Wydanie elektroniczne

HARLAN COBEN

Współczesny pisarz amerykański, który uznanie w kręgu miłośników literatury sensacyjnej zdobył trzecią książką Bez skrupułów, opublikowaną w 1995. Jako pierwszy współczesny autor otrzymał trzy prestiżowe nagrody literackie przyznawane w kategorii powieści kryminalnej, w tym najważniejszą – Edgar Poe Award. Światowa popularność Cobena zaczęła się w 2001 od thrillera Nie mów nikomu, bestsellera w USA i Europie (zekranizowanego w 2006 przez Guillaume’a Caneta; obecnie w USA powstaje remake). Kolejne powieści, za które otrzymał wielomilionowe zaliczki od wydawców, m.in. Bez pożegnania, Niewinny, W głębi lasu, Zaginiona, Na gorącym uczynku, Wszyscy mamy tajemnice, Schronienie, Zostań przy mnie i Seconds Away uczyniły go megagwiazdą gatunku i jednym z najchętniej czytanych autorów, także w Polsce. W marcu 2013 ukazał się jego nowy thriller Six Years.

www.harlancoben.com

Tego autora

NIE MÓW NIKOMU

BEZ POŻEGNANIA

JEDYNA SZANSA

TYLKO JEDNO SPOJRZENIE

NIEWINNY

W GŁĘBI LASU

ZACHOWAJ SPOKÓJ

MISTYFIKACJA

NA GORĄCYM UCZYNKU

KLINIKA ŚMIERCI

ZOSTAŃ PRZY MNIE

SZEŚĆ LAT PÓŹNIEJ

Jako współautor

AŻ ŚMIERĆ NAS ROZŁĄCZY

NAJLEPSZE AMERYKAŃSKIE OPOWIADANIA KRYMINALNE 2011

z Myronem Bolitarem

BEZ SKRUPUŁÓW

KRÓTKA PIŁKA

BEZ ŚLADU

BŁĘKITNA KREW

JEDEN FAŁSZYWY RUCH

OSTATNI SZCZEGÓŁ

NAJCZARNIEJSZY STRACH

OBIECAJ MI

ZAGINIONA

WSZYSCY MAMY TAJEMNICE

SCHRONIENIE

KILKA SEKUND OD ŚMIERCI

Tytuł oryginału:

PLAY DEAD

Copyright © Harlan Coben 1990, 1993

Introduction copyright © Harlan Coben 2010

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2010

Polish translation copyright © Krzysztof Sokołowski 2010

Redakcja: Jacek Ring

Zdjęcie na okładce: Jun Mu/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-085-4

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- O autorze

- Tego autora

- Dedykacja

- Wstęp

- Prolog

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

- 15

- 16

- 17

- 18

- 19

- 20

- 21

- 22

- 23

- 24

- 25

- 26

- 27

- 28

- 29

- 30

- 31

- 32

- Epilog

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Pamięci ojca,

Carla Geralda Cobena,

najlepszego taty na świecie

Wstęp

No tak… jeśli to pierwsza moja książka, którą trzymasz w ręku, odłóż ją. Zwróć. Weź inną. Nie ma sprawy, ja poczekam.

Ale jeśli ciągle tu jesteś, wiedz, że nie czytałem Mistyfikacji od prawie dwudziestu lat. Nie chciałem poprawiać tej książki i sprzedawać jej jako nowej. Nienawidzę, kiedy pisarze to robią. Na dobre i na złe jest to ta powieść, którą napisałem, mając zaledwie dwadzieścia parę lat: naiwny dzieciak pracujący w turystyce i zastanawiający się, czy nie powinien iść śladem ojca i brata do (przerażające, prawda?) szkoły prawniczej.

Jestem niesprawiedliwy, ale czyż wszyscy nie jesteśmy niesprawiedliwi dla naszych pierwszych prób? Pamiętasz esej, który napisałeś w szkole, ten oceniony na szóstkę, ten nazwany przez nauczyciela „natchnionym”? Pewnego dnia szperasz w szufladzie, znajdujesz go, czytasz, serce ci zamiera i mówisz sobie: „Jezu, o czym ja wtedy myślałem!”.

Tak właśnie bywa z pierwszymi powieściami.

Przez lata pożyczałem stąd to i owo: nazwiska, miejsca, nawet kilka postaci. Uważni czytelnicy rozpoznają je. Mam nadzieję, że się uśmiechną.

Na koniec: mimo wszelkich jej wad uwielbiam tę książkę. Jest w niej energia i skłonność do podejmowania ryzyka, których, być może, już mi brak. Mówi się, że młodzi dostają młodość na zmarnowanie. Nie jestem już tym człowiekiem co k.iedyś, ale to w porządku. Wszyscy się zmieniamy, zmienia się nasza praca, zmieniają zamiłowania. To dobrze.

Miłej lektury.

Harlan Coben, luty 2010

Prolog

29 MAJA 1960

Wiedział, że byłoby błędem przyglądanie się jej, kiedy mówiła. Słowa na niego nie działały, jej twarz i ciało – wręcz przeciwnie.

Zamknęła drzwi, a Sinclair odwrócił się i wyjrzał przez okno. Dzień był ciepły, studenci z przyjemnością leniuchowali na słońcu. Niektórzy grali w rekreacyjny futbol, ale większość leżała na kocach bez ruchu. Pary tuliły się do siebie, zapomniawszy o rozrzuconych wokół podręcznikach, wątpliwej wartości dowodach na to, że może kiedyś zaczną się uczyć.

Blask złotego pasma zwrócił jego uwagę na blond główkę. Przyjrzał się jej bliżej; tak, to ta piękność z drugiego roku, z jego wykładu o czternastej. Otaczało ją kilku chłopców, walczyli pomiędzy sobą o to, który zwróci jej uwagę, a każdy miał nadzieję na zdobycie najbardziej obiecującego uśmiechu. Stereo z jednego z pokojów zalewało zielony uniwersytecki plac ostatnim singlem Buddy’ego Holly. Pożegnał spojrzeniem blondynkę, nawet w jednej dziesiątej nie tak atrakcyjną jak brunetka, która stała teraz tuż za nim.

– I co? – spytał.

Oszałamiająca piękność z jego pokoju skinęła głową, dopiero po chwili uświadamiając sobie, że gospodarz na nią nie patrzy.

– Tak.

Sinclair westchnął ciężko. Część chłopców zza okna opuściła blondynkę. Byli tak zawiedzeni, jakby przegrali w jakichś zawodach. I zapewne przegrali.

– Jesteś pewna?

– Oczywiście, że jestem pewna.

Skinął głową, choć nie potrafił powiedzieć dlaczego.

– Co masz zamiar zrobić?

Piękność spojrzała na niego z niedowierzaniem.

– Popraw mnie, jeśli się mylę – powiedziała, nie kryjąc irytacji – ale odnoszę wrażenie, że ty też jesteś w to wmieszany.

Znów skinął głową bez powodu. Kolejny chłopiec wyleciał z ringu, przy boku blondynki pozostali już tylko dwaj, toczący pojedynek o jej względy. I nadal grano w futbol. Wydawało się, że piłka leci powoli w wilgotnym powietrzu. Nagi do pasa chłopak wyciągnął do niej ręce, już miał ją złapać, ale wirowała szybko i tylko odbiła mu się od palców. Upadła na ziemię.

Sinclair skoncentrował się na grze. Wręcz czuł rozczarowanie chłopaka. Robił, co mógł, by nie poddać się władzy, jaką kobieta sprawowała nad jego umysłem. Machinalnie znów zerknął na blondynkę. Ona wybrała zwycięzcę. Przegrany opuścił wzrok, wstał i odszedł ponury.

– Mógłbyś odwrócić się i spojrzeć mi w oczy?

Uśmiechnął się. Nie był aż tak głupi, by się odwrócić, zdać na łaskę jej najgroźniejszej broni, pozwolić, by rzuciła na niego zmysłowy czar. Spojrzał na chłopaka, któremu udało się zdobyć blondynkę. Nawet z okna na piętrze widział w jego oczach pożądanie. Widział, jak przytula dziewczynę, całuje ją, przesuwa dłońmi po jej ciele.

Zwycięzca bierze wszystko.

Skupił uwagę na bibliotece. Miał wrażenie, że narusza prywatność młodych ludzi teraz, kiedy ich zażyłość stawała się coraz bliższa. Włożył do ust papierosa.

– Wyjdź.

– Co?

– Wyjdź. Możesz robić, co ci się podoba, ale tu nie wracaj. Nigdy.

– Nie mówisz tego poważnie! Nie możesz!

– Mogę. – Zapalił papierosa. – I mówię.

– Ale ja chciałam powiedzieć…

– Nie mów nic nikomu. Sprawy i tak zaszły za daleko.

Zapadła cisza, a kiedy brunetka znów się odezwała, jej błagalny ton zagrał mu na nerwach.

– Myślałam…

Zaciągnął się papierosem głęboko, jakby chciał go wypalić całego, od razu. Usłyszał ostry trzask. Blondynka powstrzymała zwycięzcę, któremu hormony kazały przekroczyć granicę niewinnych pieszczot.

– Myliłaś się. A teraz wyjdź.

– Sukinsyn – wyszeptała.

Sinclair skinął głową jeszcze raz, tym razem jednak wiedział dlaczego: w pełni zgadzał się z tym, co właśnie usłyszał.

– Wynoś się z mojego gabinetu.

– Sukinsyn – powtórzyła.

Usłyszał trzaśnięcie drzwi i stukot wysokich obcasów na drewnianej podłodze. Najpiękniejsza kobieta, jaką znał, szła do wyjścia obrośniętego bluszczem budynku.

Wyjrzał przez okno, nie skupiając uwagi na niczym szczególnym; widział tylko zieloną masę, trawnik, rozmazane czerwone budynki. Szarpały nim wątpliwości: „co, jeśli…”, „co, jeśli…”, „co, jeśli…”.

Dobrze zrobiłem, dobrze zrobiłem, dobrze zrobiłem, dobrze…

Otworzył szeroko oczy. Wpadł w panikę. Musi ją znaleźć, musi powiedzieć jej, że nie to miał na myśli, tylko tak sobie powiedział, że… Już miał obrócić się w krześle, pobiec za nią, kiedy poczuł, jak coś zimnego dotyka tyłu jego głowy.

Coś, co wypełniło go całego chłodem.

– Sukinsyn.

W cichym letnim powietrzu huk wystrzału zabrzmiał wyjątkowo głośno.

1

17 CZERWCA 1989

Laura otworzyła okno. Na nagim ciele poczuła powiew tropikalnej bryzy. Zamknęła oczy; chłodny wietrzyk poruszający czubkami palm sprawiał, że na skórze czuła przyjemne mrowienie. Mięśnie jej nóg drżały. Odwróciła się w stronę łóżka, uśmiechnęła do Davida, mężczyzny, który wprawił je w ten niebezpieczny stan.

– Dzień dobry, panie Baskin.

– Dzień? – David zerknął na stojący na nocnym stoliku zegarek. – Niewiele nam zostało tego dnia, pani Baskin. Niemal cały spędziliśmy w łóżku.

– Skarżysz się?

– Z całą pewnością nie, pani B.

– Więc nie będziesz miał nic przeciwko kilku dodatkowym ćwiczeniom?

– Co masz na myśli?

– Popływasz?

– Jestem wykończony. – David opadł bezwładnie na poduszki. – Nie zdołałbym wstać z łóżka, nawet gdyby ktoś je podpalił.

Laura uśmiechnęła się kusząco.

– To doskonale – powiedziała, powoli odwracając się od okna.

David wpatrywał się w nią zachwycony. Pamiętał, kiedy po raz pierwszy zobaczył to ciało, kiedy po raz pierwszy cały świat zobaczył to ciało. Było to niemal dziesięć lat temu i więcej niż osiem przed ich spotkaniem. Laura zadebiutowała jako siedemnastoletnia dziewczyna z okładki „Cosmopolitan”, ubrana w. a kto, do diabła, zwracał uwagę na ciuchy? Był wtedy na trzecim roku Uniwersytetu Michigan i nadal pamiętał, jak całej drużynie koszykówki opadły szczęki, kiedy chłopaki zobaczyły ten numer w kioskach w Indianie tuż przed ćwierćfinałami.

Udał panikę.

– Dokąd idziesz?

Laura uśmiechnęła się jeszcze drapieżniej.

– Do łóżka.

– Proszę, nie. – Wyciągnął ręce w obronnym geście. – Przez ciebie skończę w szpitalu.

Nie udało mu się jej zatrzymać.

– Witamina E – powiedział błagalnie. – Proszę.

Znów mu się nie udało.

– Zacznę krzyczeć, że mnie gwałcą.

– Krzycz.

– Na pomoc – wyszeptał.

– Spokojnie, Baskin. Nie zamierzam zrobić ci krzywdy.

– Naprawdę? – spytał, nie kryjąc rozczarowania.

Laura potrząsnęła głową i odwróciła się.

– Hej, poczekaj, dokąd idziesz?

– Do jacuzzi. Wzięłabym cię z sobą, ale wiem, jaki jesteś zmęczony.

– Właśnie łapię drugi oddech…

– Wracasz do formy w zdumiewającym tempie.

– Dziękuję, pani B.

– Ale nadal sporo ci brakuje.

– Tak? – zdziwił się David. – Przecież gra przeciw Lakersom nie jest aż tak wyczerpująca.

– Musisz więcej ćwiczyć.

– Będę pracował, trenerko, obiecuję. Tylko powiedz mi, co mam zrobić.

– Jacuzzi – rozkazała Laura.

Narzuciła na ramiona jedwabny szlafroczek, częściowo okrywając nim wspaniałą figurę, która uczyniła ją najlepiej zarabiającą modelką, gdy jeszcze pracowała jako modelka; przeszła na wcześniejszą emeryturę przed czterema laty, mając lat dwadzieścia trzy. David odrzucił jedwabną pościel. Był wysoki, miał prawie metr dziewięćdziesiąt pięć, co czyniło go jednym z niższych zawodowych koszykarzy.

Laura przyjrzała mu się, nie ukrywając podziwu.

– Mówią, że zrewolucjonizowałeś grę. Nic dziwnego.

– To znaczy?

– Tyłek, Biała Błyskawico. Kobiety przychodzą oglądać, jak kręcisz tyłkiem na parkiecie.

– Przez ciebie czuję się taki bezwartościowy…

David wypełnił wodą okrągłą wannę, włączył bicze wodne, otworzył szampana i powoli zanurzył swe muskularne ciało. Laura nieśpiesznie zdejmowała szlafroczek. Tak można wyobrazić sobie raj. Żywa doskonałość.

Zadzwonił telefon.

Laura przewróciła oczami.

– Lepiej odbiorę – powiedziała z niechęcią. Zawiązała jedwabny pasek i wróciła do sypialni. David rozluźnił mięśnie, pozwalając nogom swobodnie unosić się w wodzie. Ciepłe prądy obmywały jego obolałe ciało, mięśnie miał przepracowane po ciężkich play-offach, choć sezon skończył się niemal miesiąc temu. Uśmiechnął się. Celtowie zdobyli puchar, więc był to dobry ból.

– Kto dzwonił? – spytał Laurę, kiedy pojawiła się w łazience.

– Nikt.

– Nikt znalazł nas aż w Australii?

– To tylko Grupa Petersona.

– Grupa Petersona? – powtórzył. – Czy to nie ta firma, którą próbujesz namówić, żeby zajęła się linią Svengali w rejonie południowego Pacyfiku?

– Trafiłeś w dziesiątkę.

– I?

– No i chcą się dziś ze mną spotkać.

– O której?

– Nic z tego. Nie będzie spotkania.

– Co?

– Oznajmiłam, że nie mogę się z nimi spotkać, ponieważ spędzam tu mój miesiąc miodowy. Bo rozumiesz, mam bardzo zazdrosnego męża.

David westchnął głośno.

– Jeśli zmarnujesz tę szansę, twój zazdrosny mąż osobiście złoi ci tyłek. Poza tym jak masz zamiar utrzymać męża na poziomie, do którego przywykł, marnując takie okazje?

Laura zrzuciła szlafrok i chociaż oglądał jej nagie ciało wielokrotnie od dwóch lat, bo zakochali się w sobie właśnie dwa lata temu, nadal się na nie gapił. Dołączyła do niego w kąpieli, zamknęła oczy i odetchnęła głęboko. Patrzył, jak jej piersi giną powoli pod powierzchnią wody. Czarne, długie włosy otaczały niezwykle egzotyczno-europejską twarz.

– Nie obawiaj się. – Otworzyła błyszczące niebieskie oczy ozdobione plamkami srebra i szarości. Obrzuciła go twardym spojrzeniem. – Obiecuję cię, że zostaniesz otoczony wyjątkową opieką.

David potrząsnął głową.

– Co się stało z tą praktyczną, interesowną suką, w której się zakochałem?

Laura wsunęła stopę między jego nogi. Sprawdzała, co też się tam dzieje.

– Kocha, kiedy mówisz świństwa.

– Ale…

– Zapomnij, Baskin. Nie zostawię męża nawet na chwilę.

David jęknął.

– Słuchaj, mamy dla siebie całe trzy tygodnie. Jeśli przez trzy tygodnie będę spędzał z tobą dwadzieścia cztery godziny na dobę, oszaleję. Zrób to dla mnie i idź sobie… idź na spotkanie. Już zaczynasz być utrapieniem.

– Słodkie masz gadane. To przez nie wpadłam. – Laura pochyliła się, zaczęła masować jego potężne nogi. – Mówiłam ci kiedyś, jak mi się podobają?

– Często. A w ogóle to skąd te wszystkie komplementy? Chcesz, żeby mi od nich głowa spuchła?

Stopa zatoczyła mały krąg i zatrzymała się.

– W każdym razie coś spuchło.

David przekonująco udał wstrząśniętego.

– Co? Takie uwagi z ust zeszłorocznej kobiety interesów? Jestem oszołomiony, zawstydzony… i podniecony. Przede wszystkim podniecony.

Laura przytuliła się do niego, jej pełne, twarde piersi naparły na jego ciało.

– Więc musimy coś z tym zrobić.

– I zrobimy, ale pod warunkiem że potem umówisz się na spotkanie z grupą Petersona.

Miękkie usta dotknęły jego ucha.

– Czasami cię nie rozumiem – szepnęła. – Podobno mężczyźni czują się zagrożeni przez kobiety robiące karierę zawodową.

– Odnoszące wielkie sukcesy zawodowe – poprawił ją z dumą. – Gdybym był jednym z tych twoich facetów, rzuciłabyś mnie dawno temu.

– Nigdy – powiedziała Laura cicho. – A jeśli rzeczywiście się z nimi spotkam… jak wypełnisz sobie wolny czas?

David ujął jej pośladki mocnymi dłońmi, podniósł ją i przytulił; ustami niemal dotykał jej sutków.

– Rzucę kilka koszy. Miałaś rację, nie jestem w formie. Obiecujesz czy nie obiecujesz?

Laura czuła jego oddech na skórze.

– Ach, wy, mężczyźni! Bezwstydnie używacie ciała, by postawić na swoim.

– Obiecujesz?

Czuła go, twardego, tuż pod sobą. Pragnęła go aż do bólu. Drżała. Zaledwie udało się jej skinąć głową.

Opuścił ją na wzwiedzionego członka. Westchnęła, krzyknęła cicho. Chwyciła go za głowę. Kołysała się w przód i w tył, szarpała go za włosy, tuliła jego twarz do piersi.

■ ■ ■

Laura wstała, delikatnie pocałowała śpiącego jeszcze Davida i wzięła prysznic. Wytarła długie, smukłe nogi, zaczęła się ubierać. Niemal się nie malowała, co najwyżej odrobinę, wokół oczu, jej oliwkowa cera nie potrzebowała kosmetyków, sama w sobie była darem bożym. Włożyła szary, bardzo profesjonalny kostium z metką jej firmy, Svengali. Zapięła białą bluzkę.

Miała pełne piersi, nie takie, jakie mężczyźni nazywają dużymi, ale kiedy dziesięć lat temu zaczęła pracować jako modelka, uznano je za nieodpowiadające klasyce, a ją za nadającą się do pokazywania kostiumów kąpielowych i, ewentualnie, twarzy. Agencja chciała, żeby bandażowała je przed wyjściem na wybieg. Odmówiła, twierdząc, że to jak polecanie mężczyznom, żeby przyklejali członek do uda. Potem pojawiła się w „Cosmo”… i nic nie mogło powstrzymać jej kariery. Tą twarzą i tym ciałem nie sposób było się znudzić; to ona, wraz z kilkoma koleżankami z branży, przede wszystkim Pauliną Porizkovą i Elle Macpherson, przywróciła do łask dekolt… założywszy, że kiedyś wyszedł on z mody.

David przewrócił się z boku na bok, usiadł, spojrzał na swą żonę od czterech dni.

– Transformacja zakończona.

– Jaka transformacja?

– Z nimfomanki w rekina biznesu. Aż mi żal tych facetów od Petersona.

Roześmiała się.

– To nie potrwa dłużej niż godzinę, może dwie – obiecała. Założyła kolczyki, podeszła, pocałowała męża. – Będziesz za mną tęsknił?

– Ani trochę.

– Sukinsyn.

David odrzucił koc. Wstał.

– Całujesz matkę tymi ustami?

Przyjrzała się krytycznie jego umięśnionemu ciału, potrząsnęła głową.

– Nieprawdopodobne – powiedziała cicho, jakby do siebie. – Spodziewasz się, że zostawię taki skarb choćby na chwilę?

– Oho!

– Co?

– Problemy z transformacją, kapitanie. Wyczuwam kilka molekuł nimfomanki ukrytych za tą poważną, biznesową fasadą.

– Wyczuwasz prawidłowo.

– Lauro?

– Tak?

David ujął ją za rękę.

– Kocham cię – powiedział i oczy zaszły mu mgłą. – Uczyniłaś mnie najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Laura przytuliła się do niego. Opuściła powieki.

– Ja też cię kocham, Davidzie. Nie mogłabym bez ciebie żyć.

– Starzej się ze mną, a obiecuję, że zawsze będziesz szczęśliwa.

– No to umowa stoi – powiedziała Laura łagodnie – i lepiej dla ciebie będzie, jeśli jej dotrzymasz.

– Na zawsze.

Pocałowała go, nie wiedząc, że ich miesiąc miodowy właśnie się skończył.

– Dzień dobry pani.

– Dzień dobry. – Laura uśmiechnęła się do recepcjonisty. Zatrzymali się w hotelu Reef Resort w Palm’s Cove, niespełna czterdzieści kilometrów od Cairns w Australii. Ten prywatny ośrodek był niczym kawałek raju, był edenem z widokiem na Pacyfik, ukrytym wśród wiekowych palm i bujnego buszu tropikalnej północnej Australii. Wystarczyło wypłynąć łodzią w dowolnym kierunku, by zachwyconego człowieka oczarowały tęczowe kolory australijskiej Wielkiej Rafy Koralowej, arcydzieła natury powstałego z połączenia ostrych korali i egzotycznego podmorskiego życia, podwodnego parku, który ludzkość jednocześnie badała i chroniła. Wystarczyło wyjść na spacer w dowolnym kierunku, a zachwycony człowiek przemierzał zielone tropikalne lasy z ich iskrzącymi się wodospadami, docierając aż do granicy słynnej australijskiej pustyni. Nie było takiego drugiego miejsca na całym wielkim świecie.

– Taksówka będzie za kilka minut, proszę pani – powiedział recepcjonista z ciężkim australijskim akcentem. – Mam nadzieję, że dobrze się państwo u nas czują, pani i mąż.

– Bardzo dobrze.

– Pięknie tu, prawda? – spytał z dumą. Jak większość tutejszych mieszkańców skórę miał brązową z odcieniem czerwieni od ciągłego przebywania na słońcu.

– Tak, rzeczywiście.

Recepcjonista postukał ołówkiem w blat, rozejrzał się po jaskrawym wnętrzu.

– Przepraszam, ale czy wolno mi zadać pani takie trochę osobiste pytanie?

– Chyba tak.

Mimo to recepcjonista potrzebował chwili, żeby się przemóc.

– Pani męża rozpoznałem od razu, z telewizji. Nawet tu, na krańcu świata, mamy telewizję i oglądamy najważniejsze mecze, zwłaszcza kiedy gra Boston Celtics. Ale pani też wydaje mi się strasznie znajoma. Jakby ze zdjęcia na okładce albo coś… mam rację?

– Jeśli chodzi panu o okładkę, to tak.

Laurę zdumiewało zarówno to, jak wielki jest zasięg przynajmniej niektórych środków przekazu, jak i ludzka pamięć. Od czasu, kiedy jej zdjęcie zdobiło okładkę, minęły cztery lata, oczywiście jeśli nie liczyć listopadowego numeru „Business Weekly”.

– Wiedziałem, że muszę skądś panią znać. Ale proszę się nie obawiać, nic nikomu nie powiem. Nie pozwolę, by ktoś zakłócał spokój pani albo panu Baskinowi.

– Dziękuję.

Rozległ się krótki sygnał klaksonu.

– To z pewnością pani taksówka. Życzę miłego dnia.

– Z pewnością będzie miły.

Wyszła, przywitała się z kierowcą i usiadła z tyłu. Ustawiona na maksimum klimatyzacja działała tak sprawnie, że w samochodzie było niemal za zimno, ale po krótkim pobycie na słońcu tę zmianę można było uznać wyłącznie za pożądaną.

Laura odetchnęła. Patrzyła na tropikalne rośliny stające się jedną ścianą zieleni, w miarę jak taksówka przyspieszała w drodze do miasta. Od czasu do czasu wśród tworów natury pojawiał się niewielki budynek, ale przez pierwsze dziesięć minut jazdy było ich zaledwie kilka: lekkie, małe domki, poczta, jakiś sklepik. Mocno ściskała katalog najnowszych produktów Svengali. Prawą nogą nieświadomie przytupywała ze zdenerwowania.

Zaczęła pracować jako modelka, gdy miała zaledwie siedemnaście lat. Za debiutem w „Cosmo” poszły okładki w „Mademoiselle” i „Glamour” w tym samym miesiącu, potem w corocznym „Sports Illustrated”, poświęconym kostiumom kąpielowym; to dzięki temu magazynowi jej nazwisko stało się swego rodzaju firmą. Fotografię zrobiono o zachodzie słońca na australijskim Złotym Wybrzeżu, dobre osiemset kilometrów od Palm’s Cove. Przedstawiała Laurę brodzącą w sięgającej kolan wodzie, patrzącą w obiektyw, sczesującą do tyłu ciemne włosy.

Miała na sobie czarny jednoczęściowy kostium bez ramiączek, doskonale uwydatniający jej ciało i nieokrywający pleców. To wydanie „Sports Illustrated” sprzedało się najlepiej w całej historii pisma.

Od tego momentu liczba okładek, na których gościła, i rozkładówek rosła w tempie proporcjonalnym do zawartości konta bankowego. Czasami Laura pojawiała się na okładce magazynu cztery, a nawet pięć miesięcy z rzędu, ale w odróżnieniu od innych nie zdarzyła się jej utrata popularności wynikająca ze znudzenia czytelnika. Z nią nie sposób było przesadzić. Oczekiwania publiczności się nie zmieniły.

Można to było uznać wyłącznie za bardzo dziwne. Jako dziecko Laura była gruba i nieatrakcyjna. Koleżanki i koledzy z klasy kpili bezlitośnie z jej wagi, włosów w strąkach, grubych okularów, braku makijażu, sposobu ubierania się. Przezywali ją, ubliżali jej i śmiali się okrutnie, jak to dzieci. Werbalne ataki nie słabły, nie kończyły się. W kafeterii, na korytarzach, na boisku, na sali gimnastycznej trwały, niszcząc bezbronną ofiarę.

Jej dzieciństwo było prawdziwym piekłem.

Czasami grupka naprawdę popularnych dziewczyn zaciągała ją do lasku za boiskiem i biła, ale prześladowanie fizyczne nie wydawało się Laurze tak okrutne jak słowa. Ból po kuksańcu czy nawet kopnięciu odchodził, okrutne słowa pozostawały na zawsze.

Wtedy, dawno temu, Laura z płaczem wracała ze szkoły do mamy, która musiała być najcudowniejszą istotą na świecie, kobietą niezdolną zrozumieć, dlaczego jej córeczka nie jest ulubienicą klasy. Mary Simmons Ayars zawsze była niezwykle piękna i bardzo popularna. Wszystkie dziewczynki chciały być jej przyjaciółkami, wszyscy chłopcy chcieli nosić jej książki i może nawet trzymać ją za rękę.

Ojciec Laury, jej kochany, wspaniały tata, ciężko przeżywał to, co się działo. Świadomość, że jego córka spędza noce, płacząc w kącie ciemnej sypialni, rozdzierała serce doktora Jamesa Ayarsa. On też próbował pomóc, ale co ojcowie mogą zrobić w takiej sytuacji?

Raz, w siódmej klasie, doktor Ayars kupił jej drogą białą sukienkę z metką naprawdę dobrego projektanta. Laura pokochała ją od pierwszego wejrzenia. Była pewna, że sukienka zmieni całe jej życie. Wyglądała w niej ślicznie. Tak powiedział tata. Włoży ją do szkoły i te najbardziej popularne dziewczyny też uznają ją za ładną. Polubią ją, wszystkie, nawet Lisa Sommers, najładniejsza w klasie. Poproszą, żeby zjadła lunch z nimi, a nie jak zwykle w dalekim kącie kafeterii. W czasie przerwy zaproponują jej wspólną grę w klasy i już nie będzie stałazboku, sama, nie mając do kogo otworzyć ust. Kto wie, może Lisa Sommers po lekcjach zaprosi ją do siebie?

Laura była tak podniecona, że nie spała przez całą noc. Wstała bardzo wcześnie rano, wzięła prysznic, włożyła nową sukienkę. Starsza siostra, Gloria, naprawdę popularna wśród chłopców, pomogła jej się ubrać, wyszczotkowała włosy, zakręciła je i nawet zrobiła bardzo delikatny makijaż. Kiedy skończyła, cofnęła się i pozwoliła Laurze spojrzeć w lustro. Dziewczynka próbowała być krytyczna wobec siebie, ale nic nie mogła poradzić na to, że wyglądała ślicznie.

– Dobrze wyglądam? – spytała siostrę głosem pełnym nadziei.

Gloria przytuliła ją, pogładziła po głowie.

– Idealnie.

Zeszły na śniadanie. Ojciec powitał je uśmiechem.

– No, no, tylko spójrzcie na moją księżniczkę – powiedział do młodszej córki.

Laura roześmiała się szczęśliwa.

– Pięknie wyglądasz – orzekła matka.

– Nie doliczymy się dziś bójek na boisku – zażartowała tata.

– Chcesz, żebym odprowadziła cię do szkoły? – spytała Gloria.

– Byłoby wspaniale!

Szła do szkoły w towarzystwie Glorii, promieniejąc z radości. Zatrzymały się przy boisku, starsza siostra znów przytuliła młodszą. W jej ramionach Laura czuła się ciepło, bezpiecznie.

– Po szkole mam trening cheerleaderek – powiedziała Gloria. – Do zobaczenia wieczorem, w domu. Zgoda?

– Zgoda.

– Opowiesz mi, jak ci minął dzień.

Laura odprowadziła wzrokiem siostrę, schodzącą zboczem pagórka do budynku szkoły średniej, a potem spojrzała na swoje gimnazjum. Nie mogła się doczekać, co powiedzą koleżanki, kiedy zobaczą jej nowe wcielenie. Wreszcie, wreszcie miała mieć swój dzień. Odetchnęła głęboko i podeszła do grupy bawiących się koleżanek.

Pierwsze uwagi padły jeszcze przed dzwonkiem.

– Hej, patrzcie! Baryła przykryła się nowym namiotem!

Okrutnym komentarzom nie było końca.

– Ale wielki biały wieloryb!

– Hej, czterooki grubasie, dobrze, że jesteś biała. Możesz robić za ekran!

Lisa Sommers podeszła, przyjrzała się jej uważnie i zadarła nos.

– Jesteś obrzydliwa! – krzyknęła, nie kryjąc radości.

I ten straszny śmiech, śmiech, którego okrucieństwo raniło serce dziewczynki niczym ostre odłamki szkła.

Laura pobiegła do domu, płacząc, łzy ciekły jej po policzkach. Próbowała dzielnie ukryć uczucia oraz rozdarcia sukienki, owoc starcia z Lisą na przerwie. Rodzice doskonale wyczuwają krzywdę swych dzieci i kiedy tata znalazł podartą sukienkę, rozgniewał się nie na żarty. Wpadł do gabinetu dyrektora jak burza, złożył skargę. Winne zostały ukarane. Co oczywiście zmieniło sytuację na gorsze: te najpopularniejsze znienawidziły Laurę jeszcze bardziej.

Choć w dzieciństwie przeżywała koszmar, Laura wiele czasu poświęcała nauce. Postanowiła sobie, że skoro nie może być popularna, nawet lubiana, to przynajmniej będzie mądra.

No i była jeszcze Gloria. Z perspektywy czasu wielokrotnie zastanawiała się, czy przeżyłaby te długie lata bez dwójki przyjaciół – podręczników i starszej siostry. Fizycznie była ona seksbombą, taką, której pożądają wszyscy dorastający chłopcy, ale serce miała wielkie, aż za wielkie. Kiedy Laura czuła, że jej świat się kończy, Gloria pocieszała ją ciepłymi słowami i uściskami, powtarzała, że wszystko będzie dobrze… i przynajmniej przez jakiś czas rzeczywiście było. Czasami nawet odwoływała randki tylko po to, by zostać w domu i pocieszać siostrzyczkę. Chodziły razem do kina, do sklepów, do parku, jeździły na rolkach. Laura wiedziała, że ma najwspanialszą siostrę na świecie. I kochała ją odpowiednio mocno.

To dlatego omal się nie załamała na wieść o tym, że Gloria uciekła z domu i była bliska popełnienia samobójstwa.

Metamorfozę fizyczną Laura przeszła w czasie letnich wakacji między drugą i trzecią klasą liceum. Owszem, ćwiczyła. Owszem, zaczęła nosić szkła kontaktowe, a także stosowała dietę (praktycznie w ogóle przestała jeść). Jednak to wszystko nie wystarczało, by wyjaśnić zmiany. Mogło je przyspieszyć, ale zaszłyby tak czy inaczej. Po prostu nadszedł właściwy czas. Rozkwitła, a w szkole nikt nie potrafił uwierzyć w to, co widzi. Wkrótce zwróciła na nią uwagę agencja modelek i tak się zaczęła jej kariera.

Laura nie od razu uwierzyła, że jest wystarczająco piękna, by zostać modelką. Ona, gruba i brzydka, modelką? Wolne żarty. Nic z tych rzeczy.

Nie była jednak ani ślepa, ani głupia. Potrafiła rozpoznać w lustrze to, o czym wszyscy mówili. Wkrótce przywykła do myśli, że jest atrakcyjna. Jakimś zwariowanym zrządzeniem losu brzydkie dziecko zmieniło się w doskonale opłacaną supermodelkę. Naraz jej towarzystwo stało się czymś pożądanym, ludzie zaczęli ubierać się jak ona i koniecznie chcieli się z nią zaprzyjaźnić. Tylko dlatego, że była fizycznie atrakcyjna, ci, którzy kiedyś pluli na nią i kpili z niej, zaczęli ją uważać za kogoś wyjątkowego. Nauczyło ją to traktować motywy postępowania innych co najmniej podejrzliwie.

Okazało się, że dla niej praca modelki oznacza łatwe pieniądze. W wieku osiemnastu lat miała na koncie ponad pół miliona. A jednak to zajęcie niezbyt się jej podobało. Wprawdzie przedziwne godziny pracy wyczerpywały lub nużyły, ale poza tym trudno było uznać pracę za wymagającą. Pozowanie do serii zdjęć to przecież nie wyzwanie, jest raczej zwyczajnie nudne. Laura chciała dokonać czegoś większego, ważniejszego, ale świat zachowywał się tak, jakby zapomniał, że ma mózg. Kompletny absurd. Kiedy była brzydka i nosiła okulary, uważano ją za kujona, a kiedy stała się piękna, uznano, że musi mieć pusto w głowie.

W owych czasach rzadko uczestniczyła w sesjach wyjazdowych. Były tylko trzy: jedna w Australii i dwie na Riwierze Francuskiej. A to dlatego, że w odróżnieniu od wielu koleżanek po fachu nie rzuciła szkoły. Nie było to proste, ale udało jej się skończyć liceum, a cztery lata później Uniwersytet Tuftsa. Odebrała dyplom gotowa do wejścia w biznes mody i kosmetyków, jednak biznes był słabo przygotowany na jej atak. W czerwcu 1983 roku ukazało się jej ostatnie zdjęcie okładkowe; jako modelka przeszła na emeryturę w dojrzałym, wręcz poważnym wieku dwudziestu trzech lat. Pokaźne oszczędności zainwestowała we własną firmę, Svengali, reklamowaną jako coś specjalnie dla aktywnych kobiet. Zakładała ona połączenie praktyczności, inteligencji i wyrafinowanej elegancji z kobiecością i zmysłowością. Slogan reklamowy brzmiał „Bądź swoją Svengali”.

Powiedzenie, że pomysł chwycił, byłoby największym niedomówieniem w świecie mody lat osiemdziesiątych. Krytycy początkowo szydzili z sukcesu modelki-bizneswoman, twierdząc, że to tylko jeden więcej kaprys losu i szczęście odwróci się od niej po kilku miesiącach. Dwa lata po promocji damskich ubrań i kosmetyków Laura rozszerzyła działalność na buty i perfumy. Mając dwadzieścia sześć lat, wprowadziła Svengali na giełdę, skupiając w swoim ręku większość akcji firmy i będąc dyrektorem naczelnym wartego wiele milionów konglomeratu.

Taksówka ostro skręciła w prawo.

– Peterson ma biura na Esplanade, prawda, panienko?

– Panienko? – Laura nie była w stanie powstrzymać się od śmiechu.

– To tylko takie wyrażenie – wyjaśnił taksówkarz. – Nie chciałem nikogo obrazić.

– Nie czuję się obrażona. Tak, to na Esplanade.

Oczywiście natychmiast pojawiły się naśladownictwa, jak chwasty próbujące zarosnąć jej dorodny kwiat. Konkurowały o odpady z bogatego stołu Svengali, szukały recepty na sukces Laury. Jak wiele podobnych chwastów zostały wyrwane, nim zdążyły się zakorzenić. Zaufana kadra kierownicza znała sekret, którego konkurencja nie znała, a który czynił firmę jedyną w swoim rodzaju. Tym sekretem była Laura Ayars. To jej ciężka praca, determinacja, mądrość, styl i – tak! – ciepło kierowały działalnością Svengali w każdej fazie. Banał, owszem, ale jednak prawdziwy. Ta kobieta była swoją firmą.

Wszystko szło zgodnie z planem… póki nie poznała Davida Baskina.

Taksówka zwolniła, zatrzymała się.

– Jesteśmy na miejscu, kochana.

■ ■ ■

Hotel Pacific International w Cairns wcale nie znajdował się aż tak daleko od biura Petersona. Stał niedaleko centrum, po drugiej stronie ulicy i naprzeciw Marlin Jetty, gdzie kotwiczyła większość łodzi wycieczkowych i przeznaczonych dla nurków. Jako popularne miejsce wakacyjne przyciągał gości pragnących wprawdzie poznać australijskie tropiki, ale niegustujących w całkowitym odosobnieniu.

Gość z pokoju 607 nie przyjechał tu jednak na wakacje.

Wyglądał przez okno, ale nie dlatego, że widok zachwycał go swą oszałamiającą urodą. Miał ważniejsze sprawy na głowie. Ważniejsze i straszne. Takie, które trzeba załatwić, choć konsekwencje będą tragiczne. Tak tragiczne, że nawet gość z pokoju 607 nie miał pojęcia o prawdziwym rozmiarze tragedii.

I trzeba je załatwić teraz. Już.

Gość oderwał wzrok od przepięknego widoku cieszącego oczy jego poprzedników, zachwycających się nim przez niezliczone godziny. Podszedł do telefonu. Na planowanie pozostało mu bardzo niewiele czasu. Podnosząc słuchawkę, zastanowił się jeszcze przelotnie, czy istnieje jakiekolwiek inne wyjście.

Nie. Nie istniało.

Podniósł słuchawkę. Wybrał numer.

– Reef Resort. W czym mogę pomóc?

Gość przełknął ślinę, próbując opanować strach.

– Z panem Davidem Baskinem proszę.

■ ■ ■

Spotkanie trwało, nudne, lecz obiecujące. Pierwsze dwie godziny przebiegły względnie gładko, umowa była już praktycznie zawarta. Pozostały tylko zwyczajowe drobiazgi, które jednak koniecznie należało uprzątnąć z drogi. Laura zerknęła na zegarek. Było już jasne, że wróci później, niż zamierzała. Poprosiła o pozwolenie skorzystania z telefonu, przeprosiła obecnych i zadzwoniła do hotelu. W pokoju nikt nie odpowiadał, poleciła więc, by połączono ją z recepcją.

W słuchawce rozległ się głos znajomego recepcjonisty.

– Pani mąż wyszedł kilka minut temu. Zostawił mi informację do przekazania.

– Mógłby pan przekazać mi ją teraz?

– Oczywiście. Proszę chwilę poczekać. – Usłyszała, jak recepcjonista rzuca słuchawkę na drewniany blat, rozległo się echo ciężkich kroków i głos. – Już mam. – Zaszeleścił papier.

– To… – powiedział recepcjonista z wahaniem – …pani Baskin, to raczej osobista wiadomość.

– W porządku.

– Mam ją przeczytać?

– Przecież już pan ją zna.

– Co prawda, to prawda. – Mimo to recepcjonista niechętnie odczytywał słowa Davida. – „Wyszedłem na chwilę, zaraz wracam”. – Chrząknięcie. – „Czarny pas do pończoch i pończochy na łóżku. Włóż je i czekaj na mnie, mój…”. Hmmm… „mój mały seksy kociaku”.

Laura z trudem stłumiła śmiech.

– Bardzo panu dziękuję. Czy mógłby pan przekazać mężowi wiadomość ode mnie? Gdy tylko wróci?

– Wolałbym nie, proszę pani. To jednak raczej duży gość, chyba pani rozumie?

Tym razem po prostu musiała się roześmiać.

– Nie, nic takiego… niech pan mu tylko powie, że wrócę później, niż zamierzałam.

– To mogę zrobić. – Recepcjonista nie ukrywał ulgi.

– Tak, oczywiście, nie ma sprawy.

Laura odłożyła słuchawkę, odetchnęła głęboko i wróciła do stołu negocjacyjnego.

■ ■ ■

Dwie godziny później umowa została zawarta. Drobiazgi usunięto z drogi i już wkrótce, być może nawet przed sezonem bożonarodzeniowym, produkty Svengali miały zalać domy towarowe w Australii i Nowej Zelandii. Laura rozsiadła się wygodnie na miękkim siedzeniu taksówki. Uśmiechała się.

Koniec z interesami.

Gdy taksówka zatrzymała się przed jej hotelem, zapadał zmierzch, gasząc kolejne, nieliczne już promienie słońca nadal padające na Palm’s Cove. Ale Laura nie czuła zmęczenia. Interesy dodawały jej energii… interesy i świadomość tego, że od Davida dzieli ją zaledwie kilka metrów, że David na nią czeka…

– Pani Baskin?

Znów recepcjonista. Podeszła do niego, uśmiechając się promiennie.

– Mam tu kolejny liścik od pani męża.

– Chce mi go pan przeczytać?

Recepcjonista roześmiał się i wręczył jej kopertę.

– Dziękuj ę za zaufanie, ale z tym już poradzi sobie pani sama.

– Rzeczywiście.

Laura rozdarła zaklejoną kopertę i przeczytała:

Lauro, wracam wkrótce. Poszedłem popływać w oceanie.

Zawsze będę cię kochał. Zawsze, pamiętaj.

David

Nieco zdziwiona Laura schowała kartkę papieru i poszła do pokoju.

■ ■ ■

Czarne pończochy leżały na łóżku.

Laura wsunęła w nie stopy i z wolna wciągnęła je na smukłe nogi. Rozpięła bluzkę, zdjęła ją powoli. Sięgnęła ramionami za plecy, rozpięła koronkowy stanik, pochyliła się i zsunęła go z ramion.

Włożyła pas. Przypięła do niego pończochy, wstała, spojrzała w lustro. A potem zrobiła coś, czego nie zrobiłby chyba nikt inny podziwiający tak wspaniały widok.

Roześmiała się.

Oszalałam przez tego mężczyznę, pomyślała, kręcąc głową. Doskonale pamiętała, kim była zaledwie dwa lata temu, zanim David wkroczył w jej życie. I pamiętała, że nie od razu przypadli sobie do gustu. Już raczej można powiedzieć, nie owijając w bawełnę, że ich pierwsze spotkanie było mniej więcej tak romantyczne jak zderzenie dwóch samochodów.

Było to w Bostonie, w wilgotny czerwcowy wieczór 1986 roku, na balu wydanym dla Boston Pops, jednym z tych wymagających półoficjalnych strojów – smokingu i muszki. Tłok był wręcz nieprawdopodobny. Każdy, kto należał do bostońskiej socjety, uważał swą obecność na tym balu za nieodzowną.

Laura nienawidziła podobnych okazji, nienawidziła powodów, dla których w nich uczestniczyła (a czuła, że musi), nienawidziła nieszczerych uśmiechów i nieszczerych komplementów, których nie szczędzili sobie goście. A jeszcze gorsi byli spotykani tam mężczyźni: próżni, natrętni, zarozumiali neoplayboye z ego tak wielkim, że przewyższało wyłącznie skrzętnie skrywany brak pewności siebie. Na podobnych imprezach próbowano ją poderwać tak często i tak bezskutecznie, że sama sobie zaczynała się wydawać niezdobyta. Z czasem reagowała na zaczepki coraz mniej uprzejmie, aż wreszcie jej zachowanie stało się po prostu niegrzeczne. Ale bywa, że tylko ostra riposta jest w stanie powstrzymać szarżującego byka.

Laura otoczyła się wysokim murem, była fortecą z fosą, w której pływają głodne rekiny. Wiedziała, że zarabia sobie na reputację zimnej suki, a także kobiety, która „wie, że jest na topie, i myśli, że jej gówno nie śmierdzi”. Znała te opinie, w jej przekonaniu nieprawdziwe. Nie robiła jednak nic, by się przed nimi bronić, ponieważ pomagały utrzymać w klatkach przynajmniej niektóre zwierzęta.

Na tym szczególnym przyjęciu stała akurat kilka kroków od bufetu, z niedowierzaniem w oczach obserwując szalenie eleganckich gości atakujących wykwintne dania jak głodujący w Bangladeszu. Odwróciła się wtedy… i wpadła na Davida.

– Przepraszam – powiedziała, nawet na niego nie patrząc.

– Ponury widok – powiedział David, przyglądając się wygłodzonym dzikusom przy bufecie. – Witamy w Dniu Szarańczy.

Laura skinęła głową i odsunęła się od niego. Zamierzała odejść jak najszybciej.

– Chwileczkę – zawołał za nią David. – Nie chcę udawać fana, ale… czy pani to Laura Ayars?

– Tak, to ja.

– Proszę pozwolić mi się przedstawić. Jestem David Baskin.

– Ten koszykarz?

– Ten sam. Kibicuje pani Celtom?

– Nie kibicuję, ale nie sposób, mieszkając w Bostonie, nie usłyszeć pańskiego nazwiska.

– Rumienię się skromnie.

– Oczywiście. Teraz proszę mi pozwolić…

– Już pani odchodzi? Więc nim się rozstaniemy, czy wolno mi powiedzieć, że wygląda dziś pani olśniewająco?

– Cóż za oryginalna kwestia, panie Baskin. – Głos Laury ociekał jadem.

– Proszę mi mówić po imieniu – powiedział wtedy spokojnie. – A tak dla porządku… ja nie wygłaszam kwestii. Można wiedzieć, dlaczego nie lubisz koszykówki? – spytał po chwili.

Typowy mięśniak, pomyślała Laura. Myśli, że Ziemia przestałaby się kręcić, gdyby banda dorosłych w końcu facetów nie biegała bez sensu najpierw w jedną, potem w drugą stronę, stękając i tak okropnie się pocąc. Z tym nie powinnam mieć kłopotów. Pewnie nie potrafi podtrzymać rozmowy, jeśli mówi się do niego pełnymi zdaniami.

– To nie do pomyślenia, prawda? – rozpoczęła. – Chodzi mi głównie o to, że nie do pomyślenia jest, przynajmniej dla ciebie, wyobrażenie sobie myślącego człowieka, nietęskniącego za widokiem analfabetów o móżdżkach odwrotnie proporcjonalnych do wzrostu, próbujących wsadzić kulisty przedmiot w metalowy krąg.

Twarz mężczyzny pozostała kamiennie spokojna.

– Oho, trafiłem na czyjś kiepski nastrój. I takie długie zdanie… Imponujące. Była pani kiedyś w Boston Garden? Widziała Celtów w akcji?

Laura potrząsnęła głową, udając, że sama się nad sobą lituje.

– Nie. Chyba można o mnie powiedzieć, że dotąd nie żyłam. – Spojrzała na zegarek, ale nawet nie odczytała godziny. – Ojej, jak ten czas leci. Przyjemnie się gawędziło, ale niestety, muszę już…

– Nie musimy rozmawiać o koszykówce.

– Nie musimy? – zdziwiła się. Nadal kpiła z niego w żywe oczy. Ale nie robiło to na nim wrażenia. Uśmiechał się sympatycznie.

– Nie, nie musimy. Można mi wierzyć lub nie, ale potrafię rozmawiać o sprawach znacznie ważniejszych: ekonomii, polityce, pokoju na Bliskim Wschodzie… proszę wymienić temat. – Pstryknął palcami, uśmiechnął się szerzej. – Dlaczego nie mielibyśmy zająć się czymś wymagającym naprawdę wielkiego potencjału intelektualnego, na przykład pracą modelki? Ale nie. Chodzi mi głównie o to, że nie do pomyślenia jest, przynajmniej dla ciebie, wyobrażenie sobie myślącego człowieka nietęskniącego za widokiem kobiet o móżdżkach rozmiaru wprost proporcjonalnego do grubości ich tkanki tłuszczowej, usiłujących tak bardzo upodobnić się do manekinów, jak to tylko możliwe.

Ich oczy spotkały się na chwilę i to Laura pierwsza opuściła głowę. Podniosła ją niemal natychmiast i zobaczyła, że David uśmiecha się w sposób doskonale łagodzący uszczypliwość jego słów.

– Rozpromień się, Lauro – powiedział łagodnie; te słowa miała później słyszeć wielokrotnie. – Nie chciałem niczego więcej niż chwili rozmowy. Dużo czytałem o tobie i Svengali… tak, istnieją koszykarze umiejący czytać… i uznałem, że jesteś interesującą osobą, którą warto poznać. O niczym innym nie myślałem, ale z twoją urodą… pewnie weźmiesz to za kolejną kwestię. Ja cię nie winię, bo może nią jest.

Ukłonił się lekko i odwrócił.

– Nie będę już przeszkadzał – powiedział. – Miłej zabawy.

Laura odprowadziła go wzrokiem, nienawidząc się za aż tak odpychające zachowanie i za to, że nie potrafi zaufać mężczyźnie, nawet jednemu mężczyźnie. A ten przejrzał ją, jakby potrafił zajrzeć wprost do jej głowy, odczytać myśli. Mimo wszystko… przecież do niej nie pasuje. Mięśniak? Też pomysł. Postanowiła zapomnieć o Davidzie Baskinie. Dziwne, ale nie mogła.

Teraz, w Australii, niemal naga Laura pochyliła się i spojrzała na zegarek.

Piętnaście po dziesiątej.

Odgłosy buszu przenikały przez noc pokrywającą okno ciemną zasłoną. Gdyby chodziło o kogokolwiek innego, już bardzo by się bała. Ale David był wspaniałym pływakiem, omal nie zakwalifikował się do reprezentacji olimpijskiej i, co ważniejsze, potrafił nieustannie zaskakiwać tych, którzy go znali, robiąc dokładnie to, czego spodziewali się najmniej. Między innymi za to kochały go media sportowe. Dziennikarze zbierali się po meczu pod jego szafką, bo to on miał zawsze na podorędziu powiedzenie, które doskonale nadawało się do zacytowania w porannych wydaniach. Był gwiazdą arogancką, lecz zawsze uprzejmą i zawsze gotową dowieść, że zasłużenie cieszy się reputacją nieprzewidywalnego.

Laura przykryła się kocem. Nocne powietrze było chłodne, pieściło skórę, lecz drażniło nerwy.

Mijały godziny, a wraz z nimi odchodziły w przeszłość tłumaczenia, pozwalające Laurze opanować strach i narastającą panikę.

■ ■ ■

Ubrała się już po północy, o wpół do pierwszej. Zeszła do holu. Dyżur pełnił znajomy recepcjonista; zastanowiła się nawet przelotnie, czy on kiedykolwiek sypia.

– Bardzo przepraszam – powiedziała – ale… widział pan może mojego męża?

– Pana Baskina? Nie, proszę pani. Nie widziałem go od czasu, kiedy poszedł popływać.

– Może powiedział coś, wychodząc?

– Nic a nic, proszę pani. Oddał mi tylko klucz i tę wiadomość, którą przekazałem. Nawet na mnie nie spojrzał.

– Recepcjonista dostrzegł błysk strachu w jej oczach. – Jeszcze się nie pokazał?

– Niestety, nie.

– Cóż, na pani miejscu bym się tym nie przejmował. Sądząc z gazet, pani towarzysz cieszy się reputacją człowieka… lubiącego przygody. Do rana wróci.

– No tak, z pewnością ma pan rację. – Laura westchnęła bez przekonania. Miała ochotę zacząć szukać Davida, ale szybko uświadomiła sobie, że w ten sposób niczego nie osiągnie, tylko chwilowo uspokoi się tym, że coś jednak robi, zamiast siedzieć w pokoju. Problem w tym, że samotna Amerykanka wędrująca po australijskim buszu w całkowitych ciemnościach nie jest jednak kompetentną ekipą poszukiwawczą. Najprawdopodobniej David pojawi się w hotelu cały i zdrowy dokładnie wtedy, kiedy ona ostatecznie zgubi się w dziczy.

Wróciła do pokoju, podejmując postanowienie, że nie wpadnie w panikę aż do rana.

■ ■ ■

Zegarek przy łóżku wskazał siódmą rano. Laura oficjalnie wpadła w panikę.

2

– Musi pani chwileczkę poczekać na połączenie.

– Dziękuję, poczekam.

Laura usiadła i wbiła wzrok w telefon. Przy tej różnicy czasu w Bostonie dochodziła dziewiąta wieczorem wczorajszego dnia i .T.C mógł jeszcze nie wrócić do domu. Formalnie kończył pracę trochę po ósmej, ale nie było dla niej tajemnicą, że często zostaje o wiele dłużej.

Jej dłonie drżały. Twarz miała zmęczoną, spuchniętą, oczy suche, spojrzenie udręczone po pozornie niekończącej się nocy, zakończonej tak niedawno. Wyjrzała przez okno. Słońce świeciło jasno, jego promienie i zegarek przy łóżku były jedynymi widocznymi oznakami tego, że wczoraj przeszło w dziś i że noc rzeczywiście ustąpiła porankowi. Ale dla niej trwała ona nadal, tak jak ściskający jej serce niczym imadło koszmar.

Na chwilę zamknęła oczy. Przypomniała sobie ten dzień, kiedy David po raz drugi wkroczył w jej życie. Zdarzyło się to trzy tygodnie po ich pierwszym spotkaniu na balu Boston Pops, a przez te trzy tygodnie ich krótka rozmowa drażniła ją, była jak tępy ból głowy, nigdy nieparaliżujący, lecz zawsze obecny, nasilający się, gdy tylko próbowała zapomnieć.

Bez żadnego racjonalnego powodu (tak przynajmniej twierdziła) Laura przejrzała kilka poświęconych mu artykułów w prasie. I choć dziennikarze nie szczędzili wyrazów podziwu dla jego talentu, postawy na boisku i niezwykle pozytywnego wpływu na grę, dla niej znacznie bardziej fascynujące (no nie, nie „fascynujące” – powtarzała sobie – najwyżej „interesujące”) były rozsiane tu i ówdzie informacje na temat jego wychowania, doskonałych ocen na Uniwersytecie Michigan, okresie spędzonym w Europie jako stypendysta Rhodesa i bezinteresownej pracy z niepełnosprawnymi. Ku swemu zdumieniu stwierdziła, że czuje się dziwnie winna temu, jak go potraktowała, jakby zaciągnęła dług i musiała go kiedyś spłacić lub zostać mu coś winna na zawsze. Uznała, że miło byłoby spotkać go znowu i przeprosić, żeby nie myślał, że jest taka zimna i bezduszna.

Z tego powodu zaczęła akceptować zaproszenia na te przyjęcia i uroczystości towarzyskie, na których miał powód się pojawić. Sama oczywiście za nic nie przyznałaby, że David Baskin miał cokolwiek wspólnego ze sposobem, w jaki organizowała sobie życie towarzyskie. Upierałaby się do końca, że to tylko zbieg okoliczności. Svengali wymaga od niej zaangażowania, musi być widoczna i jeśli przy okazji spotka tego koszykarza, cóż… życie składa się z przypadków, prawda?

Ku jej głęboko ukrywanej konsternacji David uczestniczył w tego rodzaju wydarzeniach w sposób, można powiedzieć, symboliczny. Tyle że uśmiechał się szeroko do ludzi otaczających go natychmiast, potrząsających jego dłonią i klepiących go po ramieniu. Laura czasami odnosiła wrażenie, że zauważa lekkie skrzywienie warg i nieznaczne pogardliwe spojrzenia, kiedy dotykali go ci szarlatani, ale równie dobrze mogła to sobie tylko wyobrażać.

W każdym razie nie podchodził do niej, nawet nie patrzył w jej stronę. W końcu Laura postanowiła zrobić coś naprawdę dziecinnego i kiedy raz zauważyła go przy barze, wykonała manewr nazywany przez nastolatki „strategicznym spacerkiem”, to znaczy poszła w jego stronę, manewrując tak, by się z nim zderzyć. I udało się. Tym razem zwrócił na nią uwagę. Uśmiechnął się serdecznie (a może nie tylko serdecznie? Może w tym uśmiechu było coś jeszcze? Kpina?) i usunął się jej z drogi bez słowa.

Laura wróciła do biura, gotując się ze złości. Wstydziła się za siebie, wyprowadzało ją z równowagi to zachowanie licealistki zakochanej w kapitanie szkolnej reprezentacji futbolu. Nie potrafiła zrozumieć, dlaczego zależy jej na kolejnej konfrontacji z Davidem. Czy tylko dlatego, że z poprzedniej to on wyszedł zwycięsko? Że zmusił ją, by przemyślała sobie zachowanie, które uważała za normalne, i działanie własnych mechanizmów obronnych? Czy też może rzeczywiście ją pociągał, choć raczej pasywnie, i stąd te elektryczne bodźce w mózgu? Nie wyglądał źle, to fakt, był nawet przystojny, choć w niekonwencjonalny sposób. Twarz i ciało miał ciemne, mocne, niczym drwal z reklamy piwa lite. Zielone oczy patrzyły na świat przyjacielsko i te schludnie przystrzyżone włosy… No dobrze, powiedzmy sobie, że rzeczywiście jest przystojny, a jednocześnie znacznie bardziej rzeczywisty i prawdziwy niż reklamowani jako „wspaniali mężczyźni” modele, z którymi zdarzyło się jej pracować.

Jednakże nawet jeśli Baskin nie pasował do stereotypu egoistycznego, niedojrzałego mięśniaka, to mimo wszystko był mięśniakiem, bohaterem uwielbianym przez niedojrzałych facetów w każdym wieku, gościem grającym w dziecinną grę i robiącym na boisku karierę. Był też niewątpliwie atletą – playboyem otoczonym przez pustogłowe cizie marzące o sławie i pokazaniu się w telewizji wraz z zasiadającymi na trybunach żonami. A Laura nie miała zamiaru okazać się cizią i kolejnym podbojem nieśmiertelnego herosa Celtów. Jej zdaniem David Baskin był antytezą prawdziwego mężczyzny, choć Laurze akurat nie zależało na związku z prawdziwym mężczyzną. W tej chwili w jej życiu nie było miejsca dla mężczyzny. Miała Svengali: cel w życiu, marzenie i partnera.

Odchyliła krzesło, oparła stopy na biurku. Jej prawa noga drżała jak zwykle, gdy była spięta lub pogrążona w myślach. Ojciec miał ten sam denerwujący zwyczaj. Oboje doprowadzali ludzi do szału, bo tak naprawdę nie było to zwykłe drżenie, tylko autentyczne potrząsanie. Kiedy ona lub tata naprawdę się przyłożyli, zaczynało wibrować krzesło, biurko, w końcu cały pokój, tak nieustępliwe były te ich nogi. Tych, którzy akurat znaleźli się blisko, widowisko to wyprowadzało z równowagi, a Laura, choć próbowała, nie umiała się opanować.

Teraz udało się jej nawet zrzucić uchwyt na długopis. Nie pofatygowała się, by go podnieść. Po kilku minutach drżenie nogi zdołało wygnać jej z głowy myśli o koszykarzu, w czym niewątpliwie pomógł Marty Tribble, jej dyrektor marketingu, wchodząc do gabinetu z szerokim uśmiechem na ustach.

– Właśnie dokonaliśmy reklamowego wyczynu roku – oznajmił.

Laura nigdy nie widziała go takiego. Marty pracował z nią od początku, od narodzin Svengali. Był typowym menedżerem, zawsze poważnym, praktycznym konserwatystą, zupełnie niepasującym do liberalnego i uchodzącego za niezbyt poważny biznesu. W firmie słynął z poczucia humoru tylko dlatego, że w ogólnej opinii nie miał go za grosz. Opowiedz Marty’emu dowcip, a doczekasz się reakcji takiej, jakbyś ten dowcip opowiedział szafce na akta. Był opoką biura, a nie człowiekiem, którego poruszałyby drobiazgi.

– O którym produkcie mówisz?

– O nowej linii.

– Obuwie codzienne i sportowe?

– Właśnie.

Ich oczy się spotkały. Laura musiała się uśmiechnąć.

– Siadaj i mów.

Zatyrany Marty (chciał, żeby mówiono mu „Martin”, więc na zawsze został Martym, właśnie z tego powodu) praktycznie wskoczył na krzesło; w tej chwili, w śródmiejskim biurze Svengali, nie było chyba drugiego tak żwawego pracownika.

– Na jesieni zaczynamy krajową kampanię telewizyjną. Przedstawimy klientom całą naszą nową linię.

Laura czekała na coś więcej, ale Marty umilkł i tylko się uśmiechał jak prowadzący teleturniej, który nie zamierza zdradzić prawdziwej odpowiedzi przed ostatnią reklamą. Nie wytrzymała.

– Słuchaj, przecież to nie jest coś, co mogłoby wstrząsnąć światem.

Tribble pochylił się w krześle i przemówił wolno, dobitnie:

– A właśnie że jest… jeśli w twoim imieniu mówi sportowy idol dekady. Tym bardziej że ten idol nigdy nie zachwalał żadnego produktu.

– Czyli kto?

– David Baskin, alias Biała Błyskawica, supergwiazda Boston Celtics, trzykrotnie wybierany na Najbardziej Wartościowego Gracza ligi.

Jego słowa uderzyły ją z siłą ciosu.

– Baskin?

– Słyszałaś o nim?

– Oczywiście, że słyszałam, ale sam mówiłeś, że nie robi reklam.

– Wyjąwszy te dla niepełnosprawnych dzieci.

– Więc czemu my?

Tribble wzruszył ramionami.

– Niech mnie diabli, jeśli wiem, ale tylko pomyśl… wystarczy, żebyśmy zmontowali reklamowy nalot, kiedy na jesieni zacznie się koszykarski sezon, i David Baskin wyniesie Svengali na swych szerokich ramionach na sam szczyt sportowego świata. Dzięki niemu rynek rozpozna nas błyskawicznie i natychmiast nam uwierzy. To się nie może nie udać. Powtarzam: ludzie go kochają!

– Jaki jest nasz następny krok?

Marty sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki, w której zawsze trzymał komplet: wieczne pióro i ołówek Cross. Wyjął z niej dwa bilety.

– Dziś wieczorem idziemy do Boston Garden.

– Co?

– Idziemy na mecz Celtów z Nuggets. Po meczu podpisujemy umowę.

– Ale… dlaczego mamy iść na mecz?

Kolejne wzruszenie ramion.

– Nie mam pojęcia, ale Baskin nalegał na to osobiście, z jakichś sobie tylko znanych powodów. Powiedział, że to wzbogaci twoją duszę czy coś.

– Żartujesz?

Tym razem Marty potrząsnął głową.

– To część układu.

– Hej, chwileczkę. Chcesz mi powiedzieć, że jeśli nie pójdę na mecz…

– Nici z umowy. Właśnie to chcę ci powiedzieć.

Laura znów odchyliła krzesło. Oparła ramiona na podłokietnikach, splotła palce, a jej prawa noga znów rozpoczęła ten swój denerwujący taniec. Nagle nieoczekiwanie uśmiechnęła się, a po chwili nawet zachichotała. Marty spojrzał na nią zaniepokojony.

– No więc, Lauro, co na to powiesz?

Przez chwilę w gabinecie panowało milczenie, a potem Laura spojrzała na swego dyrektora marketingu.

– No to gramy.

■ ■ ■

Pierwsze zetknięcie z Boston Garden było, bez przesady, szokujące. Raczej sceptycznie nastawiona Laura weszła do starej ohydnej budowli siedzącej okrakiem na North Station. Garden? Nazwać ogrodem starą, sypiącą się ruinę? Bostoński Ogród wyglądał bardziej na Bostońskie Więzienie. Większość hal sportowych w kraju to nowoczesne wieże z chromu i szkła, lśniące, wymuskane, wyposażone w klimatyzację i wyściełane krzesła na trybunach, ale nie ta drużyny Boston Celtics: spękana bryła sypiącego się betonu, śmierdząca zastarzałym piwskiem, gorąca i duszna. Drewniane, twarde, niewygodne krzesła najeżone były groźnymi drzazgami. Laurze wszystko to razem kojarzyło się nie z wyczynowym sportem, lecz raczej powieścią Dickensa.

A potem miała szansę obejrzeć bostońskich kibiców wypełniających halę jak wierni kościół w bożonarodzeniowy ranek. Dla nich panująca tu atmosfera była rajem, aromat róż nie był potrzebny, a wygodniejsze, bardziej luksusowe krzesła po prostu nie istniały. Mogło się wydawać, że wszyscy ci ludzie uciekają od tego, co codzienne i wygodne, bo przyjemniejsze i wygodniejsze jest dla nich towarzystwo ich Celtów. To był prawdziwy Boston Garden, apoteoza milionów szkolnych sal gimnastycznych, podwórek i podjazdów do domów na całym świecie, miejsce, które wyobrażały sobie miliony dzieciaków; to tu rzucały za zwycięskie dwa, to tu przejmowały podanie mogące skończyć mecz wygraną. Podniosła wzrok na zardzewiałe belki konstrukcyjne dachu, z których zwieszały się flagi oznaczające zwycięstwa w sezonie i koszulki z numerami zarezerwowanymi dla pamiętnych graczy: medale na piersi generała. Zapewne zabrzmi to dziecinnie, ale to było historyczne miejsce, tak bostońskie jak obelisk na Bunker Hill i dom Paula Revere’a. Z jedną wielką różnicą: historia Celtów żyła, stale się zmieniała i pozostawała nieprzewidywalna, a drużyna zawsze była rozpieszczana i kochana przez swoje piękne miasto.

Rozgorączkowany tłum zerwał się na równe nogi: to gracze wychodzili na rozgrzewkę. Laura natychmiast dostrzegła Davida. Ze swego miejsca w trzecim rzędzie spróbowała pochwycić jego wzrok, ale nie, mogło się wydawać, że jest sam na parkiecie, że nie zwraca uwagi na otaczające go tysiące kibiców. Miał oczy człowieka opętanego, człowieka mającego do spełnienia misję, pokonującego drogę, z której nikt i nic go nie zawróci. A jednak Laura doznała wrażenia, że w jasnej zieleni jego oczu jest też spokój i poczucie pewności siebie kogoś, kto jest dokładnie tam, gdzie pragnie być.

I walka o pierwszą piłkę oraz początek meczu.

Sceptycyzm Laury ustępował powoli, jak żelazny łańcuch przeżerany kwasem. Pod koniec pierwszej kwarty zaczęła się uśmiechać. Potem się śmiała. Później wiwatowała. Wreszcie uległa czarowi i kiedy odwróciła się, by przybić piątkę siedzącemu za nią facetowi, stała się konwertytką. Mecz koszykówki przypomniał jej to, co przeżyła, kiedy pierwszy raz, jako zachwycona pięciolatka, widziała Balet Nowojorski w Lincoln Center. W ruchach koszykarzy było mistrzostwo, takie jak w skomplikowanym i doskonałym pod względem choreograficznym tańcu, w którym tancerze napotykali nieoczekiwane przeszkody, dzięki czemu spektakl tym bardziej cieszył oczy.

W tym balecie solistą był David Baskin.

Nietrudno było zrozumieć, za co chwalono go tak bez opamiętania. Był poezją w ruchu, w unikach, wyskokach, zmianach kierunku, zatrzymaniach, pogoniach i ucieczkach, obrotach w miejscu, na jednej nodze i dwóch. Promieniował czymś, co można nazwać tylko nieustępliwym, wręcz agresywnym wdziękiem. W jednej chwili był opanowanym przywódcą, kapitanem drużyny, w następnej na pozór lekkomyślnie dokonywał niemożliwego, jak jakiś komiksowy bohater. Prowadził szybki atak, a kiedy trafiał na obrońcę, improwizował jak wielki artysta, najczęściej już unosząc się w powietrzu. Kiedy rzucał, wpatrywał się w obręcz z takim napięciem że, zdaniem Laury, tablica nie miała prawa wytrzymać tego spojrzenia i nie pęknąć. Na parkiecie odzywał się jego szósty zmysł; David nigdy nie patrzył tam, gdzie podaje, ani na trzymaną w rękach piłkę, a kiedy kozłował, wydawało się, że piłka jest jego częścią, przedłużeniem ramienia, obecnym zawsze, od dnia narodzin.

Mecz kończył się, pozostało kilka sekund. Wynik był nierozstrzygnięty, ukochani chłopcy z Beantown przegrywali, ale tylko jednym punktem. Gracz w dobrze znanej bieli i zieleni Celtów podał do Davida. Dwaj przeciwnicy kryli go szczelnie jak kocem. Do końca została sekunda i wówczas wykonał swój firmowy rzut z wyskoku, z głębokiego odchylenia. Piłka wyleciała mu z dłoni nieprawdopodobnie wysokim łukiem, zmierzała do kosza nieprawdopodobnym lotem. Na widowni wszyscy stali. Z sercem bijącym w szaleńczym rytmie Laura obserwowała pomarańczową kulę spadającą powoli, prowadzoną uczuciem i marzeniem widzów. Syrena oznajmiła koniec czwartej kwarty. Piłka musnęła tylko skraj tablicy, a potem… zatrzepotała siatka. Dwa punkty. Tłum oszalał, a ona oszalała wraz z nim. Celtowie znowu wygrali.

– Mam sygnał telefonu – powiedział głos z australijskim akcentem.

– Dziękuję.

Laura przewróciła się na brzuch. Ścisnęła słuchawkę. Czy to patrząc na lot piłki po zwycięskim rzucie, zakochała się w Davidzie? Usłyszała trzask i sygnał centrali w Bostonie; przewędrował pół świata, nim trafił do miasteczka Palm’s Cove.

Po trzecim sygnale ktoś podniósł słuchawkę.

– Halo?

– To ty, T.C.?

– Laura? Nie wierzę. Jak tam miesiąc miodowy?

– Słuchaj mnie uważnie, muszę ci coś powiedzieć.

– Tak?

Szybko streściła mu wydarzenia ostatnich dni. T.C. słuchał, nie przerywając jej ani razu, a potem, tak jak tego po nim oczekiwała, natychmiast przejął kontrolę nad sytuacją.

– Zawiadomiłaś miejscową policję?

– Tak.

– Doskonale. Przylecę najbliższym samolotem. Kapitan twierdzi, że i tak muszę wykorzystać urlop.

– Dzięki, T.C.

– Jedna rzecz: powiedz policjantom, jakie to ważne, żeby nie nagłaśniać sprawy. Ostatnia rzecz, której potrzebujesz, to samolot pełen dziennikarzy lądujący ci na głowie.

– Jasne.

– Lauro?

– Tak?

Głos T.C. zabrzmiał twardo, zdecydowanie.

– Nic mu nie będzie.

Laura zawahała się, jakby za bardzo bała się powiedzieć, co myśli. „Nie jestem pewna. A jeśli miał jeden ze swych…”. Milczała, jakby te słowa, raz wypowiedziane, miały stać się jeszcze przykrzejsze. Ale T.C. był jednym z niewielu ludzi, którym David ufał. Zrozumie, o czym ona mówi.

– T.C. to mój najlepszy przyjaciel – powiedział jej David w zeszłym roku. – Wiem, wiem, jest trochę szorstki, a ty niechętnie ufasz ludziom, ale kiedy pojawią się prawdziwe problemy, to dzwoni się najpierw do niego.

– A twoja rodzina? – spytała go Laura.

David wzruszył ramionami.

– Mam tylko starszego brata.

– Naprawdę? Nigdy o nim nie wspominałeś.

– Nie rozmawiamy z sobą.

– Ale jest twoim bratem.

– Wiem.

– Więc dlaczego nie rozmawiacie?

– To długa historia. – David westchnął. – Mieliśmy problemy. Teraz to już przeszłość.

– To dlaczego do niego nie zadzwonisz?

– Zadzwonię. Ale jeszcze nie teraz. To nie jest właściwy czas.

Właściwy czas? Tego Laura nie zrozumiała wówczas i nie rozumiała nadal.

– Po prostu przyjedź, jak naj szybciej – powiedziała drżącym głosem. – Proszę.

– Ruszam w drogę.

W Bostonie, mieście wielbionych Celtów, T.C. odłożył telefon na widełki. Spojrzał na rozłożone przed nim jedzenie: king whoppera i frytki, które kupił po drodze do domu, i stwierdził, że już nie jest głodny. Sięgnął po cygaro, zapalił je zapalniczką Bic, zdjął słuchawkę z widełek i zadzwonił. Poczekał, aż ktoś odbierze telefon, i powiedział dwa słowa:

– Właśnie dzwoniła.

■ ■ ■

Minęło dwadzieścia siedem godzin. Terry Conroy, wśród przyjaciół znany jako T.C. czyli tak, jak nazwał go David Baskin, zapiął pasy. Samolot linii Qantas lot 008 podchodził do lądowania w Cairns w Australii. Niemal dwadzieścia godzin w powietrzu.

T.C. odsunął zasłonę na oknie i spojrzał w dół. Południowy Pacyfik nie przypominał niczego, co zdarzyło mu się oglądać. Jego wody nie były po prostu błękitne. Nazwanie ich błękitnymi było jak nazwanie Piety Michała Anioła bryłą marmuru, o tyle wydawał się wspanialszy i czystszy, aż nazbyt cudowny. T.C. był pewien, że wprost z pokładu samolotu może przebić wzrokiem kilometrową głębię i dostrzec dno oceanu. Małe wyspy, jak kropki na płótnie, wieńczyły niezwykły pejzaż tęczowej Wielkiej Rafy Koralowej.

Rozluźnił pas uciskający mu rosnący ostatnio brzuch. Za wiele śmieciowego żarcia. Spojrzał na wyraźnie widoczną fałdę, potrząsnął głową. Robił się gruby. Co tam, spójrzmy prawdzie w oczy. Jak na faceta przed trzydziestką jestem flakiem. Może zacznę ćwiczyć? Po powrocie do Bostonu?

Jasne, oczywiście. I jeszcze spotkam uczciwego polityka.

Wyprostował się, wcisnął w oparcie.

Skąd wiedziałeś, Davidzie? Skąd mogłeś wiedzieć na pewno?

W zeszłym tygodniu T.C. skończył dwadzieścia dziewięć lat; on i David byli rówieśnikami. Przez cztery lata mieszkali w jednym pokoju w akademiku Uniwersytetu Michigan, byli najlepszymi przyjaciółmi, amigos, partnerami, równymi sobie…

a jednak to on zawsze bałwochwalczo podziwiał Davida. Nie chodziło tylko o jego koszykarskie umiejętności, same w sobie godne bałwochwalczego podziwu, nie, to nie one ich rozdzieliły. Chodziło bardziej o jego samego jako człowieka, pozwalającego, by problemy, nawet nieszczęścia, opływały go jak ledwie marszcząca się woda. Większość ludzi uważała, że David jest beztroski, bo wszystko zawsze mu się udaje, bo życie nie nauczyło go, co to kłopoty i konflikty, ale T.C. wiedział lepiej. Wiedział, że David musiał przyjąć wiele ciosów, nim znalazł się na szczycie, że nadal miał swoje prywatne piekło, które od czasu do czasu odwiedzał, i sprzyjająca mu fortuna nie miała tu nic do powiedzenia.

– To nie jest rzeczywiste – powiedział mu w pierwszym sezonie u Celtów.

– Co nie jest rzeczywiste?

– Sława. Dziewczyny. Fanki. Pochlebstwa. Ludzie, którzy czepiają się ciebie, bo jesteś sławny. Nie wolno dopuścić, by to coś dla człowieka znaczyło.

– A co ma znaczyć?

– Gra – powiedział David i oczy mu błysnęły. – To, co czujesz na parkiecie. Współzawodnictwo. Chwila, gdy wynik meczu wisi na włosku. Idealne podanie. Rzut z odchylenia. Wsad. Czysty blok. O to chodzi, T.C., tylko o to.

A teraz, pomyślał T.C., po latach, na czele tej listy znalazła się Laura.

Boeing 747 wylądował z łomotem i zaczął kołować do małego terminalu. David! T.C. potrząsnął głową. Myślał, że przez ostatnie kilka lat widział już wszystko, ale to? Do diabła, nie jego rzeczą jest zadawanie pytań. Ma pomóc, później przyjdzie czas na wyjaśnienia.

Wypełnił formularz zwolnienia z kwarantanny, zdjął walizkę z karuzeli, przeszedł kontrolę celną i wszedł do sali przylotów, gdzie miał spotkać się z Laurą. Przesunęły się elektronicznie sterowane drzwi i… stanął naprzeciw oceanu twarzy. Po prawej stali kierowcy, wyciągając nad głowy tabliczki z wypisanymi wielkimi literami nazwiskami, po lewej przewodnicy w podkoszulkach i szortach, machający tabliczkami z nazwami hoteli lub grup. Rozpaczliwie szukał wzrokiem Laury.

Odnalazł ją po minucie.

T.C. doznał wrażenia, że oto ostry nóż ugodził go wprost w serce. Laura pozostała najpiękniejszą kobietą, jaką widział w życiu, nadal tak olśniewającą, że każdy mężczyzna miał ochotę natychmiast paść przed nią na kolana, ale zniknięcie Davida odcisnęło na niej swe piętno, bardzo wyraźnie widoczne. Trudno było rozpoznać w niej dawną Laurę. Wystające kości policzkowe wydawały się teraz zapadnięte, podkrążone oczy patrzyły na świat niepewnie, ze strachem, a ich zieleń przerażająco zbladła.

Podbiegła do niego, a T.C. objął ją i mocno przytulił, próbując dodać jej w ten sposób odwagi.

– Jest coś nowego? – spytał, ale bez nadziei, bo odpowiedź mógł wyczytać z jej twarzy.

Laura pokręciła głową.

– To już dwa dni – jęknęła. – Gdzie on się podział? T.C.?

– Znajdziemy go. – T.C. mógł tylko marzyć o tym, by jego głos odzwierciedlał pewność siebie. Wziął za rękę żonę przyjaciela. Nie ma powodu czekać ze śledztwem, lepiej od razu chwycić byka za rogi. – Pozwól, że o coś cię spytam, Lauro. Czy przed zniknięciem David…

– Nie – przerwała mu. Nie chciała usłyszeć tych strasznych słów. – Nie od ośmiu miesięcy.

– Doskonale. A teraz… gdzie mogę znaleźć kogoś odpowiedzialnego za śledztwo?

– W Palm’s Cove są tylko dwaj policjanci. Szeryf czeka na nas w swym biurze.

Czterdzieści minut później taksówka zatrzymała się przed drewnianym budyneczkiem, na którym widniały dwa szyldy: „Ratusz” i „Sklep spożywczo-przemysłowy”. Był to jedyny dom przy drodze i wyglądał jak żywcem wyjęty z Petticoat Junction, z jednym wyjątkiem – otaczała go bujna tropikalna roślinność.

– Lauro, posłuchaj, chyba lepiej będzie, jeśli porozmawiam z szeryfem sam na sam.

– Dlaczego?

– Rozejrzyj się, proszę. Na litości boską, to miejsce wygląda jak żywcem wyjęte z Bonanzy. Jakoś nie chce mi się wierzyć, by tutejszy szeryf szedł z postępem. Ruch Wyzwolenia Kobiet to dla miejscowych pieśń dalekiej przyszłości. Ze mną pogada chętnie, wiesz, jak gliniarz z gliniarzem.

– Ale…

– Dowiesz się ode mnie wszystkiego. Natychmiast. Kiedy tylko ja się czegoś dowiem.

Laura się zawahała.

– No, jeśli uważasz, że tak będzie lepiej…

– Uważam. Zaczekaj tu na mnie, proszę.

Sztywno skinęła głową, oczy miała wilgotne, szkliste. T.C. wysiadł z taksówki. Przeszedł dróżką z opuszczoną głową, przyglądając się chwastom wyrastającym z pęknięć w cemencie. Potem podniósł wzrok na budynek, stary, pokryty spękaną farbą, wyglądający tak, jakby miał się zawalić od zwykłego pchnięcia. Zastanowił się przelotnie, czy to klimat, czy też wiek tak szybko niszczy drewno, i uznał, że prawdopodobnie i jedno, i drugie.

Drzwi były otwarte. Wsadził głowę do środka.

– Mogę wejść? – spytał od progu.

Teraz po raz pierwszy miał okazję usłyszeć australijski akcent.

– Jesteś inspektor Conroy?

– Tak, to ja.

– Graham Rowe. Szeryf tego miasteczka.

Szeryf wstał. Przedstawił się jak w kiepskim westernie, ale nie pasował do kiepskiego westernu ani akcentem, ani rozmiarami. Szeryf Rowe był wielki jak góra. Wyglądał jak grizzly Adamsa albo zawodowy zapaśnik. Twarz zarastała mu siwoblond broda. Piwne oczy miał bystre, przenikliwe. W zielonym mundurze, którego częścią były szorty, wyglądał jak przerośnięty harcerzyk, ale T.C. nie miał akurat ochoty na samobójstwo, więc zatrzymał tę myśl dla siebie. Głowę zdobił mu charakterystyczny kapelusz z rondem podwiniętym po prawej stronie, a przy pasie miał duży rewolwer i równie duży nóż. Gruba pomarszczona skóra nie nosiła śladów zaawansowanego wieku; T.C. uznał, że szeryf ma najwyżej czterdzieści parę lat.

– Mów mi Graham – powiedział, wyciągając wielką łapę. Gość potrząsnął nią i poczuł się, jakby ściskał rękawicę baseballisty.

– Mnie nazywają T.C.

– Musisz być zmęczony po tak długiej podróży, T.C.

– Spałem w samolocie. To co możesz mi powiedzieć o śledztwie?

– Aż tak ci do niego pilno?

– David jest moim najlepszym przyjacielem.

Graham wrócił za biurko. Gestem wskazał gościowi krzesło. Jeśli nie liczyć jeszcze obracającego się wiatraczka, pokój był pusty, tylko na ścianie wisiało mnóstwo broni. Jeden z kątów zajmowała mała cela aresztu.

– Szczerze mówiąc, niewiele mogę ci powiedzieć. David Baskin zostawił żonie wiadomość, że idzie popływać, i od tego czasu nikt go nie widział. Rozmawiałem z hotelowym ratownikiem. Pamięta, że około trzeciej Baskin bawił się, rzucając do kosza, sam. Dwie godziny później znów go zobaczył, idącego plażą na północ.

– A więc David nie poszedł jednak popływać?

Szeryf wzruszył ramionami.

– Dlaczego nie? Pływać to tu można prawie wszędzie, ale tam, dokąd szedł, nie ma straży przybrzeżnej, a prąd jest cholernie silny.

– On świetnie pływa.

– Jego pani to samo powiedziała, ale ja tu mieszkam od urodzenia i mogę ci powiedzieć z ręką na sercu, że jeśli prąd chce cię wciągnąć, to nie masz wyboru i toniesz.

– Zacząłeś szukać ciała?

Rowe skinął głową.

– Jasne. Ale na razie po chłopaku nie ma śladu.

– Jeśli utonął, to ciało powinno już wypłynąć.

– Normalnie tak, ale, człowieku, przecież jesteśmy w północnej Australii! Na kąpiącego się w oceanie czeka tu więcej przygód niż w waszym metrze. Może fala wypłukała go na jedną z tych małych wysepek, które nie mają nawet nazwy, albo nadziała na koralowce Wielkiej Rafy? Albo zeżarło go Bóg wie co? Mogło mu się zdarzyć milion rzeczy.

– Masz jakąś teorię, Graham?

Potężny Australijczyk wstał, przeszedł przez pokój.

– Kawy?

– Nie, dziękuję.

– Ten upał, co? Trudno się dziwić. Coli?

– Brzmi nieźle.

Sięgnął do małej lodówki za biurkiem, wyjął dwie butelki, wręczył jedną gościowi.

– Powiedziałeś, że jesteś kumplem tego Baskina?

– Od wielu lat.

– I sądzisz, że potrafisz być obiektywny?

– Tak sądzę.

Graham zwalił się na krzesło z westchnieniem ulgi.

– T.C., jestem tylko szeryfem małej, przyjaznej społeczności. I to mi się podoba. Ma być cicho, miło, spokojnie. Wiesz, o czym mówię?

T.C. skinął głową.

– Nie chcę być żadnym wielkim bohaterem. Nie chcę sławy, nie lubię skomplikowanych spraw, takich, jakie prowadzą twoi kumple z Bostonu. Pojmujesz?

– Jasne.

– No więc pozwól, że powiem ci, jak to widzi prosty człowiek. Nie sądzę, żeby Baskin utonął.

– Naprawdę?

Szeryf skinął głową.

– Może i wygłosiłem pouczające przemówienie o tym, co się może zdarzyć zwłokom w Pacyfiku, ale prawda bywa na ogół znacznie prostsza. Gdyby utonął, jego ciało już by tu było. Nie na sto procent, warto o tym pamiętać, ale prawie.

– Więc co?

Wielki Australijczyk pociągnął łyk coli.

– Może być tak, że dostał typowego cykora, nie? Nie byłby to pierwszy raz, kiedy facet wieje podczas miesiąca miodowego. Cholera, raz sam omal nie zwiałem.

T.C. tylko się uśmiechnął.

– A przyjrzałeś się dobrze jego żonie?

– Jasne. – Graham zagwizdał z podziwu. – Człowieku, czegoś takiego w życiu nie widziałem. Gały mi na wierzch wylazły. – Wypił kolejny łyk, odstawił butelkę, przetarł usta przedramieniem grubym jak gałąź dębu. – Więc chyba możemy bezpiecznie założyć, że nie zwiał. No to teraz pozwolę sobie zadać ci kolejne pytanie. Sprawdziłem tego twojego Baskina, w końcu sam dobrze wiesz, że tak się robi, i wyszło mi, że był z niego całkiem niezły dowcipniś. Jest szansa, że pozwolił sobie na ostatni żart albo coś?

– Przy okazji aż tak denerwując swoją panią? To nie w jego stylu, mówię ci.

– No dobra. Zawiadomiłem przez radio sąsiednie miasteczka i straż przybrzeżną. Oni też nie chcą plączących się wszędzie dziennikarzy, więc będą trzymać gęby na kłódkę. Poza tym niewiele mogę zrobić.

– Chciałbym poprosić cię o przysługę, Graham.

– Strzelaj.

– Wiem, że tu, u ciebie, nie mam żadnych praw, ale mimo to chcę pomóc w dochodzeniu. Jeśli tylko będę mógł. David Baskin to mój najbliższy przyjaciel, znam go lepiej…

– Hej, spokojnie, człowieku – przerwał mu Graham. Wstał.

Jego wzrok powędrował na północ i na południe, z twarzy gościa na znoszone, zniszczone mokasyny. Wyjął chusteczkę, przetarł spocone czoło. – Nawet w normalnej sytuacji mam za mało ludzi – powiedział powoli – więc pewnie nie zaszkodzi zrobić cię zastępcą. W tej sprawie. – Wyjął z szuflady kartkę, popchnął ją po biurku do T.C. – Masz tu listę miejsc do odwiedzenia. Jeśli dowiesz się czegoś, natychmiast mnie zawiadom.

– Dzięki. Doceniam to.

– Nie ma sprawy. A teraz będzie ostatnie pytanie. Czy z Baskinem coś jest nie tak?

T.C. poczuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła. Przez głowę przeleciało mu kilka niechcianych wspomnień.

– Nie tak?

– No wiesz, kontuzja, wada serca, coś w tym rodzaju.

– Nic o tym nie wiem – skłamał.

– A kto mógłby o tym wiedzieć lepiej od ciebie? – Szeryf uśmiechnął się szeroko. – W końcu jesteś jego najlepszym kumplem, nie?

T.C. spojrzał w oczy wielkoluda. Nie potrafił wyczytać z nich niczego.

■ ■ ■

Do hotelu jechali krótko, w milczeniu. T.C. zameldował się, zostawił bagaże w recepcji i poszedł za Laurą do apartamentu dla nowożeńców.

– I co teraz? – spytała, gdy drzwi się za nimi zamknęły.

T.C. odetchnął głęboko. Podrapał się po głowie, mierzwiąc palcami rzedniejące włosy. Jeszcze nie siwieję, pomyślał z nadzieją, że włosy wytrwają wystarczająco długo, by osiwieć. Ale wątpił, by wytrzymały tak długo. Cienkie kasztanowate kosmyki ustąpiły już z czoła i cofały się z czaszki. Wojska Shermana wypierały przeciwnika, prąc na Atlantę. Wyjrzał przez okno, poklepał się po kieszeni w poszukiwaniu cygar. Nie znalazł ani jednego.

– Podzwonimy. Pokręcimy się. Skontrolujemy teren.

Laura zachowała się zdumiewająco rozważnie i rzeczowo.

– Przez „podzwonimy” rozumiesz sprawdzenie w kostnicach? – Jej głos brzmiał bardzo spokojnie.

– W kostnicach, w szpitalach… tak, tego rodzaju rzeczy.

– A przez „pokręcenie się i skontrolowanie terenu” sprawdzenie, czy ciało Davida nie pływa przypadkiem w oceanie albo czy fale nie wyrzuciły go na brzeg?

T.C. skinął głową. Laura podeszła do telefonu.

– Może chciałbyś się przebrać albo odpocząć, nim zaczniemy? Wyglądasz fatalnie.

Spojrzał na nią z uśmiechem.

– Właśnie wysiadłem z samolotu po długim locie. Teraz twoja kolej.

– No tak, ja pewnie też nie za bardzo nadaję się na okładkę.

– I tak nadal zawstydzasz konkurencję.

– Dzięki. A teraz zrób mi przysługę, dobrze?

– Zawsze.

– Zejdź na dół i kup sobie kilka pudełek ich najlepszych tanich cygar.

– Co?

Laura podniosła słuchawkę telefonu.

– Uzupełnij zapasy. Przez jakiś czas będziemy bardzo zajęci.

■ ■ ■

Laura najpierw obdzwoniła kostnice. Najpierw, bo chciała mieć je z głowy jak najszybciej. Przez dolinę cieni lepiej przebiec w szaleńczym pędzie, niż iść spacerowym krokiem. Kładła głowę pod topór za każdym razem, kiedy koroner mówił: „Zaczekaj chwileczkę, kochana”, i czekała na wykonanie wyroku dobre dziesięć lat, tak się jej przynajmniej wydawało, aż do informacji; „Nie, nie mamy tu nikogo odpowiadającego opisowi”. Potem parę sekund niebotycznej ulgi i… T.C. dawał jej kolejny numer.

Apartament dla nowożeńców śmierdział dymem cygar, jakby chłopcy urządzili sobie tutaj cotygodniowego pokerka, ale Laura nawet tego nie zauważyła. Czuła się jak zamknięta w pułapce, dusiła się, ale to nie dym był winien, lecz każda kolejna rozmowa, bezustanne przeskoki od nadziei do strachu i z powrotem do nadziei. Przyszła kolej na szpitale. Rozpaczliwie pragnęła wiedzieć, a jednocześnie bała się tego, co może usłyszeć. Było to trochę jak życie w koszmarze, kiedy człowiek boi się obudzić, bo wówczas koszmar może stać się rzeczywistością.

Godzinę później skończyli z telefonami.

– I co teraz?

T.C. strząsnął popiół na blat stołu. W swoim czasie wypalił mnóstwo cygar, ale to australijskie skręcono chyba z kaczego gówna. Jeden dymek załatwiłby Amerykanów tak, jak Fidel Kennedy’ego w Zatoce Świń. Postanowił, że to jego ostatnie.

– Idę na dół – oznajmił. – Znajdę ci jeszcze kilka numerów w książce telefonicznej. Potem przepytam personel. Nie ma sensu, żebyśmy oboje siedzieli przy telefonie.

Wstał, podszedł do drzwi, zatrzymał się i westchnął. Odwrócił się i wziął ze stołu pudełko cygar. A cholerę z tym, jego kubki smakowe i tak zdechły dawno temu.

■ ■ ■

Nieco późnej, siedząc samotnie w pokoju i czekając na powrót T.C. (a jeszcze lepiej – Davida), Laura postanowiła zadzwonić do domu. Spojrzała na zegarek. W Bostonie była dwudziesta trzecia.

Jej ojciec, doktor James Ayars, siedzi teraz w swym nieskazitelnie czystym gabinecie przy nieskazitelnie czystym biurku. Dane medyczne do porannego obchodu leżą w schludnych stosikach, te już przejrzane po prawej, te jeszcze nieprzejrzane po lewej. Ma na sobie szary jedwabny szlafrok, pod nim porządnie zapiętą piżamę. Okulary siedzą na nosie mocno, tak mocno, żeby nie spadały z niego przy licznych westchnieniach.

Matka, urocza bywalczyni salonów, gwiazda towarzystwa Mary Ayars, najprawdopodobniej czeka już na górze na nocną wizytę męża w sypialni. Siedzi w łóżku, podparta poduszkami, i czyta najnowszą prowokacyjną powieść, której lekturę zleciła jej grupa czytelnicza, w istocie prawdziwy klan, składający się z najwybitniejszych bostońskich pseudointelektualistek. Ich ulubioną rozrywką były czwartkowe spotkania, podczas nich nadawały zaaprobowanym, czyli „obiecującym” dziełom znaczenia, których nie potrafiliby wyobrazić sobie ich twórcy nawet na najwspanialszym haju. Laura poszła na jedną z sesji (matka wytłumaczyła jej, że to właśnie „sesje”, nie jakieś tam „spotkania”) i uznała, że Webster’s Dictionary powinien mieć zbiorowe zdjęcie tych pań przy haśle „bzdura”. Ale matka po prostu co czwartek próbowała zadzierzgnąć więzy, przykleić się do jakiejś grupy, obojętne, czy brydżystek, czy też świadomej seksualności.

– Halo?

Po raz pierwszy od chwili zniknięcia Davida Laurze łzy napłynęły do oczu. Głos ojca był jak wehikuł czasu. Przeniósł ją w dzieciństwo; bardzo chciała otoczyć się zasłoną przeszłości, tym mocnym, pewnym głosem, dającym poczucie ciepła i bezpieczeństwa.

– Cześć, tato.

– Laura? Co u was słychać? Jak tam Australia?

Laura nie wiedziała, co powiedzieć, jak zacząć.

– Jest piękna… słońce świeci cały dzień…

– No to wspaniale, skarbie. – Głos ojca stał się nagle bardzo rzeczowy. – To może damy sobie teraz spokój z grzecznościami, dobrze? Powiedz, o co chodzi.

Cały tata. Dość zabawy, nie mam czasu na pogawędki. Od razu przechodzimy do rzeczy.

– Chodzi o Davida.

– O co? – spytał głosem autorytatywnym, jak zawsze. – Coś mu się stało?

– Nie wiem. – Laura omal się nie rozpłakała.

– Co znaczy „nie wiem”?

– Zaginął.

Długa chwila ciszy bardzo ją przeraziła.

– Zaginął?

W głosie ojca usłyszała raczej strach niż zaskoczenie, jak wówczas kiedy mówią ci, że przyjaciel palący trzy paczki papierosów dziennie ma raka płuc. Wiadomość tragiczna, ale nie zaskakująca. Laura spodziewała się, że ojciec powie coś więcej, spyta o szczegóły, jak to miał w zwyczaju, ale nie. To ona musiała kontynuować rozmowę.

– Zostawił mi wiadomość, że idzie popływać. To było przedwczoraj.

– O Boże! –powiedział ojciec cicho, a jego słowa były jak ostre, przebijające skórę igły. Znikł gdzieś pewny ton, jego znak firmowy. Niemal czuła, jak bardzo stara się zachować spokój, ale tylko powiedział cicho: – Dlaczego nie zadzwoniłaś wcześniej? Zawiadomiłaś policję?

– Już go szukają. T.C. wie, przyleciał przed kilkoma godzinami.

– Złapię najbliższy lot. Będę…

– Nie, to niepotrzebne. Nic tu nie pomożesz.

– Ale…

– Naprawdę, tato. Nic mi nie jest. Proszę, nie mów mamie.

– Co miałbym jej powiedzieć? Przecież ona nawet nie wie, że jesteś w Australii. Wszyscy się dziwią, gdzie zniknęliście oboje.

– I niech nasza ucieczka zakochanych pozostanie tajemnicą, przynajmniej na razie. Mama w domu?

Doktor Ayars zamarł.

– Nie.

– To gdzie jest?

– Poleciała na tydzień do Los Angeles. Lauro, naprawdę nie chcesz, żebym przyleciał?

– Naprawdę. Poradzę sobie. Z pewnością szybko go znajdą. Jestem przekonana, że wyciął nam kolejny ze swoich numerów.

I znów zapadła cisza. Laura czekała, aż ojciec się z nią zgodzi, przytaknie, powie, że oczywiście, wróci, nie histeryzuj, córeczko, jak typowa żona – ale nic takiego nie powiedział. Gdzie się podział podnoszący na duchu głos rozsądku? Gdzie się podział człowiek będący niezawodną pociechą i podporą? Jej ojciec, zawsze spokojny, zawsze panujący nad sobą i tym, co się wokół niego dzieje. Wiedział, co to cierpienie i śmierć, poznał je zawodowo i osobiście, a jednak zawsze zachowywał olimpijski spokój. Co się stało, że teraz brakuje mu słów?

– Zadzwonię znowu, kiedy tylko się czegoś dowiem – obiecała, choć w jej głowie zakiełkowała myśl, że ojca nie trzeba o niczym informować, że już wie, jaki będzie wynik poszukiwań. Ale była to przecież głupia myśl, wynik zmęczenia i strachu, nic więcej. Zdarzenia ostatnich dni robiły jej z mózgu watę.

– Oczywiście. – Zabrzmiało to tak, jakby doktor Ayars został już nie tylko pobity, ale wręcz złamany.

– Chcesz mi coś powiedzieć, tato?

– Tak, oczywiście – rzekł głosem bez wyrazu. – Nie martw się, wszystko będzie dobrze.

Laura słuchała go zdumiona. Nie martwić się? Nagle zrobiło się jej bardzo zimno.

– Może Gloria jest gdzieś w pobliżu?

– Nie, twoja siostra znów pracuje do późnej nocy. Powinnaś być z niej bardzo dumna.

– Oczywiście, że jestem. Kiedy wraca mama?

– Za parę dni. Jesteś pewna, że nie chcesz, bym przyleciał?

– Jestem pewna, Do widzenia, tato.

– Do widzenia, córeczko. Jeśli będziesz czegoś potrzebowała…

– Dam znać.

Usłyszała, jak ojciec odkłada słuchawkę.

■ ■ ■

Pocieszała się, że nie ma powodu zamartwiać się tą rozmową. W końcu ojciec nie powiedział jej nic szczególnego, a w jego słowach i zachowaniu też nie było nic, co można by uznać za niepokojące. A jednak czuła, że coś jest nie tak, i od tego wyraźnego, nawet bardzo wyraźnego uczucia ściskał się jej żołądek. Otworzyła torebkę, szperała w niej chwilę, ale nie znalazła tego, czego szukała.

Boże, dlaczego rzuciłam palenie?!

Wyjrzała przez okno, ale nie to wychodzące na plażę, lecz na przeciwną stronę, na słynny australijski busz. Przypomniała sobie ten dzień, kiedy oboje z Davidem zdecydowali się porzucić na jakiś czas wspaniałości miejskiego życia na korzyść buszu nowoangielskiego. Dorastający w Michigan David miał jakieś pojęcie o łonie natury i radośnie zarezerwował im tydzień z dala od świata. Laura, która znała tylko cywilizację, uznała, że będzie to tydzień spania w błocie z mnóstwem robaków.

– Spodoba ci się – powtarzał David.

– Jestem pewna, że wręcz przeciwnie.

Pojechali do Vermontu. Założyli ciężkie plecaki. Brnęli dusznym lasem tak długo, że Laura zaczęła liczyć czas w tysiącleciach, ale wreszcie, z łaski losu, dotarli do zagubionego w dziczy kempingu. Umyła się w strumyku, rozłożyła śpiwór i wpełzła do niego zachwycona.

Po czym do tego samego śpiwora wpełzł David.

– A ty co sobie myślisz? – spytała. – Zdaje się, że masz własny śpiwór.

– Mam. Ale musimy spać razem, żeby ogrzewać się nawzajem.

– Ciepłem ciała?

– No właśnie.

– Jest pewien problem.

– Jaki?

– Termometr wskazuje jakieś trzydzieści pięć stopni.

– Ciepła?

Laura skinęła głową. David zastanawiał się przez chwilę.

– W takim razie pozwolę sobie zaproponować spanie au natural.

Kochali się gwałtownie, wręcz przerażająco intensywnie, a potem leżeli nadzy, tuląc się do siebie.

– O rany – wydyszał David, gdy tylko zdołał złapać oddech.

– Co?

– Kocham prawdziwą naturę. Nie wiem, ale… otoczenie… czuję się tu żywy, czuję jedność z naturą, jestem…

– Napalony?

– Strzał w dziesiątkę.

– Ja też staję się powoli wielbicielką natury – przyznała Laura.

– Zauważyłem. Ale powinnaś być ostrożniejsza.

– Dlaczego?

– Te twoje krzyki… kobieto, przeraziłaś na śmierć naszych kosmatych przyjaciół!

– Tobie się podobało.

– Prawda.

– Poza tym z ciebie kiepski był Marcel Marceau.

– Moi?

– Ryczałeś jak łoś. Tylko czekałam, aż na polanie pojawi się jakaś łosza.

– Nie miałem szczęścia. Ty musisz mi wystarczyć.

– Przesadziłeś ze złośliwością.

Laura sięgnęła do kieszeni dżinsów, wyjęła z niej wygniecioną paczkę papierosów. David jęknął.

– Masz zamiar to palić?

– Nie. Mam zamiar nakarmić zwierzęta.

– Miś Strażnik mówi: to ludzie podpalają lasy.

– Zachowam ostrożność.

– Słuchaj, Lauro, nie przeszkadza mi, kiedy palisz w mieście…

– Bzdura.

– W porządku, bzdura. Ale tutaj, w leśnej głuszy, musisz mieć wzgląd na naszych kosmatych przyjaciół.

– Dlaczego tak strasznie ci się nie podoba, że palę?

David wzruszył ramionami.

– Poza tym, że to nałóg obrzydliwy, niebezpieczny dla zdrowia, za którym nie przemawia nic, choćby jedna drobna korzyść, chyba chodzi o to, że nie lubię całować popielniczki. Z języczkiem.

– Ale ja po prostu muszę coś trzymać w ustach.

– Wiem. To jedna z tych rzeczy, za które cię kocham.

– Zboczeniec. Miałeś czas przyzwyczaić się do dymu. Przez cztery lata mieszkałeś z T.C. A Clip? Oni dwaj ciągle palą te śmierdzące cygara.

– No tak, ale ich nie całuję z języczkiem. No, może czasami T.C., ale rzadko.

– Podejrzewałam cię o coś takiego.

– Weź pod uwagę, że T.C. nie przeżyłby bez swoich cygar. Są jego częścią, przedłużeniem osobowości, powiedzmy. A Clip ma siedemdziesiąt lat i w dodatku jest moim szefem. Nie uważamy za stosowne krytykować szefów. Poza tym lubię palącego Clipa.

– Dlaczego?

– Cygaro Zwycięstwa. Kiedy pali, to znaczy, że mamy zwycięstwo w kieszeni.

Laura objęła go, przytuliła.

– To mój papieros można nazwać Papierosem Zwycięstwa.

– Tak?

– Clip lubi sobie zapalić po zwycięskim meczu. Ja lubię sobie zapalić po niezwykle silnym orga…

– Nie wycieraj sobie buzi tym słowem, Ayars.

– Przepraszam.

David usiadł.

– Chcesz wiedzieć, dlaczego zależy mi na tym, żebyś rzuciła palenie?

Laura potrząsnęła głową. David tulił ją, delikatnie gładząc jej włosy.

– Bo nie chcę, żeby zdarzyło ci się coś złego – powiedział cicho. – Bo chcę być z tobą na zawsze.

Spojrzała na niego z nadzieją.

– Naprawdę?

– Kocham cię, Lauro. Kocham cię bardziej, niż potrafisz to sobie wyobrazić.

Dwa miesiące później rzuciła palenie. I od tej pory nawet nie pomyślała o papierosie… aż do dziś.

Głośne pukanie do drzwi przywołało ją do rzeczywistości.

– T.C…?

– Tak, to ja.

– Otwarte.

T.C. wszedł do apartamentu. Twarz miał ściągniętą.

– Też mi cywilizacja! Gdzie McDonald? Gdzie Roy Rogers?

– Masz coś nowego?

T.C. pokręcił głową. Laurze wydał się dziwnie roztrzęsiony.

– Co się stało? – spytała.

– Nic. Tyle że chyba jestem trochę zmęczony i głodny.

– Zamów coś do pokoju.

– Za chwilę.

– Na co czekasz? Jeśli jesteś głodny…

Zadzwonił telefon. T.C. praktycznie rzucił się na niego, poderwał słuchawkę…

– Halo?

Laura próbowała odczytać coś z wyrazu jego twarzy, ale odwrócił się do niej tyłem, opuszczając nisko głowę. Wyglądał jak bukmacher w budce telefonicznej, przyjmujący stawki. Minęło kilka minut, nim powiedział: „Dobra, już jadę”.

– Co się dzieje?

– Wrócę za jakiś czas.

– Dokąd jedziesz? Kto do ciebie dzwonił?

– Może to jakiś ślad, a może nie – rzucił T.C. przez ramię, wychodząc z apartamentu. – Jeśli coś z tego wyjdzie, zadzwonię.

– Idę z tobą.

– Nie. Potrzebuję cię tutaj. Ktoś zawsze może zadzwonić.

Laura chwyciła torebkę.

– Recepcjonista zapisze wiadomości.

– To nie wystarczy.