi po lewej.

Poczułam, jak atmosfera za mną w jednej chwili uległa zmianie. Aż mnie zmroziło. Na całym ciele wystąpiła mi gęsia skórka. Hazel spojrzała gdzieś ponad mną i pobladła.

Wciąż stałam plecami do drzwi, lecz głośny szczęk oznajmił, że nasi nowi znajomi wyszli.

– To nie jest zabawne! – krzyknęła Hazel, obracając się na pięcie.

Widząc jej panikę, odwróciłam się i podbiegłam do drzwi.

Po tej stronie też była klamka, ale zamek działał na szyfr, a ja nie spojrzałam na klawiaturę, gdy Caleb wystukiwał na niej kod.

– Caleb! – krzyknęłam. – Wypuść nas!

Hazel rzuciła się na drzwi, waląc w nie z całych sił zaciśniętymi pięściami.

– Otwórzcie natychmiast te drzwi!

– Caleb! – krzyknęłam głośniej. – Już zabawiliście się naszym kosztem, teraz otwieraj! – Przyłożyłam ucho do drzwi, nasłuchując. Musieli tam być, więc dlaczego czułam się tak, jakbym krzyczała do pustego pokoju?

Cofnęłam się o krok i chwyciłam Hazel za nadgarstek.

– Co jest grane? – wymamrotałam.

– Co jest grane? To jest grane, że jak tylko stąd wyjdę, to ich zabiję!

O Boże, nie jest dobrze.

– Caleb, proszę – krzyknęłam ponownie.

Gdy światła na górze zamigotały, Hazel i ja podskoczyłyśmy.

W głośniku odezwał się głos Caleba:

– Piper, Hazel, witajcie w grze.

5

Witajcie w grze.

– Caleb! – wrzasnęłam, w tym momencie już całkowicie sparaliżowana strachem.

– Proszę podejść do drzwi na końcu korytarza – poinstruował zimny głos przez głośnik wiszący tuż pod sufitem.

Gwałtownie potrząsnęłam głową.

– Nie ma mowy. W tej chwili otwieraj te drzwi!

– Spotkanie organizacyjne w pokoju na końcu korytarza – powiedział. Jego głos brzmiał teraz jak nagranie. Ale skoro tak, gdzie był on sam?

– Caleb, już się powygłupiałeś, teraz nas wypuść!

– Jak ich to może bawić? – warknęła Hazel.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki