Tytuł oryginału: Summoner book two. The Inquisition

Redakcja: Barbara Syczewska-Olszewska

Skład i łamanie: EKART

Projekt okładki i stron tytułowych: Magdalena Zawadzka/Aureusart

Copyright © 2016 by Taran Matharu Ltd. F/S/O Taran Matharu

Cover background images copyright © Shutterstock

Map illustration by Małgorzata Gruszka

Polish language translation copyright © 2016 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-488-4

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Dedykacja

Mapa

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Roba, najdzielniejszego człowieka, jakiego kiedykolwiek znałem

1

Fletcher otworzył oczy, lecz niewiele to zmieniło. Wciąż otaczała go nieprzenikniona ciemność. Mruknął i zbudził szturchnięciem Ignatiusa, który drzemał z łapką na jego twarzy. Demon zareagował pełnym niezadowolenia miauknięciem i zeskoczył lekko na zimną kamienną posadzkę.

– Dzień dobry… Albo i dobry wieczór, kto wie… – burknął Fletcher, po czym wywołał dziwnoblask. Kula magicznego światła zawisła w powietrzu niczym miniaturowa gwiazda.

Pozbawioną okien ciasną celę zalał chłodny błękitny blask. Fletcher powiódł spojrzeniem po gładkich płytach, którymi wyłożono podłogę. W kącie znajdowała się toaleta, choć to stanowczo zbyt szumne określenie – ot, zwykła dziura nakryta nierówną ceramiczną pokrywą. Podniósł wzrok na broniące wyjścia solidne żelazne drzwi.

Jak na zamówienie zagrzechotał skobel i w drzwiach uniosła się niewielka, wprawiona tuż nad posadzką klapka. Moment później ze szczeliny wysunęła się zakuta w zbroję ręka. Dłoń po omacku znalazła stojące obok wyjścia puste wiaderko. Chwilę potem rozległ się głośny chlupot i kubełek wrócił, tym razem wypełniony po brzegi wodą. Klapka opadła. Fletcher jeszcze przez chwilę wpatrywał się w nią z nadzieją, lecz na korytarzu rozległo się tylko milknące echo kroków odchodzącego strażnika. Zawiedziony, głucho jęknął.

– Czyli dzisiaj znów sobie nie pojemy, kolego – rzekł do Ignatiusa i podrapał przygnębionego demona w podbródek.

Nie było to wielkie zaskoczenie. Wartownicy nieczęsto dbali o wypełnienie żołądków osadzonych. Fletcher zignorował burczący brzuch, sięgnął po leżący pod siennikiem mały kamyk i wyrył nim na ścianie kolejną kreskę. Co prawda, przy braku dziennego światła trudno było odmierzać upływ czasu, lecz założył, że posiłki i wodę – lub jak dzisiaj wyłącznie wodę – otrzymuje raz dziennie. Nie musiał nawet przeliczać setek wydrapanych w kamieniu żłobień, by wiedzieć, od jak dawna tkwi w więzieniu – o tym nie dało się zapomnieć.

– Cały rok – stwierdził z westchnieniem i ułożył się na słomie. – Wszystkiego najlepszego, Ignatiusie.

Spojrzał w powałę i po raz kolejny przebiegł w myślach powody, dla których trafił do lochu. Wszystko zaczęło się pewnej nocy, kiedy Didric – największa zmora dzieciństwa i wczesnej młodości Fletchera – zaskoczył go w krypcie wioskowego cmentarza i próbował zabić. Zanim drań przeszedł od gróźb do czynów, pochwalił się planami swego ojca, który zamierzał przeobrazić całe Skóry – ich rodzinną osadę – w królewskie więzienie.

Na szczęście w odpowiednim momencie do akcji wkroczył Ignatius. Demon niespodziewanie zaatakował Didrica, zionął ogniem i dotkliwie go poparzył, umożliwiając Fletcherowi ucieczkę. Mały stwór zaryzykował w obronie właściciela własne życie, mimo że łącząca ich więź była wtedy bardzo świeża. W efekcie Fletcher stał się zbiegiem. Musiał uciekać ze Skór, ponieważ było jasne, że Didric i jego ojciec nie cofną się przed kłamstwem i oskarżą go o próbę morderstwa z zimną krwią. Jedynym pocieszeniem był wniosek, że gdyby nie tamto niefortunne starcie na cmentarzu, zapewne nigdy nie trafiłby za bramę Akademii Vocanów.

Czy naprawdę minęły już dwa lata, odkąd Ignatius pojawił się w jego życiu? Dwa lata, od momentu, gdy stanęli w murach tamtego starożytnego zamczyska? Przecież swoje ostatnie dni w szkole pamiętał bardzo wyraźnie. Othello, najlepszy przyjaciel Fletchera, zaskarbił sobie szacunek generalicji i przekonał krasnoludy, swych pobratymców, by zaniechały planu zbrojnego powstania przeciwko Hominum. Sylva z kolei doprowadziła do scementowania pokoju między własną rasą – elfami – a ludźmi i dowiodła, że jej bracia i siostry mogą być cennymi sojusznikami. Nawet Seraph, od ponad tysiąca lat pierwszy człowiek z pospólstwa, którego wyniesiono do rangi arystokraty, zdołał przekonać do siebie możnych fantastycznym występem podczas turnieju.

Być może najwięcej satysfakcji sprawił Fletcherowi fakt, iż spisek rodu Forsythów, którzy planowali doprowadzić do wybuchu wojny z elfami i krasnoludami, dzięki czemu zarobiliby krocie na handlu bronią, spełzł na niczym. Wszystko układało się tak pięknie…

Aż do chwili, gdy Fletchera dogoniła jego własna przeszłość.

Ignatius wyczuł przygnębienie pana, podniósł łebek i niczym sowa zamrugał bursztynowymi ślepiami. Trącił pyszczkiem jego dłoń, a w rewanżu Fletcher smętnie pogładził go między uszami. Demon cofnął się przed pieszczotą i uszczypnął twardymi wargami koniuszek palca Fletchera.

– No dobrze, już dobrze. – Chłopak uśmiechnął się, widząc ożywienie demona. Ból pozwolił mu zapomnieć o nieprzyjemnych wspomnieniach. – Masz rację, zajmijmy się treningiem. Zastanawiam się tylko, które zaklęcie powinniśmy wziąć dziś na warsztat?

Sięgnął pod zastępującą mu materac i pościel warstwę słomy i wyciągnął obie księgi, bez których – był tego pewien – po prostu by przez miniony rok zwariował. Nie miał pojęcia, kto je tutaj podrzucił, wiedział tylko, że ów tajemniczy dobrodziej wiele przy tym ryzykował. Fletcher czuł wobec niego bezmierną wdzięczność. Bez ksiąg monotonia więzienia niechybnie doprowadziłaby go do obłędu. W końcu w tak małej i zimnej celi nawet zabawy z Ignatiusem musiały się kiedyś znudzić.

Pierwszą księgą był elementarz sztuki magicznej, dokładnie taki, z jakiego uczyli się na zajęciach u Arcturusa. Tomik raczej cienki, jako że zawierał jedynie kilkaset symboli wraz z opisami technik ich kreślenia. Przed uwięzieniem Fletcher większość czarów znał po łebkach. Uczył się ich tylko na tyle, by zdać egzaminy, poświęcając uwagę przede wszystkim doskonaleniu umiejętności rzucania czterech najważniejszych zaklęć bojowych. Jednak od tego czasu wszystkie wykuł na pamięć i potrafiłby je wyrysować nawet przez sen.

Druga z ksiąg była gruba – do tego stopnia, że ktoś, kto ją tu zostawił, pozbawił ją skórzanej oprawy, by łatwiej dało się ją ukryć w słomie. To dziennik Jamesa Bakera, dzięki któremu Fletcher wkroczył na ścieżkę kariery bojowego maga. Przebywając w celi, odkrył na jego stronach kilkanaście nowych zaklęć, pieczołowicie skopiowanych przez nieżyjącego już zaklinacza ze ścian starożytnych orkowych ruin, zagubionych w dżungli. Ponadto Baker przebadał mnóstwo służących orkom demonów i zanotował informacje dotyczące ich mocy i zdolności, dodatkowo uzupełniając je szczegółowymi statystykami. Fletcher został więc ekspertem także i w tej dziedzinie. Być może najbardziej fascynujące okazały się te fragmenty dziennika, w których Baker przedstawił zgromadzoną przez siebie wiedzę, dotyczącą kultury orków i reguł ich wojennej strategii, a także zawarł opisy najchętniej używanych przez nich rodzajów broni. Te rozdziały Fletcher pochłonął dosłownie w kilka dni i zaraz potem przeczytał je raz jeszcze, by wyłowić wszelkie szczegóły, jakie mogły mu umknąć przy pierwszej lekturze.

Księgi pozwalały Fletcherowi zapomnieć o ogłuszającym milczeniu zewnętrznego świata. Poza tym noc w noc – we śnie i na jawie – wspominał przyjaciół. Zastanawiał się, co się z nimi dzieje i gdzie teraz są. Czy walczą na pierwszej linii frontu, podczas gdy on gnije bezczynnie w lochu? A może zginęli, powaleni orkowym oszczepem lub zdradzieckim sztyletem Forsythów?

Najgorszą torturą okazała się świadomość, że Berdon, przybrany ojciec, był przez cały czas tak blisko, w tej samej wiosce do bram więzienia.

Doskonale pamiętał głęboką noc, kiedy wrócił do Skór z więziennym transportem. Wyglądał przez szpary w ścianach opancerzonego stalowymi płytami wozu, rozpaczliwie starając się choćby przelotnie ujrzeć dom, w którym spędził całe dzieciństwo. Nie udało mu się, a gdy wysiadł, strażnicy natychmiast zarzucili mu na głowę płócienny worek i odprowadzili do bram więzienia.

Ignatius, widząc, że jego pan ponownie zanurzył się w smętnych rozmyślaniach, niespokojnie zawarczał i wypuścił z pyska język płomienia, podpalając kilka ździebeł słomianego siennika.

– Rany, widzę że naprawdę nie możesz się już doczekać! – zawołał Fletcher i przelał porcję many w czubek wytatuowanego palca. – Dobrze więc, sam chciałeś. Zobaczymy, jak ci się spodoba czar telekinezy.

Wypuścił z opuszka cienką strużkę magicznej energii i nakreślił za jej pomocą jaśniejący fioletem spiralny symbol. Gdy otaczające znak powietrze zafalowało, rozochocony dotąd demon zaczął się niepewnie wycofywać, lecz Fletcher machnął dłonią, oplótł salamandrę wstęgą many i cisnął demonem w górę. Ignatius rozcapierzył łapy i uczepił się pazurami powały, z której na głowę Fletchera spłynęła chmura kurzu. Zanim chłopak zdążył zrobić cokolwiek więcej, demon zeskoczył, obracając się w locie niczym spadający kocur oraz wymierzył szponami i kolczastym ogonem prosto w twarz właściciela. Fletcher uniknął skaleczeń, gwałtownie staczając się z posłania. Gdy moment później poderwał się na równe nogi i odwrócił, w celi zapanowała gęsta ciemność. W czasie ataku Ignatius drasnął pazurem dziwnoblask, który zniknął niczym płomień zgaszonej świecy.

– Ach, więc tak chcesz się bawić – rzucił Fletcher pod nosem i napełnił magiczną mocą palec wskazujący, na którym nie miał wytatuowanego żadnego znaku. Tym razem nakreślił w powietrzu wzór rzadkiego zaklęcia, jednego z tych, których nauczył się z dziennika Bakera. Uniósł dłoń do twarzy i spojrzał prosto w jaśniejącą runę.

Zaklęcie kociego oka. Symbol wyglądał dokładnie tak, jak można się tego spodziewać. Cienki, wydłużony owal, wpisany w okrąg. Podczas kilku wstępnych eksperymentów Fletcher odkrył, że czar nie działa, dopóki poświata znaku nie pada bezpośrednio na siatkówkę w oku zaklinacza.

Błysk czaru zdradził jego pozycję, lecz Fletcher ponownie odszedł w bok, by Ignatius zgubił go w ciemności. Po chwili poczuł w oczach powolną przemianę. Źrenice wyciągały się, zmieniając w kocie szparki. Niebawem cela pojaśniała i Fletcher wyłowił z półmroku sylwetkę demona. Ignatius, niczym czający się na gazelę lew, podkradał się bezszelestnie do miejsca, gdzie jeszcze przed chwilą leżał jego pan. Co prawda, demon widział w ciemności znacznie lepiej niż Fletcher, lecz przy kompletnym braku światła, nawet i on miał spore kłopoty z orientacją.

– Mam cię! – zawołał Fletcher, skoczył naprzód i złapał demona w locie.

Spadli razem na siennik i chłopak roześmiał się na całe gardło, słysząc poszczekiwanie niezadowolonego z siebie pupila. Nagle drzwi stanęły otworem i celę zalał jasny blask, boleśnie rażąc uwrażliwione zaklęciem oczy. Fletcher rzucił się ku książkom, by wepchnąć je pod słomę, lecz przybysz zamachnął się nogą i ciężki bucior trafił go w głowę. Poleciał pod ścianę.

– Dokąd ci tak spieszno? – rozległ się schrypnięty głos.

Mgnienie potem do Fletchera doleciał nieomylny szczęk odciąganego kurka i poczuł na czole chłód metalu. Lufa. Kiedy czar kociego oka zaczął słabnąć, ujrzał przed sobą klęczącą zakapturzoną postać, trzymającą w ręku drogi elegancki pistolet.

– Jeśli choć drgniesz, wyprawię cię w bardzo daleką podróż – dodał nieproszony gość. Mówił bardzo chropawym głosem, zupełnie jak człowiek umierający z pragnienia.

– Rozumiem – odparł Fletcher i zaczął powoli podnosić ręce.

– O nie! – powstrzymał go nieznajomy i lufa mocniej naparła na skroń Fletchera. – Głuchy jesteś? Dobrze wiem, co potrafisz zrobić tymi swoimi wytatuowanymi paluchami. Rączki przy sobie!

Fletcher zawahał się, w końcu podobna szansa na ucieczkę mogła się już nie powtórzyć.

– Rubens, poczęstuj go swoim żądełkiem.

Szeroki kaptur intruza zafalował i po chwili Fletcher ujrzał jasnoczerwonego insekta. Demon podleciał z brzękiem i łagodnie przysiadł mu na szyi, która natychmiast zapłonęła ostrym, rozlewającym się na całe ciało bólem. Pieczenie szybko przeszło we wrażenie przenikliwego chłodu.

– Dobrze, teraz mam pewność, że nic głupiego nie strzeli ci do głowy – zacharczał nieznajomy i wstał. Poświata płonącej w korytarzu pochodni oblała kontury ciemnej sylwetki. – A gdzież to podziała się twoja salamandra?

Fletcher spróbował spojrzeć w bok, lecz szyja odmówiła mu posłuszeństwa. Słysząc słowa nieznajomego, ukryty w sienniku Ignatius zadygotał. Chłopak zrozumiał, że demon szykuje się do ataku. Uspokoił stworzenie, posyłając mu myślą surowe napomnienie. Nawet gdyby zdołali w jakiś sposób pokonać intruza, sparaliżowany jadem insekta Fletcher nie dałby rady wyczołgać się choćby za próg celi. A o wydostaniu się z więzienia nie mógł nawet marzyć.

– Ach, w słomie się schował. Jeśli nie chcesz, by twój mózg wziął rozbrat z czaszką, każ mu siedzieć cicho. Wolałbym cię nie zabijać. Przygotowania kosztowały nas sporo wysiłku.

– Krzy… krzygodowania? – wybełkotał Fletcher. Sztywny język nie pozwalał mu wyraźnie składać słów.

– Przygotowania do procesu – wyjaśnił mężczyzna i wyciągnął ramię, na które wrócił Rubens. – Odwlekaliśmy ten moment tak długo, jak się dało, ale twoi przyjaciele z wielkim uporem występowali do króla z petycjami. Cóż, szkoda.

Intruz wsunął sobie demona z powrotem pod kaptur, jakby nie chciał na zbyt długo się z nim rozstawać. Miał niezwykle gładkie, niemal kobiece dłonie o zadbanych, starannie przyciętych paznokciach. Nosił ręcznej roboty wysokie buty z cielęcej skóry i podkreślające sylwetkę modne spodnie. Także jego czarna kurtka wykonana została z najwyższej jakości skóry. Fletcher nie miał wątpliwości, że ma do czynienia z zamożnym młodzieńcem, najprawdopodobniej pierworodnym dziedzicem jednego z arystokratycznych rodów.

– Będę tak miły i odpowiem na jedno twoje pytanie. Potem zaprowadzę cię prosto przed oblicze sądu. Ale nie spiesz się. I tak musimy zaczekać, aż jad przestanie działać. Nie mam ochoty cię dźwigać.

Myśli Fletchera uleciały natychmiast ku przyjaciołom i ku Berdonowi, przyszło mu też do głowy, by zapytać o losy wojny. Istniała jednak możliwość, że przybysz nie ma o tych sprawach pojęcia. Ciekawe, czy to ktoś znajomy? Przypomniał sobie zaklinaczy, z którymi studiował w Akademii Vocanów, lecz żaden z kolegów nie miał aż tak chrypiącego głosu. Czyżby to Tarquin postanowił z niego okrutnie zakpić? Pewne było jedno: anonimowość zapewniała intruzowi sporą przewagę.

– Kim… jesteś? – Fletcher z trudem dobył spomiędzy zdrętwiałych warg dwa krótkie słowa.

Z faktu, że w ogóle był w stanie mówić, wynikało, że Rubens wstrzyknął mu minimalną dawkę jadu. Być może więc wciąż istniała szansa…

– Naprawdę jeszcze się nie domyśliłeś? – wycharczał nieznajomy. – Rozczarowujące. Byłem przekonany, że szybciej zrozumiesz. Chociaż kiedy rozmawialiśmy ze sobą ostatnim razem, wyglądałem nieco inaczej, więc może to nie twoja wina.

Ponownie przykucnął i przysunął się bliżej. Po chwili podniósł kaptur i Fletcher zobaczył jego twarz.

– A teraz poznajesz? – syknął Didric.

2

Didric rzucił Fletcherowi krzywy uśmiech i odchylił się, by światło pochodni mogło ukazać jego oblicze w pełnej okazałości. Prawy policzek pokrywały koszmarne purpurowe blizny po oparzeniu. Kącik ust spłonął zupełnie i spod zbyt krótkich warg wyglądała biel zębów. Brwi i rzęsy znikły bez reszty, co sprawiało wrażenie, że Didric bezustannie wytrzeszcza oczy, jakby był czymś zdziwiony. Ogień nie oszczędził także włosów i miejscami chłopak był niemal zupełnie łysy, a spod krótkich kosmyków pobłyskiwały nierówne płaty czerwonej skóry.

– Piękny widok, nieprawdaż? – podjął Didric, gładząc blizny długim, smukłym palcem. – W noc, kiedy mnie tak urządziłeś, ojciec wydał fortunę, by sprowadzić zaklinacza, który obłożył mnie uzdrawiającym czarem. Wyobraź sobie, że pomógł mi osobiście lord Faversham. To dość zabawne, że nieświadomie naprawiał krzywdę, którą wyrządził jego synalek.

Fletcher nie był w stanie odezwać się słowem, choć nie miał pojęcia, czy to efekt działania jadu, czy szoku. Skąd Didric wiedział o – wciąż niepewnym – jego powinowactwie z Favershamami? Przez ostatni rok wiele musiało się zmienić.

– Prawdę powiedziawszy, powinienem ci chyba podziękować – dodał Didric i ukrył blizny, przeczesując dłonią długie włosy z nietkniętej płomieniami części głowy. – Przez ciebie spotkało mnie straszne nieszczęście, ale i coś wspaniałego.

– Jak to? Co takiego? – wydukał Fletcher, spoglądając na Rubensa, który wybrał się na przechadzkę po piersi Didrica, a przecież on nie był zaklinaczem. Czyżby insekta kontrolował ktoś trzeci? To jakiś podstęp?

– Tak, wszystko dzięki tobie. – Didric ponownie wykrzywił usta w nieładnym uśmiechu i wyczarował dziwnoblask, który zalał celę chłodną błękitną poświatą. – Dotąd taki fenomen wydarzył się w dziejach tylko jeden, jedyny raz, aczkolwiek wśród zaklinaczy zawsze krążyły legendy o tym zjawisku. Ofiara magicznego ataku, który niemal kończy się jej śmiercią, przejmuje niekiedy dar napastnika. Ponoć ma to coś wspólnego z oddziaływaniem demonicznej many na ludzkie ciało. Płomienie, którymi poparzyła mnie twoja salamandra, z jednej strony zniszczyły mi pół twarzy i uszkodziły struny głosowe, lecz przekazały mi zarazem bezcenny skarb. I za to właśnie muszę ci podziękować.

– To… niemożliwe. – Myśli wirowały Fletcherowi w głowie. Co z tych rewelacji wynika?

– Ależ wręcz przeciwnie. Jak najbardziej możliwe – oświadczył Didric, czule gładząc chitynowy pancerzyk Rubensa. – Kilkaset lat temu podobna sytuacja miała miejsce podczas gwałtownego sporu młodych arystokratów. Mantykora wstrzyknęła jad młodszemu z dwóch skłóconych braci. Śmiertelną dawkę, która powinna była go zabić. Niemniej udało mu się przeżyć, a w dodatku otrzymał magiczny talent.

Widząc malujące się na twarzy Fletchera przerażenie, Didric rozciągnął wargi w szerokim uśmiechu. Setnie się bawił.

– Chodźmy już. Niedługo zacznie się proces. Nie martw się, wkrótce trafisz do tej cuchnącej nory z powrotem. Aż nie mogę się doczekać, kiedy zamknę za tobą drzwi i wyrzucę klucz.

Fletcher podniósł się z trudem i stanął na rozdygotanych nogach. Porażone trucizną mięśnie raz po raz się spinały. Proces… Sprawiedliwość… Czyżby wreszcie…?

Po raz pierwszy od bardzo dawna w głowie więźnia błysnął nieśmiały promyk nadziei. Miał wrażenie, że spędził w tym lochu całą wieczność. Wymierzył wytatuowaną dłonią w słomę, pod którą wciąż siedział Ignatius. Pentagram na jego skórze rozjarzył się fioletem i demon rozpłynął się, zmieniając w kilka wątków białego światła, które wpłynęły w rękę Fletchera. Teraz, po wchłonięciu demona, nikt nie mógł ich rozdzielić. Tak było bezpieczniej. Nie wyobrażał sobie dłuższego uwięzienia bez towarzystwa małego przyjaciela.

– Idź przodem – rzucił Didric i wskazał lufą otwarte drzwi.

Fletcher wyszedł z celi sztywnym krokiem. Przez kilka chwil czuł niezmierną radość. Upajał się wolnością, prostym faktem, że może przejść więcej niż kilka kroków w jednym kierunku. Zaraz potem jednak poczuł na karku twardy nacisk pistoletu.

– Postaraj się nie wykonywać gwałtownych ruchów. Nie chciałbym odstrzelić ci głowy, zanim zabawa rozkręci się na dobre – rzucił Didric, gdy szli długim kamiennym korytarzem.

Mijali szereg drzwi identycznych jak te, za którymi zamknięto Fletchera. W więzieniu panowała grobowa cisza, mącona jedynie echem ich kroków. Didric kazał mu się zatrzymać przy schodach. Korytarz ciągnął się na setki stóp w obu kierunkach, jego najdalsze fragmenty niknęły w ponurym mroku.

– Trzymamy tutaj najbardziej niebezpiecznych zbrodniarzy Hominum. Ludzi takich jak ty. Buntowników, zabójców, gwałcicieli. Król wynagradza nas za każdego z nich naprawdę sowicie, zwłaszcza że my płacimy jedynie za wiadro wody i jeden posiłek dziennie. Znakomity interes.

Fletcher zadrżał. Ponownie wyobraził sobie, jak by się czuł zamknięty w celi bez Ignatiusa, książek i bez czarów, które pozwalały mu pozostać przy zdrowych zmysłach. Za to ze świadomością, że nigdy już nie wyjdzie na wolność. Ogarnęła go fala współczucia wobec osadzonych tu nieszczęśników, bez względu na to, jak odrażających czynów się dopuścili. Zaraz potem dotarło do niego, że wkrótce może do nich dołączyć i już na zawsze zniknąć głęboko pod ziemią. Lodowate macki strachu ścisnęły mu serce.

– No już, dalej! – syknął Didric i popchnął go na pierwszy stopień.

Schody wiły się spiralnie ku górze, podobnie jak w domach krasnoludów. Tutaj jednak od czasu do czasu drogę zamykały pilnowane przez wartowników kraty. Szli i szli. Fletchera rozbolały odwykłe od wysiłku kolana. W celi próbował ćwiczyć, lecz długie miesiące bez spacerów i porządnego posiłku odcisnęły na jego ciele wyraźne piętno. Nie był pewien, czy przeżyłby w takich warunkach jeszcze jeden rok.

Wreszcie, u szczytu schodów, przeszli przez masywne wrota i znaleźli się na gwarnym dziedzińcu. Oddziały stojących w szeregach strażników ćwiczyły musztrę z muszkietami w rękach. Bagnety błyskały w słońcu. Mundury gwardzistów, składające się z kolczug i lekkich skórzanych ochraniaczy, czarno-żółtą barwą przywodziły na myśl osy. Było ich bardzo wielu. Zupełnie jakby Didric miał prywatną armię.

Fletcher zachłysnął się świeżym powietrzem. Z rozkoszą powitał widok nieba i poczuł na twarzy ciepłe słoneczne promienie. Otwarta przestrzeń sprawiła, że zakręciło mu się w głowie, lecz rozłożył tylko szeroko ramiona i skupił się na muskających policzki, chłodnych powiewach wiatru. Po prostu niebiańsko.

Didric powiódł go prosto do prowadzącej na ulicę żelaznej bramy. Fletcher z zaskoczeniem stwierdził, że doskonale zna to miejsce. Odwrócił się i spojrzał na budynek więzienia. Dawniej stał tu rodzinny dom Didrica.

– No, no. Naprawdę uroczo odnowione… – rzucił oschle.

– Cóż, lubiłem naszą starą rezydencję, ale uznałem, że skoro stałem się innym człowiekiem, najwyższy czas wprowadzić kilka ulepszeń. A co sądzisz o naszym nowym domku?

Didric wymierzył palcem ku górze. Skóry leżały u podnóża najwyższego ze szczytów Gór Niedźwiedziozębych. Potężny masyw o zachodzie słońca rzucał na wioskę głęboki cień, górował nad nią niczym przytłaczający monolit. Fletcher popatrzył we wskazanym przez Didrica kierunku i zobaczył, że wierzchołek góry zniknął bez śladu. W jego miejscu pojawił się najprawdziwszy zamek – zjeżony basztami, chroniony zwieńczonym blankami murem, w którym ziały wąskie otwory strzelnicze. Z zębatych fortyfikacji wyzierały czarne ślepia dział, groźnie spoglądających na osadę. Wydawało się, że lada chwila padną pierwsze strzały. To nie był dom, tylko istna forteca.

– Bardziej bezpiecznego miejsca nie znajdziesz w całym Hominum. Zapasy pozwoliłyby nam przetrwać ponad dziesięć lat oblężenia. Nawet gdyby zdradziły nas elfy, orkowie wdarli się w głąb królestwa, nawet gdyby doszło do buntu więźniów i zajęliby wioskę, nam włos nie spadnie z głowy. Tych murów nie pokona najsilniejsza armia świata. O ile tej armii udałoby się wspiąć na te strome urwiska.

– Didric, mówisz jak paranoik – skwitował Fletcher, aczkolwiek te słowa natchnęły go nagłym niepokojem. – Czyżbyś miał coś do ukrycia?

– Tylko bezmiar bogactwa. Ojciec nie ufa bankom. A co nieco o nich wie. W końcu dawniej sam był bankierem.

– Raczej szemranym lichwiarzem. A to co innego – zauważył Fletcher.

Didric zesztywniał, lecz pchnął go bez słowa, puszczając kąśliwy przytyk mimo uszu. Idąc wyludnionymi uliczkami, Fletcher zauważył, że w Skórach zapanowała bieda. Liczne domy i sklepy obróciły się w puste skorupy, inne zostały przerobione na budynki więzienne. Wyglądający zza krat ludzie o nieprzyjemnych brudnych twarzach obrzucali kroczącego z dumą Didrica nienawistnymi spojrzeniami. Cała osada cuchnęła rozpaczą i nieszczęściem. W niczym nie przypominała pełnej życia wioski, w której dorastał Fletcher.

Caspar Cavell, ojciec Didrica, był najbogatszym mieszkańcem Skór. Dorobił się, pożyczając na procent pieniądze ludziom, których dotknęło nagłe życiowe niepowodzenie. Podstępnie, wykorzystując sytuację, nakłaniał ich do podpisywania umów, na mocy których musieli zwracać po wielokroć więcej, niż pożyczali. Fletcher domyślił się, że aby zdobyć fundusze na stworzenie tak rozległego kompleksu więziennego, Cavellowie kazali wszystkim swym dłużnikom albo natychmiast spłacić długi, albo opuścić domy. Wynik mógł być tylko jeden.

Zdjęty odrazą, zwolnił kroku i zacisnął pięści. Zmagał się z pokusą, by zdzielić młodego Cavella w twarz.

– Żywo! – warknął Didric i wolną ręką uderzył więźnia w tył głowy.

Fletcher zapłonął gniewem, lecz ramiona wciąż miał niemal bezwładne. Paraliżujący jad spowalniał jego reakcje. Zresztą, nawet w najlepszej formie nie miałby wielkich szans. Nie wyrwałby Didricowi pistoletu, który wwiercał mu się w krzyż. Zrozumiał, że zemsta musi zaczekać.

Dotarli do bramy wyjazdowej ze wsi. Fletcher poczuł ucisk w żołądku. Chata Berdona zniknęła bez śladu. I wcale nie była to jedyna zmiana. Wszystkie zabudowania w okolicy zostały zrównane z ziemią, na której jeżyły teraz się stojaki na piki, bagnety i miecze. Co jeszcze dziwniejsze, przy samej bramie stała kolejka ludzi, zbierających się przed długim, niskim stołem, na którym czekały czerwone mundury.

Nie, to nie byli ludzie.

– Krasnoludy! – wyszeptał Fletcher.

Setki krasnoludów. Tak wielu jednocześnie nie widział nawet podczas spotkania ich wojennej rady. Ubrani byli w tradycyjne stroje swej rasy – płócienne koszule i ciężkie skórzane spodnie oraz kurtki. Wyglądali bardziej groźnie od krasnoludów, z którymi Fletcher miał do czynienia w przeszłości. Luźno i niestarannie splecione warkocze zwisały smętnie, ubrania były splamione błotem, brudem i potem. Toczyli dokoła mrocznymi, chmurnymi spojrzeniami i rozmawiali między sobą pobrzmiewającymi złością ściszonymi głosami.

– Przyszli zza gór, żeby pobrać nowy sprzęt – wyjaśnił Didric. – Od roku strzegli północnych rubieży przed elfami. Konflikt wcale nie skończył się szybko, choć żałuję, że nie potrwał dłużej. Kiedy klanowi przywódcy dowiedzieli się, w jakim stanie była ta elfka po turnieju u Vocanów, negocjacje pokojowe mocno się przeciągnęły. To była twoja przyjaciółka, prawda?

Fletcherowi stanęły przed oczyma nieproszone obrazy posiniaczonej, połamanej Sylvy. Ugryzł się jednak w język. Wiedział, że nie może ufać w ani jedno słowo Didrica. Zwłaszcza na temat Sylvy.

– Mój panie! – Głos jednego ze strażników wyrwał Fletchera z zamyślenia. – Przecież ten nikczemnik próbował cię zabić! Jest niebezpieczny. Pozwól, że my go odprowadzimy.

– Czy ktoś cię pytał o zdanie, wazeliniarzu? – syknął Didric i machnął pistoletem. – Nie odzywaj się do mnie niepytany. Wracaj do zajęć.

– Jak każesz, panie. – Strażnik zgiął się w głębokim ukłonie i odwrócił, a Didric na pożegnanie wymierzył mu solidnego kopniaka, wskutek czego nieszczęśnik padł twarzą w błoto.

Sposób zachowania zaprzysięgłego wroga wydał się Fletcherowi wyjątkowo podły – traktował wszystkich jak gorszych od siebie. W tym momencie poczuł, że paraliż ostatecznie ustępuje i odwrócił się do Didrica.

– Każesz wartownikom nazywać się panem? – zapytał, starając się nasycić słowa pogardą. – Idę o zakład, że wyśmiewają cię za plecami. Przecież jesteś tylko zwykłym kierownikiem więzienia, napuszony dupku.

Na policzki Didrica wystąpił ciemniejący z wolna rumieniec. Fletcher był przekonany, że nikt nie zwrócił się do niego w taki sposób od bardzo dawna. Wtem ku jego zaskoczeniu Didric wybuchnął śmiechem. Ochrypły, donośny rechot poniósł się echem po całym placu. Zaintrygowani ludzie patrzyli na targanego radosnymi spazmami rosłego młodzieńca.

– Wiesz, Fletcherku, dlaczego nazywają mnie panem? – Didric otarł łzę spod oka. – Pozwól, że się przedstawię. Jestem lord Didric Cavell.

3

Fletcher spojrzał na Didrica z przerażeniem w oczach. Nagle wszystkie przeoczone dotąd drobne szczegóły nabrały niezwykłej wymowy. Gruby pierścień na palcu Didrica. Mundury strażników, ich nietypowe barwy. Ciężka broń ćwiczących na dziedzińcu żołnierzy. Naprawdę posiadał prywatną armię, a taki przywilej na mocy praw królestwa przysługiwał wyłącznie arystokratom. W dodatku na kurtce Didrica widniał haftowany czarnymi i żółtymi nićmi herb. Przedstawiał dwa przesłonięte kratą skrzyżowane miecze. Jakże stosownie.

Młody Cavell przechylił głowę na bok, zgroza więźnia w oczywisty sposób napawała go wielką przyjemnością. Fletcher tymczasem próbował zachować kamienną twarz, aczkolwiek zadanie było niemal niewykonalne. Zalewały go coraz silniejsze fale obrzydzenia.

– Wiesz, kiedy gniłeś w celi, ja studiowałem u Vocanów. Mieszkałem w luksusowej komnacie. Nie dla mnie kwatery pospólstwa – zaczął się chełpić Didric z coraz szerszym złośliwym uśmiechem. – Lord Forsyth był tak miły, że podarował mi Rubensa, demona, który służył jego rodzinie od wielu pokoleń. Oczywiście w tej chwili mam ich więcej, lecz ten insekt pozwolił mi zacząć. Podejrzewam, że zainteresuje cię też informacja, iż następny turniej odbędzie się już za kilka dni. W zasadzie powinienem teraz trenować, ale nie mogłem przecież przegapić dzisiejszego dnia. Za nic w świecie nie mogłem.

– Dobra, skończ już – burknął Fletcher i rozejrzał się w poszukiwaniu budynku sądu. – Strasznie dużo gadasz.

– Wiesz co? Dziwię się, że tak ci spieszno wracać do lochu. Na twoim miejscu cieszyłbym się każdą minutą następnych kilku godzin. Rozumiesz, świeże powietrze, słońce… Takich luksusów już nigdy nie zaznasz. – Didric wskazał palcem kierunek i pchnął więźnia lufą pistoletu naprzód.

Sąd urządzono w dawnej siedzibie wioskowej rady – dużym, owalnym budynku ze spiczastą wieżyczką i ciężkimi dębowymi drzwiami. Ściany zostały świeżo pociągnięte białą farbą, a nad wejściem pojawiło się złowieszcze godło cechu sędziowskiego – czarny młotek na tle katowskiego pieńka. Weszli do środka.

Wnętrze skojarzyło się Fletcherowi ze świątynią. Tłumnie przybyli ludzie siedzieli w długich ławach, ustawionych po dwóch stronach centralnego przejścia. W dalszym końcu sali czekało dwóch strażników z łańcuchami i kajdanami w rękach. Zza ustawionego na podwyższeniu stołu spoglądał surowo sędzia – budząca szacunek postać w czarnej szacie i długiej peruce, posypanej grubą warstwą białego pudru.

– Przerobienie tego budynku na sąd było genialnym pomysłem – wyszeptał kącikiem ust Didric. – Dzięki temu możemy odstawiać skazanych do więzienia zaraz po ogłoszeniu wyroku. Naturalnie, zazwyczaj nie mamy aż tylu ciekawskich. Twoja osoba wywołuje spore zainteresowanie.

Fletcher starał się nie zwracać uwagi na wpatrzone w niego liczne oczy. Czując ogromny wstyd, stał nieruchomo. Uświadomił sobie, że ubranie, które ma na sobie, jest w opłakanym stanie. W lochu zmieniło się w niewiele więcej niż zwykłe szmaty, w dodatku cuchnące. W więzieniu nie miał stałego dostępu do wody, więc mył się nieregularnie. Przetłuszczone długie włosy smętnie okalały twarz, na której pyszniły się kępki zaniedbanego młodzieńczego zarostu. Przemknęło mu przez myśl, że gdyby przejrzał się w lustrze, zapewne nie poznałby własnego odbicia. Didric poprowadził go naprzód między ławami, niczym w makabrycznej parodii ślubnej ceremonii. Świeżo upieczony arystokrata z dumą prezentował zebranym więźnia. Fletcher rzucił kilka ukradkowych spojrzeń na lewo i prawo, z nadzieją iż zobaczy Berdona. Niestety, nawet jeśli kowal był na sali, to znikł w tłumie. Po chwili oskarżony stanął przed odpowiednim pulpitem.

– Skuć go! – polecił sędzia wysokim, piskliwym głosem.

Fletcher bez słowa protestu pozwolił, by strażnicy przykuli go łańcuchem do podłogi, niczym niedźwiedzia, którego ku uciesze gawiedzi szczuje się w cyrku psami. Czekał w milczeniu. Nie miał żadnego asa w rękawie, nie mógł też uciec. Pomyślał, że być może jakaś szansa pojawi się po rozprawie, o ile Didric zechce odprowadzić go do celi osobiście. Wyrwać się na wolność nie będzie łatwo. Zdecydowanie jednak wolał zginąć w walce, niż zgnić w ciemnym lochu.

– Wprowadzić obrońcę. – Sędzia skinął dłonią ku drzwiom po lewej stronie sali.

Strażnik zapukał, po czym otworzył je z ceremonialnym ukłonem. Do środka wszedł wysoki mężczyzna o naznaczonej blizną twarzy, ubrany w niebieski mundur oficera.

– Arcturus! – zawołał Fletcher, zapominając o powadze chwili.

Zaklinacz rzucił mu smutny uśmiech i delikatnie pokręcił głową, jakby prosząc o zachowanie ciszy.

– Milczeć! – Sędzia wymierzył długi kościsty palec w oskarżonego. – Jeszcze jeden taki wybryk, a polecę cię zakneblować.

– Bardzo przepraszam, wysoki sądzie – zmitygował się Fletcher. – Zdecydowanie nie chciałem okazać braku szacunku.

Arcturus podszedł i stanął u jego boku.

– Hmm, cóż, znakomicie – odparł sędzia. Uniósł lekko okulary tkwiące na długim orlim nosie i zmierzył oskarżonego przenikliwym spojrzeniem. Sprawiał wrażenie zaskoczonego kulturalną odpowiedzią. Być może nawykł do ostrzejszego języka u sprowadzanych przed jego majestat osobników. – W moim sądzie, bez względu na wszystko, ma panować spokój. Czy wyrażam się jasno?

– Tak, wysoki sądzie – odezwał się Arcturus, uprzedzając Fletchera. Przekaz był oczywisty: oficer chciał, żeby chłopak zamilkł na dobre.

– Kto wystąpi po stronie oskarżenia? – zapytał sędzia, przeglądając rozłożone na stole dokumenty.

– Ja, wysoki sądzie – oświadczył Didric, zwracając się przodem do sali.

– Ehem. To wybitnie mało… konwencjonalne rozwiązanie, lordzie Cavell – zauważył sędzia, gdy Didric podszedł do ustawionych po lewej stronie sali stołu i krzesła – choć pozostające w granicach prawa. Przypominam jednak, że w takim przypadku nie będzie ci wolno wystąpić w charakterze świadka oskarżenia. Czy to zrozumiałe?

– Dzisiejsza sprawa jest niesłychanie prosta, wysoki sądzie. Złożone pod przysięgą zeznania dwóch innych świadków z nawiązką wystarczą do skazania tego zbrodniarza – odpowiedział Didric i z pewnym siebie uśmiechem powiódł wzrokiem po sali.

– Zatem niech i tak będzie. – Sędzia z dezaprobatą pokręcił głową. – Proszę strony o zajęcie miejsc. Straż, przyprowadzić pierwszego świadka!

Arcturus i Didric usiedli po przeciwnych stronach pomieszczenia. Skuty Fletcher pozostał samotnie na środku sali. Strażnik zaczekał, aż wszyscy zajmą miejsca, po czym z kolejnym zamaszystym ukłonem otworzył boczne drzwi. Fletcher nie od razu rozpoznał młodą kobietę, która w nich stanęła. Kiedy jednak obrzuciła go spojrzeniem i złośliwie się uśmiechnęła, zrozumiał, kto będzie przeciwko niemu zeznawać. Od ich ostatniego spotkania, od nocy, gdy napadli go w cmentarnej krypcie, Calista mocno się zmieniła. Włosy, dawniej zawsze zmierzwione i nierówno przycięte, były teraz dłuższe i gładkie oraz elegancko uczesane. Spływały jej czarną falą po karku. Na dzień rozprawy wybrała błękitną sukienkę, obrębioną falbankami i koronkami, przez co przypominała dziecięcą lalkę. Nie zmieniły się tylko jej ostro ciosane, surowe rysy twarzy, chociaż – być może przy współudziale wprawionej w podobnych zabiegach służki – zrobiła naprawdę wiele, aby je złagodzić za pomocą pudru i innych kosmetyków.

Zmienił się za to jej chód. W przeszłości zawsze uginała nogi i kołysała się na boki. W tej chwili kolejne kroki stawiała z gracją niewinnej panienki. Fletcher zauważył to wszystko, gdy Calista podeszła, by usiąść na krześle ustawionym na podium, obok sędziowskiego stołu. Teraz, kiedy wszyscy mogli ją wyraźnie zobaczyć, spojrzała na Fletchera i niby odruchowo cofnęła się przed nim, jakby zdjęta nagłym przestrachem. Od razu zrozumiał, że wpadł w poważne tarapaty. Dawna chłopczyca, twarda wiejska gwardzistka została przemieniona w łagodne dziewczę o wielkich oczach. W jaki sposób miał przekonać sędziego, że w rzeczywistości to właśnie Calista wraz z Didrikiem i Jakovem próbowali go zabić? Zgromadzeni na sali gapie natychmiast zaczęli między sobą szemrać. Fletcher poczuł wbijające się w niego zimne oskarżycielskie spojrzenia.

– Przypominam, że ostateczna decyzja co do wyroku i wszelkich innych kwestii związanych ze stosowaniem przepisów prawa karnego należy do mnie – oznajmił sędzia. – Jak widzicie, w dzisiejszym procesie nie uczestniczą ławnicy. Ława przysięgłych występuje tylko w sądach wojskowych. W związku z tym nie zamierzam tolerować żadnych dyskusji ani stronniczych komentarzy i uwag z sali. Osobom, które mają ochotę wpływać na przebieg rozprawy, sugeruję jak najszybsze opuszczenie sali. – Sędzia spiorunował zebranych wzrokiem, po czym zwrócił się do świadka.

– Dobrze, moja droga, czy możemy zaczynać?

Calista skinęła głową i nerwowym gestem splotła dłonie na kolanach. Didric wstał i podszedł do podwyższenia. Nonszalancko oparł się ręką o stół.

– Nie zamierzam wprowadzać w swoich wywodach żadnych zbędnych komplikacji. Nie trzeba, by nasza Calista spędziła tu więcej czasu niż to absolutnie konieczne. Proszę, Calisto, skup się na mojej osobie i nie przejmuj nikim innym. Nie masz najmniejszych powodów do obaw. Powiedz temu sympatycznemu sędziemu, co zaszło w noc, kiedy zostałem napadnięty, a już niebawem będziesz mogła wrócić do domu.

Calista z fałszywą skromnością spuściła głowę, ukrywając twarz za zasłoną czarnych włosów. Grała znakomicie, zapewne zdołałaby przekonać samego Fletchera, gdyby tylko nie rzuciła mu spod loków przelotnego sadystycznego uśmieszku.

– Didric, Jakov i ja trzymaliśmy tej nocy straż przy bramie – zaczęła lekko roztrzęsionym głosem. – Fletchera zobaczyliśmy, gdy wyszedł ze swojej chaty z opasłą księgą w ręku. Dzień wcześniej na targu pojawił się pewien żołnierz, który miał taką właśnie księgę na sprzedaż. Dlatego założyliśmy, iż Fletcher dopuścił się kradzieży i zamierza pod osłoną mroku ukryć dowód. Udaliśmy się więc za nim na cmentarz. Proszę sobie tylko wyobrazić! Wybrał akurat cmentarz! Nocą! Kiedy zadaliśmy mu kilka niewygodnych pytań, upierał się, że rzeczoną księgę uczciwie kupił i…

Didric przerwał jej, unosząc dłoń.

– Proszę zauważyć, że w trakcie dochodzenia znaleziono w domu oskarżonego pokaźną sumę pieniędzy. Jest zatem wysoce nieprawdopodobne, by do owej transakcji w istocie doszło. Z tego powodu sugeruję, by wysoki sąd zechciał do listy przestępstw podsądnego dodać kradzież.

– Bezprawny… zabór… mienia… – Łabędzie pióro sędziego zazgrzytało na pergaminie. – Wygląda na to, że mamy do czynienia z nieprzeciętnym łajdakiem.

– Nie inaczej, wysoki sądzie. Wspomniane pieniądze oczywiście skonfiskowaliśmy. – To mówiąc, Didric puścił oczko do Fletchera. – Przerwałem ci, Calisto, proszę o wybaczenie. Możesz mówić dalej.

– Dziękuję, lordzie Cavell – odparła przesadnie łamiącym się głosem. – Postanowiliśmy zaufać słowom Fletchera. W trakcie przesłuchania dodał, że planował wykorzystać księgę aby przywołać demona, i zapytał, czy mamy ochotę popatrzeć. Uznaliśmy, że może być ciekawie, więc rzeczywiście zostaliśmy…

Dygotała już na całym ciele, co chwila rzucając na oskarżonego pełne lęku krótkie spojrzenia. Nawet Fletcher musiał przyznać, że okazała się wyborną aktorką.

– Nie wiem, jakim cudem, ale udało mu się. Było przy tym dużo hałasu i światła. Miałam wrażenie, że nastał koniec świata! I właśnie wtedy się to stało.

Po policzku Calisty spłynęła łza. Sędzia wręczył jej chusteczkę.

– Mów, proszę. Opowiedz nam, co się wydarzyło.

Calista głośno przełknęła ślinę i osuszyła twarz. Rozedrganym z emocji palcem wymierzyła we Fletchera.

– Rzucił się na nas! Próbował nas pozabijać! – zawołała, zrywając się na równe nogi. – Nienawidził nas, obwiniał za wszystkie niepowodzenia, jakie go w życiu spotkały. Zupełnie postradał zmysły! Oszalał! Pamiętam, że gdy uciekaliśmy przed nim do kaplicy, zanosił się okrutnym śmiechem. A uciekliśmy, bo cóż mogą poradzić miecze przeciwko ziejącemu ogniem demonowi? I kiedy zaczęłam szlochać, skupił się na mnie. Powiedział wprost, że zginę jako pierwsza.

Calista zeszła z podwyższenia i ruszyła w stronę Fletchera, celując w niego palcem niczym z pistoletu.

– Panie przodem… Tak właśnie powiedziałeś, pamiętasz? – syknęła. – Ty potworze! – Odwróciła się, wtuliła twarz w pierś Didrica i zaniosła się głośnym płaczem.

Zniesmaczony Fletcher wywrócił oczami. Sędzia zauważył tę minę i skarcił go strofującym spojrzeniem. Calista oderwała się od Didrica i zakończyła z pasją:

– Uratował mnie dopiero mężny Didric, zasłaniając własną piersią. Spróbował przemówić Fletcherowi do rozsądku. Bez skutku. I wtedy, znienacka, zaatakował demon. Zionął ogniem prosto w twarz Didrica, który, mimo że włosy stały mu w płomieniach, zdołał bestię przepędzić. Fletcher w tym czasie umknął podziemnym korytarzem. Zaraz potem Didric padł nieprzytomny na posadzkę i uszkodził sobie czaszkę. Zanieśliśmy go do domu jego ojca. Resztę już znacie.

Sędzia złożył palce w piramidkę i z namysłem przyjrzał się Caliście. Mimo dławiącego szlochu miała twarz suchą jak pieprz, a na policzki wystąpił jej rumieniec ekscytacji. Fletcherowi przemknęło przez myśl, że sędzia przejrzał jej grę, lecz wtedy on uśmiechnął się uprzejmie i podziękował świadkowi za złożenie zeznań. Calista dygnęła dwornie przed Didrikiem, po czym wyszła z sali, nie rzucając za siebie nawet jednego spojrzenia.

– Wprowadzić następnego świadka! – polecił sędzia.

4

Fletcher nie widział Jakova od dwóch lat. Przez ten czas osiłek rozrósł się wprost niewyobrażalnie. Zniknęły wszelkie ślady wieku młodzieńczego, zastąpione sylwetką godną Herkulesa. Ramiona pokryte miał grubymi postronkami mięśni drgających niczym końskie uda. Gigant poruszał się krokiem przywodzącym na myśl goryle zamieszkujące południowe dżungle. Miał na sobie czarno-żółty mundur gwardzisty, poziome pasy dodatkowo podkreślały jego mocarną szeroką pierś.

– Proszę siadać, sierżancie Jakov. – Didric podsunął świadkowi krzesło. – Moje pierwsze pytanie brzmi następująco: Czy potwierdzasz, że wersja wydarzeń, którą usłyszeliśmy z ust Calisty, pozostaje w zgodzie z prawdą?

– Potwierdzam, mój panie. Słuchając tej opowieści, miałem wrażenie, że przeżywam wszystko na nowo.

– Świetnie. Zdaję sobie sprawę, że czekają na ciebie rozliczne obowiązki, więc nie ma potrzeby, byś powtarzał tę relację własnymi słowami. Wytłumacz nam dokładnie, co zaszło po wydarzeniach opisanych przez poprzedniego świadka.

– Kiedy zanieśliśmy Didrica do ojca, zbudziłem pozostałych strażników. Udaliśmy się do domu oskarżonego, gdzie okazało się, że drzwi są zabarykadowane od wewnątrz. Kiedy wreszcie udało się nam wedrzeć do środka, opór stawił nam przybrany ojciec Fletchera, Berdon. Prawie nas pozabijał, cholera. Trzeba wam wiedzieć, że ten człowiek jest niemal tak silny jak ja. Mimo wszystko zdołałem go rozbroić. Kilku moich chłopaków, przyznaję, nieco wtedy poniosło. Wystarczy powiedzieć, że wskutek tamtej nocy Berdon nieprędko stanął z powrotem przy kowadle. Kości zrastają się dość wolno.

– Ty bydlaku! – warknął Fletcher, dając upust wrzącej w nim palącej nienawiści. Zdawał sobie sprawę, że robią to z premedytacją. Zależało im na wyprowadzeniu go z równowagi, by wykazał się agresją na oczach sędziego. Słowa jednak popłynęły wartkim strumieniem. Nie zdążył ich pohamować.

– Jeszcze jedno słowo! – Sędzia kilka razy uderzył młotkiem w blat. – Jeszcze jedno słowo, a na wyrok zaczekasz w celi.

Fletcher przygryzł wargę tak mocno, że poczuł w ustach ciepło krwi. Z całych sił powstrzymywał łzy, cisnące mu się do oczu wobec tak jawnej niesprawiedliwości. Umysł wypełniły mu obrazy bitego do nieprzytomności Berdona. Nie potrafił się ich pozbyć.

– Potem, w ramach pozyskiwania materiału dowodowego, skonfiskowaliśmy wszystko, co udało nam się w tym domu znaleźć. W trakcie walki doszło do zaprószenia ognia w kuźni. Pożar dość prędko rozszalał się na dobre. Tamtej nocy doszczętnie spłonęła cała chata.

Fletcher poczuł na twarzy piekące łzy. Osunął się na kolana. Człowiek, którego ukochał ponad wszystko na świecie, w ciągu jednej nocy stracił cały swój majątek, i to przez niego.

– Wysoki sądzie, naprawdę nie pojmuję, co te zeznania mają wspólnego z aktem oskarżenia. Czy możemy przejść wreszcie do rzeczy? – wtrącił zagniewanym głosem Arcturus.

– Zgadzam się. Dziękuję, kapitanie. – Sędzia pokiwał głową. – Lordzie Cavell, o ile nie dysponujecie dodatkowymi dowodami, które chcielibyście przedstawić, sądzę, że ta linia przesłuchania jest pozbawiona wszelkich podstaw. Czy pojawią się jakiekolwiek dodatkowe dowody?

– Nie, wysoki sądzie. Domyślam się, że Jakov powiedział już wszystko, co miał do powiedzenia – odparł Didric.

– Znakomicie. Jesteście wolni, sierżancie Jakov.

– Dziękuję, mój panie.

Wielkolud zszedł z podium i zniknął za bocznymi drzwiami. Tuż przed wyjściem sarkastycznie pomachał ręką Fletcherowi, który odwrócił wzrok, lecz świeża fala ledwie tłumionej furii natychmiast ścisnęła mu żołądek. Powstrzymał się, gdyż rozumiał, że każdy jego wybuch dodatkowo sprzyja oskarżycielom.

– Zatem, czy to już wszystko, lordzie Cavell? – zapytał sędzia, przekładając notatki.

– Wszystko, wysoki sądzie. Oskarżenie nie ma więcej pytań. Jak już wcześniej wspomniałem, mniemam, że wysoki sąd uzna sprawę za niebywale prostą. Oskarżenie wnosi o dożywocie jako minimalną wysokość kary.

– Dziękuję, lordzie Cavell, wezmę to pod rozwagę – zapewnił sędzia, chociaż z rozdrażnienia zmarszczył czoło.

Kiedy Arcturus wstał z miejsca i zaszeleścił swymi dokumentami, w sali poniósł się szmer rozmów.

– Moje prawnicze studia wreszcie się na coś przydały – wychrypiał Didric, wracając na swoje krzesło. – Aczkolwiek kiedy zobaczyłem tego sztywnego wapniaka w peruce, ucieszyłem się, że wybrałem w życiu inną drogę.

– Myślisz, że ktokolwiek pozwoliłby zostać sędzią takiemu potworowi jak ty? – odparł Fletcher ociekającym nienawiścią tonem.

Didric zesztywniał i odwrócił się, ignorując znaczące kaszlnięcie sędziego.

– Pamiętaj, Fletcher, to ja kieruję tym więzieniem – rzucił. W jego oczach pojawił się czysty obłęd. – Jeśli uważasz, że odebranie ci jedzenia jest najgorszym, co mogę zrobić, to znaczy, że jesteś do cna pozbawiony wyobraźni.

– Lordzie Cavell, muszę nalegać, byś wrócił na wyznaczone przepisami miejsce – zagrzmiał sędzia.

– Prawdę mówiąc, wysoki sądzie, wolałbym, aby Didric został tutaj. – Arcturus podszedł bliżej i pomógł Fletcherowi podnieść się z klęczek.

Gdy poczuł na ramionach uścisk przyjaciela, jego serce natychmiast zwolniło bieg. Odetchnął i spojrzał sędziemu w oczy.

– Proszę bardzo. Lordzie Cavell, proszę tutaj. – Sędzia przywołał arystokratę z powrotem na podwyższenie.

– Czy byłoby dopuszczalne, abym ponownie wezwał sierżanta Jakova i szeregową Calistę? – zapytał Arcturus.

– Hmm, procedura nietypowa, lecz pozostająca w granicach prawa. Proszę jednak pozwolić, że najpierw ja o coś zapytam. Jeśli dobrze rozumiem, nie jesteś wykwalifikowanym prawnikiem, kapitanie Arcturus. Dlaczego w takim razie podjąłeś się obrony oskarżonego Fletchera?

– Zdecydowałem się, ponieważ wszyscy pozostali odmówili, w obawie o odwet triumwiratu. Tchórze co do jednego! – odparł z goryczą oficer i pokręcił głową.

– Przepraszam, nigdy tego sformułowania nie słyszałem. Czym jest triumwirat? – Sędzia ściągnął brwi.

Także Fletcher poczuł się zaintrygowany. Słowo „triumwirat” nic mu nie mówiło.

– Lord Cavell, lady Faversham i lord Forsyth są ze sobą mocno powiązani pod względem politycznym i ekonomicznym. To właśnie sojusz tych trzech rodów nazywany jest od pewnego czasu triumwiratem – wyjaśnił Arcturus.

Didric prowadzi swoje interesy w zmowie z Favershamami i Forsythami? Fletcher niemal uśmiechnął się pod nosem. Doprawdy doborowe towarzystwo. Sprzymierzyli się przeciw niemu wszyscy, którzy darzyli go szczerą nienawiścią. Powinien był się tego domyślić znacznie wcześniej.

– Cóż, być może żaden zawodowy obrońca nie chciał tej sprawy przyjąć, ponieważ wina oskarżonego jest aż nazbyt oczywista – odezwał się głośno Didric. – To właśnie powód, dla którego zdrowi na umyśle adwokaci odmówili.

– Cisza! – rzucił Arcturus, wbijając w Didrica ostre spojrzenie. – Milczałem podczas twojego wystąpienia. Doceniłbym, lordzie Cavell, gdybyś zrewanżował się podobną uprzejmością.

Didric wywrócił oczami i w kpiącym geście kapitulacji uniósł ręce.

– Wprowadzić szeregową Calistę i sierżanta Jakova – rozkazał sędzia. – Proszę przynieść dwa dodatkowe krzesła.

Strażnik wrócił ze świadkami po kilku sekundach. Fletcher podejrzewał, że przez cały czas podsłuchiwali pod drzwiami.

– Przejdźmy do rzeczy, dobrze? – podjął sędzia. Poirytowany, pociągnął nosem, gdy wartownik z głośnym zgrzytem podciągnął na podwyższenie dodatkowe krzesła. – Czas dla obrony. Następnie ogłoszę wyrok.

Fletcher obserwował zgromadzoną na podium trójkę. Zastanawiał się, w jaką grę postanowił zagrać Arcturus. Pełnej historii o tamtej feralnej nocy nie opowiedział jeszcze nikomu, nawet swojemu obecnemu obrońcy. Złajał się za to w duchu i jeszcze bardziej sposępniał.

– Na wstępie, wysoki sądzie – zaczął kapitan – pragnę podkreślić, że nie dysponujemy żadnymi dowodami, jakie wspierałyby zaprezentowaną przez oboje wysłuchanych świadków wersję wydarzeń. Opieramy się jedynie na ich ustnym świadectwie. Zatem, gdyby ich zeznania okazały się wzajemnie niezgodne bądź sprzeczne, sąd powinien oddalić wszelkie zarzuty wytoczone przeciw Fletcherowi. Czy mam rację, wysoki sądzie?

– Cóż, to bardzo ogólnikowa i nader uproszczona wykładnia prawa – orzekł sędzia. – Jednak owszem, o ile zdołasz, kapitanie, w wystarczająco mocny sposób podać ich zeznania w wątpliwość, byłbym bardziej skłonny uznać oskarżonego za osobę niewinną. Aczkolwiek obrona musiałaby uprzednio przedstawić alternatywną wersję wydarzeń, a także poprzeć ją stosownym materiałem dowodowym.

– Dzię… – zaczął Arcturus.

– Nie wolno wszakże zapominać, że zgodne zeznania trzech osób stanowią bardzo solidną poszlakę – przerwał mu sędzia. – Ewentualne wątpliwości muszą zatem być naprawdę poważne, a wręcz doniosłe, kapitanie.

– Rozumiem, wysoki sądzie. – Arcturus z szacunkiem pochylił głowę. – Pozwoli sąd, że rozpocznę od przedstawienia zupełnie innej wersji wypadków, do jakich doszło tamtej nocy. – Kapitan założył ręce za plecy i popatrzył na trójkę świadków. – Pewnego chłodnego dnia, dwa lata temu, Fletcher poznał na targu starego weterana. O ile mi wiadomo, owym żołnierzem był szeregowy Rotherham, znany frontowym kamratom jako Zgniłek. To on jako pierwszy wszedł w posiadanie księgi zaklinacza. Kiedy obaj wieczorem raczyli się piwem w miejscowej gospodzie, pojawił się Didric w towarzystwie Jakova i w ostrych słowach domagał, by sprzedali mu ową księgę za śmiesznie małą kwotę, na którą nikt wcześniej nie przystał. Didric, czy tak właśnie było?

– Proszę zwracać się do mnie w sposób wymagany zwyczajem. Nazywam się lord Cavell. – Didric założył ramiona na piersi i rzucił Arcturusowi wyzywające spojrzenie.

– Lordzie Cavell – wycedził przez zęby kapitan. – Czy zaprzeczasz przedstawionym przeze mnie faktom? Mam co najmniej kilku świadków, którzy potwierdzą moją wersję pod przysięgą. Wygląda na to, że nie wszyscy mieszkańcy Skór przyjęli wasze łapówki, nawet ci, których twój ojciec doprowadził do ruiny.

Didric poczerwieniał ze złości, lecz nie pozwolił sobie na bardziej gwałtowną reakcję. Odpowiedział spokojnym tonem:

– Nie zaprzeczam. Rzeczywiście spotkaliśmy się tamtej nocy w gospodzie, chociaż spierałbym się co do tego, czy na wspomnianą kwotę rzeczywiście nikt nie przystał.

– To mniej istotne. – Arcturus zwrócił się do sali i podniósł głos. – Między czterema mężczyznami doszło do rękoczynów, a w pewnym momencie Didric próbował dźgnąć Fletchera ukrytym uprzednio sztyletem. Ponawiam pytanie, lordzie Cavell, czy zaprzeczasz temu faktowi?

– Działałem w samoobronie. Ten szaleniec chciał mnie udusić – odparł Didric i machnął ręką, jakby nic z tego nie było warte nawet wzmianki. – Co dodatkowo dowodzi, że Fletcher chciał mojej śmierci. A biorąc pod uwagę to zajście, miał również tym silniejszy motyw.

– Cieszę się, że lord raczył wspomnieć o samoobronie. – Arcturus zaczął się przechadzać w tę i z powrotem po sali. – Już za kilka chwil to pojęcie bardzo się nam przyda. Pamiętając o tym, że Rotherham i oskarżony byli przyjaciółmi, a nawet bili się ramię w ramię, czy może zaskakiwać, że księga znalazła się potem w posiadaniu Fletchera?

– Nie ja to powiedziałem, tylko Calista. Podczas bójki nie było jej w gospodzie, więc nie miała o niczym pojęcia. To ona z tego powodu poszła za Fletcherem na cmentarz, nie my – stwierdził swobodnie Didric. Zdrową połowę jego twarzy rozjaśnił pewny siebie uśmiech.

– Dlaczego więc wy za nim poszliście? – spytał Arcturus.

– Z ciekawości. Kiedy człowiek wybiera się w środku nocy na przechadzkę po cmentarzu, może się wydać nieco podejrzany, nie sądzisz?

– Czyli decyzja o śledzeniu Fletchera nie miała nic wspólnego z pragnieniem zemsty za to, że pokonał cię podczas karczemnej awantury?

Fletcher musiał zdławić cisnący mu się na usta gorzki śmiech i wydał z siebie dziwne prychnięcie. Sędzia ponownie skarcił go stanowczym wzrokiem.

– Nie miała – stwierdził Didric. Oparł się wygodnie na krześle i ponownie założył ręce na piersi.

– Cóż, w takim razie musimy ci w tej kwestii zaufać. Niemniej uważam za niezwykle ciekawe, że ani ty, ani Jakov nie wspomnieliście Caliście o zajściu w gospodzie. Spędziliście przecież ze sobą kilka dobrych godzin. Tę zagadkę pozostawię już jednak rozwadze wysokiego sądu – oświadczył Arcturus.

Sędzia prychnął, wzruszył ramionami i zapisał coś na karcie.

– Potem na cmentarzu – podjął kapitan, stukując palcem po wargach – mimo że niedawno próbowałeś rozpruć oskarżonemu brzuch i zdecydowanie nie pozostawaliście w dobrych stosunkach, Fletcher dobrowolnie zaprosił was do oglądania próby przyzwania demona? Czy kiedy zrozumiał, że go śledziliście, naprawdę nie doszło do scysji tudzież wzajemnych pretensji?

– Jestem wielkodusznym człowiekiem, kapitanie. Nie groziłem mu niczym, a on z całą pewnością nie groził niczym mnie. Miałem ze sobą dwójkę uzbrojonych towarzyszy. Musiał z góry zaplanować, że naśle na nas demona, więc do chwili, gdy go opanował, zachowywał się nienagannie.

– Ach, opanowanie demona. Fantastycznie, że o tym wspominamy. Proszę powiedzieć, czego młodzi zaklinacze uczą się w akademii zaraz po poznaniu eteru? – zapytał Arcturus.

– Właśnie panowania nad demonami, utrzymywania nad nimi kontroli – przyznał Didric i po raz pierwszy od początku przesłuchania przez jego twarz przemknął cień niepewności.

Fletcher nie mógł się nie uśmiechnąć. Dureń Cavell z pewnością nie przewidział, że pytania potoczą się w tym kierunku.

– Czy zatem, lordzie Didricu, naprawdę uważasz, że żółtodziób, jakim był podówczas Fletcher, już po kilku minutach od przyzwania demona, byłby w stanie nakłonić go do ataku na kogokolwiek? W dodatku ataku niesprowokowanego? – rzucił ostro Arcturus.

Fletcher ucieszył się, że ma na sobie brudne ubranie. W tym stroju nie sprawiał wrażenia potężnego zaklinacza.

– Jestem pewien, że wysoki sąd doskonale zdaje sobie sprawę – ciągnął kapitan – iż skuteczne opanowanie demona jest niezwykle mało prawdopodobne w przypadku osoby, która dopiero co przyzwała swojego pierwszego podopiecznego. W sytuacji człowieka nieświadomego posiadania magicznego talentu jest to wręcz wykluczone. – Arcturus zerknął na sędziego spod uniesionych pytająco brwi.

– Tak, to fakt – przyznał po chwili sędzia. – Istotnie, należy się nad tym argumentem pochylić.

– Być może oskarżony znalazł stosowne wskazówki w księdze – zasugerował Didric, którego rumieńce zdążyły wyraźnie zblednąć.

– Wnioskuję o dołączenie do materiału dowodowego dokładnej kopii przytoczonej księgi. – Arcturus wrócił do swojego stolika i wyciągnął z leżącej na nim torby gruby plik pergaminów. Podszedł do stołu sędziego i z hukiem trzasnął papierami o blat. W powietrze strzelił obłoczek kurzu. – Jednocześnie pragnę wysoki sąd zapewnić, że na żadnej z jej kart nie znajdziemy informacji dotyczących kontroli nad demonami. Czy powinniśmy zarządzić przerwę w rozprawie, by wysoki sąd mógł się dogłębnie zaznajomić z tekstem?

Sędzia ze zgrozą popatrzył na pokaźny plik. Przebrnięcie przez całość dziennika Bakera zajęłoby mu przynajmniej kilka dni. Didric zrobił zawiedzioną minę i Fletcher mimowolnie się uśmiechnął. Rezygnując z usług zawodowego prawnika, arogancki kłamca strzelił sobie w stopę. Na to, że obrona przyjmie obecną linię argumentacji, mógł wpaść jedynie zaklinacz z doświadczeniem Arcturusa.

– Wystarczy mi twoje słowo, kapitanie – oświadczył sędzia i odchrząknął. – Zgadzam się również, że wersja wydarzeń, jaką przedstawił oskarżyciel stała się właśnie nieco bardziej wątpliwa. Niemniej, istnieje przecież możliwość, iż Fletcher posiada niepospolity wrodzony dar. Oczywiście jednak wezmę pod rozwagę wszystkie okoliczności. Proszę kontynuować.

– Naturalnie, wysoki sądzie. Teraz zamierzam przesłuchać kolejno świadków. Upraszam też, by wszyscy troje zachowali milczenie i ograniczyli się do udzielania odpowiedzi na moje pytania – podjął Arcturus i z założonymi na plecach rękoma stanął przed trójką świadków. – Proszę zarazem, by wasze odpowiedzi zawierały tak wiele szczegółów, jak to tylko możliwe. Zacznijmy od szeregowej Calisty. Proszę powiedzieć, jak wyglądał ów cmentarny rytuał? Czym posłużył się Fletcher do wywołania demona?

– Ja… No, dokładnie nie pamiętam – odrzekła zbita z pantałyku dziewczyna. – Cóż, kapitanie… Minęły dwa lata.

– Wiem. Świadek wie jednak dokładnie, co oskarżony wówczas powiedział, a nawet jakich słów użył. Zarazem świadek nie wie, jakimi narzędziami sobie pomagał? Widziałaś obrządek przyzwania demona zapewne po raz pierwszy w życiu i ta chwila nie wyryła ci się w pamięci? – zapytał z naciskiem Arcturus.

Calista rzuciła Didricowi rozpaczliwe spojrzenie. Wyraźnie szukała w nim wsparcia, lecz ten wpatrywał się przed siebie, nie odrywając wzroku od Fletchera.

– Wydaje mi się, że… po prostu przeczytał coś z księgi.

Fletcher starał się zachować kamienny wyraz twarzy, lecz w głębi ducha nie posiadał się z radości. Stało się jasne, że Didric nie wtajemniczył podwładnych w tajniki przywoływania pierwszego demona przez początkujących zaklinaczy.

– Nie pamiętam. – Głos Calisty niepewnie zadrżał. Oblicze Didrica wciąż nie zdradzało żadnych emocji, ale Fletcher zauważył, że zacisnął szczęki.

– Bardzo interesujące. Wszystkie inne okoliczności opisałaś niezwykle szczegółowo. Wysoki sądzie, czy nie wypada tego uznać za co najmniej frapujące? – spytał niewinnie Arcturus.

– Owszem, wypada – stwierdził sędzia z powagą i dodał do swoich notatek kolejną uwagę.

– Być może zeznania Jakova rzucą więcej światła na to problematyczne zagadnienie – zastanowił się na głos kapitan i przytknął palec do warg.

Jakov otworzył szeroko usta, oczami strzelał po całej sali, rozpaczliwie szukając jakiejkolwiek podpowiedzi.

– Na litość boską! – wypalił Didric. – Oskarżony posłużył się zwojem i skórzaną matą z wyrysowanym na niej pentagramem. Zrobił to, co robią wszyscy zaklinacze od niepamiętnych czasów. Czy naprawdę musimy cierpieć tę farsę ubraną w pozory przesłuchania?

– Lordzie Cavell! – Sędzia grzmotnął swym młotkiem o blat. – Uprasza się o ciszę!

– Najmocniej przepraszam, wysoki sądzie – powiedział Didric i rozłożył ręce. – Po prostu nie mogłem się doczekać, kiedy będę mógł przedstawić własną wersję wypadków.

– Ani… słowa… więcej – wycedził sędzia, podkreślając pauzy dźgnięciami wymierzonego w Didrica kościstego palca.

W sercu Fletchera pojawiła się nadzieja. Zrozumiał, do czego dążył Arcturus. Zastawił pułapkę, do której wpadł Didric.

– Czy tak właśnie było? – Kapitan ponownie zwrócił się do Jakova. – Czy oskarżony odczytał zaklęcie ze zwoju i posłużył się ponadto kawałkiem skóry?

– Jak powiedział Didric – wybąkał powoli Jakov, z nadzieją wypatrując na twarzy przełożonego choć śladu potwierdzenia. – Teraz już pamiętam.

– Ach, wybornie, że udało się to wreszcie ustalić – orzekł Arcturus, kiwając głową. Ruszył z powrotem do swojego stolika, lecz przystanął w pół kroku i zawrócił, jakby nagle coś sobie przypomniał.

– Lordzie Cavell, jak sądzisz, w jaki sposób oskarżony wszedł w posiadanie obu tych magicznych narzędzi? Wydawało mi się dotąd, że weteran obdarował go wyłącznie księgą?

Didric rzucił obrońcy niechętne spojrzenie. Fletcher wyraźnie widział, że usilnie stara się wymyślić jakąkolwiek ripostę. Na tego rodzaju pytania był zupełnie nieprzygotowany.

– Nie mam pojęcia – przyznał wreszcie i spojrzał w powałę, jakby się głęboko zastanawiał. – Gdybym miał posunąć się do spekulacji, uznałbym, że jednak dostał od żołnierza nie tylko księgę. Zgniłek ukradł właścicielowi dziennika całą torbę, w której na pewno znajdowała się również skóra zaklinacza. A także odpowiedni zwój.

– Czy świadek jest w stanie ten zwój opisać? – zapytał kapitan. – Może zapamiętał świadek, jakiego koloru atramentem został spisany? Jakiego był formatu? W jakim odcieniu był sam pergamin?

– W tej chwili nie sprawdza pan prawdziwości mojej wersji wydarzeń, a jedynie testuje pan sprawność mojej pamięci – odparł Didric i oparł się wygodniej. Na jego twarzy pojawił się uśmiech. Uznał, że zadał obrońcy dotkliwy cios.

– Niemniej będę nalegać na zaspokojenie mojej ciekawości. – Arcturus nie ustąpił. On również się uśmiechnął. Bardzo niewinnie.

– Zwój, naturalnie, został stworzony przez orków. Spisano go w ich języku. Pamiętam jak dziś.

Przez chwilę Fletcher nie był pewien, skąd Didric wie o pochodzeniu zwoju. Przypomniał sobie jednak, że opowiedział o wszystkim inkwizytorowi Rookowi, w dodatku na oczach całej grupy adeptów. W zasadzie każdy z nich mógł o tym powiedzieć Cavellowi… Pozostawała jedynie nadzieja, że Didric nie poznał dalszych szczegółów.

– Atrament był bardzo ciemny. Reszty detali nie pamiętam. Co do rozmiarów, ciężko je było ocenić, ponieważ rogi zwijały się do środka. Na cmentarzu panował głęboki mrok, więc nie wiem też, jakiego koloru był pergamin. Czy te wyjaśnienia wystarczą?

– Wystarczą. Chociaż stwierdzenie, że pismo było ciemne… Tak, musiało być ciemne. Inaczej byłoby niewidoczne. Lordzie Cavell, jesteś absolutnie pewien, że nie pamiętasz barwy atramentu?

– Czy obrona naprawdę sądzi, że da się dowieść niewinności podsądnego wyłącznie dlatego, że nie pamiętam koloru jakiegoś tam atramentu? Powinien pan pozostać przy wojaczce, kapitanie, bo prawnik z pana nietęgi. Atrament był ciemny i nic więcej ode mnie w tej sprawie pan nie usłyszy.

– Jest świadek pewien? – rzucił Arcturus.

– Zdecydowanie – odparł Didric.

– A ty, Jakov? Potwierdzasz zeznania lorda Cavella? – spytał kapitan, podchodząc do żołnierza.

– Tak – mruknął wielkolud.

– Calisto, czy opis lorda Cavella odświeżył ci pamięć?

– Teraz wydaje mi się, że rzeczywiście był tam jakiś zwój i skóra… Tak, tak – potwierdziła półgłosem Calista.

– Zatem podsumujmy. Didric i Jakov twierdzą, że przyzywając demona, Fletcher posłużył się wygiętym na rogach zwojem nieokreślonego rozmiaru, zapisanym ciemnym atramentem. Do tego miał również skórzaną matę z wyrysowanym na niej pentagramem. Także Calista przychyla się do tego opisu – podsumował Arcturus.

– Tak, kapitanie. Zgadza się. – Sędzia przebiegł wzrokiem swoje notatki. – Czy dowiemy się teraz, do czego te wywody zmierzają?

– Naturalnie. – Arcturus wrócił do swojej torby i coś z niej wyjął. – Wysoki sądzie, panie i panowie… Oto ten zwój.