Copyright © Katarzyna Rapczyńska-Lubieńska, 2017

Projekt okładki

Sylwia Turlejska

Agencja Interaktywna Studio Kreacji

www.studio-kreacji.pl

Zdjęcie na okładce

© Ildiko Neer/Arcangel Images

Redaktor prowadzący

Michał Nalewski

Redakcja

Joanna Habiera

Korekta

Mirosława Kostrzyńska

Zofia Firek

ISBN 978-83-8123-439-9

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Table of Contents

NOWA PRACA

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

NOWA PRACA

1

– Wstawaj, Karolina, chyba nie chcesz się spóźnić do pracy? – Z łazienki dobiegł mnie zaspany głos Natki.

Ona także nie lubiła wczesnych pobudek. Ja od pół roku nie używałam budzika, aż tu nagle dostałam etat! Co prawda moje plany kariery w branży medialnej musiały w związku z tym poczekać, ale za to miałam umowę o pracę, co oznaczało pakiet socjalny, wymiar godzin ósma–szesnasta, wolne weekendy i, co najważniejsze, stałe wynagrodzenie. Same plusy, jak mawiają matematycy optymiści. Ponieważ moje myśli ponownie zaczęły wkraczać w fazę snu, siłą woli zerwałam się z łóżka. Natalia już wyszła z łazienki i w panice szukała materiałów wykładowych z lingwistyki stosowanej.

– Dlaczego śpi mi się najlepiej wtedy, kiedy trzeba wstać tak wcześnie… – narzekała na swój studencki los.

Codziennie zrywała się o świcie, aby prowadzić wakacyjny kurs języka niemieckiego w jednym z warszawskich gimnazjów. Taki, w którym dziewczynki przesadnym makijażem pragną dodać sobie kilka lat, chłopcy zaś lajkują ich sweet focie na portalach społecznościowych, oczywiście z najnowszych modeli smartfonów. Po całym dniu na uczelni moja współlokatorka musiała pędzić jeszcze na półtoragodzinne korepetycje z angielskiego dla dwójki rozwydrzonych dzieciaków, cierpliwie znosząc przy tym uwagi ich bogatych rodziców, którzy patrzyli jej na ręce.

W kawalerce wynajętej od mojej cioci dzieliłyśmy między sobą sypialnię, pokój z aneksem kuchennym oraz łazienkę we wzorzyste kremowe kafelki. Mieszkałyśmy na warszawskim Służewcu, w jednym z bloków należących do dużego, upstrzonego barwnymi graffiti osiedla.

Nasz wspólny przedpokój pomalowałyśmy farbą w odcieniu biskupim, powiesiłyśmy na ścianie plakat z Jimem Morrisonem i zamontowałyśmy żyrandol z plastikowymi elementami imitującymi kryształki.

Na obiad zwykle wystarczała nam puszka zimnego piwa oraz porcja chińszczyzny, żeby jakoś zapełnić żołądek. Pomimo spożywania dużej ilości alkoholu i glutaminianu sodu, w głębi duszy nie miałyśmy zamiaru skończyć w wieku czterdziestu paru lat jako zombie w państwowym szpitalu.

W pewnym momencie smakowanie cukierka przez papierek przestało nam wystarczać. Postanowiłyśmy ciężko pracować i oszczędzać, a zebrane pieniądze przeznaczyć na wymarzoną podróż do Maroka, naszą wyprawę życia, polewaną hektolitrami czerwonego wina, wypełnioną bebopem oraz beatnikowską literaturą. Potem każda z nas miała spotkać tego jedynego i założyć rodzinę, tak jak to bywa w happy endach. Aby jednak nasza świnka skarbonka, regularnie karmiona banknotami o różnych nominałach zaczęła przybierać na wadze, musiałam znaleźć stałą pracę. Nie mogłam się doczekać tego dnia.

– Błagam, powiedz mi, że to jeszcze nie poniedziałek... – spojrzałam ze zgrozą na ścienny kalendarz.

– Niestety. – Natka potwierdziła moje obawy.

Najbardziej stresogenne w nowym miejscu pracy są początki. Lubiłam znajdować się już na etapie, na którym nic nie stanowi problemu nie do rozwiązania.

– Chciałabym być teraz Philem Connorsem z Dnia świstaka... – westchnęłam, zaglądając do szuflady z bielizną.

Kiedy spróbowałam wpasować stopę w rozciągniętą do samej ziemi nogawkę rajstop, jak na złość strzeliło w nich oczko.

– Nie cierpię rajstop! Jak sądzisz, czy na takim stanowisku kobiety muszą nosić garsonki? – zastanawiałam się.

– Powiedz szefowi, że uniformy to kajdanki, których normalny człowiek unika jak ognia, poza małżonkami urozmaicającymi życie erotyczne oraz ekologami walczącymi o drzewa.

Natka przemycała do naszej rozmowy swoje wolnościowe poglądy, a mnie z niepewności i strachu opadały kolejne wątpliwości.

– Jestem narwańcem. Jakim cudem dostałam posadę sekretarki? – pytałam.

– Faktycznie, ci, którzy cię znają, wiedzą, że to cud, ale myśl optymistycznie. Może dzięki temu nauczysz się porządku i dokładności? – stwierdziła.

– Sądzę, że prędzej zostanę sławną pisarką i będę ślęczeć nocami przed laptopem, z kieliszkiem koniaku w dłoni – rozmarzyłam się. – Kurczę, dochodzi siódma!

Z prędkością światła powróciłam do rzeczywistości i zabrałam się za prasowanie żakietu, ale gdy skończyłam, za nic w świecie nie chciał dopasować się do mojej sylwetki. Czyżbym przytyła? Niemożliwe. W sumie bez znaczenia, w końcu to siedząca praca. Po prostu nigdy nie nosiłam takich ciuchów. Do tej pory wkładałam luźne kraciaste koszule i dżinsy w połączeniu z trampkami, a w zimie – z kozakami, aż tu nagle musiałam wcielić się w kogoś zupełnie innego. Przebiegł mi po plecach lodowaty dreszcz, a na myśl o tym, że będę musiała spędzić w rajstopach ponad osiem godzin, ręce pokryła gęsia skórka.

– A jeśli to nie jest praca dla mnie? – zapytałam.

– Karolina, praca to nie samolot. Zawsze możesz wysiąść. – Natalia starała się rozładować napięcie.

Zjadłyśmy tradycyjne śniadanie, kilka nierówno przekrojonych kajzerek, przykrytych plastrami serków topionych, które podgrzałyśmy w kupionej na spółkę kuchence mikrofalowej. Natka doprawiała swoją porcję czosnkowo-ziołowym sosem, podczas gdy ja zalewałam wrzątkiem kawę „3 w 1”, czyli „stare skremowane ziarna”. To określenie pożyczyłyśmy z naszego ulubionego brytyjskiego sitcomu, nadawało naszym śniadaniom czarno-humorystyczny wydźwięk.

Po ostatnim kęsie w pośpiechu wstawiłyśmy naczynia do zlewu. Chwyciłam lakierowaną torebkę, a Natka wojskowy plecak.

– Powodzenia w nowej pracy. Kopniak na szczęście! – Natalia podniosła kolano i lekko zahaczyła nim o tylną część mojego ciała.

– Dzięki, ty też się trzymaj, zwłaszcza w szkole. Do wieczora! – odpowiedziałam i każda z nas poszła w swoją stronę.

2

Drugi z wakacyjnych miesięcy oraz temperatura sięgająca prawie trzydziestu stopni sprawiły, że mogłam liczyć na pustki w komunikacji miejskiej. Na przystanku czekała grupka młodych dziewczyn, które porównywały swoje opalone łydki.

W autobusie upolowałam miejsce na końcu przy oknie. Obok dosiadły się dwie dziewczyny i każda z nas jak na komendę wyjęła z torebki telefon z zestawem słuchawkowym. Założę się, że tylko ja pośród naszej trójki słuchałam piosenek Julee Cruise, ulubionej wokalistki Davida Lyncha, której balsamiczny głos dodawał klimatu opowieściom geniusza filmowego surrealizmu. Poczułam ucisk w żołądku. Albo to stres przed czekającymi mnie obowiązkami, albo konsekwencje alkoholowej imprezy, którą poprzedniego wieczoru urządziłyśmy z Natką, by uczcić fakt, że jedna z nas zyskała szansę na coś więcej niż umowa śmieciowa. Miałam do przejechania trzynaście przystanków. Patrzyłam przez okno i analizowałam w myślach swoje dotychczasowe dokonania. Na studiach pomysłami na życie mogłam obdzielić połowę mojego roku. Orientalna knajpka nad Bałtykiem, praca w redakcji jednego z pism dla niezależnych trzydziestek, założenie prosperującej agencji PR, podróżowanie po krajach Europy Wschodniej i dokumentowanie rzeczywistości, wzorem Andrzeja Stasiuka, czyli siedząc w Beskidzie Niskim i przelewając na papier wspomnienia z minionych wypraw. Niestety, po ukończeniu kulturoznawstwa, większość ambitnych planów utkwiła na liście oczekujących.

Teraz jadę do piętnastej albo szesnastej pracy, jeśli policzyć pół wymęczonego dnia w call center, i nadal czuję, że przez wiele lat nie ruszyłam z miejsca. Etat dziennikarza też mam po części za sobą, ale wciąż nie porzuciłam nadziei, że tamte czasy wrócą.

Między jednym a drugim semestrem po prostu odchodziłam z kolejnych instytucji. W pewnym momencie przestało mnie to ruszać. Pod innymi względami było trudniej, bo zmiany zamiast nadziei przynosiły następne rozczarowania. Pracowałam kiedyś w miejscu, gdzie wszyscy siedzieliśmy w otwartej przestrzeni, oddzieleni od siebie jedynie monitorami komputerów. Przestrzeń wizualnie przypominała jedno z zagranicznych biur, w których każdy pracownik schowany w białym tekturowym boksie wykonuje polecenia wysyłane mejlem przez siedzącego za ścianką szefa.

Gdy po trzech miesiącach nie przedłużono z nami umowy – rotacja w firmie była zaskakująco wysoka – nikt nie żałował. Umówmy się, że praca w systemie open space stanowczo nie jest zajęciem dla wrażliwego indywidualisty. Nie doda mu ikry ani nie uczyni z niego rzeźby z hartowanej stali. Ale przynajmniej przygotuje do pracy w sekretariacie. Miejsca, w którym słowo „prywatność” nie istnieje i gdzie bujający w obłokach marzyciele muszą szybko dorosnąć.

Zaczęło się w dniu, w którym przeglądałam ogłoszenia w internecie i znalazłam ofertę pracy dla sekretarki w administracji publicznej. Pomyślałam, że na pewno już kogoś znaleźli, ale co mi szkodzi wysłać CV?

Ze świata, który do tej pory składał się wyłącznie z prób wypłynięcia na szerokie wody dziennikarstwa oraz naiwnej wiary w dokonanie tego natychmiast po uzyskaniu tytułu magistra, trafiłam do budżetówki. Świata pełnego rozmaitych osobliwości i zupełnie mi obcego. Świata, który na zawsze odmienił mój stosunek do ludzi i rzeczywistości. Gdybym wiedziała, co mnie czeka, uciekłabym gdzie pieprz rośnie.

3

– Następny przystanek: Puławska – odezwał się mechaniczny głos.

Znużona jazdą w dusznym autobusie zsunęłam się z fotela i ruszyłam do drzwi.

Wysiadłam i szłam pół kilometra, wypatrując miejsca, które miało stać się dla mnie drugim domem. Wcześniej byłam tam tylko raz, na rozmowie kwalifikacyjnej.

W dniu, w którym odebrałam telefon i dowiedziałam się, że moją kandydaturę rozpatrzono pozytywnie, zniknęły wreszcie czarne chmury od kilku miesięcy wiszące nad moim życiem.

– Witam, pani Karolino. Osoba, która miała zostać zatrudniona w naszym wydziale, zrezygnowała, a pani jest kolejna na naszej liście kandydatów. Czy w dalszym ciągu interesuje panią praca u nas? – Delikatny kobiecy głos był tak subtelny i cichy, że ledwie rozróżniałam słowa.

– Oczywiście, oczywiście, jak najbardziej, jestem, jestem – próbowałam sklecić zdanie, ale gwałtowne bicie serca wywołane niespodziewaną wiadomością zagłuszyło znajomość poprawnej polszczyzny.

– Bardzo się cieszę. W takim razie rozpocznie pani pracę od piętnastego lipca. Proszę udać się do kadr, gdzie będzie czekała na panią umowa – dodała moja rozmówczyni.

– Oczywiście, oczywiście. Dziękuję za wiadomość. – Starałam się to wszystko zapamiętać.

– A zatem do zobaczenia – podsumowała.

– Do widzenia – powiedziałam, po czym się rozłączyłam.

Odtwarzając tę rozmowę, dotarłam do celu. Nagle przede mną wyrósł ogromny peerelowski biurowiec. Białe plastikowe okna kontrastowały z kolorem czerwonej cegły. Gwałtowny powiew wiatru bezgłośnie szturchnął mnie w plecy, kiedy zbliżałam się do schodów. „Czyżby zbierało się na burzę?”, pomyślałam, bo z trudem dotarłam do masywnych drzwi z przezroczystą szybą.

Wnętrze przypominało rejestrację w placówce medycznej połączoną z punktem kontroli paszportowej. W środku znajdowało się biuro przepustek, gdzie należało się zgłosić, aby móc wejść dalej. Nowym pracownikom, którzy nie mieli jeszcze własnej karty magnetycznej, po okazaniu dokumentu tożsamości wręczano plakietkę z napisem „gość”. Wzięłam głęboki wdech i energicznie podeszłam do okienka, wyjmując jednocześnie z torebki dowód osobisty. Po drugiej stronie siedział starszy mężczyzna podobny do Burta Reynoldsa, z tą różnicą, że nie miał na sobie kowbojskiego kapelusza. Po tym, jak skwapliwie zabrał się do wprowadzania moich danych do komputera, wywnioskowałam, że musi lubić swoją pracę.

– Witamy w naszych skromnych progach, pani Karolino – entuzjastycznie rzucił w moją stronę powitalne hasło, które prawdopodobnie miał na podorędziu na wypadek takich spotkań. Podał mi zastępczą wejściówkę, którą przez kilka dni miałam się posługiwać, i w szarmanckim stylu, jak to czynią kelnerzy kierujący gości do zarezerwowanego stolika, wskazał dłonią bramkę.

Elektroniczne tripody, podobne do tych ze stacji metra, oddzielały niewielką część dla interesantów od reszty przestrzeni zarezerwowanej dla pracowników biur. Przyłożyłam kartę magnetyczną do czytnika i jednocześnie naparłam na metalową blokadę, a wtedy automatycznie przesunęła się i pozwoliła mi przekroczyć linię graniczną. Przez ułamek sekundy poczułam się jak bohaterka filmów science fiction, która przechodzi przez portale czasoprzestrzenne i trafia do innego wymiaru. Za chwilę jednak zaśniedziały korytarz prowadzący do windy przywołał mi na myśl kadr z filmu Chaplina, w którym główny bohater pracuje w fabryce pełnej maszyn. Młody mężczyzna, który przebiegł obok i najwyraźniej spieszył się, by zasiąść przy biurku, nim zegar wybije ósmą, wpadł na mnie z impetem i uderzyłam ramieniem w futrynę. Ból przyniósł natychmiastowe otrzeźwienie i odpłaciłam mu pięknym za nadobne.

– Uważaj, jak chodzisz, mizoginie! – krzyknęłam.

Mężczyzna zatrzymał się i błyskawicznie odwrócił w moją stronę.

– Jeśli chciałaś popisać się intelektem, źle trafiłaś – oznajmił i wskoczył do windy, czym do reszty wytrącił mnie z równowagi.

Zdążyłam tylko dostrzec jego ironiczny uśmiech, znikający za automatycznymi drzwiami.

Nic nie zepsuje mi pierwszego dnia w pracy! Wdech z gniewem, wydech z radością, odprawiłam w myślach rytuał i rozejrzałam się dookoła, wypatrując schodów.

Na ścianie wisiała duża korkowa tablica z przypiętymi do niej kartkami. Głównie rozmaite ulotki i ogłoszenia rozmieszczone jedne na drugich, w samym środku zaś lekko nadszarpnięta zębem czasu instrukcja przeciwpożarowa. A obok kiosk z mydłem i powidłem, który obsługiwała młodziutka dziewczyna w okularach, taka szara myszka. Sprawiała wrażenie osoby, która robi wszystko, by nie zwracać na siebie uwagi. Z natury jestem ekstrawertyczką, więc posłałam jej ciepły uśmiech, czym spłoszyłam ją jeszcze bardziej. Nie tracąc czasu, weszłam po schodach na trzecie z pięciu pięter.

Szłam wolno i ukradkiem rozglądałam się na boki, usiłując przypomnieć sobie gabinet, w którym niespełna miesiąc temu zabłysłam intelektem, aby zaprezentować się z najlepszej strony. Gdzie jest mój pokój? W końcu zlokalizowałam numer na drzwiach i energicznie chwyciłam za klamkę. Ogarnął mnie dziwny paraliż. Moja dłoń przywarła do klamki, a ja nie mogłam wykonać żadnego ruchu. Jakby moje kości były połączone za pomocą maleńkich śrubek, które nagle zostały dokręcone najszczelniej, jak tylko się da. Trwało to raptem kilka sekund, ale uświadomiłam sobie, że muszę wyglądać idiotycznie, z dłonią zaciśniętą na klamce, jakbym zamieniła się w słup soli. Ktoś mógł mnie zobaczyć, a to nie był rodzaj wrażenia, jakie chciałam wywrzeć na innych. Dość! Czas rozkazać bezpodstawnym lękom, aby zaczekały na realne zagrożenie. Wchodzę.

Naprzeciwko drzwi siedziała młoda dziewczyna obcięta na chłopczycę, ale przy tym nad wyraz kobieca. Jej smukła twarz była proporcjonalna do całej sylwetki, a zarys żuchwy idealnie synchronizował z fioletowym golfem, który miała na sobie. Możliwe, że była kilka lat starsza ode mnie. Natychmiast podniosła głowę i odłożyła telefon komórkowy. Po mojej prawej stała wielka pancerna szafa otwarta na oścież, która nie wiedzieć czemu skojarzyła mi się z szafkami dla amerykańskich futbolistów. Na przekór losowi, zamiast dorodnego mężczyzny w sportowym kasku, zastałam myszkującą w niej kobietę w średnim wieku. Chyba porządkowała rzeczy mające trafić w moje – na szczęście już – powołane ręce.

– Dzień dobry – odezwałam się z powitalnym uśmiechem.

– Cześć, jestem Sonia. – Dziewczyna zza biurka wyciągnęła do mnie rękę. – Nie mogliśmy się ciebie doczekać. Przez dwa miesiące nie było sekretarki i musieliśmy ustalać dyżury.

Czyżby stąd to entuzjastyczne powitanie?

– A ja się cieszę, że w końcu udało mi się tu dotrzeć. I muszę przywyknąć do wczesnego wstawania – odpowiedziałam.

– Długą miałaś przerwę? – spytała Sonia.

– Ponad sześć miesięcy.

– Ojej, sporo... To z czego żyłaś, jeśli mogę spytać?

– Pisałam artykuły do różnych czasopism i współpracowałam z pewnym wydawnictwem, ale na umowę o dzieło. Niestety, na dłuższą metę tak się nie da.

– Wyobrażam sobie. Witaj, rozgość się! – zaproponowała, zwalniając miejsce w fotelu.

Kobieta, która układała dokumenty w szafie, niespodziewanie odwróciła się w moją stronę.

– Dzień dobry, Karolinko – przywitała się z uśmiechem.

Rozpoznałam głos osoby, która zawiadomiła mnie o przyjęciu do pracy. Przypomniałam sobie: pani Melania!

– Naczelnik się przebiera. Zaraz będziemy mogli podpisać umowę – wyjaśniła.

Skoncentrowałam się na pierwszym zdaniu.

– Przebiera się?

– Chodzi rano na siłownię. Pamiętaj o tym na wypadek, gdyby ktoś niezapowiedziany próbował wejść do niego bez uprzedzenia.

– Tak, oczywiście – odpowiedziałam, a następnie zaczęłam wodzić wzrokiem po sekretariacie, aby poznać swoje miejsce pracy.

Niewielki pokój połączony z gabinetem szefa robił pozytywne wrażenie. Moje biurko, przy którym wcześniej urzędowała Sonia, stało na samym środku. Usiadłszy za nim, poczułam dumę, jakbym to ja sprawowała władzę w tej instytucji.

Afirmacja to kluczowa cegiełka w budowaniu właściwego nastawienia, wyrecytowałam w myślach fragment jednej z książek o motywacji.

Sonia przygotowała dla mnie wszystko, co niezbędne. Wyjaśniła, który to dziennik faktur, a który korespondencyjny. Jakiej pieczątki należy użyć do pisma wpływającego, a jakiej do wychodzącego, i tak dalej, i tak dalej.

– Trochę tego jest, ale z czasem się oswoisz – uspokajała mnie, widząc moje rozkojarzone spojrzenie i drżące dłonie.

– Dzięki, rozumiem, że w razie pytań, polecasz się na przyszłość? – spytałam żartobliwie.

– No pewnie – odpowiedziała lekko speszona i wróciła do swojego pokoju, który dzieliła z panią Melą.

W tym momencie klamka od drzwi, które naczelnik zamknął, aby sportowe odzienie zamienić na bardziej stosowne, nagle się poruszyła. Z gabinetu wyszedł mój nowy szef. Paweł Iważur był mężczyzną wysokim, miał gęste włosy lekko przyprószone siwizną, lecz nie z powodu upływu lat, a raczej w wyniku stresu, jaki generowała praca na tak odpowiedzialnym stanowisku. Tym, czego nie zauważyłam podczas rozmowy kwalifikacyjnej, a co teraz przykuło moją uwagę, był jego duży, purpurowy, błyszczący nos, który wręcz prosił się o przypudrowanie. Wtedy Rudolf (Anty)Valentino obdarował mnie powitalnym uściskiem dłoni. Wilgotnej.

– Dzień dobry, pani Karolino. Zapraszam do siebie – powiedział i weszliśmy do środka.

Usiadłam na krześle dla interesantów naprzeciwko szefa, który nie zawahał się przejść od razu do rzeczy.

– A zatem, pani Karolinko, będziemy razem pracować. Musimy więc ustalić jakąś nić porozumienia. Proszę się nie martwić, nie jestem zbyt wymagającym szefem.

Wyszczerzyłam zęby, a jednocześnie pogratulowałam sobie w duchu, że trafiło się ślepej kurze ziarno.

– Serio. Zobaczy pani, że za jakiś czas wręcz powieje nudą – zażartował. – Wystarczy, że będzie pani w pobliżu, gdy poproszę o herbatę lub o połączenie z rozmówcą, a godzinkę przed końcem dnia przyniesie mi pani teczkę z pocztą do dekretacji, i w zasadzie tyle.

– Dobrze, panie naczelniku. Może pan na mnie polegać. – Kiwałam głową w przód i w tył.

– Doskonale. Zatem do pracy! – Uśmiechnął się od ucha do ucha, a ja z entuzjazmem wróciłam za biurko.

Kiedy pierwsze pismo spłynęło ze stojącego nieopodal faksu, od razu zabrałam się do pracy. Przeczytałam je od deski do deski, aby z treści wyłuskać to, co najważniejsze, a następnie przelać zebraną esencję do właściwego dziennika. „Dotyczy: prośba o spisanie numerów ze sprzętu komputerowego podlegającego inwentaryzacji mienia ruchomego” – przybiłam pieczątkę i nadałam kolejny numer z dziennika.

Pięciominutowy spokój zakłóciła pani Mela, jej błyszczące ciemnozielone oczy, przypominające oczy kotów po zmroku, prześwietlały mój każdy nawet najmniejszy ruch.

– Jak sobie radzisz? – spytała charakterystycznym cienkim głosikiem, który wbrew pozorom mógł skrywać wiele emocji.

– Chyba dobrze. – Uśmiechnęłam się do niej, choć czułam lekkie skrępowanie.

W mojej głowie kłębiły się tysiące pytań, które rozmnażały się przez pączkowanie, ale starałam się nie dać po sobie poznać, że czegoś nie wiem.

– W tamtej szafce są talerzyki i filiżanki dla gości, a zjawiają się dosyć często. – Otworzyła drzwiczki. – A czarny kubek należy do naczelnika. Codziennie rano zaparzysz mu herbatę. Gdy woda zabarwi się na ciemno, wyjmij torebkę i wyrzuć ją do kosza. Pan Paweł nie lubi zajmować się takim drobiazgami. Aha, i jeszcze jedno...

Spojrzała mi prosto w oczy.

– Pamiętaj o bardzo ważnej, być może najważniejszej zasadzie.

– Jakiej? – Patrzyłam na nią zahipnotyzowana.

Pani Mela zrobiła teatralną pauzę, niczym jurorzy z programu Mam talent podczas czytania werdyktu.

– Kubka szefa nigdy nie wycieramy w środku – oznajmiła z absolutną powagą, jakby przekazywała mi wiedzę tajemną.

Zaniemówiłam. Ta sytuacja przebiła wszystko, z czym zetknęłam się do tej pory. I nie chodziło o przestrzeganie zasad higieny, lecz o sposób przekazania informacji. Dotarło do mnie, że pani Mela pełni w wydziale nie tylko funkcję kadrowej, lecz również mentora i, co najważniejsze, strażnika wszelkiego porządku. Chciałam jej odpowiedzieć, ale zabrakło mi słów.

4

– Pani Karolino, proszę zawiadomić wszystkich, że o dwunastej zaczyna się odprawa. Każdy, łącznie z panią, ma stawić się w moim gabinecie – oznajmił naczelnik, który tego typu komunikaty przekazywał telefonicznie.

– Oczywiście, panie naczelniku – potwierdziłam, by wiedział, że zrozumiałam polecenie.

Ciekawe, czego dotyczy spotkanie? Przygotuję sobie zeszyt, najlepiej w twardej okładce, bo w pokoju szefa nie ma dużo miejsca i notatki na pewno będę robiła na stojąco. Układałam w myślach plan, który za pół godziny miał się urzeczywistnić. Następnie spojrzałam na korkową tablicę przy biurku. Wisiała na niej kartka z telefonami do wszystkich pracowników wydziału. Kilku osób jeszcze nie znałam, gdyż od tygodnia przebywali na zasłużonym i od dawna wyczekiwanym urlopie.

Gabinet stopniowo wypełniał się ludźmi.

Zebrała się nas siódemka.

Poza panią Melą i Sonią obecny był również starszy mężczyzna w okularach na miedzianym łańcuszku zawieszonym na szyi, swobodnie opadającym na staromodną koszulę z flaneli. Pomyślałam, że wygląda jak klasyczny przykład jednostki pracującej w budżetówce. Oprócz pana Stanisława, bo tak się przedstawił, poznałam jeszcze Mateusza, który mógł mieć nie więcej niż trzydzieści lat, i jak na pracownika administracji publicznej ubierał się dość nietypowo – w obszerne ciuchy w kolorze khaki, poza tym nosił długie włosy, które splątały się z kablem od słuchawek wystającym spod jego lnianej koszuli. Ostatnim z grupy był Marek, informatyk o przyjaznym usposobieniu, chyba mój rówieśnik. Spotkanie rozpoczęło się od przemowy szefa.

– Witam po weekendzie. Nieobecnym przekażcie to, co dziś ustalimy na spotkaniu. Przede wszystkim trzeba rozplanować środki finansowe, aby do końca roku wygospodarować cały budżet. Dział finansowy chce znać szczegóły dotyczące zamówień publicznych, zwłaszcza jeśli chodzi o sprzęt komputerowy.

Naczelnik mówił i mówił, posługując się przy tym żargonem informatycznym, a ja starałam się każde nowe słowo przelać na papier, by przyswoić jak najwięcej i sklecić później zgrabną i sensowną notatkę.

– Druga bardzo ważna kwestia wiąże się z awansowaniem Melanii na stanowisko kierowniczki, przy czym nadal będzie ona zajmować się sprawami kadrowymi – powiedział, z przylepionym do twarzy uśmiechem.

W tym momencie publiczność wstrzymała oddech, a czas jakby stanął w miejscu. Naczelnik złożył gratulacje pani Meli, a potem kontynuował odprawę, a ja protokół.

– Dołączyła do nas nowa sekretarka, pani Karolina Lubczyk. Serdecznie witamy.

Oczy wszystkich skierowały się na mnie. Z jednej strony cieszyło mnie to, bo w głębi duszy lubiłam być w centrum uwagi, ale z drugiej odczuwałam lekkie zakłopotanie. Dygnęłam niczym uczennica stojąca na środku klasy, ubrana w granatowy mundurek i uczesana w dwa warkocze przewiązane białymi wstążkami. Wówczas ciąg skojarzeniowy przywołał na myśl owe kajdanki, o których rano wspomniała Natalia, i poczułam się jak więzień. Uświadomiłam sobie, że będę przebywać z tymi ludźmi w jednym pomieszczeniu, pięć dni w tygodniu, przez okrągłe osiem godzin. Moje ciało przeszył silny dreszcz, jakbym wilgotną ręką dotknęła przewodu elektrycznego.

– Na tym zakończymy dzisiejszą odprawę – oznajmił naczelnik.

Panowie ściskali moją rękę i wcale nie starali się ukryć ożywienia na widok nowej sekretarki, która była dla nich czymś w rodzaju świeżego mięska.

Kiedy wróciłam na swój posterunek, zadzwonił telefon. Nie wiedząc, czego się spodziewać, z bijącym sercem podniosłam słuchawkę.

– Sonia, przyjdź po pocztę – odezwał się beznamiętny głos.

– Dzień dobry, tu Karolina, nowa sekretarka pana Pawła. Z kim mam przyjemność? – jednym tchem wydeklamowałam uprzednio przygotowaną formułkę.

– Ach… cześć! Mówi Kinga. Jest trochę pism dla naczelnika do odbioru w sekretariacie dyrektora. Musisz zejść piętro niżej. Ostatni pokój po lewej stronie.

– Dziękuję. Zaraz będę. – Odłożyłam słuchawkę i zajrzałam do szefa.

– Panie Pawle, schodzę po pocztę.

– Dobrze, pani Karolino.

Trafiłam na pierwsze piętro i mknęłam przez kilka powiązanych łącznikiem korytarzy, zostawiając za sobą identyczne z wyglądu pokoje. Różniły się jedynie tabliczkami na drzwiach. „Sekretariat Dyrektora Biura Gospodarki Materiałowej i Rozwiązań Teleinformatycznych”, odczytałam napis po prawej stronie. Pokój, w którym urzędowała Kinga, był znacznie większy od mojego, bogato umeblowany, wyposażony w kryształowe naczynia i kilka kompletów filiżanek. Moja koleżanka, ognistowłosa dziewczyna w turkusowym kostiumie z szerokim pasem podkreślającym talię rejestrowała kolejną porcję dokumentów przyniesionych z kancelarii.

– Cześć. Jestem Karolina. Rozmawiałyśmy przed chwilą. – Wyciągnęłam dłoń na przywitanie.

– Cześć. Kinga. Jak ci się tu podoba? – spytała.

– Na razie w porządku – odpowiedziałam.

Nigdy nie lubiłam koperkowych rozmów, ale pracując w budżetówce, musiałam się do tego przyzwyczaić.

– Zobaczysz. Tutaj będziesz żyła od weekendu do weekendu. Ja przyjęłam zasadę, że nie zabieram służbowych problemów do domu. Trzeba mieć jakieś granice – wyznała zmęczonym głosem.

To wypowiedziane od niechcenia zdanie utkwiło mi w pamięci. Zdałam sobie sprawę, że czeka mnie poważne wyzwanie. A może trzeba zwalczać trudności, a kłody rzucane pod nogi traktować jako schody do pokonania? Tak! Nauczę się być taka jak inni, czyli normalna.

Z tym postanowieniem, a także z grubym plikiem dokumentów przyciśniętym do piersi, wyszłam z pokoju Kingi, przemierzyłam korytarzowy labirynt i wróciłam do swego pokoju.

5

Nim się zorientowałam, wybiła szesnasta. O tej godzinie pracownicy budżetówki rytualnie wyłączali komputery i opuszczali swoje pokoje. Gdzieniegdzie można było spotkać panie biegnące w pośpiechu do toalety. W końcu liczyła się każda mikrosekunda życia spędzana poza biurem. Tylko nieliczni zostawali po godzinach. Jedni mieli do wykonania jakieś merytoryczne zadania, których nie zdążyli zrealizować w ciągu dnia pracy, a drudzy korzystali z darmowego internetu. Ostatecznie miejsce pracy było poczekalnią w drodze do załatwienia pilnej sprawy na mieście, a nie opłacało się wracać do domu. Tak czy inaczej, rekompensatą za przepracowane nadgodziny była możliwość ich odbioru w postaci dodatkowego dnia wolnego. Budżetowi wprost uwielbiali z tego korzystać.

Szybko się uwinęłam. Wyłączyłam komputer, włożyłam dokumenty do szafy pancernej i chwyciłam torebkę.

Naczelnik nie dał mi jasnego sygnału, że mogę iść do domu, a niestosowne wydawało się pchanie do wyjścia jako pierwszej, więc czekałam na ruch ze strony kolegów. Długo nie musiałam czekać – w mgnieniu oka sekretariat zamienił się w istny dworzec. Drzwiczki przytwierdzonej do ściany niewielkiej skrzyneczki na przemian otwierały się i zamykały, gdy pracownicy odwieszali klucze do swoich pokoi, szczęśliwi, że mogą wreszcie opuścić ten budynek. Poderwałam się z krzesła i wetknęłam głowę do gabinetu szefa.

– Czegoś pan jeszcze potrzebuje? – spytałam uprzejmie.

– Nie, dziękuję. Może pani iść. – Wychylił się zza włączonego nadal ekranu komputera.

Ruszyłam schodami za tłumem i o mały włos nie zostałam stratowana. Wszyscy rzucili się w stronę wyjścia, niczym fala łowców promocji w drodze po dwa w cenie jednego. Dotychczas sądziłam, że zator może się utworzyć w tętnicy albo na autostradzie, ale tutaj składał się z ludzi wymachujących plakietkami i kłócących się o pierwszeństwo przy bramce wyjściowej. Oparłam się o długi parapet, a kiedy zrobiło się luźniej, „odbiłam się”, jak należy i oddałam wejściówkę ochroniarzowi.

6

– Najgorsze już za mną – pocieszałam się w duchu, tkwiąc na przystanku.

Kiedy wreszcie nadjechał spóźniony autobus, niefortunnie utknęłam pośród innych, wściekłych pasażerów, skazanych tymczasowo na nadmierną bliskość. Kierowca chyba myślał, że zamiast ludzi przewozi ziemniaki, i postanowił zrobić z nas purée, bo nagle z impetem szarpnął wozem. Wymuszona pozycja pasażerów, gorączkowo chwytających się każdego wolnego fragmentu poręczy, przypominała grę w twistera, gdzie każdy z uczestników, mimo niewygody i akrobatycznych figur, musi za wszelką cenę utrzymać równowagę.

Z wysiłkiem łapałam resztki tlenu, unosząc głowę wysoko w górę, i modliłam się, żeby jak najszybciej dojechać te trzynaście przystanków dzielących mnie od domu. Zapomniałam już, jak to jest podróżować komunikacją miejską w skwarze, z obleganego centrum na peryferie Warszawy, na domiar złego w godzinach szczytu.

Cudem udało mi się w końcu dotrzeć do mieszkania, gdzie niedbale rzuciłam torebkę na podłogę i zaległam na kanapie. Nawet nie wiem, w którym momencie moje myśli rozpłynęły się w nicość i zapadłam w mocny sen.

7

– Wstawaj, Karolina, chyba nie chcesz się spóźnić do pracy? – Ktoś mnie budził, potrząsając delikatnie moim ramieniem.

Otworzyłam oczy i ujrzałam stojącą nade mną Natalię. Zerwałam się na równe nogi.

– Spałam na kanapie przez całą noc? – Z bijącym sercem przypominałam sobie, że zasnęłam w ubraniu i z niezmytym makijażem.

– Spokojnie, żartowałam. Jest dopiero dziewiętnasta.

Natka, jak przystało na zodiakalnego Wodnika z ascendentem w Skorpionie, specjalizowała się w wyrafinowanych żartach.

– Mało zawału nie dostałam… – obruszyłam się.

– Wybacz, czasem po prostu nie umiem się powstrzymać. Ale mam coś, co poprawi ci humor na przeprosiny. – Z uśmiechem wyjęła z reklamówki dwa soczyste kebaby, szczelnie zawinięte w folię aluminiową.

– Mniam! Więc dzisiaj wieczór arabski? – Oblizałam się na samą myśl.

– Do tego miętowo-cynamonowa herbatka z cukrem. Prezent od Mohameda. Pewnie chce nas zachęcić, żebyśmy częściej do niego zaglądały.

– Jego żarcie i tak broni się samo. Mamy szczęście, że mieszkamy w pobliżu najlepszego kebabu w mieście. – Z lubością odwijałam swoją porcję.

– A teraz opowiadaj, jak było w nowej pracy.

Nie wiedziałam jeszcze, co myśleć. Podobno pierwsze wrażenie jest najważniejsze, a ja miałam mieszane uczucia.

– Z pozoru wygląda niegroźnie, raczej dam sobie radę. Ale ludzie są specyficzni.

– Mianowicie?

– Chyba funkcjonują wedle ściśle określonych zasad i jeżeli ktoś zechce je złamać, traktują go jak groźnego wirusa. Mój wydział przypomina państwo w państwie. Raczej nie znajdę z nimi wspólnego języka.

– Bo są inni? Nie nastawiaj się negatywnie, zobaczysz, że będzie świetnie!

– Może masz rację. Pewnie reaguję tak dlatego, że jestem nowa, że wszystko jest nowe i że nigdy nie pracowałam w podobnym miejscu.

– Karola, dam ci najprostszą radę na świecie. Nie zmieniaj się. – Nie pamiętam, kiedy ostatnio Natalia mówiła z taką powagą.

– Dziękuję, chociaż będę musiała dostosować się do wielu nowych rzeczy, na pewno się nie zmienię. A teraz ty powiedz, jak było na uczelni? Wybrałaś już promotora?

– Cały czas się zastanawiam. Poprzedniemu nie podobał się temat mojej pracy magisterskiej, a jeśli znajdę innego wykładowcę, każe mi zaczynać wszystko od początku.

– Znajdź kogoś, kto pomoże ci rozwinąć to, co już napisałaś.

– Masz rację. Jutro się tym zajmę. A teraz obejrzyjmy sobie jakiś film dla relaksu.

Natka odłożyła talerz z resztkami kremowego sosu i zwiniętą w kulkę srebrną folią po kebabie, i podeszła do regału, którego półki uginały się pod ciężarem książek i pudełek DVD. Zatrzymała się przy jednym z tytułów.

– Być jak John Malkovich? – zaproponowała, trzymając w ręku platynowy krążek.

– Myślałam o komedii – powiedziałam.

– No, to jest tylko jedno rozwiązanie! – oznajmiła z entuzjazmem.

– Jakie? – spytałam.

– This wheel’s on fire, rolling down the road. Best notify my next of kin.

Refren intro naszego ulubionego serialu, wystarczył do podjęcia decyzji.

– This wheel shall explode! – dośpiewałyśmy fragment piosenki Julie Driscol i Natalia włączyła jeden z pięciu sezonów Absolutnie fantastycznych.

– Ach, to jest życie... Kiedyś też będziemy miały. – Natka rozmarzyła się, śledząc perypetie dwóch głównych bohaterek, z którymi ona i ja trochę się utożsamiałyśmy.

– W zasadzie to jedynie kwestia czasu i pieniędzy. Zobaczysz, za jakiś czas sporo uzbieramy i pojedziemy do Nowego Jorku, Paryża i Marrakeszu – dodałam, wpatrując się w ekran telewizora, usiłując choć na chwilę wyrzucić z pamięci wspomnienia minionego dnia, ale moje natrętne myśli jak na złość krążyły po urzędniczych korytarzach.

8

Minęły zaledwie trzy dni, a już zdążyłam przywyknąć do niektórych sytuacji, z którymi do tej pory stykałam się w typowych warszawskich urzędach, niewiele różniących się od siebie, a już na pewno nie poziomem absurdu w absurdzie.

Ustawa zmieniająca ustawę, rozporządzenie zmieniające rozporządzenie i tak w koło Macieju. W jakich realiach przyszło mi żyć? Biurokraci i gryzipiórki rozpracowują stertę notorycznie zmieniających się przepisów, które zostały zmienione przez innych biurokratów.

Wszystkie pisma, zarówno przychodzące, jak i wychodzące, miałam rejestrować w dzienniku korespondencyjnym, przy czym te, które szły na zewnątrz, musiałam zakopertować, a następnie zanieść na dół do kancelarii.

Tak z grubsza przedstawiał się oficjalny zakres moich obowiązków. Do nieoficjalnego należało jeszcze odpowiadanie na masę idiotycznych pytań, pilnowanie, by drzwi do sekretariatu były zawsze otwarte, oraz wypluwanie kęsów kanapki w momencie, gdy dzwonił telefon. Przetrzymanie bowiem dzwoniącego na linii dłużej niż dziesięć sekund było niedopuszczalne.

– Środa, wpół do weekendu! – Wypowiedziane donośnie słowa pana Staśka, dotarły z korytarza również do sekretariatu. – Jeszcze dwa dni pracy i będziemy mieli dwa dni wolnego.

– To niesprawiedliwe, że człowiek musi pracować przez pięć dni w tygodniu, a w podzięce za ciężką robotę dostaje tylko dwa – żalił się Marek.

W roztargnieniu zapomniał podpisać się na liście obecności, która jak co dzień leżała na konsoli u brzegu biurka i zwiększała optycznie jego wysokość.

– Czekaj! Jeszcze parafka. – Z uśmiechem wskazałam miejsce przy jego nazwisku.

– O, rzeczywiście, lista. Bez sensu to podpisywanie. – Leniwie machnął parafkę i poszedł do siebie.

Coś, co dla ciebie jest najważniejsze, dla innych ważne być nie musi, pomyślałam, że to kolejna reguła, o której warto pamiętać.

– Cześć! – powiedziała Sonia, wyjmując z metalowej skrzyneczki klucz do pokoju.

Tym razem była ubrana w czarny golf, a fioletowe akcenty w postaci długiego naszyjnika i bransoletki podkreślały jej upodobanie do tego koloru.

– Cześć – odpowiedziałam z uśmiechem.

Wkrótce zjawiła się pani Mela.

– Karolinko, wyłóż, proszę, kilka ciasteczek dla pana naczelnika. Z odrobiną finezji, bo zaraz odwiedzi go naczelnik Kwiatkowski z sąsiedniego wydziału.

Otworzyłam opakowanie pełne rozmaitych słodkości i wyłożyłam na porcelanowy talerz zdobiony granatowo-złotym deseniem.

– Gotowe. Równo i ładnie. Żeby było symetrycznie, jedno podkradłam – zażartowałam, wgryzając się w maślane ciastko z dziurką w środku.

Pani Mela uraczyła mnie kontrolowanym śmiechem i zaczęła poprawiać przypiętą do barwnej koszuli broszkę, która nieco się przekrzywiła. Spośród kwiecistych wzorów, jakie miała na sobie, wyłonił się błyszczący element w kształcie biedronki.

Świeżo upieczona kierowniczka wydziału teleinformatycznego i zarazem ekspert od spraw kadrowych była mniej więcej po pięćdziesiątce i miała długie faliste włosy o kasztanowym odcieniu, choć u nasady przebijał się naturalny pszeniczny kolor. Jej sposób chodzenia i tajemnicza aura, jaką wokół siebie roztaczała, oddziaływały na innych. Było to coś w rodzaju oczarowania, ale również niewytłumaczalnego lęku. Być może dlatego, że pani Melania miała słabość do olejków eterycznych, których woń każdego dnia roznosiła się po całym pokoju.

– Świetnie sobie radzisz – pochwaliła i opuściła sekretariat, mijając się z naczelnikiem, który zdążył wrócić od dyrektora.

– Pani Karolino, mam dla pani zadanie. Trzeba ułożyć te dokumenty chronologicznie, począwszy od najstarszego. Ponieważ niektóre opatrzone są identyczną datą, proszę sugerować się numerami na pieczątce. – Rzucił stos kartek na biurko.

– Oczywiście, panie naczelniku. – Stanęłam na baczność.

Pół godziny później niczym trąba powietrzna wparował do sekretariatu starszy mężczyzna, naczelnik sąsiedniego wydziału we własnej osobie.

– Dzieńdoberek! – huknął niczym Święty Mikołaj wlatujący przez komin.

– Witaj, Franiu! Jak było na wakacjach? Zapraszam, opowiadaj. Czego się napijesz? Pani Karolino, poprosimy dwie kawy! – zawołał rozochocony szef.

Wtedy jak na złość sekretariat zaczął przekształcać się w punkt dostawczo-odbiorczy, a ja byłam jedynym przekaźnikiem.

– Pani Karolino, proszę odłożyć dla mnie potwierdzenie faksu – poprosił pan Stasiek, kończąc wysyłanie zamówień.

– Dobrze – odpowiedziałam, nie odrywając wzroku od sterty papierzysk.

Przez niego musiałam zacząć od początku.

– Pani Karolino, gdyby ktoś mnie szukał, jestem na obiedzie – poprosił głos należący do głowy wetkniętej między drzwi a framugę… nie zdążyłam zarejestrować, do kogo należała.

Przytaknęłam dla świętego spokoju, dalej wodząc wzrokiem po liczbach, które stopniowo zaczynały przeistaczać się w gigantyczną szarą plamę.

– Pani Karolino, co z naszą kawą? – Nagle w tle usłyszałam głos zniecierpliwionego naczelnika.

Matko! Z tego wszystkiego kompletnie zapomniałam! Miałam nastawić czajnik, żeby przygotować dwie kawy dla szefa i jego kompana.

Rzuciłam więc wszystko, chwyciłam pusty czajnik i pobiegłam do łazienki, aby go napełnić. Wiem, że powinnam była to zrobić w pokoju socjalnym, ale chłodna kalkulacja podpowiedziała mi, że droga w prawo jest krótsza niż w lewo.

Wróciłam najszybciej, jak się dało, i odczułam ogromną ulgę, gdy woda zaczęła się w końcu gotować, tworząc przy tym masę chlupoczących bąbelków. Za kilka minut zrobię kawę, teraz mogę wrócić do poprzedniego zajęcia. Kiedy odwróciłam się w stronę biurka, zobaczyłam Sonię, która siedziała na krześle i beztrosko gwizdała pod nosem, czytając jakiś dokument.

– Soniu, gratuluję awansu. Jeszcze do południa sądziłam, że mam tę posadę – zażartowałam, dając przy okazji do zrozumienia, że powinna zwolnić moje miejsce.

– Uwierz mi, za te pieniądze, które obecnie dostaję, spokojnie mogłabym tu siedzieć za ciebie – odparła lekceważąco.

Takiej odpowiedzi się nie spodziewałam. Zabrzmiało to tak, jakbym przez całe dnie zbijała bąki. Za kogo ona się uważała? W dodatku posługiwała się dziennikiem korespondencyjnym, z którego na co dzień korzystałam. Czy ja przychodzę do cudzego pokoju, rozsiadam się niczym królowa na tronie i grzebię w cudzych rzeczach?

– Słuchaj, rozumiem, że praca w sekretariacie wiąże się z tym, że człowiek nie ma własnej przestrzeni osobistej, ale mimo wszystko chciałabym już usiąść – przemówiłam do niej łagodnie.

– O co się tak pieklisz?! Wielka mi rzecz... – Zbagatelizowała całą sprawę, a przy tym zrobiła ze mnie furiatkę.

Wtedy napięcie sięgnęło zenitu. Przygryzłam wargi z wściekłości i pomyślałam: To moje podwórko i moje zabawki. Powstrzymałam jednak wybuch, ponieważ zależało mi na utrzymaniu dobrych stosunków ze współpracownikami.

– Denerwuję się, bo mam tu istny sajgon i nie wiem, od czego zacząć – skontrowałam.

– Dobra, już sobie idę! – wstała ostentacyjnie, odwróciła się na pięcie i wyszła.

Sonia była pierwszą osobą, z którą się ścięłam, moim królikiem doświadczalnym, na którym miałam okazję przetestować swoją słabo rozwiniętą asertywność.

Chociaż pewnych rzeczy nie zamierzałam akceptować, szkoda mi było czasu na słowne potyczki, ponieważ szef niecierpliwie czekał, aż jego sekretarka przyrządzi kawę, a następnie wkroczy z tacą i przyklejonym do twarzy uśmiechem telewizyjnej spikerki.

– Ta kawa trąci malizną – marudził gość, chcąc najwyraźniej zabłysnąć, ale słabo mu wyszła ta gra słów.

– Sądzę, panie naczelniku, że to nie wina aromatu, lecz wielkości filiżanki – wyłożyłam kawę na ławę.

– W rzeczy samej! Proszę namówić szefa, żeby podpisał pismo w sprawie zamówienia serwisu kawowego. Jak można pić ze zdekompletowanych naczyń? – zaśmiał się.

Obaj wybuchnęli śmiechem, a ja nie miałam pojęcia, czy mówią poważnie, czy żartują. Zauważyłam za to, że ciastka, które wcześniej zostawiłam na stoliku, zdążyły zniknąć.

9

– Nareszcie piątek! – z radością obwieściłam Markowi i panu Staśkowi wspaniałą nowinę.

– Piątek, piątek, weekendu początek, lub, jak kto woli, mała sobota – zakomunikował ten drugi melodyjnym głosem.

Nasz wesoły, wręcz szampański nastrój przerwała pani Melania, która jak zawsze weszła do sekretariatu z miną więziennej strażniczki. Tym razem wśród łąki będącej nadrukiem górnej części jej garderoby wyłonił się przypięty do bluzki motyl ze skrzydłami z cyrkonii.

– Karolinko, w południe przyjdzie do naczelnika gość z firmy zewnętrznej. Pamiętaj, żeby przygotować wodę w czajniku. Sonia wspomniała, że miałaś wczoraj kłopoty organizacyjne.

Zamurowało mnie.

– Ach tak? – Zrobiłam wielkie oczy.

Miałam żal do Soni, że naskarżyła. Nie chciałam jednak psuć sobie na starcie relacji zarówno z nią, jak i z panią Melą, trzymałam więc język za zębami.

– To ważny kontrahent, z którym wkrótce podpiszemy umowę handlową, postaraj się dobrze wypaść. Pamiętaj, że sekretarka jest wizytówką zarówno szefa, jak i całego wydziału.

Czułam coraz większą presję. Ale przecież doświadczenie zdobywa się stopniowo, po prostu muszę być cierpliwa.

Tymczasem moja skrzynka pękała w szwach od pism od Kingi, zabrałam się więc za drukowanie, a potem rejestrowałam każde z osobna.

W końcu na wszystkich umieściłam pieczątkę z odpowiednim numerem i powkładałam je do specjalnej teczki z zakładkami, którą pod koniec dnia wręczałam naczelnikowi. Spojrzałam na zegarek. Dochodziła dwunasta, a więc oczekiwany przez pana Pawła gość był już zapewne w drodze. Po wpadce ze Świętym Mikołajem i jego malizną wizyta osoby z zewnątrz, zapewne bardziej kulturalnej i obytej niż budżetowi, wydawała się drobnostką. W związku z tym przyznałam sobie chwilę odpoczynku i odpaliłam Google. Postanowiłam nawet złamać jedną z zasad i zamknąć drzwi do pokoju, które wedle reguły powinny być zawsze otwarte.

Czytałam właśnie jakiś artykuł znaleziony w sieci, gdy kątem oka zauważyłam poruszającą się klamkę. Krótko trwał mój odpoczynek, gdyż nagle stanął przede mną jegomość, który niedawno omal mnie nie przewrócił. Dopiero teraz miałam okazję mu się przyjrzeć. Był dość wysoki i miał ciemne włosy, przystrzyżone niemal z geometryczną precyzją, a także klasyczny czarny garnitur z białą koszulą, bez krawata.

– Proszę, proszę, kogo ja widzę – odezwał się.

– To pan? – Na jego widok nieco zbladłam.

– Aha, zatem dziś zwracamy się do siebie oficjalnie? Z tego, co pamiętam, nazwałaś mnie, hmm… niech no pomyślę… Już wiem! Mizoginem!

Zasady hierarchii nakazywały przeprosić za moje słownictwo, lecz urażona duma i spory siniak na ramieniu, stanowczo mi na to nie pozwalały. Domyśliłam się, że jest umówiony na spotkanie z moim przełożonym, postanowiłam nie dać się sprowokować i przejść nad tamtym incydentem do porządku dziennego.

– Rozumiem, że przyszedł pan na spotkanie z naczelnikiem? Zapowiem pana. – Starałam się zachować jasność umysłu, jak przystało na profesjonalną sekretarkę, i połączyłam się z szefem.

– Tak, pani Karolino? – W słuchawce odezwał się znajomy głos.

– Panie naczelniku, ma pan gościa – oznajmiłam.

– Niech wejdzie.

Na szczęście nigdy nie pytał o to, kto do niego przychodzi (nawet bez zapowiedzi), nie musiałam się więc martwić, że nie znam nazwiska swojego dręczyciela.

– Zapraszam – powiedziałam, przybierając maskę lodowatej zołzy, jakbym nagle awansowała na stanowisko asystentki prezesa dużej korporacji.

W odpowiedzi otrzymałam kpiący uśmiech w zestawie z przenikliwym spojrzeniem. Nie padło już ani jedno słowo, mężczyzna po prostu wszedł do gabinetu naczelnika i zamknął za sobą drzwi.

No ładnie, teraz to mnie na pewno wyleją… W wyobraźni ujrzałam siebie pakującą rzeczy do tekturowego pudełka, jak to robią w zagranicznych filmach, i rozliczającą się z pachnących wciąż farbą drukarską dzienników korespondencyjnych, które dopiero co zdążyłam pozakładać. Napięcie rozładował Mateusz, który skorzystał z nieobecności wścibskich kolegów i przyszedł wydrukować materiały, jak się okazało, potrzebne do nauki języka chińskiego.

– Coś taka ponura? Uśmiechnij się! – Starał się przelać na mnie odrobinę pozytywnej energii, której miał zawsze pod dostatkiem.

– Chyba jestem na cenzurowanym… – wyznałam, czując, że gorąca fala uderza w mój żołądek, a w głowie narasta nieprzyjemny szum.

– Co się stało? – zmartwił się kolega. – Jakaś merytoryczna wpadka?

– Chciałabym… Chodzi o to, że nie umiem być usłużna...

Mateusz spojrzał w stronę okna i przybrał minę marzyciela.

– „Służąc swemu panu, postępuj w całkowitej zgodzie z obyczajami, choćby inni mieli cię za nikczemnego pochlebcę” – zacytował fragment Dialogów Konfucjusza. – Tak właśnie postępują ludzie w tej instytucji.

Nagłe szarpnięcie drzwiami, zza których wyłonił się naczelnik, sprawiło, że podskoczyłam.

– Dwie kawy, pani Karolino – zakomunikował, co chyba powinnam odczytać jako prośbę, i zaraz czmychnął do swojego azylu.

Włączyłam czajnik i zakończeniem łyżki przebiłam aluminiowe wieczko nałożone szczelnie na słoik „rozpuszczalnej”. Gdy woda zaczęła głośno buzować, wypełniłam wrzątkiem obie filiżanki, chwyciłam je w obie dłonie i postanowiłam dostarczyć zamówienie. Zapomniałam jednak, że drzwi gabinetu naczelnika są zamknięte i stanęłam w pół drogi, lecz w tej samej chwili Mateusz, który na szczęście jeszcze nie wyszedł z sekretariatu, a był mężczyzną uczynnym, energicznie złapał za klamkę. Naczelnik i jego towarzysz spodziewali się raczej wejścia w stylu Perfekcyjnej pani domu, ale nie stanęłam na wysokości zadania i spodeczki zagrzechotały o blat.

– Czyżby miała pani coś na sumieniu? Trzęsą się pani ręce. – Gość, który wyczuł moje zdenerwowanie, najwyraźniej usiłował błysnąć dowcipem.

Od razu zauważyłam, że w obecności mojego szefa zachowuje wyraźny dystans, traktując mnie protekcjonalnie. W duchu poczułam się jak bezbronna kelnerka ukradkiem szczypana w tylną część ciała przez podchmielonego klienta. Oboje dostrzegliśmy, że na stole brakuje cukru.

– Przepraszam na moment. – Skwapliwie wycofałam się z linii ognia, by po chwili wrócić do gabinetu z cukierniczką, którą postawiłam na biurku.

– Proszę – powiedziałam najciszej, jak się dało, i zostawiłam ich samych.

Przy drukarce nadal tkwił Mateusz, który bez najmniejszych wyrzutów sumienia drukował kolejne strony pełne ideogramów.

– Powiedz mi, co ktoś taki jak ty robi w tym miejscu? – zapytałam.

– Szczerze? Pracuję tu kilka lat, ale niedługo odchodzę. Jestem buddystą i planuję wyjazd do Chin, żeby zgłębiać medycynę naturalną – wyznał.

– Super. Kto by pomyślał, że w tej instytucji pracują osoby pasjonujące się taką tematyką. Mnie też to trochę interesuje, głównie medytacja.

– Więc chyba znajdziemy wspólny język. Mogę podrzucić ci jakieś książki – zaproponował.

– Chętnie – ożywiłam się.

Dialog przerwało skrzypienie drzwi, zza których wyłonił się mój prześladowca. Wpatrywałam się w niego w napięciu, ale tylko przeszył mnie tajemniczym wzrokiem i posłał mi zagadkowy uśmiech, po czym wyszedł. A ja uzmysłowiłam sobie, że wciąż nie wiem, jak się nazywa ten buńczuczny jegomość.

Po kilku minutach przy moim biurku stanął naczelnik.

– Pani Karolino, za kilka dni zaczyna się remont naszego piętra. Potrwa miesiąc i na ten czas będziemy musieli się przeprowadzić. Jest piątek, więc od poniedziałku trzeba zorganizować przeniesienie naszych linii telefonicznych do pokoi zastępczych. W razie problemów, proszę zwrócić się do Melanii – powiedział i pobiegł na spotkanie z dyrektorem.

Chyba jednak nie wyszło na jaw, że kilka dni temu obraziłam jego gościa. Tym bardziej nie zamierzałam drążyć tematu. Postanowiłam przy najbliższej okazji podziękować jegomościowi i zapewnić, że się pomyliłam i określenie „mizogin” do niego nie pasuje.

10

W nowej pracy upłynął kolejny tydzień. Na weekend czekałam z utęsknieniem. Ale jak zawsze najwięcej spraw spływało do mnie przed piętnastą.

– Pani Karolino, proszę rozesłać to pismo do wszystkich wydziałów. Co prawda odpowiedzi i tak dostanę w przyszłym tygodniu, ale od nas musi ono wyjść jeszcze z piątkową datą – polecił pan Paweł, który tego dnia wychodził punktualnie, aby skorzystać z mieszczącej się na parterze siłowni.

– Oczywiście, panie naczelniku. – Jak przystało na solidnego pracownika, bez zwłoki zabrałam się do wklepywania numerów w faks.

W sumie przyjemnie było widzieć siebie w roli profesjonalnej sekretarki, ubranej w dopasowany kostium, z odpowiednio podkreślonymi oczami i w butach na obcasach. Osoby kompetentnej, która zarządza kalendarzem spotkań i która reprezentuje szefa oraz podległych mu pracowników. Z drugiej strony martwiło mnie nieco protekcjonalne traktowanie ze strony pani Meli, która za wszelką cenę starała się mi pomagać. W gruncie rzeczy wiedziałam jednak, że często bym sobie bez niej nie poradziła i jej rady przyjmowałam z pokorą.

Zastanawiałam się też, czy mam zaskarbiać sobie sympatię otoczenia przez życzliwe spełnianie próśb, czy może wypracować sobie autorytet kosztem ewentualnych przyjaźni. Liczyłam na to, że rozwiązanie w końcu samo się nasunie.

Starałam się również zapamiętać radę Natalii, lecz póki co, emocje górowały nad zdrowym dystansem. Zwłaszcza że w nadchodzący poniedziałek miałam poznać resztę grupy, której urlop wypoczynkowy właśnie dobiegał końca.

Wyłączając komputer, odruchowo spojrzałam na kartkę z listą pracowników wydziału.

– Barbara, Irmina, Filip – dla przypomnienia odczytałam imiona.

Spojrzałam na zegar ścienny i okazało się, że dochodzi siedemnasta. Zgasiłam ekran monitora, w pośpiechu podlałam kwiatki na parapecie i zamknęłam drzwi od sekretariatu, rozkoszując się perspektywą dwóch wolnych dni i spania do późna.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

PEŁNY SPIS TREŚCI:

NOWA PRACA

EROTYKA I INFORMATYKA

ZACZYNA SIĘ

CAŁA PRAWDA O BUDŻETÓWCE

CIĄG DALSZY NASTĄPIŁ

WILK W OWCZEJ SKÓRZE

MIEJSCE, Z KTÓREGO NIE MA UCIECZKI

DLACZEGO NIE WARTO ŁOWIĆ RYB W FONTANNIE

NIEWAŻNE, KTO GRA, WAŻNE, KTO SĘDZIUJE

NOWE ŻYCIE